🍒 Live as Children of Light - Ephesians 5:1–8 / ஒளியின் பிள்ளைகளாக வாழ்வோம் - எபேசியர் 5:1–8

                       

                           - Sr. Amutha ICM

St Paul reminds us that once we lived in darkness, but now we are light in the Lord. Therefore, we must live as children of light, allowing Christ to transform our thoughts, words, attitudes, and actions.

First, we are called to imitate God and live in love. As beloved children, we reflect God's love through forgiveness, understanding, sacrifice, and care for others, even when it is difficult.  We must keep our hearts free from impurity and greed. Greed is not only the desire for money but also the desire to possess, control, and have things our own way. When our desires become more important than God's will and the dignity of others, darkness enters our hearts.

St Paul also reminds us to let our words bring light. Gossip, foolish talk, and hurtful words can damage relationships and divide people. Our words should heal, encourage, and build unity rather than humiliate or hurt others.  We must examine what governs our hearts and not be deceived by empty arguments. We may justify our behaviour.  We must judge our actions by the Gospel. Being children of light requires continual conversion and the courage to choose what pleases God.

Let us ask ourselves: Do people experience the light of Christ through our lives, or do our attitudes and actions create darkness? *Being children of light is not merely a title we receive; it is a way of life we must practise every day.*

Loving Father, transform our hearts and guide our words and actions. May we reflect the light of Christ in our relationships and become instruments of Your love and peace. Amen.

ஒளியின் பிள்ளைகளாக வாழ்வோம் (எபேசியர் 5:1–8)

புனித பவுல் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்: முன்பு நாம் இருளில் வாழ்ந்தோம். ஆனால் இப்போது ஆண்டவரோடு இணைந்து ஒளியின் பிள்ளைகளாக மாறியிருக்கிறோம். எனவே, கிறிஸ்துவின் ஒளி நம்முடைய எண்ணங்கள், பேச்சு, மனப்பான்மை, செயல்கள் எல்லாவற்றையும் மாற்றுவதற்கு நாம் இடம் கொடுக்க வேண்டும்.

முதலாவதாக, கடவுளைப் பின்பற்றி அன்பில் வாழ வேண்டும். கடவுளின் அன்புக்குரிய பிள்ளைகளான நாம், மற்றவர்களை மன்னித்து, புரிந்துகொண்டு, தியாகத்தோடு அன்பு செய்ய வேண்டும். அது கடினமாக இருந்தாலும், மற்றவர்கள்மீது அக்கறை காட்ட வேண்டும்.

அதேபோல, நம் உள்ளத்தைத் தூய்மையாக வைத்துக்கொண்டு பேராசையைத் தவிர்க்க வேண்டும். பேராசை என்பது பணத்தின்மீது ஆசைப்படுவது மட்டுமல்ல; எல்லாவற்றையும் தனக்கே சொந்தமாக்க வேண்டும், மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும், எல்லாம் தன் விருப்பப்படியே நடக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் பேராசைதான். நம்முடைய ஆசைகள் கடவுளின் விருப்பத்தையும் மற்றவர்களின் மதிப்பையும் விடப் பெரிதாகும்போது, இருள் நம் உள்ளத்தில் நுழைகிறது.

மேலும், நம்முடைய பேச்சு ஒளியைக் கொண்டுவர வேண்டும். புறணி பேசுவது, பயனற்ற பேச்சு, மற்றவர்களைப் புண்படுத்தும் வார்த்தைகள் ஆகியவை உறவுகளைச் சிதைத்து, பிரிவினையை ஏற்படுத்துகின்றன. எனவே, நம்முடைய வார்த்தைகள் மற்றவர்களைத் தேற்றவும், ஊக்கப்படுத்தவும், ஒற்றுமையை வளர்க்கவும் வேண்டும்.

நாம் நம் உள்ளத்தை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்; தவறான காரணங்களைக் கூறி நம்மையே ஏமாற்றிக்கொள்ளக் கூடாது. நம்முடைய செயல்களை நற்செய்தியின் அடிப்படையில் ஆராய வேண்டும். ஒளியின் பிள்ளைகளாக வாழ்வதற்கு, தொடர்ந்து மனமாற்றம் அடைந்து, கடவுளுக்குப் பிரியமானவற்றைத் துணிவுடன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

நாம் வாழும் வாழ்க்கையின் வழியாக மற்றவர்கள் கிறிஸ்துவின் ஒளியை அனுபவிக்கிறார்களா? அல்லது நம்முடைய மனப்பான்மையும் செயல்களும் அவர்களுக்கு இருளைக் கொண்டுவருகின்றனவா? என்று நம்மையே கேட்டுக்கொள்வோம்.

*ஒளியின் பிள்ளைகளாக இருப்பது ஒரு பெயரளவிலான அடையாளம் மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு நாளும் நம் வாழ்வில் செயல்படுத்த வேண்டிய வாழ்க்கை முறையாகும்.*

அன்புத் தந்தையே, எங்கள் உள்ளங்களை மாற்றி, எங்கள் பேச்சிலும் செயல்களிலும் வழிநடத்தும். எங்கள் உறவுகள் வழியாக கிறிஸ்துவின் ஒளியை வெளிப்படுத்தி, உமது அன்பையும் அமைதியையும் பிறருக்குக் கொண்டுசெல்லும் கருவிகளாக எங்களை மாற்றியருளும். ஆமென்.

Sr.அமுதா ICM

🍒 Faith That Becomes a Witness 1 Thessalonians 1:6–10 சாட்சியாக மாறும் ஒரு நம்பிக்கை - 1 தெசலோனிக்கர் 1:6–10

                      

                 

                - Sr. Amutha, ICM

In today’s passage, St Paul appreciates the Thessalonians because their faith was not merely professed; but it became a way of life that inspired others. This passage invites us to reflect on six aspects of our Christian life.

Receiving the Word with joy

The Thessalonians welcomed God’s Word even amid suffering. Christian joy comes from the Holy Spirit, not from favorable circumstances. Do I remain joyful and faithful when things do not go according to my expectations?

Becoming imitators of Christ

The Thessalonians imitated Paul and the Lord by putting the Gospel into practice. Our faith must be reflected in our patience, kindness, forgiveness, and concern for others. Can people recognise Christ through my life. 

Becoming witnesses to others

Their faith became known beyond their community. Through small acts of kindness,, honesty and a word of encouragement, we too can inspire others to bring them closer to God.

Practising genuine hospitality

People remembered how the Thessalonians welcomed Paul.  True hospitality means more than offering food or shelter; it means making room for others in our hearts. Do people feel accepted and valued in my presence?. 

Turning from idols to the Lord

The Thessalonians turned away from idols to serve the true living God. Today our idols may be pride, wealth, personal preferences, or the desire for recognition. Conversion means allowing God, rather than our ego or attachments, to guide our lives. What occupies the centre of my heart?

Waiting for the Lord with hope

The Thessalians waited for God's  son to come from heaven.  Christian waiting is not passive; it means living each day faithfulness, readiness, and hope. Even when our efforts seem fruitless, we continue trusting that our life is in God's hands. 

The Thessalonians’ faith was visible in their joy, hospitality, conversion, and hope. Let us ask ourselves: Will people recognise Christ through the way we live, welcome, serve, and relate to one another?

Lord Jesus, help us to live Your Word with joy, reflect Your love in our lives, welcome others with open hearts, turn away from whatever separates us from You, and remain faithful in hope. May our lives become a living witness to Your love. Amen.

நம் வாழ்வின் வழியாக வெளிப்படும் நம்பிக்கை (1 தெசலோனிக்கர் 1:6–10)

இன்றைய வாசகத்தில், புனித பவுல் தெசலோனிக்க மக்களைப் பாராட்டுகிறார். ஏனென்றால், அவர்களுடைய நம்பிக்கை வெறும் வார்த்தைகளோடு நின்றுவிடவில்லை; அது அவர்களுடைய வாழ்க்கையாக மாறி, மற்றவர்களுக்கும் நல்ல முன்மாதிரியாக அமைந்தது. இந்த வாசகம் நம்முடைய கிறிஸ்தவ வாழ்வின் ஆறு அம்சங்களைப் பற்றி சிந்திக்க அழைக்கிறது.

1. மகிழ்ச்சியோடு இறைவார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்வது.

துன்பங்கள் வந்தபோதும், தெசலோனிக்க மக்கள் இறை வார்த்தையை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொண்டார்கள். உண்மையான கிறிஸ்தவ மகிழ்ச்சி நமக்குச் சாதகமான சூழ்நிலைகளிலிருந்து வருவதில்லை; அது தூய ஆவியிடமிருந்து வருகிறது. நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மாறாகச் சூழ்நிலைகள் அமைந்தாலும், நாம் மகிழ்ச்சியோடும் நம்பிக்கையோடும் இருக்கிறோமா?

2. கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றி வாழ்வது

தெசலோனிக்க மக்கள் புனித பவுலையும் ஆண்டவராகிய இயேசுவையும் முன்மாதிரியாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்கள். நாமும் நற்செய்தியை நம் வாழ்வில் செயல்படுத்த வேண்டும். நம்முடைய பொறுமை, அன்பு, மன்னிக்கும் மனப்பான்மை, பிறர்மீது காட்டும் அக்கறை ஆகியவற்றின் வழியாக நம்மால் கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்த முடிகிறதா? நம்மைப் பார்க்கும்போது மற்றவர்கள் கிறிஸ்துவை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்களா?

3. மற்றவர்களுக்கு நம்பிக்கையின் சாட்சிகளாக வாழ்வது

தெசலோனிக்க மக்களின் நம்பிக்கை பல இடங்களிலும் பேசப்பட்டது. நாமும் சிறிய அன்புச் செயல்கள், நேர்மை, ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தைகள் ஆகியவற்றின் வழியாக மற்றவர்களுக்கு நல்ல முன்மாதிரியாக இருக்க முடியும். நம்முடைய வாழ்வு மற்றவர்களை இறைவனுக்கு நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்கிறதா?

4. உண்மையான விருந்தோம்பலைக் கடைப்பிடிப்பது

தெசலோனிக்க மக்கள் புனித பவுலையும் அவருடைய தோழர்களையும் அன்போடு வரவேற்றதை மற்றவர்கள் நினைவுகூர்ந்தார்கள். விருந்தோம்பல் என்பது உணவோ தங்குவதற்கு இடமோ கொடுப்பது மட்டுமல்ல; மற்றவர்களுக்கு நம் உள்ளத்தில் இடம் கொடுப்பதும் ஆகும். நம்மோடு இருக்கும்போது மற்றவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதாகவும் மதிக்கப்படுவதாகவும் உணர்கிறார்களா?

5. சிலைகளை விட்டுவிட்டு வாழும் இறைவனிடம் திரும்புவது

தெசலோனிக்க மக்கள் சிலைகளை விட்டுவிட்டு, உண்மையான வாழும் இறைவனுக்குப் பணிபுரியத் திரும்பினார்கள். இன்று நமக்குச் சிலைகளாக இருப்பவை நம்முடைய பெருமை, பணம், சொந்த விருப்பங்கள், மற்றவர்களிடமிருந்து பாராட்டைப் பெற வேண்டும் என்ற ஆசை ஆகியவையாக இருக்கலாம். உண்மையான மனமாற்றம் என்பது நம்முடைய அகந்தைக்கும் பற்றுதல்களுக்கும் இடம் கொடுக்காமல், இறைவன் நம் வாழ்வை வழிநடத்த அனுமதிப்பதாகும். நம்முடைய உள்ளத்தின் மையத்தில் இருப்பது யார்? இறைவனா, அல்லது நம்முடைய விருப்பங்களா?

6. நம்பிக்கையோடு ஆண்டவருக்காகக் காத்திருப்பது

தெசலோனிக்க மக்கள் இறைவனின் மகன் விண்ணகத்திலிருந்து வருவார் என்று நம்பிக்கையோடு காத்திருந்தார்கள். கிறிஸ்தவ வாழ்வில் காத்திருப்பது என்பது சும்மா இருப்பதல்ல. ஒவ்வொரு நாளும் நம்பிக்கையோடும், விழிப்போடும், உண்மையோடும் வாழ்வதாகும். நம்முடைய முயற்சிகள் பலனளிக்காததுபோல் தோன்றினாலும், நம் வாழ்வு இறைவனுடைய கைகளில் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையோடு தொடர்ந்து செயல்பட வேண்டும்.

தெசலோனிக்க மக்களின் நம்பிக்கை அவர்களுடைய மகிழ்ச்சி, விருந்தோம்பல், மனமாற்றம், எதிர் நோக்கு ஆகியவற்றின் வழியாக வெளிப்பட்டது.

நாமும் நம்மையே கேட்டுக்கொள்வோம்: நம்முடைய வாழ்வு, பிறரை வரவேற்கும் விதம், நாம் செய்யும் சேவை, மற்றவர்களோடு நாம் உறவாடும் முறை ஆகியவற்றின் வழியாக, மக்கள் கிறிஸ்துவை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்களா?

ஆண்டவராகிய இயேசுவே, உமது வார்த்தையை மகிழ்ச்சியோடு வாழ எங்களுக்கு உதவும். எங்கள் வாழ்வின் வழியாக உமது அன்பை வெளிப்படுத்தவும், திறந்த உள்ளத்தோடு மற்றவர்களை வரவேற்கவும், உம்மிடமிருந்து எங்களைப் பிரிக்கும் அனைத்தையும் விட்டுவிடவும், நம்பிக்கையோடு உண்மையாக வாழவும் எங்களுக்கு அருள் தாரும். எங்கள் வாழ்வு உமது அன்புக்குச் சாட்சியாக அமையட்டும். ஆமென்.

Sr.அமுதா ICM 

🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 19:46

 🌅 ആതവൻ ധ്യാനം 🌅

ലക്കം: 2087 | തീയതി: 26.10.2026

" 'എന്റെ ആലയം പ്രാർത്ഥനാലയം ആകുമെന്നു എഴുതിയിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളോ അതിനെ കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കി തീർത്തു' എന്നു പറഞ്ഞു." (ലൂക്കോസ് 19:46 - NIBV)

ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം യേശുക്രിസ്തു ഉദ്ധരിച്ച യെശയ്യാവ് 56:7-ലെ വാക്കുകളാണ്. ദൈവം ഈ ലോകത്തിൽ എല്ലാറ്റിനെയും ഓരോ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് വച്ചിരിക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ പദ്ധതിയിൽ അനാവശ്യമായി ഒന്നുമില്ല. എന്നാൽ അവിടുത്തെ ഉദ്ദേശ്യം മനസ്സിലാക്കാതെ, ദൈവം നിശ്ചയിച്ച ലക്ഷ്യത്തിന് എതിരായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നു; ചിലപ്പോൾ അത് പാപമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവാലയം എന്നത് ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനുള്ള സ്ഥലമാണ്. ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതിനും പ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കുന്നതിനുമായി നാം അതിനെ ഉപയോഗിക്കണം. അതായത്, വിശുദ്ധമായ കാര്യങ്ങൾക്കായി മാത്രം അതിനെ ഉപയോഗിക്കണം. ഇതിന് വിപരീതമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ നാം അതിനെ കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പ്രത്യേകം പറയുകയാണെങ്കിൽ, പണം സമ്പാദിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ വ്യക്തികളോ സഭയോ ദൈവാലയത്തെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അത് കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയായി മാറുന്നു.

കൂടാതെ, പുതിയ നിയമ സത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നാം ഓരോരുത്തരും ദൈവത്തിന്റെ ആലയമാണ്. അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് ചോദിക്കുന്നു: > "നിങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ആലയം എന്നും ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു എന്നും അറിയുന്നില്ലയോ?" (1 കൊരിന്ത്യർ 3:16 - NIBV). ശരീരം എന്ന ഈ ആലയത്തെ നാം ക്രിസ്തുവിനാൽ അലങ്കരിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഇതിന് വിപരീതമായി, പണം, സ്വത്ത്, അധികാരം, പ്രശസ്തി എന്നിവ നേടാനുള്ള തെറ്റായ ശ്രമങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോഴും, ലഹരിവസ്തുക്കളും ശരീരത്തിന് ഹാനികരമായ മറ്റ് വസ്തുക്കളും ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴും നാം ഈ ആലയത്തെ നശിപ്പിച്ച് കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകത്തിൽ നാം വളരെ വ്യക്തമായി വായിക്കുന്നു: > "ദൈവത്തിന്റെ ദാനമായി നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആലയമാകുന്നു നിങ്ങളുടെ ശരീരം എന്നും നിങ്ങളെത്തന്നെ നിങ്ങൾക്കുള്ളതല്ല എന്നും അറിയുന്നില്ലയോ?" (1 കൊരിന്ത്യർ 6:19 - NIBV). അതായത്, നാം നമ്മുടേതല്ല; നാം ക്രിസ്തുവിന് ഉള്ളവരാണ്. നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ കർത്താവായ ക്രിസ്തുവിന് മാത്രം വസിക്കാൻ ഇടം നൽകണം. ക്രിസ്തുവിനെ തള്ളിമാറ്റി മറ്റ് ഏതെങ്കിലും വസ്തുവിനോ വ്യക്തിക്കോ മുൻഗണന നൽകുമ്പോൾ, നാം കള്ളന്മാരെപ്പോലെ കൊള്ളമുതലുകളാൽ നമ്മെത്തന്നെ നിറയ്ക്കുകയാണെന്ന് അർത്ഥം.

മാത്രമല്ല, ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ നാം ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തെ മലിനമാക്കുകയോ നശിപ്പിക്കുകയോ ആണ് ചെയ്യുന്നത്. > "ആരെങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ ആലയം നശിപ്പിച്ചാൽ ദൈവവും അവനെ നശിപ്പിക്കും; ദൈവത്തിന്റെ ആലയം വിശുദ്ധമല്ലോ; നിങ്ങളും ആ ആലയം തന്നെ." (1 കൊരിന്ത്യർ 3:17 - NIBV).

നമ്മുടെ ശരീരമാകുന്ന ആലയം ക്രിസ്തുവിനായുള്ള പ്രാർത്ഥനാലയമാണ്. അതിനെ കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കാതെ വിശുദ്ധിയോടെ സൂക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. പൗലൊസ് പറയുന്നു: > "അതുപോലെ സ്ത്രീകളും തലമുടി പിന്നുന്നതിനാലും പൊന്നോ മുത്തോ വിലയേറിയ വസ്ത്രങ്ങളോ ധരിക്കുന്നതിനാലും അല്ല, ഉചിതമായ വസ്ത്ര ധാരണത്താലും നാണത്താലും സ്വബോധത്താലും ദൈവഭക്തിയെ സ്വീകരിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് തക്കവണ്ണം സൽപ്രവൃത്തികളാലും തങ്ങളെത്തന്നെ അലങ്കരിക്കേണം." (1 തിമൊഥെയൊസ് 2:9-10 - NIBV). ഇത് സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രമുള്ള ഉപദേശമല്ല, എല്ലാവർക്കും പൊതുവായതാണ്.

പ്രിയമുള്ളവരേ, നമ്മുടെ ശരീരമാകുന്ന ആലയത്തെ നാം എങ്ങനെയാണ് പരിപാലിക്കുന്നത് എന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കാം. നമ്മുടെ ബാഹ്യശരീരത്തെ അലങ്കരിക്കാനും ശുദ്ധീകരിക്കാനും നാം വിവിധ വസ്ത്രങ്ങളും സൗന്ദര്യവർദ്ധക വസ്തുക്കളും ഉപയോഗിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യനെ (ആന്തരിക മനുഷ്യനെ) അലങ്കരിക്കാൻ മറന്നുപോവുകയാണ്. അതിനായുള്ള ശ്രമങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാനാണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം നമ്മെ പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ശരീരം പ്രാർത്ഥനാലയമാകുന്ന ആലയമാണ്; അതിനെ കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കി മാറ്റാതിരിക്കാം.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 19 : 46 / Luke 19:46

🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2087 - நாள் :- 26.10.2026

"என்னுடைய வீடு ஜெபவீடாயிருக்கிறதென்று எழுதியிருக்கிறது, நீங்களோ அதைக் கள்ளர்குகையாக்கினீர்கள் என்றார்." ( லுூக்கா 19 : 46 )

இன்றைய தியான வசனம் இயேசு கிறிஸ்துவால் மேற்கோள் காட்டப்படும் ஏசாயா - 56:7 வார்த்தைகளாகும். தேவன் இந்த உலகத்தில் ஒவ்வொன்றையும் ஒரு நோக்கத்துக்காக வைத்துள்ளார். அவரது திட்டத்தில் தேவையற்றவை என்று எதுவுமே இல்லை. ஆனால் நாம் அவரது நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவர் உருவாக்கிய நோக்கத்துக்கு எதிராகச் செயல்படும்போது தவறு செய்கின்றோம், சில வேளைகளில் பாவம் செய்கின்றோம். 

ஆலயம் என்பது தேவனை ஆராதிப்பதற்கான இடம். அதனை நாம் தேவனை ஆராதிப்பதற்கும், ஜெபங்கள் செய்வதற்கும் பயன்படுத்தவேண்டும். அதாவது, பரிசுத்தமான செயல்பாடுகளுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தவேண்டும்.  இதற்கு மாறான செயல்பாடுகள் செய்யும்போது அதனைக் கள்ளர்குகையாக மாற்றுகின்றோம் என்று பொருள். குறிப்பாக,  பணம் சேர்க்கவேண்டும் எனும் நோக்கத்தில் தனி நபர்களோ, திருச்சபையோ ஆலயத்தைப் பயன்படுத்தும்போது அது கள்ளர்குகையாக மாறுகின்றது. 

மேலும், புதிய ஏற்பாட்டுச்  சத்தியத்தின் அடிப்படையில் நாம் ஒவ்வொருவரும் தேவனுடைய ஆலயமாக இருக்கின்றோம். "நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயமாயிருக்கிறீர்களென்றும், தேவனுடைய ஆவி உங்களில் வாசமாயிருக்கிறாரென்றும் அறியாதிருக்கிறீர்களா?"( 1 கொரிந்தியர் 3 : 16 ) என்கின்றார் பவுல் அப்போஸ்தலர். இந்த உடலாகிய ஆலயத்தை நாம் கிறிஸ்துவால் அலங்கரிக்கவேண்டியது அவசியம். இதற்கு மாறாக, பணம், பொருள், அதிகாரம், புகழ் இவற்றைச் சேர்க்கும் தவறான முயற்சிகளில் ஈடுபடும்போதும், போதைப்பொருட்கள் மற்றும் உடலைக் கெடுக்கும் இதரச் பொருட்களைப் பயன்படுத்தும்போதும் நாம் இந்த ஆலயத்தைக் கெடுத்துக் கள்ளர்குகையாக மாற்றுகின்றோம் என்று பொருள். 

நாம் மிகத்தெளிவாக வேதாகமத்தில் வாசிக்கின்றோம், "உங்கள் சரீரமானது நீங்கள் தேவனாலே பெற்றும் உங்களில் தங்கியும் இருக்கிற பரிசுத்த ஆவியினுடைய ஆலயமாயிருக்கிறதென்றும், நீங்கள் உங்களுடையவர்கள் அல்ல என்றும் அறியீர்களா?" ( 1 கொரிந்தியர் 6 : 19 ) என்று. அதாவது, நாம் நம்முடையவர்கள் அல்ல. நாம் கிறிஸ்துவுக்கு உரிமையானவர்கள். நமது உள்ளத்தில் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து மட்டுமே தங்கிட இடம்தரவேண்டும். கிறிஸ்துவைத் தள்ளி இதர எந்த ஒரு பொருளுக்கும் நபருக்கும் நாம் முன்னுரிமை கொடுக்கும்போதும்  நாம் கள்ளர்களைப்போல கொள்ளைப்பொருட்களால் நம்மை  நிரப்புகின்றோம் என்று பொருள். 

மட்டுமல்ல, இப்படிச் செய்யும்போது நாம் தேவனுடைய ஆலயத்தைக் கெடுகின்றோம் என்று பொருள். "ஒருவன் தேவனுடைய ஆலயத்தைக் கெடுத்தால், அவனைத் தேவன் கெடுப்பார்; தேவனுடைய ஆலயம் பரிசுத்தமாயிருக்கிறது; நீங்களே அந்த ஆலயம்." ( 1 கொரிந்தியர் 3 : 17 )

நமது உடலாகிய ஆலயம் கிறிஸ்துவுக்கான ஜெபவீடு. அதனை கள்ளர்குகையாக்கிடாமல் பரிசுத்தமாய்க் காத்திட முயற்சியெடுப்போம். "ஸ்திரீகளும் மயிரைப் பின்னுதலினாலாவது, பொன்னினாலாவது, முத்துக்களினாலாவது, விலையேறப்பெற்ற வஸ்திரத்தினாலாவது தங்களை அலங்கரியாமல், தகுதியான வஸ்திரத்தினாலும், நாணத்தினாலும், தெளிந்த புத்தியினாலும், தேவபக்தியுள்ளவர்களென்று சொல்லிக்கொள்ளுகிற ஸ்திரீகளுக்கு ஏற்றபடியே நற்கிரியைகளினாலும், தங்களை அலங்கரிக்கவேண்டும்." ( 1 தீமோத்தேயு 2 : 9 -10 ) என்கின்றார் பவுல். இது பெண்களுக்கான அறிவுரை மட்டுமல்ல, அனைவருக்கும் பொதுவானதே. 

அன்பானவர்களே, நாம் நமது உடலாகிய ஆலயத்தை எப்படிப் பராமரிக்கின்றோம் என்று எண்ணிப்பார்ப்போம். நமது வெளி உடலை அலங்கரிக்கவும், தூய்மைப்படுத்தவும் நாம் பல்வேறு ஆடைகளையும் அழகுசாதனங்களையும் பயன்படுத்துகின்றோம். ஆனால் உள்ளான மனிதனை அலங்கரிக்க மறந்துவிடுகின்றோம். அதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபடவே இன்றைய தியான வசனம் நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது.  நமது உடல் ஆலயமாகிய ஜெபவீடு; அதனைக் கள்ளர்குகையாக மாற்றிடவேண்டாம். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No.: 2087 | Date: 26.10.2026

"…saying to them, 'It is written, "AND MY HOUSE SHALL BE A HOUSE OF PRAYER," but you have made it a ROBBERS' DEN.'" (Luke 19:46 - NASB)

Today's meditation verse quotes the words of Isaiah 56:7, highlighted by Jesus Christ. God has created everything in this world for a purpose. Nothing in His plan is unnecessary. However, when we fail to understand His purpose and act contrary to what He intended, we make mistakes, and at times, we commit sin.

The temple is a place to worship God. We must use it for worshiping Him and offering prayers—that is, strictly for holy purposes. Acting contrary to this means turning it into a robbers' den. Specifically, when individuals or the church uses the temple with the intent of accumulating money, it turns into a robbers' den.

Furthermore, based on New Testament truth, each of us is a temple of God. Apostle Paul asks, "Do you not know that you are a temple of God and that the Spirit of God dwells in you?" (1 Corinthians 3:16 - NASB). It is essential that we adorn this physical temple with Christ. Conversely, when we engage in wrong pursuits to hoard money, material wealth, power, and fame, or when we consume intoxicants and other harmful substances that defile the body, we ruin this temple and make it a robbers' den.

We read very clearly in the Bible: "Or do you not know that your body is a temple of the Holy Spirit within you, whom you have from God, and that you are not your own?" (1 1 Corinthians 6:19 - NASB). That is, we do not belong to ourselves; we belong to Christ. We must give space in our hearts for the Lord Christ alone to abide. When we push Christ aside and give priority to any other object or person, we fill ourselves with stolen goods like robbers.

Moreover, by doing so, we destroy God's temple. "If anyone destroys the temple of God, God will destroy that person; for the temple of God is holy, and that is what you are." (1 Corinthians 3:17 - NASB).

Our body, as a temple, is a house of prayer for Christ. Let us strive to keep it holy without turning it into a robbers' den. Paul says, "Likewise, I want women to adorn themselves with proper clothing, modestly and discreetly, not with braided hair and gold or pearls or costly garments, but rather by means of good works, as is proper for women making a claim to godliness." (1 Timothy 2:9-10 - NASB). This advice is not only for women; it applies to everyone.

Dearly beloved, let us examine how we maintain the temple of our body. We use various clothes and cosmetics to adorn and cleanse our outer body, but we forget to adorn the inner person. Today’s meditation verse urges us to make efforts toward that inner adornment. Our body is a house of prayer—a temple; let us not turn it into a robbers' den.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 5 : 20 / 2 Corinthians 5:20

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2086 - நாள் :- 25.10.2026

"ஆனபடியினாலே, தேவனானவர் எங்களைக்கொண்டு புத்திசொல்லுகிறதுபோல, நாங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக ஸ்தானாபதிகளாயிருந்து, தேவனோடே ஒப்புரவாகுங்கள் என்று, கிறிஸ்துவினிமித்தம் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறோம்." ( 2 கொரிந்தியர் 5 : 20 ) 

ஸ்தானாதிபதி என்பது பிரதிநிதி என்று பொருள்படும். ஆங்கிலத்தில், Representative அல்லது Ambassador என்று கூறலாம். இந்த ஸ்தானாதிபதி என்பவர் தன்னை அனுப்பியவர் எதற்காகத் தன்னை  அனுப்பினாரோ அந்தப் பணியினை செய்துமுடிக்கக் கடமைப்பட்டவர்.  இப்படியே, தாங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக ஸ்தானாபதிகளாயிருந்து, தேவனோடே ஒப்புரவாகுங்கள் (பாவ மன்னிப்புப்பெறுங்கள்) என்று, கிறிஸ்துவினிமித்தம் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறோம் என்கின்றார் பவுல். அதாவது,  கிறிஸ்து பாவமன்னிப்பைப்பற்றியே முக்கியமாக மக்களுக்குப் போதிக்கக் கட்டளையிட்டார், அதனையே நாங்கள் செய்கின்றோம் என்கின்றார்.

இதனையே, தேவனானவர் எங்களைக்கொண்டு புத்திசொல்லுகிறதுபோல, நாங்களும் கிறிஸ்துவால் அனுப்பப்பட்டு "தேவனோடு ஒப்புரவாகுங்கள்" என்று அறிவித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம் என்கின்றார் அவர்.  நாம் தேவனோடு ஐக்கியமுள்ளவர்களாக மாறவேண்டுமானால் முதலில் நமது பாவங்கள் மன்னிக்கப்படவேண்டியது அவசியம். எனவேதான் இயேசு கிறிஸ்துவும் பல இடங்களில் நோயுற்றோரைக் குணமாக்குமுன் அவர்களது பாவங்களை மன்னித்ததை நாம் வேதாகமத்தில் வாசிக்கின்றோம்.  

இதனை இயேசு கிறிஸ்துத் தனது சீடர்களுக்கும் கட்டளையாகக் கொடுத்தார். எனவேதான், "தேவன் உலகத்தாருடைய பாவங்களை எண்ணாமல், கிறிஸ்துவுக்குள் அவர்களைத் தமக்கு ஒப்புரவாக்கி, ஒப்புரவாக்குதலின் உபதேசத்தை எங்களிடத்தில் ஒப்புவித்தார்."( 2 கொரிந்தியர் 5 : 19 ) என்று கூறுகின்றார் பவுல் அப்போஸ்தலர்.  

தேவன் அப்போஸ்தலரான பவுலை முதல்முதல் சந்தித்தபோது மக்களிடம் பாவ மன்னிப்பைப் போதிக்கவே கட்டளைக்கொடுத்தார். "அவர்கள் என்னைப் பற்றும் விசுவாசத்தினாலே பாவமன்னிப்பையும், பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவர்களுக்குரிய சுதந்தரத்தையும் பெற்றுக்கொள்ளும்படியாக, அவர்கள் இருளைவிட்டு ஒளியினிடத்திற்கும், சாத்தானுடைய அதிகாரத்தைவிட்டு தேவனிடத்திற்கும் திரும்பும்படிக்கு நீ அவர்களுடைய கண்களைத் திறக்கும்பொருட்டு, இப்பொழுது உன்னை அவர்களிடத்திற்கு அனுப்புகிறேன் என்றார்." ( அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 26 : 18 )

தேவனுடைய கட்டளைப்படி அப்போஸ்தலரான பவுல் இதனையே முக்கிய போதனையாகப் போதித்து வந்தார். "ஆனபடியினாலே, தேவனானவர் எங்களைக்கொண்டு புத்திசொல்லுகிறதுபோல, நாங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக ஸ்தானாபதிகளாயிருந்து, தேவனோடே ஒப்புரவாகுங்கள் (பாவ மன்னிப்பு பெறுங்கள்) என்று, கிறிஸ்துவினிமித்தம் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறோம்." ( 2 கொரிந்தியர் 5 : 20 ) என்கின்றார்.  

ஆனால் இந்த ஒப்புரவின் உபதேசம் இன்று மறைக்கப்பட்டு செழிப்பின் உபதேசம் அல்லது ஆசீர்வாத உபதேசம் மேலோங்கியுள்ளது. உலக ஆசீர்வாதங்களைக் கொடுப்பதற்கு இயேசு கிறிஸ்து உலகினில் வந்து பாடுபட்டு மரிக்கத் தேவையில்லை எனும் அடிப்படை புரிதல்கூட இல்லாமல் இன்று ஊழியர்கள் பலரும் மக்களை இருளிலே நடமாடவைத்துள்ளனர். 

இன்று உலகினில் கிறிஸ்துவை அறிந்தவர்களையும் அவரை ஆராதிப்பவர்களையும், உண்மையான கிறிஸ்தவர்களையும்விட பிற தெய்வங்களை வழிபடுபவர்கள் மிகுந்த செல்வச்செழிப்புடன் வாழ்வதை நாம் பார்க்கின்றோம். இதுவே, கிறிஸ்து மக்களின் உலகச் செழிப்புக்காக உலகினில் வரவில்லை என்பதற்குச் சாட்சி. 

ஒப்புரவின் போதனைத்தான் மெய்யான கிறிஸ்தவ போதனை. நாமும் அவரைப்போல நிந்தைகளையும் நமது பாவங்களையும், பாடுகளையும்  சுமந்து நகர வாசலுக்குப் புறம்பே கொல்லப்பட்ட பலியாடாகிய அவரிடம் செல்லவேண்டியதே நாம் செய்யவேண்டியது. "ஆகையால், நாம் அவருடைய நிந்தையைச் சுமந்து, பாளயத்துக்குப் புறம்பே அவரிடத்திற்குப் புறப்பட்டுப் போகக்கடவோம்." ( எபிரெயர் 13 : 13 ) 

கிறிஸ்துவுக்குள் நம்மைத் தமக்கு ஒப்புரவாக்கி, ஒப்புரவாக்குதலின் உபதேசத்தை ஒப்படைத்த கிறிஸ்துவுக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக வாழ்வோம். பாவ மன்னிப்பைப் பெற்று அவரை மகிமைப்படுத்தி வாழ்வோம். நமது பாவங்களே தேவனை விட்டு நம்மைப் பிரிக்கும் தடுப்புச் சுவராக இருக்கின்றன. இந்தத் தடுப்புச் சுவர் தகர்க்கப்படவேண்டியது அவசியம். எனவே, நமது பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிட்டு அவரது இரத்தத்தால் அவை கழுவப்பட மன்றாடுவோம். ஏனெனில் அவரால் மட்டுமே நமக்கு மீட்பு உண்டு. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2086 – Date: 25.10.2026

“Therefore, we are ambassadors for Christ, as though God were making an appeal through us; we beg you on behalf of Christ, be reconciled to God.” (2 Corinthians 5:20, NASB)

An ambassador is a representative. An ambassador is someone who is entrusted with a mission by the person who sends him and is responsible for carrying out that mission. In the same way, Paul says, “We are ambassadors for Christ … we beg you on behalf of Christ, be reconciled to God.” In other words, Christ commissioned His messengers to proclaim the forgiveness of sins, and that is the very message they were called to preach.

Paul further explains that God makes His appeal through His servants. As those sent by Christ, they proclaim the message, “Be reconciled to God.” If we are to enter into fellowship with God, our sins must first be forgiven. That is why we read in the Bible that Jesus Christ, on several occasions, forgave people’s sins before healing them of their illnesses.

Jesus Christ also entrusted this message to His disciples as a command. Therefore, the apostle Paul declares, “namely, that God was in Christ reconciling the world to Himself, not counting their wrongdoings against them, and He has committed to us the word of reconciliation” (2 Corinthians 5:19, NASB).

When God first encountered the apostle Paul, He commissioned him to proclaim the forgiveness of sins to the people. The Lord said:

“to open their eyes so that they may turn from darkness to light and from the power of Satan to God, and receive forgiveness of sins and an inheritance among those who have been sanctified by faith in Me.” (Acts 26:18, NASB)

In obedience to God's command, the apostle Paul continued to proclaim this as his central message. He says:

“Therefore, we are ambassadors for Christ, as though God were making an appeal through us; we beg you on behalf of Christ, be reconciled to God.” (2 Corinthians 5:20, NASB)

Sadly, the message of reconciliation is being concealed today, while the teachings of prosperity and worldly blessings are gaining prominence. Many ministers are leading people to walk in darkness, failing even to understand this fundamental truth: Jesus Christ did not come into this world to suffer and die merely to provide people with worldly prosperity and material blessings.

Today, we see that many who worship other gods live in greater material prosperity than those who know Christ, worship Him, and profess to be true Christians. This itself demonstrates that Christ did not come into this world for the purpose of making people prosperous in worldly terms.

The message of reconciliation is the true message of Christianity. Our responsibility is to go to Christ, the sacrificial Lamb who was rejected, who bore our sins and suffered for us, and who was put to death outside the city gate. As the Scripture says:

“So, let’s go out to Him outside the camp, bearing His reproach.” (Hebrews 13:13, NASB)

Let us live with gratitude to Christ, who reconciled us to God through Himself and entrusted us with the message of reconciliation. Let us receive forgiveness for our sins and live lives that glorify Him.

Our sins stand as a dividing wall between God and us. This wall must be broken down. Therefore, let us confess our sins to Him and earnestly pray that they may be washed away by His blood. For He alone is able to redeem us and grant us salvation.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

 

🦋 Meditation Verse - 2 കൊരിന്ത്യർ 5:20

 🌅 ആവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2086 – തീയതി: 25.10.2026

“ആകയാൽ ഞങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്ഥാനപതികളായി ദൈവത്തോട് നിരന്നുകൊള്ളുവിൻ എന്നു ക്രിസ്തുവിനു വേണ്ടി അപേക്ഷിക്കുന്നു; അത് ദൈവം ഞങ്ങൾ മുഖാന്തരം പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ആകുന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 5:20)

സ്ഥാനപതി എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം പ്രതിനിധി എന്നാണ്. ഇംഗ്ലീഷിൽ Representative അഥവാ Ambassador എന്നു പറയുന്നു. തന്നെ അയച്ച വ്യക്തി ഏൽപ്പിച്ച ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ കടപ്പെട്ടവനാണ് ഒരു സ്ഥാനപതി. അതുപോലെ, “ഞങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്ഥാനപതികളായി ദൈവത്തോട് നിരന്നുകൊള്ളുവിൻ” എന്ന് ക്രിസ്തുവിനു വേണ്ടി നിങ്ങളോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു എന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, പാപമോചനത്തെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാനാണ് ക്രിസ്തു തന്റെ ദൂതന്മാരെ നിയോഗിച്ചത്; ആ ദൗത്യമാണ് ഞങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ദൈവം തന്റെ ദാസന്മാരിലൂടെ ജനങ്ങളോട് അപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിനാൽ അയയ്ക്കപ്പെട്ടവരായ ഞങ്ങളും “ദൈവത്തോട് നിരന്നുകൊള്ളുവിൻ” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ് പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നത്. നമുക്ക് ദൈവവുമായി ഐക്യത്തിലാകണമെങ്കിൽ ആദ്യം നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടണം. അതുകൊണ്ടാണ് യേശുക്രിസ്തു രോഗികളെ സൗഖ്യമാക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അവരുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചതായി പല സന്ദർഭങ്ങളിലും ബൈബിളിൽ നാം വായിക്കുന്നത്.

ഈ സന്ദേശം യേശുക്രിസ്തു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കും ഒരു കൽപ്പനയായി നൽകി. അതുകൊണ്ടാണ് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നത്:

“അതായത്, മനുഷ്യരുടെ അതിക്രമങ്ങളെ അവർക്കെതിരായി കണക്കിടാതെ ദൈവം ക്രിസ്തുവിലൂടെ ലോകത്തെ തന്നോട് നിരപ്പിക്കുകയും നിരപ്പിന്റെ സന്ദേശം ഞങ്ങളെ ഭരമേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 5:19)

അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസിനെ ദൈവം ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ, ജനങ്ങളോട് പാപമോചനം പ്രസംഗിക്കാനാണ് അദ്ദേഹത്തെ നിയോഗിച്ചത്. കർത്താവ് അവനോട് അരുളിച്ചെയ്തു:

“അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കാനും അവരെ അന്ധകാരത്തിൽനിന്ന് പ്രകാശത്തിലേക്കും സാത്താന്റെ അധികാരത്തിൽനിന്ന് ദൈവത്തിലേക്കും തിരിക്കാനും, അവർക്ക് പാപമോചനവും എന്നിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ഇടയിൽ അവകാശവും ലഭിക്കാനും ഞാൻ നിന്നെ അവരുടെ അടുക്കലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു.” (അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 26:18)

ദൈവത്തിന്റെ കൽപ്പന അനുസരിച്ച് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഈ സന്ദേശം തന്റെ പ്രധാന ഉപദേശമായി പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം പറയുന്നു:

“ആകയാൽ ഞങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്ഥാനപതികളായി ദൈവത്തോട് നിരന്നുകൊള്ളുവിൻ എന്നു ക്രിസ്തുവിനു വേണ്ടി അപേക്ഷിക്കുന്നു; അത് ദൈവം ഞങ്ങൾ മുഖാന്തരം പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ആകുന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 5:20)

എന്നാൽ ഇന്ന് നിരപ്പിന്റെ ഈ സന്ദേശം മറച്ചുവയ്ക്കപ്പെടുകയും അതിനു പകരം സമൃദ്ധിയുടെ ഉപദേശവും അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ ഉപദേശവും പ്രാധാന്യം നേടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ സമ്പത്തും ഭൗതികാനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രം യേശുക്രിസ്തു ഈ ലോകത്തിലേക്ക് വന്ന് കഷ്ടം അനുഭവിച്ച് മരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്ന അടിസ്ഥാനസത്യം പോലും മനസ്സിലാക്കാതെ അനേകം ശുശ്രൂഷകർ ഇന്ന് ജനങ്ങളെ അന്ധകാരത്തിൽ നടക്കാൻ ഇടയാക്കുന്നു.

ഇന്ന് ക്രിസ്തുവിനെ അറിയുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരിലും യഥാർത്ഥ ക്രിസ്ത്യാനികളിലും പലരെക്കാൾ അധികം ഭൗതികസമ്പത്തോടും ഐശ്വര്യത്തോടും കൂടി മറ്റു ദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നവർ ജീവിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു. ലോകത്തിലെ ഭൗതികസമൃദ്ധി നൽകുന്നതിനുവേണ്ടിയല്ല ക്രിസ്തു ഈ ലോകത്തിലേക്ക് വന്നത് എന്നതിന് ഇതുതന്നെ ഒരു തെളിവാണ്.

നിരപ്പിന്റെ സന്ദേശമാണ് യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയ ഉപദേശം. നമ്മെപ്രതി നിന്ദിക്കപ്പെടുകയും നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ വഹിക്കുകയും കഷ്ടം അനുഭവിക്കുകയും നഗരവാതിലിനു പുറത്തുവെച്ച് അറുക്കപ്പെട്ട യാഗമൃഗത്തെപ്പോലെ മരിക്കുകയും ചെയ്ത ക്രിസ്തുവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് നാമും ചെല്ലേണ്ടതാണ്. തിരുവചനം പറയുന്നു:

“അതിനാൽ നാം അവന്റെ നിന്ദ ചുമന്നുകൊണ്ട് പാളയത്തിനു പുറത്തു അവന്റെ അടുക്കലേക്കു പോകുക.” (എബ്രായർ 13:13)

ക്രിസ്തുവിലൂടെ നമ്മെ ദൈവത്തോട് നിരപ്പിക്കുകയും നിരപ്പിന്റെ സന്ദേശം നമ്മെ ഭരമേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത കർത്താവിനോട് നന്ദിയുള്ളവരായി നമുക്ക് ജീവിക്കാം. പാപമോചനം പ്രാപിച്ച് അവനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്ന ജീവിതം നയിക്കാം.

നമ്മുടെ പാപങ്ങളാണ് ദൈവത്തിൽനിന്ന് നമ്മെ വേർതിരിക്കുന്ന മതിൽ. ഈ വേർതിരിവിന്റെ മതിൽ തകർക്കപ്പെടേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. അതിനാൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ അവന്റെ മുമ്പാകെ ഏറ്റുപറഞ്ഞ്, അവന്റെ രക്തത്താൽ അവ കഴുകിക്കളയപ്പെടുന്നതിനായി ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കാം. കാരണം അവനിലൂടെ മാത്രമേ നമുക്ക് വീണ്ടെടുപ്പും രക്ഷയും ലഭിക്കുകയുള്ളൂ.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 One More Year of Grace Luke 13:1–9 / இன்னும் ஓர் ஆண்டு இறைவன் தந்த அருள் - லூக்கா 13:1–9

                        - Sr. Amutha, ICM

In today’s Gospel, Jesus speaks of two tragedies: some Galileans killed by Pilate and eighteen people crushed by the falling tower of Siloam. One was caused by human violence, the other by an accident. Jesus makes it clear that the victims were not greater sinners than others, nor was God punishing them. Instead of judging the dead, He invites us to examine ourselves: “If we do not repent, we will all perish as they did.”

Jesus reminds us that life is uncertain. We often postpone our conversion, thinking we have plenty of time to reconcile, overcome our weaknesses, and become better people. But the real question is not why tragedy happens to others; it is whether we are living in the right relationship with God and our neighbour and bearing the fruits God desires.

The parable of the fig tree is one of my favourite Gospel passages, and I especially reflect on it on my birthday. The gardener’s plea, “Sir, leave it for this year also,” speaks deeply to me. Every birthday reminds me that God has blessed me with another year of life and another opportunity to grow and serve.

The gardener does not simply ask for more time; he promises to cultivate the soil and nourish the tree. Likewise, I want to take this gift of another year seriously—to rebuild what has been damaged, renew what has become weak, and nurture what still has the possibility of growth.

Lord, thank You for giving me another year. Help me not to take this grace for granted. Give me the wisdom and courage to repair what is damaged, renew what needs attention, and nurture what can still bear fruit for Your Kingdom. Amen.

இன்னும் ஓர் ஆண்டு இறைவன் தந்த அருள் (லூக்கா 13:1–9)

இன்றைய நற்செய்தியில், இரண்டு துயரமான நிகழ்வுகளைப் பற்றி இயேசு பேசுகிறார். பிலாத்துவால் கொல்லப்பட்ட கலிலேயர்கள், சிலோவாம் கோபுரம் இடிந்து விழுந்ததில் உயிரிழந்த பதினெட்டு பேர். ஒன்று மனிதனின் வன்முறையால் நடந்தது; மற்றொன்று எதிர்பாராத விபத்தால் நடந்தது. ஆனால், இறந்தவர்கள் மற்றவர்களைவிடப் பெரிய பாவிகள் என்பதாலோ, கடவுள் அவர்களைத் தண்டித்ததாலோ இவை நடக்கவில்லை என்பதை இயேசு தெளிவுபடுத்துகிறார். இறந்தவர்களைப் பற்றி தீர்ப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, நம்மையே ஆராய்ந்து பார்க்கும்படி அழைக்கிறார்: “மனம் மாறாவிட்டால், நீங்கள் அனைவரும் அவ்வாறே அழிவீர்கள்.”

வாழ்க்கை எப்போது வேண்டுமானாலும் முடிவடையலாம் என்பதை இயேசு நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். மனம் மாறுவதற்கும், உறவுகளைச் சரிசெய்வதற்கும், நம்முடைய குறைகளைக் களைந்து நல்ல மனிதர்களாக மாறுவதற்கும் நிறைய நேரம் இருக்கிறது என்று நினைத்து, நாம் பலவற்றைத் தள்ளிப்போடுகிறோம். ஆனால், மற்றவர்களுக்கு ஏன் துன்பம் நேர்கிறது என்று கேட்பதைவிட, நாம் கடவுளோடும் பிறரோடும் சரியான உறவில் வாழ்கிறோமா, கடவுள் விரும்பும் நற்பலன்களை நம் வாழ்வில் கொடுக்கிறோமா என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.

அத்திமரத்தைப் பற்றிய இந்த உவமை எனக்கு மிகவும் பிடித்த நற்செய்திப் பகுதிகளில் ஒன்று. குறிப்பாக, என்னுடைய பிறந்தநாளன்று இதைப் பற்றி நான் ஆழமாகச் சிந்திப்பேன். “ஐயா, இந்த ஆண்டும் இதை விட்டுவையும்” என்று தோட்டக்காரர் கேட்பது என் உள்ளத்தை மிகவும் தொடுகிறது. ஒவ்வொரு பிறந்தநாளும், கடவுள் எனக்கு வாழ்வதற்காக இன்னும் ஓர் ஆண்டையும், வளர்வதற்கும் அவருக்குப் பணியாற்றுவதற்கும் இன்னொரு வாய்ப்பையும் தந்திருக்கிறார் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

தோட்டக்காரர் இன்னும் கொஞ்சம் கால அவகாசம் மட்டும் கேட்கவில்லை; மண்ணைக் கொத்தி, உரமிட்டு, மரம் வளர்வதற்குத் தேவையான பராமரிப்பையும் செய்ய முன்வருகிறார். அதுபோல, கடவுள் எனக்குத் தந்துள்ள இந்தப் புதிய ஆண்டை நான் மிகவும் பொறுப்போடு எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். சேதமடைந்தவற்றைச் சீரமைக்கவும், வலுவிழந்தவற்றைப் புதுப்பிக்கவும், இன்னும் வளர்ந்து நற்பலன் தரக்கூடியவற்றைப் பேணிவளர்க்கவும் விரும்புகிறேன்.

இறைவா, எனக்கு இன்னும் ஓர் ஆண்டைத் தந்ததற்கு நன்றி. நீர் தந்த இந்த அருளை நான் ஒருபோதும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருக்க உதவும். சேதமடைந்தவற்றைச் சீரமைக்கவும், கவனிக்க வேண்டியவற்றைப் புதுப்பிக்கவும், உமது ஆட்சிக்காக இன்னும் நற்பலன் தரக்கூடியவற்றைப் பேணிவளர்க்கவும் தேவையான ஞானத்தையும் துணிவையும் எனக்குத் தாரும். ஆமென்.

Sr. அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 16 : 15 / Luke 16:15

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2085 - நாள் :- 24.10.2026

"நீங்கள் மனுஷர்முன்பாக உங்களை நீதிமான்களாகக் காட்டுகிறீர்கள், தேவனோ உங்கள் இருதயங்களை அறிந்திருக்கிறார்; மனுஷருக்குள்ளே மேன்மையாக எண்ணப்படுகிறது தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பாயிருக்கிறது." ( லுூக்கா 16 : 15 )

மனிதர்கள் பார்க்கின்றபடி தேவன் பார்ப்பதில்லை. பொதுவாக மனிதர்கள் ஒருவருடைய அழகையும் அந்தஸ்தையும் பார்த்து அவர்களை மேன்மையாகக்  கருதுவார்கள். ஆனால் தேவன் அப்படி மனிதர்களைப் பார்ப்பதில்லை. இதனையே அவர் சாமுவேலிடம் , "நீ இவனுடைய முகத்தையும், இவனுடைய சரீரவளர்ச்சியையும் பார்க்கவேண்டாம்; நான் இவனைப் புறக்கணித்தேன்; மனுஷன் பார்க்கிறபடி நான் பாரேன்; மனுஷன் முகத்தைப் பார்ப்பான்; கர்த்தரோ இருதயத்தைப் பார்க்கிறார்" ( 1 சாமுவேல் 16 : 7 ) என்று கூறினார்.

இன்று சில சபைகளிலும், ஆலயங்களிலும் பலர் மற்றவர்களால் இப்படி மேன்மையாகக் கருதப்படுகின்றனர். காரணம் அவர்கள் செய்யும் சில நல்ல காரியங்கள். ஆனால், தேவன் ஒருவர் செய்யும் நல்ல காரியங்களையல்ல, மாறாக அந்தக்காரியங்கள் செய்யப்பட்ட நோக்கத்தையும் பார்க்கின்றார். உண்மையான தேவ அன்புடன் அதனைச் செய்தார்களா அல்லது மற்றவர்களிடம் புகழ்ச்சியடையவேண்டும் எனும் எண்ணத்தில் செய்தார்களா என்று தேவன் பார்க்கின்றார். இப்படி உண்மையான தேவ அன்பில்லாமல் பிறர் தங்களைப் புகழவேண்டும் என்பதற்காக நல்ல செயல்களைச் செய்வதை தேவன் வெறுக்கின்றார். காரணம், "அவர்கள் தேவனால் வருகிற மகிமையிலும் மனுஷரால் வருகிற மகிமையை அதிகமாய் விரும்பினார்கள்." ( யோவான் 12 : 43 )

மனுஷருக்குள்ளே மேன்மையாக எண்ணப்படுகிறது தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பாயிருக்கிறது. காரணம், தேவன் தாழ்மையையே மேலான குணமாகக் கருதுகின்றார். "தன்னைத்தான் உயர்த்துகிறவனெவனும் தாழ்த்தப்படுவான், தன்னைத்தான் தாழ்த்துகிறவன் உயர்த்தப்படுவான்" ( லுூக்கா 14 : 11 ) என்று இயேசு கிறிஸ்துக் கூறவில்லையா? எனவே, இந்த குணத்தையே அவர் மனிதர்களிடம் எதிர்பார்க்கின்றார் என்பது தெளிவு. 

நமக்கு அவர் இதனையே முன்மாதிரிகையாக விட்டுச்சென்றார். இயேசு கிறிஸ்துவின் தாழ்மையினைக் குறித்து, "அவர் தேவனுடைய ரூபமாயிருந்தும், தேவனுக்குச் சமமாயிருப்பதைக் கொள்ளையாடின பொருளாக எண்ணாமல், தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கி, அடிமையின் ரூபமெடுத்து, மனுஷர் சாயலானார். அவர் மனுஷரூபமாய்க் காணப்பட்டு, மரணபரியந்தம், அதாவது சிலுவையின் மரணபரியந்தமும் கீழ்ப்படிந்தவராகி, தம்மைத்தாமே தாழ்த்தினார்" ( பிலிப்பியர் 2 : 6-8 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

அவரது பிள்ளைகள் என்று கூறிக்கொண்டு நாம் தாழ்மையற்றவர்களாக, பெருமைக்காகச் சில செயல்களில் ஈடுபடும்போது அது அவருக்கு அருவருப்பாக இருக்கின்றது. ஆம், மனுஷருக்குள்ளே மேன்மையாக எண்ணப்படும் செயல்கள் தேவனுக்கு  முன்பாக அருவருப்பாயிருக்கிறது.  எனவே நம்மை நாமே நிதானித்துப்பார்ப்போம். நம்மிடம் இத்தகைய இழிவான குணம் இருக்குமானால் மாற்றிக்கொள்வோம். அருவருப்பான இடங்களில் நாம் தங்கமாட்டோமல்லவா? அதுபோலவே தேவனும். எவ்வளவு சிறப்பான செயல்களைச் செய்தாலும் உள்ளத்தில் அருவருப்பான இத்தகைய குணங்களைக் கொண்டவர்களிடம்  தங்குவதில்லை. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2085 – Date: 24.10.2026

“You are those who justify yourselves in the sight of people, but God knows your hearts; for that which is highly esteemed among people is detestable in the sight of God.” (Luke 16:15, NASB)

God does not see things the way human beings do. Generally, people esteem others based on their physical beauty, social status, and position. But God does not look at people in this way. He made this clear to Samuel when He said, “Do not look at his appearance or at the height of his stature, because I have rejected him; for God sees not as man sees, since man looks at the outward appearance, but the LORD looks at the heart” (1 Samuel 16:7, NASB).

Even today, in some churches and places of worship, certain people are highly esteemed by others because of the good deeds they perform. However, God does not merely look at the good deeds a person does; He also examines the motives behind those deeds. He sees whether they are done out of genuine love for God or with the intention of gaining praise and recognition from others. God detests people doing good deeds without genuine love for Him, simply to win the admiration of others. The reason is that “they loved the approval of people rather than the approval of God” (John 12:43, NASB).

What is highly esteemed among people is detestable in the sight of God because He considers humility a far greater virtue. Did Jesus Christ not say, “For everyone who exalts himself will be humbled, and the one who humbles himself will be exalted” (Luke 14:11, NASB)? It is therefore clear that humility is the quality He expects to see in His people.

Jesus Christ left us an example of humility to follow. Concerning His humility, we read: “Although He existed in the form of God, He did not regard equality with God a thing to be grasped, but emptied Himself, taking the form of a bond-servant, and being made in the likeness of men. Being found in appearance as a man, He humbled Himself by becoming obedient to the point of death, even death on a cross” (Philippians 2:6–8, NASB).

When we call ourselves, His children yet remain proud and engage in certain activities merely to gain recognition and glory for ourselves, such behaviour is detestable to Him. Indeed, what is highly esteemed among people may be detestable in the sight of God.

Therefore, let us examine ourselves carefully. If we find this degrading attitude within us, let us change. Would we willingly remain in a place that we find detestable? Likewise, God does not delight in dwelling with those who harbour such detestable attitudes in their hearts, no matter how impressive their outward deeds may appear.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 16:15

 🌅 ആവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2085 – തീയതി: 24.10.2026

“നിങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ മുമ്പാകെ നിങ്ങളെത്തന്നെ നീതീകരിക്കുന്നവർ ആകുന്നു; എന്നാൽ ദൈവം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ അറിയുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ഉന്നതമായി കരുതപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ വെറുപ്പാകുന്നു.” (ലൂക്കോസ് 16:15)

ദൈവം മനുഷ്യർ കാണുന്നതുപോലെയല്ല കാണുന്നത്. പൊതുവെ, മനുഷ്യർ ഒരാളുടെ സൗന്ദര്യവും പദവിയും സ്ഥാനമാനങ്ങളും നോക്കിയാണ് അവരെ ഉന്നതരായി കരുതുന്നത്. എന്നാൽ ദൈവം മനുഷ്യരെ അങ്ങനെയല്ല കാണുന്നത്. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ദൈവം ശമൂവേലിനോട് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു: “അവന്റെ മുഖമോ അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഉയരമോ നോക്കരുത്; ഞാൻ അവനെ തള്ളിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ നോക്കുന്നതുപോലെയല്ല യഹോവ നോക്കുന്നത്; മനുഷ്യൻ പുറമേയുള്ള രൂപം നോക്കുന്നു; യഹോവയോ ഹൃദയത്തെ നോക്കുന്നു” (1 ശമൂവേൽ 16:7).

ഇന്നും ചില സഭകളിലും ആരാധനാലയങ്ങളിലും പലരും മറ്റുള്ളവരാൽ ഇപ്രകാരം ഉന്നതരായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു. അവർ ചെയ്യുന്ന ചില നല്ല പ്രവൃത്തികളാണ് അതിന്റെ കാരണം. എന്നാൽ ദൈവം ഒരാൾ ചെയ്യുന്ന നല്ല പ്രവൃത്തികളെ മാത്രമല്ല, ആ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നതിന്റെ പിന്നിലുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തെയും പരിശോധിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ദൈവസ്നേഹത്തോടെയാണോ അവർ അത് ചെയ്യുന്നത്, അതോ മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് പ്രശംസയും അംഗീകാരവും നേടണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെയാണോ ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ദൈവം നോക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ദൈവസ്നേഹമില്ലാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശംസ നേടുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രം നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നതിനെ ദൈവം വെറുക്കുന്നു. കാരണം, “അവർ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള മഹത്വത്തെക്കാൾ മനുഷ്യരിൽനിന്നുള്ള മഹത്വത്തെ അധികം സ്നേഹിച്ചു” (യോഹന്നാൻ 12:43).

മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ഉന്നതമായി കരുതപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ വെറുപ്പാകുന്നു. കാരണം, താഴ്മയെയാണ് ദൈവം ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ ഗുണമായി കണക്കാക്കുന്നത്. “തന്നെത്താൻ ഉയർത്തുന്നവൻ എല്ലാം താഴ്ത്തപ്പെടും; തന്നെത്താൻ താഴ്ത്തുന്നവൻ ഉയർത്തപ്പെടും” എന്ന് യേശുക്രിസ്തു അരുളിച്ചെയ്തിട്ടില്ലയോ? (ലൂക്കോസ് 14:11). അതിനാൽ, തന്റെ ജനത്തിൽനിന്ന് ദൈവം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന പ്രധാന ഗുണം താഴ്മയാണെന്ന് ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാണ്.

യേശുക്രിസ്തു നമുക്ക് താഴ്മയുടെ ഉത്തമ മാതൃക വെച്ചുപോയി. അവിടുത്തെ താഴ്മയെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം വായിക്കുന്നു: “അവൻ ദൈവരൂപത്തിൽ ഇരിക്കെ, ദൈവത്തോടുള്ള സമത്വം മുറുകെ പിടിച്ചുകൊള്ളേണ്ട കാര്യമായി എണ്ണാതെ, തന്നെത്താൻ ഒഴിച്ചു ദാസരൂപം എടുത്ത് മനുഷ്യസാദൃശ്യത്തിലായി. മനുഷ്യനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, മരണത്തോളം, അതേ, ക്രൂശിലെ മരണത്തോളം തന്നെത്താൻ താഴ്ത്തി അനുസരണമുള്ളവനായിത്തീർന്നു” (ഫിലിപ്പിയർ 2:6–8).

നാം അവിടുത്തെ മക്കളാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും, എന്നാൽ താഴ്മയില്ലാതെ ജീവിക്കുകയും, സ്വന്തം പ്രശസ്തിക്കും മഹത്വത്തിനുംവേണ്ടി ചില പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അത്തരം പെരുമാറ്റം അവിടുത്തേക്ക് വെറുപ്പാകുന്നു. അതെ, മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ഉന്നതമായി കരുതപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ വെറുപ്പായിത്തീരാം.

അതിനാൽ, നമുക്ക് നമ്മെത്തന്നെ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കാം. ഇത്തരത്തിലുള്ള ഹീനമായ മനോഭാവം നമ്മിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് തിരുത്തി മാറ്റാം. നമുക്ക് വെറുപ്പുളവാക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലത്ത് നാം മനസ്സോടെ താമസിക്കുമോ? അതുപോലെതന്നെ, പുറമേ എത്ര മികച്ച പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്താലും ഹൃദയത്തിൽ ഇത്തരം വെറുപ്പുളവാക്കുന്ന സ്വഭാവങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്നവരിൽ ദൈവം പ്രസാദിക്കുന്നില്ല.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 17:17

 🌅ആവൻ ധ്യാനം🌅

നമ്പർ: 2084 | തീയതി: 23.10.2026

“ശുദ്ധരായവർ പത്തുപേരല്ലയോ? എന്നാൽ ഒമ്പതുപേർ എവിടെ?” (ലൂക്കോസ് 17:17)

വീഥികളിലൂടെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഒരു തെരുവുനായയ്ക്ക് ഏതാനും നാണയങ്ങൾ ചെലവഴിച്ച് ഒരു ബിസ്കറ്റ് വാങ്ങിക്കൊടുത്താൽപ്പോലും, അത് നമ്മുടെ നന്മ മറക്കാതെ നന്ദിയുള്ളതായിരിക്കും. എന്നാൽ പല മനുഷ്യരും ഈ നല്ല ഗുണം മറന്നവരായി ജീവിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് നന്ദി പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടല്ല നാം അവർക്കുവേണ്ടി ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും, അവർ നമ്മെ അവഗണിക്കുമ്പോൾ അറിയാതെതന്നെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വേദന ഉയരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു പത്തു കുഷ്ഠരോഗികളെ സൗഖ്യമാക്കിയപ്പോൾ, അവരിൽ ഒരാൾ മാത്രമാണ് അവിടുത്തേക്ക് നന്ദി പറയുന്നതിനായി തിരികെ വന്നത്. അപ്പോഴാണ് യേശുക്രിസ്തു അവനോട്: “ശുദ്ധരായവർ പത്തുപേരല്ലയോ? എന്നാൽ ഒമ്പതുപേർ എവിടെ?” എന്നു ചോദിച്ചത്. അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, നാം അവിടുത്തോട് നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കണമെന്നാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

അനേകരും ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥനാവശ്യങ്ങൾ സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ വലിയ ഉത്സാഹം കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അതേ ഉത്സാഹം അവർ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഇത്തരമൊരു മനോഭാവം ദൈവത്തിന് ഇഷ്ടമല്ല. തന്റെ മക്കൾ നന്ദിയുള്ളവരായി ജീവിക്കണമെന്നാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

“എന്നാൽ ഒമ്പതുപേർ എവിടെ?” എന്ന യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ചോദ്യം നമ്മോടും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യമാണ്. കാരണം, പലപ്പോഴും നാമും ആ ഒമ്പതുപേരെപ്പോലെ പെരുമാറിയിട്ടുണ്ടാകാം. നമുക്ക് അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം. നാം ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിച്ച കാര്യങ്ങൾ ലഭിച്ചതിനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, നാം ചോദിക്കാതിരുന്നിട്ടുപോലും ഓരോ ദിവസവും ദൈവം നമുക്കു ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അനേകം നന്മകൾക്കായും നാം അവിടുത്തോട് നന്ദി പറയണം. ആ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കായി നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ കടമയാണ്.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ ഉറക്കമുണർന്ന് ഒരു പുതിയ ദിവസം കാണാൻ കഴിയുന്നതുതന്നെ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയേണ്ട കാര്യമാണ്. കാരണം, പലരും ഉറക്കത്തിൽത്തന്നെ മരിച്ചുപോകുന്നു. തിരക്കേറിയ ഈ ലോകത്തിൽ ഓരോ ദിവസവും ആയിരക്കണക്കിന് അപകടങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു. അത്തരം അപകടങ്ങളിൽനിന്ന് നമ്മെ സംരക്ഷിച്ച് സുരക്ഷിതമായി നടത്തുന്നതിന് നാം ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയണം.

ഇതുകൊണ്ടാണ് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നത്:

“ക്രിസ്തുവിന്റെ സമാധാനം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വാഴട്ടെ; അതിനായിട്ടല്ലോ നിങ്ങൾ ഏകശരീരമായി വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നന്ദിയുള്ളവരായിരിപ്പിൻ.” (കൊലൊസ്സ്യർ 3:15)

ദൈവത്തോട് നന്ദിയുള്ളവരായി ജീവിക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ സമാധാനം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ നിറയ്ക്കും. മാത്രമല്ല, ക്രിസ്തുവിൽ ഏകശരീരമായി ജീവിക്കുന്നതിലും നന്ദിയുള്ള മനോഭാവത്തിന് പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥാനമുണ്ട്.

“നന്ദി” എന്നു പറയുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ദൈവത്തോട് നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല. അവിടുന്ന് നമുക്കു ചെയ്ത നന്മകളെ ഓർക്കുകയും ഹൃദയപൂർവം അവിടുത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും നാം ദൈവത്തോട് നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണ്. ദാവീദ് ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയുകയും അവിടുത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തത് ഇപ്രകാരമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം എഴുതിയ 136-ാം സങ്കീർത്തനം സ്തുതിയുടെ ഒരു സങ്കീർത്തനമാണ്. മാത്രമല്ല, ദൈവം ചെയ്ത അനേകം നന്മകളെ ഓർത്ത് അവിടുത്തോട് നന്ദി പറയുന്ന സങ്കീർത്തനവുമാണത്. ഈ സങ്കീർത്തനത്തിൽ ദാവീദിന്റെ പേര് പരാമർശിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, വേദപണ്ഡിതന്മാർ ഇത് ദാവീദ് എഴുതിയതാണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

“നമ്മുടെ താഴ്ചയിൽ നമ്മെ ഓർത്തവനെ സ്തുതിപ്പിൻ; അവന്റെ ദയ എന്നേക്കുമുള്ളത്. നമ്മുടെ ശത്രുക്കളുടെ കയ്യിൽനിന്നു നമ്മെ വിടുവിച്ചവനെ സ്തുതിപ്പിൻ; അവന്റെ ദയ എന്നേക്കുമുള്ളത്.” (സങ്കീർത്തനം 136:23–24)

അതുപോലെ, ദൈവം നമുക്കുവേണ്ടി ചെയ്ത ഓരോ നന്മയും ഓർത്തെടുത്ത് അവയെക്കുറിച്ച് പറയുകയും അവിടുത്തെ അളവറ്റ കൃപയെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യാം. നന്ദി മറന്ന ആ ഒമ്പതുപേരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നാം ഉൾപ്പെടാതിരിക്കാം. “അവർ എവിടെ?” എന്ന് യേശുക്രിസ്തു നമ്മെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️