🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 17:17

 🌅ആവൻ ധ്യാനം🌅

നമ്പർ: 2084 | തീയതി: 23.10.2026

“ശുദ്ധരായവർ പത്തുപേരല്ലയോ? എന്നാൽ ഒമ്പതുപേർ എവിടെ?” (ലൂക്കോസ് 17:17)

വീഥികളിലൂടെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഒരു തെരുവുനായയ്ക്ക് ഏതാനും നാണയങ്ങൾ ചെലവഴിച്ച് ഒരു ബിസ്കറ്റ് വാങ്ങിക്കൊടുത്താൽപ്പോലും, അത് നമ്മുടെ നന്മ മറക്കാതെ നന്ദിയുള്ളതായിരിക്കും. എന്നാൽ പല മനുഷ്യരും ഈ നല്ല ഗുണം മറന്നവരായി ജീവിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് നന്ദി പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടല്ല നാം അവർക്കുവേണ്ടി ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും, അവർ നമ്മെ അവഗണിക്കുമ്പോൾ അറിയാതെതന്നെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വേദന ഉയരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു പത്തു കുഷ്ഠരോഗികളെ സൗഖ്യമാക്കിയപ്പോൾ, അവരിൽ ഒരാൾ മാത്രമാണ് അവിടുത്തേക്ക് നന്ദി പറയുന്നതിനായി തിരികെ വന്നത്. അപ്പോഴാണ് യേശുക്രിസ്തു അവനോട്: “ശുദ്ധരായവർ പത്തുപേരല്ലയോ? എന്നാൽ ഒമ്പതുപേർ എവിടെ?” എന്നു ചോദിച്ചത്. അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, നാം അവിടുത്തോട് നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കണമെന്നാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

അനേകരും ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥനാവശ്യങ്ങൾ സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ വലിയ ഉത്സാഹം കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അതേ ഉത്സാഹം അവർ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഇത്തരമൊരു മനോഭാവം ദൈവത്തിന് ഇഷ്ടമല്ല. തന്റെ മക്കൾ നന്ദിയുള്ളവരായി ജീവിക്കണമെന്നാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

“എന്നാൽ ഒമ്പതുപേർ എവിടെ?” എന്ന യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ചോദ്യം നമ്മോടും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യമാണ്. കാരണം, പലപ്പോഴും നാമും ആ ഒമ്പതുപേരെപ്പോലെ പെരുമാറിയിട്ടുണ്ടാകാം. നമുക്ക് അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം. നാം ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിച്ച കാര്യങ്ങൾ ലഭിച്ചതിനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, നാം ചോദിക്കാതിരുന്നിട്ടുപോലും ഓരോ ദിവസവും ദൈവം നമുക്കു ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അനേകം നന്മകൾക്കായും നാം അവിടുത്തോട് നന്ദി പറയണം. ആ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കായി നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ കടമയാണ്.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ ഉറക്കമുണർന്ന് ഒരു പുതിയ ദിവസം കാണാൻ കഴിയുന്നതുതന്നെ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയേണ്ട കാര്യമാണ്. കാരണം, പലരും ഉറക്കത്തിൽത്തന്നെ മരിച്ചുപോകുന്നു. തിരക്കേറിയ ഈ ലോകത്തിൽ ഓരോ ദിവസവും ആയിരക്കണക്കിന് അപകടങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു. അത്തരം അപകടങ്ങളിൽനിന്ന് നമ്മെ സംരക്ഷിച്ച് സുരക്ഷിതമായി നടത്തുന്നതിന് നാം ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയണം.

ഇതുകൊണ്ടാണ് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നത്:

“ക്രിസ്തുവിന്റെ സമാധാനം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വാഴട്ടെ; അതിനായിട്ടല്ലോ നിങ്ങൾ ഏകശരീരമായി വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നന്ദിയുള്ളവരായിരിപ്പിൻ.” (കൊലൊസ്സ്യർ 3:15)

ദൈവത്തോട് നന്ദിയുള്ളവരായി ജീവിക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ സമാധാനം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ നിറയ്ക്കും. മാത്രമല്ല, ക്രിസ്തുവിൽ ഏകശരീരമായി ജീവിക്കുന്നതിലും നന്ദിയുള്ള മനോഭാവത്തിന് പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥാനമുണ്ട്.

“നന്ദി” എന്നു പറയുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ദൈവത്തോട് നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല. അവിടുന്ന് നമുക്കു ചെയ്ത നന്മകളെ ഓർക്കുകയും ഹൃദയപൂർവം അവിടുത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും നാം ദൈവത്തോട് നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണ്. ദാവീദ് ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയുകയും അവിടുത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തത് ഇപ്രകാരമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം എഴുതിയ 136-ാം സങ്കീർത്തനം സ്തുതിയുടെ ഒരു സങ്കീർത്തനമാണ്. മാത്രമല്ല, ദൈവം ചെയ്ത അനേകം നന്മകളെ ഓർത്ത് അവിടുത്തോട് നന്ദി പറയുന്ന സങ്കീർത്തനവുമാണത്. ഈ സങ്കീർത്തനത്തിൽ ദാവീദിന്റെ പേര് പരാമർശിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, വേദപണ്ഡിതന്മാർ ഇത് ദാവീദ് എഴുതിയതാണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

“നമ്മുടെ താഴ്ചയിൽ നമ്മെ ഓർത്തവനെ സ്തുതിപ്പിൻ; അവന്റെ ദയ എന്നേക്കുമുള്ളത്. നമ്മുടെ ശത്രുക്കളുടെ കയ്യിൽനിന്നു നമ്മെ വിടുവിച്ചവനെ സ്തുതിപ്പിൻ; അവന്റെ ദയ എന്നേക്കുമുള്ളത്.” (സങ്കീർത്തനം 136:23–24)

അതുപോലെ, ദൈവം നമുക്കുവേണ്ടി ചെയ്ത ഓരോ നന്മയും ഓർത്തെടുത്ത് അവയെക്കുറിച്ച് പറയുകയും അവിടുത്തെ അളവറ്റ കൃപയെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യാം. നന്ദി മറന്ന ആ ഒമ്പതുപേരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നാം ഉൾപ്പെടാതിരിക്കാം. “അവർ എവിടെ?” എന്ന് യേശുക്രിസ്തു നമ്മെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 17 : 17 / Luke 17:17

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2084 - நாள் :- 23.10.2026

"சுத்தமானவர்கள் பத்துப்பேர் அல்லவா, மற்ற ஒன்பதுபேர் எங்கே?" ( லுூக்கா 17 : 17 )

தெருவில் அலைந்துதிரியும் தெருநாய்க்குப் பத்துகாசுக்கு பிஸ்கெட் வாங்கிப்போட்டால்கூட  அது நம்மை மறக்காமல் நன்றியுணர்வுடன் இருக்கும். ஆனால் மனிதர்கள் பலரும் இந்த நல்ல குணத்தை மறந்தவர்களாக வாழ்கின்றனர். நாம் பிறரிடம் நன்றியை எதிர்பார்த்து அவர்களுக்குச் சில செயல்களைச் செய்யாமல் இருந்தாலும்,  அவர்கள் நம்மைப் புறக்கணிக்கும்போது நம்மை அறியாமல் ஒரு வேதனை நமக்குள் எழுவது சகஜம். 

ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து பத்துத் தொழுநோயாளிகளைக் குணமாக்கியபோது ஒருவன் மட்டுமே அவருக்கு நன்றிசொல்வதற்காகத் திரும்பி வந்தான். அவனிடம்தான் இயேசு கிறிஸ்து, "சுத்தமானவர்கள் பத்துப்பேர் அல்லவா, மற்ற ஒன்பதுபேர் எங்கே?" என்று கேட்கின்றார். ஆம் அன்பானவர்களே, தேவன் நாம் அவருக்கு நன்றியறிதலுள்ளவர்களாக இருக்கவேண்டுமென்று விரும்புகின்றார். 

பலரும் தேவனிடம் ஜெப விண்ணப்பங்களை ஏறெடுக்கும்போது காட்டும் ஆர்வத்தை தங்களது வேண்டுதல்கள் நிறைவேறியபின்னர் காட்டுவதில்லை. இத்தகைய செயல்களை தேவன் விரும்புவதில்லை. அவர் தனது பிள்ளைகள் நன்றியறிதலுள்ளவர்களாக வாழவேண்டுமென்றே விரும்புகின்றார். 

மற்ற ஒன்பதுபேர் எங்கே? என்று இயேசு கிறிஸ்து கேட்டக் கேள்வி நம்மையும் பார்த்துக் கேட்கப்பட்டக் கேள்வியாகும். காரணம், நாமும் பலவேளைகளில் இந்த ஒன்பதுபேரைப்போல இருந்திருக்கலாம். அதனை நாம் நினைத்துப்பார்ப்போம். நாம் அவரிடம் வேண்டிய  வேண்டுதல்கள் நிறைவேறியதற்காக மட்டுமல்ல, தேவன் நமது வேண்டுதல் இல்லாமலேயே நமக்கு அனுதினமும் பல நன்மைகளைத் செய்துகொண்டிருக்கின்றார். அவற்றுக்கு நாம் நன்றிசெலுத்தவேண்டியது அவசியம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் ஒவ்வொருநாளும் காலையில் எழுந்திருப்பதற்கே நாம் அவருக்கு நன்றிசெலுத்தவேண்டும். காரணம், உறக்கத்திலேயே பலர் மரித்துப்போகின்றனர். இந்த அவசர உலகினில் ஆயிரக்கணக்கான விபத்துக்கள் தினமும் ஏற்படுகின்றன. இவைகளிலிருந்து தேவன் நம்மைப் பாதுகாத்து நடத்துகின்றாரே அதற்கு நாம் நன்றிசெலுத்தவேண்டும்.                 

அப்போஸ்தலரான பவுல் இதனால்தான், "தேவசமாதானம் உங்கள் இருதயங்களில் ஆளக்கடவது, இதற்கென்றே நீங்கள் ஒரே சரீரமாக அழைக்கப்பட்டீர்கள்; நன்றியறிதலுள்ளவர்களாயுமிருங்கள்." ( கொலோசெயர் 3 : 15 ) என்கின்றார். தேவனுக்கு நன்றிகூறி வாழும்போது தேவ சமாதானம் நம்மை நிரப்பும். மட்டுமல்ல, நாம் அவரோடு ஒரே உடலாக மாறுவதற்கு இது ஒரு வழியாகும். 

நன்றி என்று கூறும்போது மட்டுமல்ல, நமக்கு அவர் செய்த நன்மைகளை நினைத்து நாம் மனப்பூர்வமாகத்  தேவனைத் துதிக்கும்போது அவருக்கு நன்றிசெலுத்துகின்றோம் என்று பொருள். தாவீது இப்படித்தான் தேவனுக்கு நன்றிகூறித்  துதித்தார். அவர் எழுதிய 136 வது சங்கீதம் ஒரு துதியின் சங்கீதம். மட்டுமல்ல, தேவனது பல நன்மைகளை நினைத்து நன்றிகூறும் சங்கீதம். (இந்தச் சங்கீதத்தில் தாவீதின் பெயர் குறிப்பிடப்படாவிட்டாலும், இது தாவீது எழுதியது என்றே வேத அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்).

"நம்முடைய தாழ்வில் நம்மை நினைத்தவரைத் துதியுங்கள்; அவர் கிருபை என்றுமுள்ளது. நம்முடைய சத்துருக்களின் கையிலிருந்து நம்மை விடுதலைபண்ணினவரைத் துதியுங்கள்; அவர் கிருபை என்றுமுள்ளது." ( சங்கீதம் 136 : 23, 24 ) நாமும் இதுபோல தேவன் நமக்குச் செய்த ஒவ்வொரு நன்மைகளையும்  எடுத்துக்கூறி அவரது கிருபையினைப் புகழ்வோம். நன்றிமறந்த  ஒன்பதுபேர் கூட்டத்தில் நாம் சேர்ந்து, "அவர்கள் எங்கே?"  என்று இயேசு நம்மைத் தேடிட இடம்தரவேண்டாம். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

Meditation No. 2084 | Date: 23 October 2026

“Were there not ten cleansed? But the nine—where are they?” (Luke 17:17, NASB)

Even if we provide few biscuits for a stray dog wandering along the street, it may remember our kindness and respond with gratitude. However, many people seem to have forgotten this noble quality. Although we may not do things for others merely to receive their gratitude, it is natural for us to feel hurt when they ignore us and fail to acknowledge what we have done for them.

When the Lord Jesus Christ healed ten lepers, only one of them returned to thank Him. It was to this man that Jesus asked, “Were there not ten cleansed? But the nine—where are they?” Yes, dear friends, God desires us to be people who are grateful to Him.

Many people show great eagerness when presenting their prayer requests to God, but they fail to show the same enthusiasm after their prayers have been answered. God is not pleased with such an attitude. He desires His children to live lives filled with gratitude.

The question Jesus Christ asked, “But the nine—where are they?” is also a question directed at us. The reason is that we, too, may sometimes have behaved like those nine men. Let us reflect on this. We should thank God not only when He answers our prayers but also for the many blessings He bestows upon us every day, even without our asking. It is essential that we express our gratitude for all these blessings.

Yes, dear friends, we should thank God every morning simply for the privilege of waking up to a new day. The reason is that many people die in their sleep. Thousands of accidents occur every day in this fast-moving world. We must be grateful to God for protecting us from such dangers and guiding us safely through life.

That is why the apostle Paul says:

“Let the peace of Christ rule in your hearts, to which indeed you were called in one body; and be thankful.” (Colossians 3:15, NASB)

When we live with thankful hearts, the peace of God fills us. Moreover, gratitude is an important part of living together as one body in Christ.

Expressing gratitude to God does not mean merely saying the words “Thank You.” When we remember His goodness and sincerely praise Him from our hearts, we are also expressing our gratitude to Him. This is how David praised and thanked God. Psalm 136 is a psalm of praise that recounts God's many acts of goodness and steadfast love. Although David's name is not mentioned in this psalm, biblical scholars attribute it to him.

“Give thanks to Him who remembered us in our low estate, For His lovingkindness is everlasting, And has rescued us from our adversaries, For His lovingkindness is everlasting.” (Psalm 136:23–24, NASB)

Let us also remember and proclaim each of the good things God has done for us and praise Him for His unfailing love. Let us never become part of the company of the nine ungrateful lepers and give Jesus Christ reason to ask about us, “Where are they?”

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - മർക്കോസ് 12:30

 ആവൻ ധ്യാനം 

നമ്പർ: 2083 | തീയതി: 22 ഒക്ടോബർ 2026

“നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും പൂർണ്ണശക്തിയോടും കൂടെ സ്നേഹിക്കേണം.”  മർക്കോസ് 12:30

ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹം, പരസ്പരം ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ടുപേർ തമ്മിലുള്ള ആഴമായ സ്നേഹംപോലെ ആയിരിക്കണം. ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ യഥാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, അയാൾ സ്നേഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയെ ഹൃദയപൂർവ്വം ഓർക്കുകയും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയും അവരുടെ സ്നേഹത്തിന് യോഗ്യരായി ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, നാം ദൈവത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നവരായിരിക്കണം. യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ ആഴമായ അനുഭവം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ് വേദപുസ്തകത്തിലെ ഉത്തമഗീതം.

ഇതുതന്നെയാണ് നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുമ്പോൾ വ്യക്തമാകുന്നത്: “നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും പൂർണ്ണശക്തിയോടും കൂടെ സ്നേഹിക്കേണം.”

ഒരു വ്യക്തിക്ക് ദൈവത്തോടുള്ള ഇത്തരത്തിലുള്ള സമ്പൂർണ്ണ സ്നേഹം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകാൻ കഴിയും?

ഇന്ന് അനേകം ക്രിസ്ത്യാനികൾ വിവിധ ആവശ്യങ്ങളുമായി ദൈവാലയങ്ങളിൽ പോയി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ചിലരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നു. പലരും രോഗങ്ങളിൽനിന്ന് സൗഖ്യം പ്രാപിക്കുന്നു. മറ്റുചിലരുടെ ലൗകിക പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, കടബാധ്യതകൾ, തൊഴിലില്ലായ്മ, സന്താനലബ്ധിയില്ലായ്മ തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം ലഭിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെടുന്നതിനാൽ പലരും ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥനാസമ്മേളനങ്ങളിലും കൺവെൻഷൻ യോഗങ്ങളിലും ഇത്തരം സാക്ഷ്യങ്ങൾ നാം ധാരാളമായി കേൾക്കാറുണ്ട്.

എന്നാൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇത്തരത്തിലുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ ലഭിച്ചതിനെ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ തെളിവായി അവതരിപ്പിക്കുന്നവർക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും ആഴമായ ആത്മീയ അനുഭവങ്ങൾ ലഭിക്കണമെന്നില്ല. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ തുടർന്നും സാക്ഷ്യം പറയുന്നുണ്ടാകാം. എന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതരീതിയിൽ യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല.

അതേസമയം, പാപജീവിതത്തിൽനിന്ന് വിടുതൽ നേടി ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടെത്തിയവർ ആഴമായ ആത്മീയ അനുഭവങ്ങളുള്ളവരായി മാറുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും പൂർണ്ണശക്തിയോടും കൂടി ക്രിസ്തുവിനെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നത് അവർക്കാണ്.

ഇത് കേവലം ഒരു സൈദ്ധാന്തിക ആശയമല്ല; നമുക്ക് ഈ ലോകത്തിൽ നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. യഥാർത്ഥമായി മാനസാന്തരപ്പെട്ടവരുടെ സാക്ഷ്യവും ജീവിതവും മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും.

കൂടാതെ, നാം വേദപുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് അനുഗ്രഹങ്ങൾ പ്രാപിച്ച എല്ലാവരും പാപമോചനവും പ്രാപിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. പത്തു കുഷ്ഠരോഗികൾ സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചപ്പോൾ അവരിൽ ഒരാൾ മാത്രമാണ് മടങ്ങിവന്ന് ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തിയത്. യേശു അത്ഭുതകരമായി അപ്പം വർധിപ്പിച്ചപ്പോൾ ജനങ്ങൾ അപ്പം ഭക്ഷിച്ച് തൃപ്തരായി. എന്നാൽ ശാരീരികമായ ആ തൃപ്തി പാപമോചനം ലഭിച്ചതിന്റെ തെളിവായിരുന്നില്ല. ആ ജനക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെട്ട അനേകർ ഒടുവിൽ ക്രിസ്തുവിനെതിരായി നിലകൊണ്ട്, “ഇവനെ ക്രൂശിക്ക!” എന്ന് ആർത്തുവിളിച്ചു.

ഒരു പരീശൻ യേശുവിനെ തന്റെ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണത്തിനായി ക്ഷണിച്ചു. എന്നാൽ അവിടെ വന്ന പാപിനിയായ സ്ത്രീ ആ പരീശനെക്കാൾ അധികമായി യേശുവിനെ സ്നേഹിച്ചു. അതെ, കർത്താവായ യേശു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു:

“അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: ഇവളുടെ അനേകമായ പാപങ്ങൾ മോചിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൾ വളരെ സ്നേഹിച്ചുവല്ലോ; അല്പം മോചിച്ചുകിട്ടിയവൻ അല്പം സ്നേഹിക്കുന്നു.” (ലൂക്കോസ് 7:47)

തങ്ങളുടെ പാപത്തിന്റെ ഗൗരവം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ദൈവത്തിന്റെ സമൃദ്ധമായ ക്ഷമ പ്രാപിക്കുന്നവർക്കാണ് ക്രിസ്തുവിനോട് ആഴമായ സ്നേഹം വളർത്തിയെടുക്കാൻ കഴിയുന്നത്. മറ്റുള്ളവർ ഹൃദയത്തിലെ യഥാർത്ഥ പരിവർത്തനം അനുഭവിക്കാതെ, പുറമേയുള്ള മതപരമായ ആചാരങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളായി തുടരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

അതിനാൽ, നാം യഥാർത്ഥമായി ക്രിസ്തുവിനെ സ്നേഹിക്കുകയും ആഴമായ ആത്മീയ വളർച്ച അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യണമെങ്കിൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. അപ്പോൾ മാത്രമേ ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം പഠിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും പൂർണ്ണശക്തിയോടും കൂടി അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയൂ.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, നമുക്ക് നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിനോട് ഏറ്റുപറഞ്ഞ് അവിടുത്തെ പാപമോചനം തേടാം. അപ്പോൾ മാത്രമേ ഹൃദയപരിവർത്തനവും കർത്താവിനോടുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹവും അവിടുത്തോടുകൂടിയ ആഴമായ ആത്മീയ കൂട്ടായ്മയും നിറഞ്ഞ യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയജീവിതം നമുക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയൂ.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

Meditation verse - மாற்கு 12 : 30 / Mark 12:30

ஆதவன் தியானம்

எண் :- 2083 - நாள் :- 22.10.2026

"உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக என்பதே பிரதான கற்பனை." ( மாற்கு 12 : 30 )

தேவனிடம் நாம் கொள்ளும் அன்பு காதல் உணர்வுபோன்றதாக இருக்கவேண்டும். உண்மையாக ஒருவரை அன்புசெய்யும் ஆணோ பெண்ணோ எப்படித் தாங்கள் அன்புசெலுத்தும்  மற்றவர்களை இதயபூர்வமாக நினைத்து, அவர்களது தேவைகளை பூர்த்திசெய்யவும்,  அவர்களது அன்புக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகவும் இருக்க முயல்வார்களோ அப்படி நாம் தேவனைத் திருப்திப்படுத்த முயல்பவர்களாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். இதனால், வேதாகமத்திலுள்ள உன்னத சங்கீதம் இதனையே அடிப்படையாகக்கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது. 

இதனையே ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, "உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக" என்று கூறுகின்றார்.  

தேவனிடம் இந்த முழுமையான அன்பு ஒருவருக்கு எப்படி ஏற்படமுடியும்? இன்று கிறிஸ்தவர்கள் பலரும் பல்வேறு விண்ணப்பங்களுடன் ஆலயத்தில் சென்று வேண்டுதல் செய்கின்றனர். சிலருக்கு அவை நிறைவேறுகின்றன. பலர் நோயிலிருந்து குணமடைகின்றனர். சிலருக்கு அவர்கள் நினைத்த உலக காரியங்கள் - உதாரணமாக, கடன் பிரச்சனை, வேலையில்லாப் பிரச்சனை, குழந்தையில்லாப் பிரச்சனை - நிவிர்த்தியாகின்றது. இப்படித்  தங்களது தேவைகள் சந்திக்கப்பட்டதால் பலரும் கடவுளிடம் அன்புகூர்கின்றனர். பல ஜெபக்கூட்டங்களிலும், கன்வென்சன் கூட்டங்களிலும் இத்தகைய சாட்சிகளை நாம் அதிகம் கேட்கமுடியும். 

ஆனால் அன்பானவர்களே, கிறிஸ்துவை அன்புசெய்கின்றேன் என்று அதற்கு ஆதாரமாக இத்தகைய சாட்சி கூறுபவர்கள் மேலான ஆவிக்குரிய அனுபவங்களை எளிதில் பெறுவதில்லை. என்றோ தங்களுக்கு ஏற்பட்ட இந்தக் காரியங்களை இவர்கள் கூறிக்கொண்டே இருப்பார்கள். ஆனால், தங்களது வாழ்க்கை முறையில் இவர்களிடம் எந்த மாற்றமும் இருக்காது. ஆனால், பாவ வாழ்க்கையிலிருந்து விடுதலைப்பெற்று கிறிஸ்துவைக் கண்டுகொண்டவர்கள் மேலான ஆவிக்குரிய அனுபவமுள்ளவர்களாக மாறுகின்றனர். காரணம் அவர்கள்தான் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து கூறுவதுபோல முழு இருதயத்தோடும், முழு ஆத்துமாவோடும், முழு மனதோடும், முழுப் பலத்தோடும் கிறிஸ்துவை அன்புகூரமுடியும். 

இது மேலோட்டமான கருத்தல்ல, மாறாக இந்த உலகினில் நாம் நேரடியாகக் காணக்கூடிய காரியம். இத்தகைய மனமாற்றமடைந்தவர்களது சாட்சியும், வாழ்க்கையும் வித்தியாசமாக இருக்கும். 

மேலும், வேதாகமத்தை நாம் வாசிக்கும்போது, கிறிஸ்துவிடம் நன்மைகள் பெற்றுக்கொண்டவர்கள் அனைவரும் பாவ மன்னிப்பைப் பெறவில்லை என்பது புரியும். பத்துத் தொழுநோயாளிகளில் ஒருவனே பாவ மன்னிப்பைப் பெற்றான். இயேசு அதிசயமாக அப்பத்தைப் பலுக்கச்செய்தபோது அந்த மக்கள் அப்பம்புசித்துத்  திருப்தியானார்களேத் தவிர பாவ மன்னிப்பைப் பெறவில்லை. இந்தக் கூட்டத்திலிருந்த பெரும்பாலான மக்களே இறுதியில், "இவனைச் சிலுவையில் அறையும்" என ஆர்ப்பரித்துக் கிறிஸ்துவுக்கு எதிராக இருந்தார்கள்.  

பரிசேயன் ஒருவன் கிறிஸ்துவிடம் அன்புகூர்ந்ததால் அவரை விருந்துக்கு அழைத்தான். ஆனால் அங்கு வந்திருந்த பாவியாகிய பெண் அவனைவிட அவரை அதிகம் அன்புகூர்ந்தாள். ஆம், ஆண்டவராகிய இயேசு கூறினார், "ஆதலால் நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: இவள் செய்த அநேக பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன; இவள் மிகவும் அன்புகூர்ந்தாளே. எவனுக்குக் கொஞ்சம் மன்னிக்கப்படுகிறதோ, அவன் கொஞ்சமாய் அன்புகூருவான்" ( லுூக்கா 7 : 47 ) அதிக பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டவர்கள்தான்  கிறிஸ்துவை உண்மையாக அன்புசெய்யமுடியும். மற்றவர்கள் ஆராதனைக் கிறிஸ்தவர்களாகவே இருப்பார்கள். 

எனவே, கிறிஸ்துவை நாம் மெய்யாக அன்புகூர்ந்து மேலான ஆவிக்குரிய அனுபவங்கள் பெறவேண்டுமானால் நமது பாவங்கள் மன்னிக்கப்படவேண்டியது  அவசியம். அப்போதுதான் நாம் இன்றைய தியான வசனம் கூறுவதுபோல நமது முழு இருதயத்தோடும், முழு ஆத்துமாவோடும், முழு மனதோடும், முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூரமுடியும். எனவே அன்பானவர்களே, நமது பாவங்களை கிறிஸ்துவிடம் அறிக்கையிட்டு பாவ மன்னிப்பைவேண்டுவோம்.  அப்போது மட்டுமே நாம் மெய்யான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை வாழமுடியும். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

Meditation No. 2083 | Date: 22 October 2026

“And you shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind, and with all your strength.”  Mark 12:30 (NASB)

Our love for God should resemble the deep, personal love experienced between two people who truly love one another. When a man or woman genuinely loves someone, they think of that person wholeheartedly, strive to meet their needs, and seek to live in a way that is worthy of the other's love. Likewise, we must sincerely seek to please God. Indeed, the biblical book of Song of Solomon is written around this theme of deep love.

This is precisely what our Lord Jesus Christ declares when He says, “You shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind, and with all your strength.”

How can a person develop such complete love for God?

Today, many Christians go to church and pray with various requests. Some receive answers to their prayers. Many are healed of their illnesses. Others see their worldly problems resolved—for example, financial debts, unemployment, or the inability to have children. Having received answers to their needs, many come to love God. We often hear such testimonies in prayer meetings and Christian conventions.

But, beloved, those who testify to such blessings as evidence that they love Christ do not necessarily grow into deeper spiritual experiences. They may continue to speak about something that happened to them long ago, yet their lifestyle remains unchanged. In contrast, those who are delivered from a life of sin and come to know Christ grow into people who experience deeper spiritual realities. Why? Because they are the ones who can love Christ, as our Lord Jesus teaches, with all their heart, soul, mind, and strength.

This is not merely a theoretical idea; it is something we can observe directly in this world. The testimonies and lives of those who have experienced genuine transformation are different.

Furthermore, when we read the Bible, we discover that not everyone who received blessings from Christ also received forgiveness of sins. Of the ten lepers who were healed, only one returned to glorify God. When Jesus miraculously multiplied the loaves, the people ate and were satisfied, but that physical satisfaction did not mean they had received forgiveness of sins. Many among the crowds eventually stood against Christ, crying out, “Crucify Him!”

A Pharisee invited Jesus to his house for a meal, showing Him a measure of respect. Yet a sinful woman who came there loved Jesus far more than the Pharisee did. Yes, the Lord Jesus said:

“Therefore I say to you, her sins, which are many, have been forgiven, for she loved much; but the one who is forgiven little, loves little.” (Luke 7:47, NASB)

Those who recognize the depth of their sin and receive God's abundant forgiveness are able to develop a profound love for Christ. Others may remain Christians in outward religious practice without experiencing a genuine transformation of heart.

Therefore, if we truly desire to love Christ and experience deeper spiritual growth, our sins must be forgiven. Only then can we love Him with all our heart, all our soul, all our mind, and all our strength, as today's meditation verse teaches us.

Beloved, let us confess our sins to Christ and seek His forgiveness. Then we can experience a genuine Christian life, marked by a transformed heart, sincere love for the Lord, and deeper spiritual fellowship with Him.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - യോഹന്നാൻ 14 : 18, 19

 🌅ആധവൻ ധ്യാനം🌅

നമ്പർ: 2082 | തീയതി: 21.10.2026

"ഞാൻ നിങ്ങളെ അനാഥരായി വിടുകയില്ല, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുക്കലേക്കു വരും. കുറഞ്ഞൊന്നു കഴിഞ്ഞാൽ ലോകം എന്നെ കാണുകയില്ല, നിങ്ങളോ എന്നെ കാണും; ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങളും ജീവിക്കും." (യോഹന്നാൻ 14 : 18, 19, NIBV)

ഈ ലോകത്തിൽ അനാഥരായ പലരെയും നാം കാണുന്നുണ്ട്. ഇവരെ സഹായികളില്ലാത്തവർ, സമാധാനമില്ലാത്തവർ എന്നും വിളിക്കാം. ലോക രാജ്യങ്ങളിലെ പല സർക്കാരുകളും അനാഥർക്കായി അഗതിമന്ദിരങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച് അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, ഇത്തരം മന്ദിരങ്ങളിൽ കഴിയുന്ന എല്ലാവർക്കും സമാധാനം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയാനാവില്ല. ഇതുപോലെ തന്നെ, പല കുടുംബങ്ങളിലും ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്കു കീഴിൽ കഴിയുമ്പോഴും പല വയോധികരും അനാഥരെപ്പോലെ തന്നെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

നാം ഒരാളെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ, അവർ നമ്മെ വേർപിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോഴോ അല്ലെങ്കിൽ അവർ നമ്മെ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോഴോ നാം അനാഥരെപ്പോലെയായിത്തീരുന്നു. വിവിധ പ്രശ്നങ്ങൾ നമ്മെ ഞെരുക്കുമ്പോഴും സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ വരുമ്പോഴും നാം അനാഥത്വം അനുഭവിക്കുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന അപകടങ്ങളിൽ മരണപ്പെടുമ്പോൾ കുട്ടികൾ അനാഥരായിപ്പോകുന്നു.

ഇതുപോലെ തന്നെ, യേശുക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം മൂന്നര വർഷത്തോളം ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുകയും അവനോടൊപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തുപോന്ന ശിഷ്യന്മാരോട് യേശുക്രിസ്തു താൻ അവരെ വിട്ടുപിരിയാൻ പോകുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആ സമയത്ത്, അവർക്ക് ആശ്വാസമായിട്ടാണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം അവൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നത്. ഞാൻ നിങ്ങളെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞാലും നിങ്ങളെ അനാഥരായി വിടുകയില്ല എന്ന് അവൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.

ഈ വചനത്തിൽ യേശുക്രിസ്തു, "കുറഞ്ഞൊന്നു കഴിഞ്ഞാൽ ലോകം എന്നെ കാണുകയില്ല, നിങ്ങളോ എന്നെ കാണും; ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങളും ജീവിക്കും" എന്ന് പറയുന്നത് അവനെ രക്ഷിതാവായി സ്വീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന നാം എല്ലാവർക്കുമായിട്ടാണ്. അതേ പ്രിയമുള്ളവരേ, ഇന്ന് ലോകം അവനെ മാംസച്ചക്ഷുക്കളാൽ കാണുന്നില്ല. എന്നാൽ അവന്റെ സത്യവിശ്വാസികളായി ജീവിക്കുന്ന ആത്മീയരായ നാം അവനെ കാണുന്നു. അവൻ നമ്മോട് സംസാരിക്കുന്നത് നാം കേൾക്കുന്നു. ഇന്നും അവൻ നമ്മെ വഴിനടത്തുന്നത് നാം അനുഭവിക്കുന്നു.

കൂടാതെ, യേശുക്രിസ്തു മരിച്ച് അടക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും അവൻ മണ്ണോട് മണ്ണായിപ്പോയില്ല. അവൻ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു. അതുപോലെ, അവനെ സ്വീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഏവരും നശിച്ചുപോകാതെ ജീവിക്കും. ഇതിനെയാണ് അവൻ, "ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങളും ജീവിക്കും" എന്ന് അരുളിച്ചെയ്തത്.

അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസും ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ അക്ഷയതയെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

"ഈ ദ്രവത്വമുള്ളത് അദ്രവത്വത്തെയും ഈ മർത്യമായത് അമർത്യതയെയും ധരിക്കേണ്ടതാകുന്നു. ഈ ദ്രവത്വമുള്ളത് അദ്രവത്വത്തെയും ഈ മർത്യമായത് അമർത്യതയെയും ധരിക്കുമ്പോൾ, 'മരണം ജയത്തിൽ വിഴുങ്ങപ്പെട്ടു' എന്ന് എഴുതിയ വചനം നിവൃത്തിയാകും." (1 കൊരിന്ത്യർ 15 : 53, 54, NIBV)

തന്നിമിത്തം പ്രിയമുള്ളവരേ, നമ്മുടെ അനാഥത്വത്തെയോ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെയോ കുറിച്ച് വേവലാതിപ്പെടാതെ നമ്മുടെ വിശ്വാസം ക്രിസ്തുവിൽ അർപ്പിക്കാം. അവൻ നമ്മെ അനാഥരായി വിടുകയില്ല. അവനുമായി അടുത്ത ആത്മീയ ബന്ധം പുലർത്തി ജീവിക്കുകയാണെങ്കിൽ നാം അവനെ കാണും. അവൻ ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നാമും ജീവിക്കും.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - யோவான் 14 : 18, 19 / John 14:18-19

🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2082 - நாள் :- 21.10.2026

"நான் உங்களைத் திக்கற்றவர்களாக விடேன், உங்களிடத்தில் வருவேன். இன்னும் கொஞ்சக்காலத்திலே உலகம் என்னைக் காணாது, நீங்களோ என்னைக் காண்பீர்கள்; நான் பிழைக்கிறபடியினால் நீங்களும் பிழைப்பீர்கள்." ( யோவான் 14 : 18,  19 )

இந்த உலகத்தில் ஆதரவற்றப்  பலரை நாம் பார்க்கின்றோம். இவர்களை, உதவியற்றவர்கள், சமாதானமற்று இருப்பவர்கள் என்றும் கூறலாம். உலக நாடுகளின் அரசாங்கங்கள் பலவும்  ஆதரவற்றவர்களுக்கு இல்லங்கள் அமைத்து அவர்களைப் பராமரிக்கின்றன. ஆனாலும் ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் வசிக்கும் அனைவரும் சமாதானம் பெற்றவர்களல்ல. இதுபோல, பல குடும்பங்களிலும்கூட ஒரே வீட்டிற்குள் இருந்தாலும் பல முதியவர்கள் திக்கற்றவர்களாகவே இருக்கின்றனர். 

யாராவது ஒருவரை நாம் சார்ந்து வாழும்போது அவர்கள் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்துவிடும்போது, அல்லது அவர்கள் நம்மைப் புறக்கணிக்கும்போது  நாம் திக்கற்றவர்கள்போல ஆகிவிடுகின்றோம். பல்வேறு பிரச்சனைகள் நம்மை நெருக்கும்போது, நமக்கு உதவிக்கு யாருமே இல்லாதபோது நாம் திக்கற்றவர்கள்போல ஆகிவிடுகின்றோம். பெற்றோர் திடீரென விபத்துகளில் இறந்துவிடும்போது குழந்தைகள் திக்கற்றவர்களாகிவிடுகின்றனர். 

இதுபோலவே இயேசு கிறிஸ்துவுடன் மூன்றரை ஆண்டுகள் பணிசெய்து, அவரோடு உண்டு, உறங்கி வாழ்ந்துவந்த சீடர்களுக்கு இயேசு கிறிஸ்து தான் அவர்களைவிட்டுப் பிரியப்போவதை உணர்த்துகின்றார். அப்போது, அவர்களுக்கு ஆறுதலாக இன்றைய தியான வசனத்தைக் கூறுகின்றார். நான் உங்களை விட்டுப் பிரிந்தாலும் உங்களைத் திக்கற்றவர்களாக விடமாட்டேன் என்கின்றார் அவர்.  

இந்த வசனத்தில் இயேசு கிறிஸ்து, "இன்னும் கொஞ்சக்காலத்திலே உலகம் என்னைக் காணாது, நீங்களோ என்னைக் காண்பீர்கள்; நான் பிழைக்கிறபடியினால் நீங்களும் பிழைப்பீர்கள்" என்று கூறுவது அவரை இரட்சகராக ஏற்றுக்கொண்டு வாழும் நம் அனைவருக்கும் கூறுவதாகும். ஆம் அன்பானவர்களே, இன்று உலகம் அவரை ஊனக்கண்களால் காணவில்லை. ஆனால் அவரது மெய்யான விசுவாசிகளாக வாழும் ஆவிக்குரிய நாம் அவரைக் காண்கின்றோம். அவர் நம்மோடு பேசுவதைக் கேட்கின்றோம். இன்றும் அவர் நம்மை வழிநடத்துவதை அனுபவிக்கின்றோம். 

மேலும், இயேசு கிறிஸ்து மரித்து அடக்கம் செய்யப்பட்டாலும் அவர் மண்ணோடு மண்ணாகப்போய்விடவில்லை. அவர் இன்றும் பிழைத்திருக்கின்றார். அதுபோல, அவரை ஏற்றுக்கொண்டு வாழும் அனைவருமே அழியாமல் பிழைப்பார்கள்.  இதனையே அவர், "நான் பிழைக்கிறபடியினால் நீங்களும் பிழைப்பீர்கள்" என்கின்றார்.

அப்போஸ்தலரான பவுலும் கிறிஸ்துவின்மேல் விசுவாசம்கொள்ளும் மக்களது அழியாமையைக்குறித்து "அழிவுள்ளதாகிய இது அழியாமையையும், சாவுக்கேதுவாகிய இது சாவாமையையும் தரித்துக்கொள்ளவேண்டும். அழிவுள்ளதாகிய இது அழியாமையையும், சாவுக்கேதுவாகிய இது சாவாமையையும் தரித்துக்கொள்ளும்போது, மரணம் ஜெயமாக விழுங்கப்பட்டது என்று எழுதியிருக்கிற வார்த்தை நிறைவேறும்." ( 1 கொரிந்தியர் 15 : 53, 54 ) என்று கூறுகின்றார். 

எனவே அன்பானவர்களே, யாரும் நமது திக்கற்ற நிலைக்குறித்துக் கவலைப்படாமல் நமது விசுவாசத்தைக் கிறிஸ்துவின்மேல் வைப்போம். அவர் நம்மைத் திக்கற்றவர்களாக விடமாட்டார். அவரோடு நெருங்கிய ஆவிக்குரிய உறவுகொண்டு வாழ்வோமானால் நாம் அவரைக் காண்போம். அவர்  பிழைக்கிறபடியினால் நாமும் பிழைத்திருப்பிப்போம்.  

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🎇AATHAVAN MEDITATION🎇

No: 2082 | Date: 21.10.2026

"I will not leave you as orphans; I will come to you. After a little while the world will no longer see Me, but you will see Me; because I live, you will live also." (John 14:18-19, NASB)

We see many destitute people in this world. We can also describe them as helpless and lacking peace. Governments across the world establish homes for the destitute to care for them. Yet, not everyone living in these homes possesses true peace. Similarly, in many families, even while living under the same roof, many elderly people feel entirely orphaned and helpless.

When we depend on someone and they either depart from us or reject us, we become like orphans. When various trials press in on us and there is no one around to help, we feel abandoned. When parents suddenly pass away in accidents, children are left helpless and orphaned.

In the same way, Jesus Christ had been ministering with His disciples for three and a half years—eating, sleeping, and living alongside them—when He revealed that He was about to leave them. At that moment, He spoke today’s meditation verse to comfort them. He assured them that even though He was departing, He would not leave them orphaned.

When Jesus says in this verse, "After a little while the world will no longer see Me, but you will see Me; because I live, you will live also," He speaks this to all of us who have accepted Him as our Savior. Yes, dear ones, today the physical world cannot see Him with natural eyes. But as spiritual people living as His true believers, we see Him. We hear Him speak to us. We experience His guidance in our daily lives even today.

Furthermore, although Jesus Christ died and was buried, He did not decompose in the dust. He lives today! Likewise, all who accept Him and live for Him will not perish, but will live. This is precisely why He states, "Because I live, you will live also."

The Apostle Paul also speaks regarding the incorruptibility of those who put their faith in Christ:

"For this perishable must put on the imperishable, and this mortal must put on immortality. But when this perishable will have put on the imperishable, and this mortal will have put on immortality, then will come about the saying that is written, 'Death is swallowed up in victory.'" (1 Corinthians 15:53-54, NASB)

Therefore, dear ones, without worrying about our helpless state, let us place our faith firmly in Christ. He will not leave us orphaned. If we live in a close spiritual relationship with Him, we will see Him. And because He lives, we will live also.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

ஆகாய் 1 : 7 / Haggai 1:7

ஆதவன் தியானம்

எண் :- 2081 - நாள் :- 20.10.2026

"உங்கள் வழிகளைச் சிந்தித்துப்பாருங்கள் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்." ( ஆகாய் 1 : 7 )

இன்று நம்மில் பலரும் வாழ்க்கைனைக் குறித்து பல்வேறு சிந்தனைகளைக் கொண்டு வாழ்ந்து வருகின்றோம். செல்வந்தர்களாக, புகழுடன் வாழும் மக்களைப்பார்த்து, எப்படி நாமும் அவர்களைப்போல பணம், சொத்து, அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி வாழ்வில் செழிப்படையலாம் என்று சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கின்றோம்; அதற்காக வாழ்வில் பல்வேறு வழிகளைக் கைக்கொண்டவர்களாக வாழ்ந்து வருகின்றோம். 

ஆனாலும் பலரும் தங்களது ஆசீர்வாதமில்லாத வாழ்க்கைக்குக் காரணம் என்ன என்பதைத் தேவனுக்கேற்ற வழியில் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை. அப்படிச் சிந்தித்துத் தங்களைத் திருத்திக்கொள்வதை விட்டு  எளிமையான வழிகளில் முன்னேற முயல்கின்றனர். கிறிஸ்தவர்கள் என்று தங்களைக் கூறிக்கொள்ளும் பலரும்கூட ஜாதகம், ஜோசியம் பார்க்கின்றனர். தங்கள் கைகளில் மந்திரித்த கயிறுகளைக் கட்டிக்கொள்கின்றனர். ஆனாலும்கூட பலரது வாழ்க்கையில் தாங்கள் எதிர்பார்த்த ஆசீர்வாதம் இருப்பதில்லை. 

ஆசீர்வாதமில்லாத வாழ்க்கை எப்படியிருக்கும் என்பதனை ஆகாய் தீர்க்கத்தரிசி,  "நீங்கள் திரளாய் விதைத்தும் கொஞ்சமாய் அறுத்துக்கொண்டுவருகிறீர்கள்; நீங்கள் புசித்தும் திருப்தியாகவில்லை; குடித்தும் பரிபூரணமடையவில்லை; நீங்கள் வஸ்திரம் உடுத்தியும் ஒருவனுக்கும் குளிர்விடவில்லை; கூலியைச் சம்பாதிக்கிறவன் பொத்தலான பையிலே போடுகிறவனாய் அதைச் சம்பாதிக்கிறான்.' ( ஆகாய் 1 : 6 ) என்று கூறுகின்றார். அதாவது எவ்வளவு அதிகமாக உழைத்தாலும், சம்பாதித்தாலும் வாழ்வில் செழிப்பைக் காணமுடியாத வாழ்க்கைதான் ஆசீர்வாதமில்லாத வாழ்க்கை. 

இப்படி நமது வாழ்க்கை ஏன்  ஆசீர்வாதமில்லாத வாழ்க்கையாக இருக்கிறது என சிந்தித்து நம்மைத் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும் என தேவன் எதிர்பார்க்கின்றார். எனவேதான், "உங்கள் வழிகளைச் சிந்தித்துப்பாருங்கள் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்." ( ஆகாய் 1 : 7 )

நமது உடலை தேவனது ஆலயம் என்று வேதம் குறிப்பிடுகின்றது (1 கொரிந்தியர் 3:16 மற்றும் 6: 19). இந்த நமது உடலாகிய ஆலயம் பாழடைந்து மகிமையற்று இருப்பதே நமது ஆசீர்வாதக் குறைவுக்குக் காரணமாக இருக்கின்றது. பாவ பழக்கங்களுக்கு அடிமையாக இருக்கும் நமது உடலாகிய ஆலயத்தை நாம் சீர்படுத்துவோமானால் நமது வாழ்வில் ஆசீர்வாதம் ஏற்படும். நமது வாழ்வின் வழிகளைச் சிந்தித்துப்பார்த்து நம்மைத் திருத்திக்கொள்ள இந்த வசனம் மூலம் தேவன் அழைக்கின்றார்.  அப்போது, "முந்தின ஆலயத்தின் மகிமையைப்பார்க்கிலும், இந்தப் பிந்தின ஆலயத்தின் மகிமை பெரிதாயிருக்கும் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; இவ்விடத்திலே சமாதானத்தைக் கட்டளையிடுவேன் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் உரைக்கிறார். " ( ஆகாய் 2 : 9 )

ஆம், நமது வாழிகளைச் சீர்படுத்துவோமானால், நமது முந்தின வழக்கை நிலையினைப்பார்க்கிலும் பிந்தின வாழ்க்கைநிலை சிறப்பாக இருக்கும். அதாவது, ஆசீர்வாதமில்லாத நமது வாழ்க்கை சரிப்படுத்தப்பட வேண்டுமானால் நாம்  கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு நம்மை ஒப்படைக்கவேண்டியது அவசியம்.  

இதனை வாசிக்கும்போது உங்களுக்கு ஒரு எண்ணம் ஏற்படலாம், "உலகிலுள்ள எல்லோரும் இப்படித் தங்கள் உடலாகிய ஆலயத்தை பரிசுத்தப்படுத்தியா முன்னேறியுள்ளனர்? துன்மார்க்கமாக வாழ்பவர்களும் செழித்து வாழவில்லையா என்று எண்ணலாம். அன்பானவர்களே, எல்லோரையும் தேவன் ஒரேபோல நடத்துவதில்லை. மற்றவர்களைவிட நம்மைத் தனது சிறப்பான பிள்ளைகளாக எண்ணுவதால்;  நாம் நமது வாழ்க்கையினை மாற்ற வேண்டும் என தேவன் எதிர்பார்ப்பதால் நமக்குத் துன்பங்களைத் தந்து திருத்திட முயல்கின்றார். "நீங்கள் சிட்சையைச் சகிக்கிறவர்களாயிருந்தால் தேவன் உங்களைப் புத்திரராக எண்ணி நடத்துகிறார்; தகப்பன் சிட்சியாத புத்திரனுண்டோ?" ( எபிரெயர் 12 : 7 )

எனவேதான் இன்றைய தியான வசனம் உங்கள் வழிகளைச் சிந்தித்துப்பாருங்கள் என்று நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது. ஆம்  அன்பானவர்களே, எனவே நமது  வழிகளைச் சிந்தித்துப்பார்ப்போம். தேவனுக்குப் பிரியமில்லாத காரியங்கள் நம்மிடமிருந்தால் அவற்றைவிட்டுக் கர்த்தரிடம் திரும்புவோம். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

Number: 2081 — Date: 20.10.2026

"Thus says the LORD of hosts, 'Consider your ways!'" — Haggai 1:7

Today, many of us live with various thoughts regarding life. Looking at those who live with wealth and fame, we spend time thinking about how we, too, can acquire money, property, and power to flourish like them; to achieve this, we adopt various paths in life.

However, many fail to examine in God's way the reason behind their unblessed lives. Instead of reflecting and correcting themselves, they attempt to advance through easy shortcuts. Even many who call themselves Christians consult horoscopes and astrology, or tie enchanted cords around their wrists. Yet, the blessing they expect remains missing from their lives.

Prophet Haggai describes what an unblessed life looks like:

"You have sown much, but harvest little; you eat, but there is not enough to be satisfied; you drink, but there is not enough to become drunk; you put on clothing, but no one is warm enough; and he who earns wages, earns wages to put into a purse with holes." — Haggai 1:6 (NASB)

In other words, no matter how hard you work or how much you earn, a life that cannot see true prosperity is an unblessed life.

God expects us to reflect on why our lives are lacking blessings and to correct ourselves. That is why He declares:

"Thus says the LORD of hosts, 'Consider your ways!'" — Haggai 1:7 (NASB)

Scripture reminds us that our body is the temple of God (1 Corinthians 3:16 and 6:19). The fact that this temple—our body—lies in ruins and lacks glory is the reason for our lack of blessing. If we restore this temple of our body, which has been enslaved to sinful habits, blessings will follow. Through this verse, God invites us to consider our ways and correct ourselves. Then:

"'The latter glory of this house will be greater than the former,' says the LORD of hosts, 'and in this place I will give peace,' declares the LORD of hosts." — Haggai 2:9 (NASB)

Indeed, if we mend our ways, our latter state of life will be far better than the former. That is, if our unblessed life is to be restored, it is essential that we surrender ourselves to the Lord Jesus Christ.

As you read this, a thought may cross your mind: "Has everyone in the world advanced by purifying the temple of their body in this way? Are not those who live wickedly also prospering?" Dearly beloved, God does not deal with everyone in the same manner. Because He considers us His special children above others and expects us to transform our lives, He allows trials to discipline and correct us:

"It is for discipline that you endure; God deals with you as with sons; for what son is there whom his father does not discipline?" — Hebrews 12:7 (NASB)

Therefore, today’s meditation verse instructs us to consider our ways. Yes, beloved, let us examine our paths. If there are things in us that do not please God, let us turn away from them and return to the Lord.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - ഹഗ്ഗായി 1:7

 ആധവൻ ധ്യാനം

നമ്പർ: 2081 — തീയതി: 20.10.2026

"സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നിങ്ങളുടെ വഴികളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിപ്പിൻ." — ഹഗ്ഗായി 1:7 (NIBV)

ഇന്ന് നമ്മിൽ പലരും ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് പലവിധ ചിന്തകളോടെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ധനവാന്മാരായും പ്രശസ്തരായും ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ നോക്കി, നമ്മളും എങ്ങനെ അവരെപ്പോലെ പണവും സ്വത്തും അധികാരവും കരസ്ഥമാക്കി ജീവിതത്തിൽ സമൃദ്ധി പ്രാപിക്കാം എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നു; അതിനായി ജീവിതത്തിൽ വിവിധ വഴികൾ സ്വീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്നു.

എങ്കിലും, തങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹമില്ലാത്ത ജീവിതത്തിന് കാരണം എന്താണെന്ന് ദൈവീകമായ വഴിയിൽ ചിന്തിച്ചുനോക്കാൻ പലരും തയ്യാറാകുന്നില്ല. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് സ്വയം തിരുത്തുന്നതിന് പകരം, എളുപ്പവഴികളിലൂടെ മുന്നേറാൻ അവർ ശ്രമിക്കുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന് സ്വയം വിളിക്കുന്ന പലരും പോലും ജാതകവും ജോത്സ്യവും നോക്കുന്നു; കയ്യിൽ മന്ത്രിച്ച ചരടുകൾ കെട്ടുന്നു. എങ്കിലും, പ്രതീക്ഷിച്ച അനുഗ്രഹം പലരുടെയും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നില്ല.

അനുഗ്രഹമില്ലാത്ത ജീവിതം എങ്ങനെയുള്ളതായിരിക്കും എന്ന് ഹഗ്ഗായി പ്രവാചകൻ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

"നിങ്ങൾ ധാരാളം വിതച്ചിട്ടും അല്പമേ കൊയ്തെടുത്തിട്ടുള്ളൂ; നിങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കുന്നുവെങ്കിലും തൃപ്തിയാകുന്നില്ല; കുടിക്കുന്നുവെങ്കിലും വയറു നിറയുന്നില്ല; വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നുവെങ്കിലും ആർക്കും ചൂടു പിടിക്കുന്നില്ല; കൂലി വാങ്ങുന്നവൻ തുളയുള്ള സഞ്ചിയിൽ വെപ്പാനത്രേ കൂലി വാങ്ങുന്നത്." — ഹഗ്ഗായി 1:6 (NIBV)

അതായത്, എത്രയധികം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്താലും സമ്പാദിച്ചാലും ജീവിതത്തിൽ യഥാർത്ഥ സമൃദ്ധി കാണാൻ കഴിയാത്ത ജീവിതമാണ് അനുഗ്രഹമില്ലാത്ത ജീവിതം.

നമ്മുടെ ജീവിതം എന്തുകൊണ്ട് അനുഗ്രഹമില്ലാത്തതായി തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് ചിന്തിച്ച് നമ്മെത്തന്നെ തിരുത്തണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്,

"സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നിങ്ങളുടെ വഴികളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിപ്പിൻ." — ഹഗ്ഗായി 1:7 (NIBV)

നമ്മുടെ ശരീരം ദൈവത്തിന്റെ ആലയമാണെന്ന് വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകം പ്രസ്താവിക്കുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 3:16, 6:19). നമ്മുടെ ശരീരമാകുന്ന ഈ ആലയം തകർന്നും മഹത്വമില്ലാതെയും ഇരിക്കുന്നതാണ് നമ്മുടെ അനുഗ്രഹക്കുറവിന് കാരണം. പാപ ശീലങ്ങൾക്ക് അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ ശരീരമാകുന്ന ആലയത്തെ നാം വിശുദ്ധീകരിക്കുമെങ്കിൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അനുഗ്രഹം ഉണ്ടാകും. നമ്മുടെ ജീവിതവഴികളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് നമ്മെത്തന്നെ തിരുത്താൻ ഈ വചനത്തിലൂടെ ദൈവം നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. അപ്പോൾ:

"'ഈ ആലയത്തിന്റെ ഒടുവിലത്തെ മഹത്വം മുൻപത്തേതിലും വലുതായിരിക്കും' എന്ന് സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; 'ഈ സ്ഥലത്തു ഞാൻ സമാധാനം നൽകും' എന്ന് സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയുടെ അരുളപ്പാട്." — ഹഗ്ഗായി 2:9 (NIBV)

അതെ, നമ്മുടെ വഴികളെ നാം നേരെയാക്കുകയാണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ മുൻപത്തെ ജീവിതസാഹചര്യത്തെക്കാൾ ഒടുവിലത്തെ ജീവിതസാഹചര്യം ശ്രേഷ്ഠമായിരിക്കും. അതായത്, അനുഗ്രഹമില്ലാത്ത നമ്മുടെ ജീവിതം ശരിയാകണമെങ്കിൽ നാം കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന് നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

ഇത് വായിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ചിന്ത ഉണ്ടായേക്കാം: "ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ശരീരമാകുന്ന ആലയത്തെ ഇപ്രകാരം വിശുദ്ധീകരിച്ചാണോ മുന്നേറിയത്? ദുഷ്ടതയോടെ ജീവിക്കുന്നവരും സമൃദ്ധിയോടെ ജീവിക്കുന്നില്ലേ?" പ്രിയമുള്ളവരേ, എല്ലാവരെയും ദൈവം ഒരുപോലെയല്ല നടത്തുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ നമ്മെ തൻ്റെ പ്രത്യേക മക്കളായി കരുതുന്നതുകൊണ്ടും, നാം നമ്മുടെ ജീവിതം മാറ്റണമെന്ന് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടും, കഷ്ടതകൾ തന്ന് നമ്മെ തിരുത്തുവാൻ ദൈവം ശ്രമിക്കുന്നു:

"നിങ്ങൾ ശിക്ഷണം സഹിക്കുന്നു എങ്കിൽ ദൈവം മക്കളോടെന്നപോലെ നിങ്ങളോട് പെരുമാറുന്നു; അപ്പൻ ശിക്ഷിക്കാത്ത മകൻ ഏതുമുള്ളൂ?" — എബ്രായർ 12:7 (NIBV)

അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം "നിങ്ങളുടെ വഴികളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിപ്പിൻ" എന്ന് നമ്മെ പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നത്. അതെ പ്രിയമുള്ളവരേ, അതിനാൽ നമ്മുടെ വഴികളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുനോക്കാം. ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരമല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ നമ്മിലുണ്ടെങ്കിൽ അവ ഉപേക്ഷിച്ച് കർത്താവിലേക്ക് മടങ്ങിവരാം.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

Called by Name and Given a Title by God (Isaiah 45:4) / இறைவனால் பெயர் சொல்லி அழைக்கப்பட்டவர்கள்

“I have called you by your name, giving you a title, though you knew me not.”

God speaks these words to Cyrus, a pagan king whom He chose to accomplish His purpose. Cyrus did not know God, yet God called him by name and gave him a mission. This reveals a profound truth: God can choose us even before we know Him, and He can work through us even when we do not fully understand His plans.

What title has God given each of us? We may have titles given by society, such as teacher, doctor, superior, missionary, or religious sister. We may also have titles given by our responsibilities. But these are not the deepest titles.  

God gives us titles, His beloved children, His chosen ones, His servants, His witnesses, and His instruments of love and peace. These titles are not merely names; they are invitations to live according to His purpose. Perhaps God has given us a title that we have not yet recognised. He may be calling us to be a reconciler in a divided community, a source of encouragement to someone who has lost hope, a voice for the voiceless, or a compassionate presence to those who are suffering. We may be searching for a greater position while God is inviting us to fulfil a deeper mission through the ordinary duties of daily life.

Therefore, the important question is not, “What title do I hold?” but “Am I living the title God has given me?” If God calls us His beloved children, do we treat others as His beloved children? If He calls us His instruments of peace, do our words and actions bring healing or deepen division?

Loving God, help us to recognise the title You have given us and the mission entrusted to us. Teach us to live as Your beloved children, and faithful witnesses. May our lives bring healing where there is division, hope where there is despair, and love where there is indifference. May we not seek greatness in the eyes of the world, but faithfulness in Your eyes. Amen.

இறைவனால் பெயர் சொல்லி அழைக்கப்பட்டு, ஒரு பணியும் கொடுக்கப்பட்டவர்கள்(எசாயா 45:4) 

“நான் உன் பெயரைச் சொல்லி உன்னை அழைத்தேன்; நீ என்னை அறியாதிருந்தும், உனக்கு ஒரு பட்டத்தையும் கொடுத்தேன்.”

இறைவன் இந்த வார்த்தைகளை சைரஸ் என்ற அரசரிடம் கூறுகிறார். அவர் இறைவனை அறியாதவராக இருந்தாலும், இறைவன் தன்னுடைய திட்டத்தை நிறைவேற்ற அவரைத் தேர்ந்தெடுத்தார். இதிலிருந்து நாம் ஓர் ஆழமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்கிறோம்: நாம் இறைவனை அறிந்துகொள்வதற்கு முன்பே, அவர் நம்மை அறிந்து, தன்னுடைய பணிக்காக அழைக்கிறார்.

அப்படியானால், இறைவன் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் பட்டம் என்ன? ஆசிரியர், மருத்துவர், தலைமைப் பொறுப்பாளர், மறைப்பணியாளர், அருட்சகோதரி என உலகம் நமக்குப் பல பட்டங்களைக் கொடுக்கலாம். ஆனால், இறைவன் நம்மைத் தன்னுடைய அன்புப் பிள்ளைகளாகவும், சாட்சிகளாகவும், அன்பையும் அமைதியையும் கொண்டு செல்லும் கருவிகளாகவும் அழைக்கிறார். இவை வெறும் பெயர்கள் அல்ல; நம் வாழ்வின் வழியாக நிறைவேற்ற வேண்டிய இறைவனின் அழைப்புகள்.

ஒருவேளை பிரிந்திருக்கும் சமூகத்தில் ஒற்றுமையை உருவாக்கவும், நம்பிக்கை இழந்தவர்களுக்கு ஊக்கம் அளிக்கவும், துன்பப்படுகிறவர்களிடம் இரக்கத்தோடு இருக்கவும் இறைவன் நம்மை அழைக்கலாம். நாம் பெரிய பொறுப்புகளைத் தேடிக்கொண்டு இருக்கும்போது, நம்முடைய அன்றாடக் கடமைகளின் வழியாகவே இறைவன் ஒரு பெரிய பணியை நம்மிடம் ஒப்படைத்திருக்கலாம்.

எனவே, முக்கியமான கேள்வி “எனக்கு என்ன பட்டம் இருக்கிறது?”என்பதல்ல;  “இறைவன் எனக்குக் கொடுத்திருக்கும் அழைப்புக்கு ஏற்ப நான் வாழ்கிறேனா?”என்பதுதான். அவருடைய அன்புப் பிள்ளைகளாக நாம் மற்றவர்களை அன்போடு நடத்துகிறோமா? அமைதியைக் கொண்டுவரும் கருவிகளாக நம்முடைய வார்த்தைகளும் செயல்களும் இருக்கின்றனவா?

அன்பு இறைவா, நீர் எங்களுக்குக் கொடுத்திருக்கும் அழைப்பையும் பணியையும் உணர்ந்துகொள்ள உதவும். உமது அன்புப் பிள்ளை களாகவும், உண்மையான சாட்சி களாகவும் வாழ எங்களை வழிநடத்தும். பிரிவினை இருக்கும் இடத்தில் ஒற்றுமையையும், நம்பிக்கையற்ற இடத்தில் நம்பிக்கையையும், அன்பில்லாத இடத்தில் அன்பையும் கொண்டுவர எங்கள் வாழ்வு உதவட்டும். உலகத்தின் பார்வையில் பெரியவர்களாக இருப்பதைவிட, உமது பார்வையில் உண்மையுள்ளவர்களாக வாழ அருள் தாரும். ஆமென்.

Sr.அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - யோவான் 10 : 7 / John 10:7

ஆதவன் தியானம்

எண் :- 2080 - நாள் :- 19.10.2026

"நானே ஆடுகளுக்கு வாசல் என்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்." ( யோவான் 10 : 7 ) 

கிறிஸ்துவால் மீட்கப்பட்ட மக்களாகிய நாம்தான் அவரது ஆடுகள். இந்த ஆடுகளை நல்ல வழியில் மேய்க்கக்கூடியவராக ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து இருக்கின்றார். அதாவது, அவர்தான் நமக்கு வாசல். இதுபோல இன்று உலகினில் இந்த கிறிஸ்துவாகிய வாசலை அடையாளம்காட்டி, ஆண்டவர் இயேசு காட்டிய மெய்யான வழியில் மீட்கப்பட்ட மக்களை வழிநடத்துபவர்கள்தான் மெய்யான மேய்ப்பர்கள். காரணம், அத்தகையவர்கள் வாசல்வழியாக நுழைவதற்கு வழிகாட்டுகின்றார்கள். ஆம், "வாசல்வழியாய்ப் பிரவேசிக்கிறவனோ ஆடுகளின் மேய்ப்பனாயிருக்கிறான்." ( யோவான் 10 : 2 )

ஆனால் இன்று கிறிஸ்துவாகிய வாசலை விட்டு வேறுவழியாக மக்களை வழிநடத்தும் மேய்ப்பர்களும்  (ஊழியர்கள்) இருக்கின்றனர்.  இத்தகையவர்களை கள்வர்கள் என்றும் கொள்ளைக்காரர்கள் என்றும் இயேசு கிறிஸ்து கூறுகின்றார். ஆம், "மெய்யாகவே, மெய்யாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்; ஆட்டுத்தொழுவத்துக்குள் வாசல்வழியாய்ப் பிரவேசியாமல், வேறுவழியாய் ஏறுகிறவன் கள்ளனும் கொள்ளைக்காரனுமாயிருக்கிறான்." ( யோவான் 10 : 1 )

அதாவது, கிறிஸ்து பிரசங்கிக்காத போதனைகளைப் போதிப்பவன் வேறு வழி காட்டுகின்றான் என்று பொருள். செழிப்பின் போதனை; காணிக்கை கொடுத்து தேவ ஆசீர்வாதம் பெறலாம் எனும் போதனை; கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டால் உலகத்தில் துன்பங்கள் வராது எனும் போதனை, இவை போன்றவைகளைப்  போதிப்பவன்  வாசல்வழியாய்ப் பிரவேசியாமல், வேறுவழியாய் ஏறுவதற்கு வழிகாட்டுபவன் என்று பொருள். தங்களது சுய இலாபத்துக்காக இப்படிச் செய்வதால் இவர்களை கள்வர்கள், கொள்ளைக்காரர்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

மட்டுமல்ல, இயேசு கிறிஸ்துத் தொடர்ந்து கூறினார், "நானே நல்ல மேய்ப்பன்; பிதா என்னை அறிந்திருக்கிறதுபோலவும், நான் பிதாவை அறிந்திருக்கிறதுபோலவும், நான் என்னுடையவைகளை அறிந்தும் என்னுடையவைகளால் அறியப்பட்டுமிருக்கிறேன்; ஆடுகளுக்காக என் ஜீவனையும் கொடுக்கிறேன்." ( யோவான் 10 : 14, 15 )

கிறிஸ்துவாகிய வாசல் வழியாக நுழைவதற்கு வழிகாட்டுபவனே நல்ல மேய்ப்பன். அத்தகைய மேய்ப்பன் கிறிஸ்துவைப்போல தன்னை நம்பி வரும் விசுவாசிகளது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை நிலையினை அறிந்தவனாகவும் அதற்கேற்ப அவர்களை வழிநடத்துபவனாகவும் இருப்பான்.  அந்த விசுவாசிகளும் அவனை அறிந்தவர்களாக இருப்பார்கள். ஆனால் கிறிஸ்து குறிப்பிடும் கள்வர்கள், ஒவ்வொரு விசுவாசியிடமிருந்தும் தங்களுக்கு எவ்வளவு கிடைக்கும் என்பதை மட்டும் அறிந்தவர்களாக இருப்பார்கள். 

தாவீது இராஜா சிறுவயதில் ஆடுமேய்த்த அனுபவத்தால் தன்னை ஒரு ஆடாகவும் கர்த்தரைத் தன்னை மேய்க்கும்  மேய்ப்பனாகவும் உருவகித்து, ஒரு ஆடு கூறுவதுபோலக் கூறுகின்றார்,  "கர்த்தர் என் மேய்ப்பராயிருக்கிறார்; நான் தாழ்ச்சியடையேன். அவர் என்னைப் புல்லுள்ள இடங்களில் மேய்த்து, அமர்ந்த தண்ணீர்கள் அண்டையில் என்னைக் கொண்டுபோய்விடுகிறார். அவர் என் ஆத்துமாவைத் தேற்றி, தம்முடைய நாமத்தினிமித்தம் என்னை நீதியின் பாதைகளில் நடத்துகிறார்." ( சங்கீதம் 23 : 1-3 )

ஆம் அன்பானவர்களே, இதுதான் நல்ல மேய்ப்பனுக்கு அடையாளமாகத் தாவீது கண்டுகொண்டது. கிறிஸ்துவுக்குமுன் ஏறக்குறைய 2500 ஆண்டுகளுக்குமுன்பே தாவீது இதனைக் கூறுகின்றார். அதாவது, நல்ல மேய்ப்பனை நம்புபவர்களுக்கு வாழ்வில் தாழ்ச்சி ஏற்படுவதில்லை, ஆடுகளின் தேவைகளை ஆயனே ஏற்றவேளையில் சந்திப்பார்,  ஆடுகளாகிய விசுவாசிகளின் ஆத்துமாவைத் தேற்றி நீதி வாழ்க்கை வாழ உதவுவார். 

வாசல் வழியாக நுழையாமல் குறுக்கு வழியில் நுழைந்திட முயலும்போது இவை எதுவுமே வாழ்வில் கிடைப்பதில்லை; இருப்பதில்லை.  எனவே அன்பானவர்களே, வாசல்வழியாய்ப் பிரவேசியாமல், வேறுவழியாய் ஏறுவதற்கு வழிகாட்டும்  கள்ளனும் கொள்ளைக்காரனுமாயிருக்கிறவர்களுக்கு நாம் எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். 

நாம் மெய்யாகவே ஆவிக்குரிய வாழ்வின் வளர்ச்சியை விரும்புகின்றோமென்றால், நல்லாயனாம் கிறிஸ்து காட்டிய வழியில் நடக்கவேண்டியது அவசியம். அதற்கு முதல்படியாக நம்மை வழிநடத்திட அவருக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுக்கவேண்டியது அவசியம். அப்போது கிறிஸ்துவின் சத்திய ஆவியானவரே நம்மை வழிநடத்துவார். அப்போது நாம் மரண இருளின் பள்ளத்தாக்கிலே நடந்தாலும் பொல்லாப்புக்குப் பயப்படமாட்டோம், அவரது கோலும் தடியும் நம்மைத் தேற்றும். ( சங்கீதம் 23 : 4 )

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

No.: 2080 | Date: 19.10.2026

"So, Jesus said to them again, 'Truly, truly I say to you, I am the door of the sheep.'" (John 10:7)

We, as people redeemed by Christ, are His sheep. The Lord Jesus Christ is the Good Shepherd who leads these sheep in the right path. That is to say, He Himself is our door. Similarly, today, true shepherds in this world are those who point to Christ—the Door—and guide the redeemed people along the true path shown by the Lord Jesus. This is because such shepherds guide the sheep to enter through the door. Indeed, "But the one who enters through the door is a shepherd of the sheep." (John 10:2)

However, today there are also shepherds (ministers) who lead people away from Christ, the Door, and onto other paths. Jesus Christ refers to such individuals as thieves and robbers. Indeed, "Truly, truly I say to you, the one who does not enter the sheepfold through the door, but climbs up some other way, he is a thief and a robber." (John 10:1)

This means that anyone who preaches doctrines not taught by Christ is showing another path. Preaching the prosperity gospel, teaching that one can receive God’s blessings by giving monetary offerings, or claiming that accepting Christ means no troubles will come in this worldly life—those who teach such things are guiding people to climb up another way instead of entering through the door. Because they do this for their own personal gain, they are called thieves and robbers.

Furthermore, Jesus Christ continued, "I am the good shepherd, and I know My own, and My own know Me, just as the Father knows Me and I know the Father; and I lay down My life for the sheep." (John 10:14-15)

A good shepherd is one who guides others to enter through the door, which is Christ. Like Christ, such a shepherd knows the spiritual condition of the believers who trust in him and leads them accordingly. Those believers, in turn, know him. But the thieves referred to by Christ only care about how much they can extract from each believer.

King David, drawing from his childhood experience as a shepherd, envisioned himself as a sheep and the Lord as his shepherd, speaking from the perspective of a sheep: "The Lord is my shepherd, I will not be in need. He lets me lie down in green pastures; He leads me beside quiet waters. He restores my soul; He guides me in the paths of righteousness For His name’s sake." (Psalm 23:1-3)

Yes, dear ones, this is what David identified as the hallmark of a good shepherd. David proclaimed this nearly 2,500 years before Christ. Namely, those who trust in the Good Shepherd do not suffer lack in life; the Shepherd meets the needs of His sheep in due season, restores the souls of His believers, and helps them live righteous lives.

When one tries to enter through shortcut methods instead of entering through the door, none of these blessings are realized or retained in life. Therefore, dear ones, it is vital that we remain vigilant against thieves and robbers who guide people to climb up another way rather than entering through the door.

If we genuinely desire spiritual growth in our lives, we must walk in the path demonstrated by Christ, the Good Shepherd. As a first step, we must yield ourselves completely to Him to lead us. Then, the Spirit of Truth from Christ Himself will guide us. Even though we walk through the valley of the shadow of death, we will fear no evil, for His rod and His staff, they comfort us. (Psalm 23:4)

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦