🦋Meditation verse - Meditation verse - 1 தெசலோனிக்கேயர் 5:19 / 1 Thessalonians 5:19

 ஆதவன் தியானம்                                                                       எண் :- 2107 - நாள் :- 15.11.2026

"ஆவியை அவித்துப்போடாதிருங்கள்"  (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:19)

அப்போஸ்தலரான பவுல் தெசலோனிக்கேயா சபையினருக்கு இன்றைய அறிவுரையைக் கூறுகின்றார் என்றாலும் இது நமக்கும் இன்று ஒரு எச்சரிப்பு வசனமாக இருக்கின்றது. 

நாம் கிறிஸ்து இயேசுவினால் நமது பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு தேவன்மேல் விசுவாசமுள்ளவர்கள் ஆகும்போது பரிசுத்த ஆவியானவரின் அக்கினி நமக்குள் ஊற்றப்படுகின்றது. இந்த ஆவியின் நெருப்பை நாம் நமது வாழ்வின் முடிவுவரை அணைந்திடாமல் காத்துக்கொள்வது மட்டுமல்ல, அதனை அனல்மூட்டி எரியச்செய்யவேண்டியதும்  அவசியமாகும்.  நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து இந்த உலகினில் அவதரித்ததன் ஒரு காரணமும் இதுதான். எனவேதான், "பூமியின்மேல் அக்கினியைப் போடவந்தேன், அது இப்பொழுதே பற்றி எரியவேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்." ( லுூக்கா 12 : 49 ) என்று அவர் கூறுகின்றார். 

ஆனால் ஆவியை 'அவித்துப்போடுதல்' (Quench) என்பது, இயேசுவின் விருப்பத்துக்கு மாறாக பற்றி எரியவேண்டிய நெருப்பின் மீது தண்ணீரை ஊற்றி அதை அணைப்பதைக் குறிக்கின்றது.  இன்றைய தியான வசனம் இப்படி ஆவியை அவித்துப்போடாதிருங்கள் என்று நமக்குக் கூறுகின்றது.   நாம் எப்படியெல்லாம்  ஆவியானவரை நம்மில் செயல்படாமல் அணைக்கிறோம்? 

முதலில், ஆவியானவரின் குரலைப் புறக்கணிக்கும்போது நாம் அந்த நெருப்பை அணைத்துப்போடுகின்றோம் என்று பொருள்.  ஆவியானவர் "ஜெபம் செய்", "மன்னித்துவிடு", "போ", "பேசு" என்று நம்மிடம் சொல்லும்போது, ​​நாம் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம், இப்போது வேண்டாம் என்று இருப்போமானால் அவரை அணைத்துப்போடுகின்றோம். 

எது சரி, எது தவறு என்று தெரிந்தும் அதற்கு மாறாகச் செயல்படும்போது அப்படிச் செய்கின்றோம். 

தீர்க்கதரிசனங்களையோ அல்லது இறைவார்த்தையையோ அலட்சியப்படுத்தும்போது. இன்றைய தியான வசனத்தைத் தொடர்ந்து 20-வது வசனம் "தீர்க்கதரிசனங்களை அற்பமாக எண்ணாதீர்கள்" என்று கூறுகிறது.  அதாவது, இறைவார்த்தையை நாம் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளும்போது ஆவியானவரை அவித்துப்போடுகின்றோம். 

மேலும், தேவனுக்கு விரோதமாகத் தொடர்ந்து பாவத்தில் வாழும்போது அவரை அணைத்துப்போடுகின்றோம். அன்பானவர்களே, இப்படி ஆவியானவரை நாம் அவித்துப்போட்டத் தருணங்களுக்ககாக அவரிடம் மன்னிப்பை வேண்டுவோம். 

இறுதிநாளில் நமது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையினை பரிசுத்த ஆவியின் அக்கினியே சோதித்த நமது உண்மைத் தன்மையினை வெளிப்படுத்தும். "அவனவனுடைய வேலைப்பாடு வெளியாகும்; நாளானது அதை விளங்கப்பண்ணும். ஏனெனில் அது அக்கினியினாலே வெளிப்படுத்தப்படும்; அவனவனுடைய வேலைப்பாடு எத்தன்மையுள்ளதென்று அக்கினியானது பரிசோதிக்கும்." ( 1 கொரிந்தியர் 3 : 13 ) எனவே நாம் நம்மில் இருக்கும் ஆவியானவரை அவித்துப்போடாமல் அது பற்றியெரியச் செய்யவேண்டியது அவசியம். 

ஆவியானவரை நம்மில் அனல்மூட்டி எரியச்செய்ய தேவ பிரசன்னத்தில் நாம் காத்திருக்கவேண்டியது அவசியம். தேவனோடு ஐக்கியம், தனி ஜெபம், வேத வாசிப்பு, தேவ பிள்ளைகளோடுள்ள ஐக்கியம்,  இவை நெருப்பில் விறகு சேர்ப்பதைப் போன்றது. மேலும், ஆவியானவரின் குரலுக்கு உடனே கீழ்ப்படிதல், ஆவியானவர் ஏதேனும் செய்யத் தூண்டும்போது, ​​அதைத் தாமதிக்காமல் உடனடியாகச் செய்தல் இவை அனலை எழுப்பும். 

இன்று ஆவிக்குரிய நிலையில் ஒருவிதக் குளிர்ச்சியை (மந்தநிலையை) உணர்ந்தால், கவலைப்படாதீர்கள். ஆவியின் நெருப்பை அணைக்கும் அந்த 'தண்ணீரை' (பாவத்தை அல்லது தடையை) நீக்கிவிடுங்கள்—பாவங்களை அறிக்கையிடுங்கள், ஜெபியுங்கள், மீண்டும் இறைவார்த்தைக்குத் திரும்புங்கள். நெருப்பு மீண்டும் நன்றாக எரியத் தொடங்கும்.

தேவ செய்தி:- ✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

AATHAVAN MEDITATION

No. 2107 – Date: 15.11.2026

"Do not quench the Spirit." (1 Thessalonians 5:19 – NASB)

Although the Apostle Paul gave this instruction to the church at Thessalonica, it is also a warning to us today.

When our sins are forgiven through Jesus Christ and we become people who put our faith in God, the fire of the Holy Spirit is poured into our hearts. We must not only guard this fire of the Spirit from being extinguished but also make every effort to fan it into flame. Our Lord Jesus Christ declared that He came into the world to bring this fire of the Spirit. Moreover, He desires that it should burn within us. Did He not say, "I have come to cast fire upon the earth; and how I wish it were already kindled!" (Luke 12:49 – NASB)?

However, to "quench" the Spirit means to act contrary to the desire of Jesus. It is like pouring water over a fire that should be burning and putting it out. In what ways do we suppress the work of the Holy Spirit within us?

First, when we ignore the voice of the Holy Spirit, we are putting out this fire. When the Holy Spirit tells us, "Pray," "Forgive," "Go," or "Speak," if we respond by saying, "I will do it later" or "Not now," we are quenching the Spirit.

We also quench the Spirit when we knowingly act contrary to what is right, even though we know the difference between right and wrong.

We quench the Spirit when we disregard prophecies or the Word of God. The very next verse, verse 20, following today's meditation verse, says, "Do not despise prophetic utterances" (1 Thessalonians 5:20 – NASB). In other words, when we take the Word of God lightly, we quench the Holy Spirit.

Furthermore, when we continue to live in sin against God, we quench the Spirit. Dearly beloved, let us seek His forgiveness for those moments when we have quenched the Holy Spirit in these ways.

On the final day, the fire of the Holy Spirit will test our spiritual lives and reveal the genuineness of our work. "Each one's work will become evident; for the day will show it because it is to be revealed with fire, and the fire itself will test the quality of each one's work." (1 Corinthians 3:13 – NASB). Therefore, it is essential that we do not quench the Holy Spirit within us but allow His fire to keep burning.

To fan the flame of the Holy Spirit within us, we must wait in God's presence. Fellowship with God, personal prayer, reading the Scriptures, and fellowship with God's children are like adding firewood to a burning fire. Furthermore, immediate obedience to the voice of the Holy Spirit and promptly doing whatever He prompts us to do without delay will cause the flame to burn more brightly.

Today, if you feel a certain spiritual coldness or sluggishness in your spiritual life, do not be discouraged. Remove the "water" (sin or any hindrance) that is extinguishing the fire of the Spirit. Confess your sins, pray, and return to the Word of God. The fire will begin to burn brightly once again.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - 1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:19

 ആതവൻ ധ്യാനം 

നമ്പർ: 2107 – തീയതി: 15.11.2026

"ആത്മാവിനെ കെടുത്തിക്കളയരുത്." (1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:19 – NIBV)

അപ്പോസ്തലനായ പൗലോസ് തെസ്സലൊനീക്യയിലെ സഭയ്ക്ക് നൽകിയ ഈ ഉപദേശം ഇന്നും നമുക്കുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്.

യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടുകയും നാം ദൈവത്തിൽ വിശ്വാസമുള്ളവരായിത്തീരുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അഗ്നി നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ പകരപ്പെടുന്നു. ഈ ആത്മാവിന്റെ അഗ്നി കെട്ടുപോകാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല, അതിനെ ജ്വലിപ്പിച്ച് കത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേണ്ടതും അത്യാവശ്യമാണ്. നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു ഈ ആത്മാവിന്റെ അഗ്നി ഭൂമിയിൽ കൊണ്ടുവരാനാണ് താൻ വന്നതെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, അത് നമ്മിൽ ജ്വലിക്കണമെന്നും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. "ഭൂമിയിൽ തീ ഇടുവാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; അത് ഇപ്പോൾ തന്നേ കത്തിയിരുന്നുവെങ്കിൽ എത്ര നന്നായിരുന്നു!" (ലൂക്കോസ് 12:49).

എന്നാൽ ആത്മാവിനെ 'കെടുത്തിക്കളയുക' (Quench) എന്നത് യേശുവിന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതാണ്. കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കേണ്ട ഒരു തീയുടെ മുകളിൽ വെള്ളം ഒഴിച്ച് അതിനെ കെടുത്തുന്നതുപോലെയാണത്. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നാം എങ്ങനെയെല്ലാം തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു?

ഒന്നാമതായി, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശബ്ദത്തെ അവഗണിക്കുമ്പോൾ നാം ആ അഗ്നി കെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മോട് "പ്രാർത്ഥിക്കുക", "ക്ഷമിക്കുക", "പോകുക", "സംസാരിക്കുക" എന്ന് പറയുമ്പോൾ, "പിന്നീട് ചെയ്യാം", "ഇപ്പോൾ വേണ്ട" എന്ന് പറഞ്ഞ് നാം മാറ്റിവെക്കുകയാണെങ്കിൽ, നാം ആത്മാവിനെ കെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ശരി ഏത്, തെറ്റ് ഏത് എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അതിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും നാം ആത്മാവിനെ കെടുത്തുന്നു.

പ്രവചനങ്ങളെയോ ദൈവവചനത്തെയോ അവഗണിക്കുമ്പോഴും നാം ആത്മാവിനെ കെടുത്തുന്നു. ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനത്തിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള 20-ാം വാക്യം "പ്രവചനങ്ങളെ നിസ്സാരമാക്കരുത്" എന്ന് പറയുന്നു (1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:20). അതായത്, ദൈവവചനത്തെ നാം നിസ്സാരമായി കാണുമ്പോൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ കെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

കൂടാതെ, ദൈവത്തിന് വിരുദ്ധമായി തുടർച്ചയായി പാപത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും നാം ആത്മാവിനെ കെടുത്തുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇപ്രകാരം പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ നാം കെടുത്തിക്കളഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവിടുത്തോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാം.

അന്ത്യദിനത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അഗ്നി നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതത്തെ പരിശോധിക്കുകയും നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. "ഓരോരുത്തന്റെ പ്രവൃത്തി വെളിപ്പെട്ടുവരും; ആ ദിവസം അതിനെ തെളിയിക്കും; അത് അഗ്നിയാൽ വെളിപ്പെടും; ഓരോരുത്തന്റെ പ്രവൃത്തി ഏതു തരത്തിലുള്ളതെന്ന് അഗ്നി തന്നെ പരിശോധിക്കും." (1 കൊരിന്ത്യർ 3:13).

അതുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ കെടുത്തിക്കളയാതെ അവിടുത്തെ അഗ്നി നമ്മിൽ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുവാൻ അനുവദിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

നമ്മിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അഗ്നി വീണ്ടും ജ്വലിപ്പിക്കുവാൻ നാം ദൈവസന്നിധിയിൽ കാത്തിരിക്കണം. ദൈവവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മ, വ്യക്തിപരമായ പ്രാർത്ഥന, വേദപാരായണം, ദൈവമക്കളുമായുള്ള കൂട്ടായ്മ എന്നിവ തീയിൽ വിറക് ചേർക്കുന്നതുപോലെയാണ്. കൂടാതെ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശബ്ദത്തോട് ഉടനടി അനുസരിക്കുകയും അവിടുന്ന് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോൾ കാലതാമസം വരുത്താതെ അത് ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നത് ആ അഗ്നിയെ കൂടുതൽ ജ്വലിപ്പിക്കും.

ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ ആത്മീയജീവിതത്തിൽ ഒരുതരം തണുപ്പോ മന്ദതയോ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നിരാശപ്പെടേണ്ടതില്ല. ആത്മാവിന്റെ അഗ്നി കെടുത്തുന്ന ആ 'വെള്ളം' (പാപം അല്ലെങ്കിൽ തടസ്സം) നീക്കം ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുക, പ്രാർത്ഥിക്കുക, വീണ്ടും ദൈവവചനത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരിക. അപ്പോൾ ആ അഗ്നി വീണ്ടും ശക്തിയായി ജ്വലിച്ചുതുടങ്ങും.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 Becoming Co-workers for the Truth - 3 John 5–8 / உண்மைக்காக உடன் உழைப்பவர்கள் ஆகுதல் - 3 யோவான் 5–8

Faithful in Love: Becoming Co-workers for the Truth - 3 John 5–8

In this passage, St. John appreciates the faithfulness of Gaius, who shows hospitality and loving care to travelling missionaries, even though they are strangers to him. His generosity is not limited to those he knows personally; he welcomes them because they are serving the name of Christ.

The message here is: Christian love is not merely a feeling; it becomes visible through concrete actions. It is easy to love those who are close to us, those who appreciate us and those who agree with us. But genuine Christian love is revealed when we extend our care to those who are strangers, those who cannot repay us and those who need our support.

St. John then gives us a beautiful understanding of Christian mission: "We ought to support such people, so that we may become co-workers with the truth" (3 John 8).  St. John does not say that everyone must go out as a missionary. He reminds us that those who support the mission also share in its fruits. Some proclaim the Gospel through preaching; others proclaim it through hospitality, encouragement, sacrifice, prayer and practical support. We may not be able to go everywhere for the mission, but we can help the mission reach everywhere.

This challenges us to examine our relationships and our commit-ment to mission. Do we support only those who belong to our circle, or do we make room for those who are different from us? Do we encourage those who dedicate their lives to God's work, or do we sometimes discourage them through criticism and indifference? A person who supports God's mission becomes a missionary even without crossing geographical boundaries. Every act of generosity, every word of encouragement and every sacrifice offered for the Gospel makes us partners in God's work.

In Matthew 10:40–42 we read Whoever welcomes a messenger of Christ shares in the blessing of that mission.

In Philippians 4:15–17: St. Paul appreciates the Philippians for sharing in his mission through their generosity.

Hebrews 13:2: Do not neglect hospitality to strangers.

Galatians 6:6: we read Those who receive spiritual instruction should share good things with those who teach them.

Let us Question ourselves : Are we merely spectators of God's mission, or are we active co-workers who strengthen, encourage and support those who carry the Gospel to others?

Let us remember: Mission is not the responsibility of a few; it is the shared responsibility of the whole community. When we support one another in love, we become co-workers. Amen

அன்பில் உண்மையுள்ளவர்களாய்: இறைவனின் உண்மைக்குத் துணை நிற்போம் (3 யோவான் 5–8)

இன்றைய வாசகத்தில், காயுஸ் என்பவரின் உண்மையான நம்பிக்கையையும் அன்பையும் புனித யோவான் பாராட்டுகிறார். நற்செய்திப் பணிக்காகப் பயணம் செய்த இறைவனின் பணியாளர்கள் தனக்குத் தெரியாதவர்களாக இருந்தாலும், அவர்களை அன்போடும் உபசரிப்போடும் வரவேற்று, அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்தார் காயுஸ். அவருடைய அன்பு தனக்குத் தெரிந்தவர்களோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. கிறிஸ்துவின் பெயரால் பணியாற்றுகிறார்கள் என்பதற்காகவே அவர்களை அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்டார்.

இங்கே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான செய்தி: கிறிஸ்தவ அன்பு என்பது வெறும் உணர்வு மட்டுமல்ல; அது நம்முடைய செயல்களில் வெளிப்பட வேண்டும். நமக்கு நெருக்கமானவர்கள், நம்மைப் பாராட்டுகிறவர்கள், நம்மோடு ஒத்த கருத்துடையவர்கள் ஆகியோரை அன்பு செய்வது எளிது. ஆனால், நமக்குத் தெரியாதவர்கள், நமக்கு எதையும் திரும்பச் செய்ய முடியாதவர்கள், நம்முடைய உதவியை எதிர்பார்த்து நிற்பவர்கள் ஆகியோரிடம் நாம் காட்டும் அன்பில்தான் உண்மையான கிறிஸ்தவ அன்பு வெளிப்படுகிறது.

அடுத்து, கிறிஸ்தவப் பணியைப் பற்றிய ஓர் அழகான உண்மையைப் புனித யோவான் நமக்குச் சொல்லித் தருகிறார்: "நாமும் உண்மைக்குத் துணை உழைப்பாளர்களாக இருக்கும்படி, அத்தகையவர்களுக்கு உதவி செய்யக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்" (3 யோவான் 8).

ஒவ்வொருவரும் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றப் புறப்பட வேண்டும் என்று புனித யோவான் சொல்லவில்லை. இறைவனின் பணியை ஆதரிப்பவர்களும் அந்தப் பணியின் பலனில் பங்குகொள்கிறார்கள் என்பதையே அவர் வலியுறுத்துகிறார். சிலர் நற்செய்தியைப் போதிப்பதன் வழியாக இறைவனுக்குப் பணியாற்றுகிறார்கள். வேறு சிலர் விருந்தோம்பல், ஊக்கம், தியாகம், செபம், நடைமுறை உதவிகள் ஆகியவற்றின் வழியாக நற்செய்தியை அறிவிக்கிறார்கள்.

நாம் இறைவனின் பணிக்காக எல்லா இடங்களுக்கும் செல்ல முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால், இறைவனின் பணி எல்லா இடங்களையும் சென்றடைய நம்மால் உதவ முடியும்.

இது நம்முடைய உறவுகளையும், இறைப்பணியில் நமக்குள்ள அர்ப்பணிப்பையும் சிந்தித்துப் பார்க்க நம்மை அழைக்கிறது. நம்முடைய வட்டத்திற்குள் இருப்பவர்களுக்கு மட்டும்தான் நாம் உதவி செய்கிறோமா? நம்மிடமிருந்து வேறுபட்டவர்களுக்கும் இடமளிக்கிறோமா? இறைவனின் பணிக்காகத் தங்களை அர்ப்பணித்திருப்பவர்களை நாம் ஊக்கப்படுத்துகிறோமா? அல்லது சில நேரங்களில் நம்முடைய விமர்சனங்களாலும் அக்கறையின்மையாலும் அவர்களைச் சோர்வடையச் செய்கிறோமா?

இறைவனின் பணியை ஆதரிக்கும் ஒருவர், தாம் வேறு எங்கும் செல்லாவிட்டாலும் ஒரு மறைபணியாளராகவே மாறுகிறார். நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு உதவியும், சொல்லும் ஒவ்வொரு ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தையும், நற்செய்திக்காகச் செய்யும் ஒவ்வொரு தியாகமும் இறைவனுடைய பணியில் நம்மைப் பங்காளிகளாக்குகின்றன.

மத்தேயு 10:40–42 பகுதியில், இறைவனின் தூதுவரை ஏற்றுக்கொள்பவர் அந்த இறைப்பணியின் ஆசீரையும் தம்மோடு பகிர்ந்துகொள்கிறார் என்று இயேசு கூறுகிறார்.

பிலிப்பியர் 4:15–17 பகுதியில், புனித பவுல் தன்னுடைய நற்செய்திப் பணியில் பிலிப்பிய மக்கள் தங்களுடைய பொருளுதவியின் வழியாகப் பங்கெடுத்ததைப் பாராட்டுகிறார்.

எபிரேயர் 13:2 பகுதியில், அந்நியர்களுக்கு விருந்தோம்பல் செய்வதை மறந்துவிடாதீர்கள் என்று நமக்கு அறிவுறுத்தப்படுகிறது.

கலாத்தியர் 6:6 பகுதியில், இறைவார்த்தையைக் கற்றுக்கொடுப்பவர்களோடு தங்களிடம் உள்ள நன்மைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

எனவே, நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்வோம்: இறைவனின் பணியை வெறுமனே வேடிக்கை பார்ப்பவர்களாக இருக்கிறோமா? அல்லது நற்செய்தியை மற்றவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் பணியாளர்களைப் பலப்படுத்தி, ஊக்கப்படுத்தி, அவர்களுக்குத் துணை நிற்கும் உண்மையான உடனுழைப்பாளர்களாக இருக்கிறோமா?

நினைவில் கொள்வோம்: இறைப்பணி என்பது ஒரு சிலருடைய பொறுப்பு மட்டுமல்ல; அது ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்ட பொறுப்பாகும். நாம் ஒருவருக்கொருவர் அன்போடும் ஆதரவோடும் துணை நிற்கும்போது, இறைவனின் உண்மைக்காக உழைக்கும் உடனுழைப்பாளர்களாக மாறுகிறோம். ஆமென்.

 Sr. அமுதா, ICM

🦋 Mediation verse - மத்தேயு 8 : 34 / Matthew 8:34

ஆதவன் தியானம்                                                                      எண் :- 2106 - நாள் :- 14.11.2026

"அப்பொழுது, அந்தப் பட்டணத்தார் யாவரும் இயேசுவுக்கு எதிர்கொண்டுவந்து, அவரைக் கண்டு, தங்கள் எல்லைகளைவிட்டுப் போகும்படி அவரை வேண்டிக்கொண்டார்கள்." ( மத்தேயு 8 : 34 )

லேகியோன் எனும் பிசாசுபிடித்த மனிதனை இயேசு குணமாக்கிய சம்பவத்தில் நாம் இறுதியில் இன்றைய தியான வசனத்தை வாசிக்கின்றோம். இது எனது சிந்தனையைத் தூண்டியது. காரணம், இயேசு கிறிஸ்து பிசாசின் பிடியிலிருந்து ஒரு மனிதனை விடுவித்து அவனுக்கு மறுவாழ்வு அளித்திருந்தும் அந்த மக்கள் ஏன் அவரை தங்கள் எல்லைகளைவிட்டு போய்விடும்படி வேண்டினார்கள்? 

இதே சம்பவத்தை நாம் லூக்கா நற்செய்தியிலும் வாசிக்கின்றோம். லூக்கா நற்செய்தியாளர், ஜனங்கள் எல்லாரும் மிகவும் பயமடைந்தபடியினாலே, தங்களை விட்டுப்போகும்படி அவரை வேண்டிக்கொண்டார்கள்  (லுூக்கா 8 : 37 ) என்று கூறுகின்றார். நல்ல காரியம்தானே நடந்துள்ளது பின்னர் ஏன் பயமடைந்தனர்? 

காரணம் அந்த மனிதர்கள் இயேசு செய்த நன்மையைவிட அவரால் தங்களது நகரத்துக்கு நேர்ந்த நஷ்டத்தை எண்ணிப்பார்த்தனர். இந்த மனிதன் நகரத்தில் கால்வைத்தவுடனேயே இவ்வளவு அழிவு ஏற்பட்டுவிட்டதே, இவரை உள்ளே அனுமதித்தால் இன்னும் என்னென்ன இழப்புகளை நாம் சந்திக்கவேண்டியிருக்குமோ எனப் பயப்பட்டனர். காரணம் இறந்துபோன பன்றிகளின் எண்ணிக்கை ஏறக்குறைய 2000 என்று மாற்கு நற்செய்தியில் நாம் வாசிக்கின்றோம் ( மாற்கு 5 : 13 ) 

இந்தச் சம்பவம் போலவே இன்றும் பலரது வாழ்வு இருக்கின்றது. ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை வாழ்வில் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது நாம் பல இழப்புக்களை சந்திக்கவேண்டியிருக்கும். பழைய உலக சந்தோஷ நாட்டங்கள், பாவ காரியங்கள், இதுவரை நாம் அனுபவித்துவந்த சில சில இன்பங்கள், இவைகளை நாம் தியாகம் செய்யவேண்டியிருக்கும். இதனால்தான் பலர் கிறிஸ்து இயேசு மூலம் இந்த லேகியோன் பெற்றுக்கொண்டதுபோல நன்மைகளைப் பெற்றுக்கொண்டாலும் அல்லது பல்வேறு சாட்சிகளைக் கேட்டாலும் அவரை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

ஆனால் குணமான அந்த மனிதன் நன்றியுள்ளவனாக இருந்தான். அவன் இயேசு கிறிஸ்துவோடு இருப்பதை விரும்பினான். "அவர் படவில் ஏறுகிறபொழுது, பிசாசு பிடித்திருந்தவன், அவரோடேகூட இருக்கும்படி தனக்கு உத்தரவுகொடுக்க அவரை வேண்டிக்கொண்டான்." ( மாற்கு 5 : 18 ) என்று வாசிக்கின்றோம். ஆனால் இயேசு கிறிஸ்து அவனுக்கு அனுமதி கொடுக்கவில்லை. மாறாக, "நீ உன் இனத்தாரிடத்தில் உன் வீட்டிற்குப்போய், கர்த்தர் உனக்கு இரங்கி, உனக்குச் செய்தவைகளையெல்லாம் அவர்களுக்கு அறிவியென்று சொன்னார்." ( மாற்கு 5 : 19 )

இன்றைய தியான வசனத்தில், அந்தப் பட்டணத்தார் யாவரும் இயேசுவுக்கு எதிர்கொண்டுவந்து, அவரைக் கண்டு, தங்கள் எல்லைகளைவிட்டுப் போகும்படி அவரை வேண்டிக்கொண்டார்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது, அவர்கள் அனைவரும் இயேசு செய்த காரியத்தை நேரில் வந்து கண்டுகொண்டவர்கள் தான்.  ஆனால் இயேசு குணமான மனிதனிடம் அவர்களிடம் திரும்பிச்சென்று கர்த்தர் உனக்கு இரங்கி, உனக்குச் செய்தவைகளையெல்லாம் அவர்களுக்கு அறிவியென்று கூறுகின்றார்.  அப்படியே அவன் திரும்பிச்சென்று தான் உடல் சுகம் பெற்றதை மட்டுமல்ல, ஆத்தும மீட்பு பெற்றதையும்  அறிவித்திருப்பான். 

ஆம் அன்பானவர்களே, இயேசு கிறிஸ்து மூலம் பலர் பெற்றுக்கொண்ட குணமாக்கும் சாட்சிகளை, வல்ல செயல்களை  நேரில் பார்த்திருந்தாலும், கேட்டிருந்தாலும் கிறிஸ்து நமக்குள் வந்திட அனுமதிக்காவிட்டால் நாமும் தங்கள் எல்லைகளைவிட்டு இயேசுவைப்  போகும்படி  வேண்டிக்கொண்ட மக்களைப்போலவே இருப்போம். அவரை வாழ்வில் ஏற்றுக்கொள்வதால் வரும் பழைய வாழ்க்கைப் பாவ சந்தோஷங்கள், பொருளாதார இழப்பு, அல்லது சமூக புறக்கணிப்பு போன்ற இழப்புகளை ஏற்றுகொள்ளத் தயாராக இருக்கும்போதுதான் நாம் கிறிஸ்துவை வாழ்வில் அனுபவிக்கமுடியும்.     

தேவ செய்தி:- ✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்  

AATHAVAN MEDITATION

No. 2106 – Date: 14.11.2026

“And when they saw Him, they pleaded with Him to leave their region.” (Matthew 8:34, NASB)

At the conclusion of the incident in which Jesus healed the demon-possessed man known as Legion, we read today's meditation verse. This passage prompted me to reflect deeply. The reason is this: Although Jesus Christ had delivered a man from the power of demons and given him a new lease on life, why did the people plead with Him to leave their region?

We read about the same incident in the Gospel of Luke as well. Luke records, “for they were gripped with great fear; and He got into a boat and returned” (Luke 8:37, NASB). Something good had happened, hadn't it? Then why were they afraid?

The reason was that these people were more concerned about the loss their town had suffered because of Jesus than about the good He had done for the man. They might have thought, “Such great destruction has already occurred as soon as this man set foot in our town. If we allow Him to remain here, what other losses might we have to face?” Their fear was largely connected to the loss of the pigs. In the Gospel of Mark, we read that the number of pigs that perished was about two thousand (Mark 5:13).

The lives of many people today are similar to this incident. When we receive the Lord Jesus Christ into our lives, we may have to face several losses. We may have to give up our old worldly pursuits and pleasures, sinful practices, and certain enjoyments that we have been accustomed to experiencing. This is why many people, even after receiving blessings through Christ Jesus, as the man delivered from Legion did, or hearing various testimonies, still hesitate to accept Him wholeheartedly.

However, the man who was healed was grateful. He desired to remain with Jesus Christ. We read, “As He was getting into the boat, the man who had been demon-possessed was begging Him that he might accompany Him” (Mark 5:18, NASB). But Jesus Christ did not grant his request. Instead, He told him, “Go home to your people and report to them what great things the Lord has done for you, and how He had mercy on you” (Mark 5:19, NASB).

Today's meditation verse tells us that all the people of that town came out to meet Jesus, saw Him, and pleaded with Him to leave their region. In other words, they were people who had personally witnessed what Jesus had done. Yet Jesus instructed the healed man to return to them and tell them how the Lord had shown mercy to him and what great things He had done for him. Surely, when the man returned, he would have testified not only to his physical healing but also to the salvation of his soul.

Yes, dear beloved, even if we personally witness or hear about the healing testimonies and mighty works performed by Jesus Christ in the lives of many people, unless we allow Christ to enter our own lives, we will remain just like those people who pleaded with Jesus to leave their region. Only when we are willing to give up the sinful pleasures of our old way of life, accept possible financial losses, and face social rejection that may result from receiving Him into our lives, can we truly experience Christ and His transforming presence in our lives.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - മത്തായി 8:34

 ആതവൻ ധ്യാനം

നമ്പർ: 2106 – തീയതി: 14.11.2026

“അപ്പോൾ പട്ടണത്തിലെ ജനമെല്ലാവരും യേശുവിനെ എതിരേറ്റുചെന്ന് അവനെ കണ്ടപ്പോൾ തങ്ങളുടെ അതിരുകൾ വിട്ടുപോകണമെന്ന് അവനോട് അപേക്ഷിച്ചു.” (മത്തായി 8:34)

ലെഗ്യോൻ എന്നു പേരുള്ള ഭൂതബാധിതനായ മനുഷ്യനെ യേശു സൗഖ്യമാക്കിയ സംഭവത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്താണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം നാം വായിക്കുന്നത്. ഈ വചനം എന്നെ ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിച്ചു. കാരണം, യേശുക്രിസ്തു ഒരു മനുഷ്യനെ പിശാചിന്റെ അധീനതയിൽനിന്ന് വിടുവിക്കുകയും അവന് ഒരു പുതിയ ജീവിതം നൽകുകയും ചെയ്തിട്ടും, ആ നാട്ടുകാർ എന്തുകൊണ്ടാണ് തങ്ങളുടെ അതിരുകൾ വിട്ടുപോകണമെന്ന് യേശുവിനോട് അപേക്ഷിച്ചത്?

ഇതേ സംഭവം ലൂക്കോസിന്റെ സുവിശേഷത്തിലും നാം വായിക്കുന്നു. ലൂക്കോസ് ഇപ്രകാരം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: “അവർ വളരെ ഭയപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് അവൻ തങ്ങളെ വിട്ടുപോകണമെന്ന് അവനോട് അപേക്ഷിച്ചു” (ലൂക്കോസ് 8:37). നല്ലൊരു കാര്യമല്ലേ അവിടെ സംഭവിച്ചത്? പിന്നെ എന്തിനാണ് അവർ ഭയപ്പെട്ടത്?

യേശു ആ മനുഷ്യനുവേണ്ടി ചെയ്ത നന്മയെക്കാൾ, അവിടുത്തെ വരവുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ പട്ടണത്തിനുണ്ടായ നഷ്ടത്തെക്കുറിച്ചാണ് ആ ജനങ്ങൾ കൂടുതൽ ചിന്തിച്ചത് എന്നതാണ് അതിന്റെ കാരണം. ഈ മനുഷ്യൻ പട്ടണത്തിൽ കാലുകുത്തിയപ്പോൾത്തന്നെ ഇത്രയധികം നാശം സംഭവിച്ചല്ലോ; ഇനിയും ഇയാളെ ഇവിടെ താമസിക്കാൻ അനുവദിച്ചാൽ എന്തെല്ലാം നഷ്ടങ്ങൾ നമുക്ക് നേരിടേണ്ടിവരുമോ എന്നായിരിക്കാം അവർ ഭയപ്പെട്ടത്. ചത്തുപോയ പന്നികളുടെ എണ്ണം ഏകദേശം രണ്ടായിരമായിരുന്നുവെന്ന് മർക്കോസിന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ നാം വായിക്കുന്നു (മർക്കോസ് 5:13).

ഈ സംഭവത്തിനു സമാനമായ ജീവിതമാണ് ഇന്നും പലർക്കുമുള്ളത്. കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിനെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ പല നഷ്ടങ്ങളും നമുക്ക് നേരിടേണ്ടിവന്നേക്കാം. പഴയ ലോകത്തിന്റെ സന്തോഷങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും, പാപകരമായ പ്രവൃത്തികളും, ഇതുവരെ നാം അനുഭവിച്ചുപോന്ന ചില സുഖഭോഗങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരും. അതുകൊണ്ടാണ് ലെഗ്യോനിൽനിന്ന് വിടുവിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യനെപ്പോലെ ക്രിസ്തുയേശുവിലൂടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അല്ലെങ്കിൽ വിവിധ സാക്ഷ്യങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, പലരും യേശുവിനെ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ സ്വീകരിക്കാത്തത്.

എന്നാൽ സൗഖ്യം പ്രാപിച്ച ആ മനുഷ്യൻ നന്ദിയുള്ളവനായിരുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ ആയിരിക്കാനാണ് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചത്. “അവൻ പടകിൽ കയറുമ്പോൾ ഭൂതം വിട്ടുപോയ മനുഷ്യൻ തന്നെയും കൂടെ ഇരിക്കേണ്ടതിന് അവനോട് അപേക്ഷിച്ചു” എന്ന് നാം വായിക്കുന്നു (മർക്കോസ് 5:18). എന്നാൽ യേശുക്രിസ്തു അവന് അതിന് അനുവാദം നൽകിയില്ല. പകരം, “നീ വീട്ടിൽ നിന്റെ സ്വന്തക്കാരുടെ അടുക്കൽ ചെന്ന് കർത്താവ് നിനക്കുവേണ്ടി ചെയ്തതും നിന്നോട് കരുണ കാണിച്ചതുമായ കാര്യങ്ങൾ അവരെ അറിയിക്കുക” എന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞു (മർക്കോസ് 5:19).

ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനത്തിൽ, പട്ടണത്തിലെ ജനമെല്ലാവരും യേശുവിനെ എതിരേറ്റുചെന്ന് അവനെ കണ്ടപ്പോൾ തങ്ങളുടെ അതിരുകൾ വിട്ടുപോകണമെന്ന് അവനോട് അപേക്ഷിച്ചു എന്ന് പറയുന്നു. അതായത്, യേശു ചെയ്ത പ്രവൃത്തി നേരിട്ട് കണ്ടവരായിരുന്നു അവർ എല്ലാവരും. എന്നാൽ സൗഖ്യം പ്രാപിച്ച മനുഷ്യനോട്, അവരുടെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങിച്ചെന്ന് കർത്താവ് തന്നോട് കരുണ കാണിക്കുകയും തനിക്കുവേണ്ടി ചെയ്ത മഹത്തായ കാര്യങ്ങൾ അറിയിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് യേശു ആവശ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ അവൻ മടങ്ങിച്ചെന്ന് തനിക്ക് ലഭിച്ച ശാരീരിക സൗഖ്യത്തെക്കുറിച്ചു മാത്രമല്ല, ആത്മാവിന് ലഭിച്ച രക്ഷയെക്കുറിച്ചും സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞിരിക്കണം.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ അനേകരുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച സൗഖ്യങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യങ്ങളും അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തികളും നാം നേരിട്ട് കാണുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്താലും, ക്രിസ്തുവിനെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, യേശു തങ്ങളുടെ അതിരുകൾ വിട്ടുപോകണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ച ആ ജനങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെയായിരിക്കും നാമും. യേശുവിനെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ പഴയ ജീവിതത്തിലെ പാപസുഖങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാനും, സാമ്പത്തിക നഷ്ടങ്ങൾ നേരിടാനും, സമൂഹത്തിന്റെ തിരസ്കരണം സഹിക്കാനും നാം തയ്യാറാകുമ്പോൾ മാത്രമേ ക്രിസ്തുവിനെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ യഥാർത്ഥമായി അനുഭവിക്കാൻ കഴിയൂ.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 Do Not Become So Busy That You Forget God - Luke 17:26–30 / கடவுளை மறக்குமளவுக்கு வாழ்க்கையில் மூழ்கிவிடாதீர்கள் - லூக்கா 17:26–30

                        - Sr. Amutha, ICM

Do Not Become So Busy That You Forget God (Luke 17:26–30)

In today's Gospel, Jesus recalls the days of Noah and Lot. People were eating, drinking, marrying, buying, selling, planting and building. These were ordinary activities, not necessarily sinful things. But their deeper problem was that they became so absorbed in their everyday lives that they failed to recognize God's presence and listen to His warnings.

The danger of being busy but spiritually empty

Our lives can also become filled with responsibilities, ministries, institutions, plans and daily activities. We may be doing many things, even good things, but gradually lose our inner connection with God. *We can be busy doing God's work and yet forget to spend time with God.* The danger is not merely doing wrong things but allowing even good things to take God's place in our hearts.

The danger of postponing conversion

The people in Noah's and Lot's times continued their ordinary lives without recognising the urgency of conversion. We too often postpone prayer, reconciliation and personal change, thinking there will always be another opportunity. But God's invitation comes to us today. Tomorrow is not in our hands.

The grace of spiritual awareness

Jesus does not ask us to abandon our daily responsibilities but to live them with God at the centre. Being ready for the Lord means having an awake heart, a listening spirit and rooted in love.

The real question is not how much we accomplish each day, but whether we are growing closer to God through what we do.

Lord, awaken our hearts from spiritual sleep. May our activities never distance us from You. Give us the wisdom to recognise Your presence, the courage to change and the grace to live each day ready to meet You. Amen.

கடவுளை மறக்குமளவுக்கு வாழ்க்கையில் மூழ்கிவிடாதீர்கள் (லூக்கா 17:26–30) 

இன்றைய நற்செய்தியில், நோவாவின் காலத்தையும் லோத்தின் காலத்தையும் இயேசு நினைவு படுத்துகிறார். அந்தக் காலத்து மக்கள் சாப்பிட்டார்கள், குடித்தார்கள், திருமணம் செய்தார்கள், வாங்கினார்கள், விற்றார்கள், பயிரிட்டார்கள், வீடுகளைக் கட்டினார்கள். இவையெல்லாம் அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான செயல்கள்தான். ஆனால், அவர்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் மூழ்கிப்போய், கடவுளின் பிரசன்னத்தையும் அவரது எச்சரிக்கையையும் உணரத் தவறிவிட்டார்கள்.

செயல்கள் நிறைந்த வாழ்க்கை, ஆனால் கடவுளுக்கு இடமில்லாத இதயம்

நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் பொறுப்புகள், பணிகள், திட்டங்கள், பல்வேறு அலுவல்கள் என்று ஏராளமாக இருக்கின்றன. நல்ல காரியங்களைச் செய்வதில்கூட நாம் கடவுளை மறந்து விடலாம். கடவுளுக்காகப் பல காரியங்களைச் செய்து கொண்டு இருக்கலாம்; ஆனால் கடவுளோடு நேரம் செலவிட மறந்துவிடலாம். இதுதான் நாம் கவனிக்க வேண்டிய ஆபத்து.

மனமாற்றத்தைத் தள்ளிப்போடும் ஆபத்து

நாளை ஜெபிக்கலாம், பிறகு மன்னிக்கலாம், இன்னொரு நாளில் உறவைச் சரிசெய்யலாம், பின்னர் நம்மை மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால், கடவுளின் அருள் அழைப்பு நமக்கு இன்று கொடுக்கப் படுகிறது. நாளை நம் கையில் இல்லை.

விழிப்புள்ள இதயத்தோடு வாழ்வோம்

நம்முடைய அன்றாடப் பொறுப்புகளை விட்டுவிட வேண்டும் என்று இயேசு சொல்லவில்லை. அவற்றின் நடுவிலும் கடவுளை மையமாக வைத்து வாழ வேண்டும் என்பதையே நினைவூட்டுகிறார்.

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எவ்வளவு காரியங்களைச் செய்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல; அந்தக் காரியங்களின் வழியாக நாம் கடவுளுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக வளர்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.

ஆண்டவரே, எங்கள் உள்ளங்களை ஆன்மீக விழிப்போடு வைத்தருளும். எங்கள் அன்றாடப் பணிகளும் பொறுப்புகளும் உம்மிடமிருந்து எங்களைப் பிரித்துவிடாமல் காத்தருளும். உமது பிரசன்னத்தை உணரவும், எங்கள் வாழ்வை மாற்றிக்கொள்ளவும், உம்மைச் சந்திக்க எப்போதும் தயாராக வாழவும் அருள்தாரும். ஆமென்.

Sr. அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - യെശയ്യാവ് 66:9

 ആധവൻ ധ്യാനം

നമ്പർ :- 2105 – തീയതി :- 13.11.2026

“പ്രസവദ്വാരത്തിങ്കൽ വരുത്തീട്ടു പ്രസവിപ്പിക്കാതെ ഇരിക്കുമോ എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; പ്രസവിക്കുമാറാക്കീട്ടു ഞാൻ ഗർഭപാത്രം അടച്ചുകളയുമോ എന്നു നിന്റെ ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.” (യെശയ്യാവ് 66:9)

കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്ത അവസ്ഥ തീർച്ചയായും വലിയൊരു ദുഃഖമാണ്. ഒരു കുഞ്ഞെങ്കിലും ജനിക്കുകയില്ലേ എന്ന അതിയായ ആഗ്രഹത്തോടെ പലരും ക്ഷേത്രംതോറും അലഞ്ഞുനടക്കുകയും നിരവധി നേർച്ചകൾ നേരുകയും വിവിധ വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇന്നത്തെ വേദഭാഗം ഇപ്രകാരം വേദനിക്കുന്നവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്ന ഒരു വചനമാണ്. ജീവൻ നൽകുകയും കുഞ്ഞുങ്ങളെ ജനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കർത്താവാണ്. അങ്ങനെ ജനിപ്പിക്കുന്ന ഞാൻ പ്രസവം തടയുകയില്ല എന്നാണ് അവിടുന്ന് അരുളിച്ചെയ്യുന്നത്.

കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്ത പ്രശ്നം നിമിത്തം പല കുടുംബങ്ങളും വേർപിരിയുന്നു. ചില ഭർത്താക്കന്മാർ കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്തതിനാൽ സ്വന്തം ഭാര്യമാരെ അകറ്റിനിർത്തുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ കർത്താവിന് അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളെ മാറ്റുവാൻ കഴിയും. കുടുംബത്തിൽ ഭിന്നത ഉണ്ടാകാതെ തടയുകയും മുമ്പത്തെപ്പോലെ സന്തോഷത്തോടെ ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുവാൻ ഇടയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ അവിടുന്നാണ്. ഇതിനെക്കുറിച്ചാണ് നാം ഇപ്രകാരം വായിക്കുന്നത്:

“മച്ചി സ്ത്രീയെ മക്കളിൽ സന്തോഷിക്കുന്ന അമ്മയായി വീട്ടിൽ വസിക്കുമാറാക്കുന്നു.” (സങ്കീർത്തനം 113:9)

അതെ, പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഇത്രയധികം വർഷങ്ങളായല്ലോ എന്നു ചിന്തിച്ച് മനസ്സു തളരരുത്. മനുഷ്യർക്കു മാത്രമാണ് പ്രായവും വർഷങ്ങളുടെ കടന്നുപോക്കും ഒരു പ്രശ്നമാകുന്നത്. എന്നാൽ ദൈവത്തിന് ഇവയൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമല്ല. ഏതു പ്രായത്തിലും ഒരു സ്ത്രീയെ മാതാവാക്കുവാൻ ദൈവത്തിനു കഴിയും. അതെ, അബ്രാഹാമിന് 75-ാമത്തെ വയസ്സിൽ ദൈവം ഒരു സന്താനത്തെ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും 100-ാമത്തെ വയസ്സിൽ യിസ്ഹാക്കിനെ നൽകി അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയായ സാറയ്ക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളെ പ്രസവിക്കുവാനുള്ള ശാരീരികശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. എങ്കിലും ദൈവം വാഗ്ദത്തം ചെയ്തതുപോലെ യിസ്ഹാക്കിനെ മകനായി നൽകി അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു. ദൈവത്തിന് അസാധ്യമായ കാര്യം ഒന്നുമില്ല.

കൂടാതെ, ശമൂവേൽ പ്രവാചകന്റെ പിതാവായ എൽക്കാനയ്ക്ക് രണ്ടു ഭാര്യമാരുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുവളുടെ പേര് ഹന്നാ എന്നും മറ്റവളുടെ പേര് പെനിന്നാ എന്നും ആയിരുന്നു. ഹന്നായ്ക്ക് മക്കളില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ സഹഭാര്യയായ പെനിന്നാ, ഹന്നായുടെ വന്ധ്യതയെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് പലവിധ വാക്കുകളാൽ അവളെ വേദനിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അതിനാൽ ഹന്നാ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമായിരുന്നു (1 ശമൂവേൽ 1:6, 7).

എന്നാൽ ഹന്നാ തന്റെ ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകി ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചില്ല. എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരം നൽകുവാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കർത്താവ് തനിക്കുണ്ടെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അതിനാൽ നേർച്ചയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും തന്റെ ഹൃദയവേദന മുഴുവനും കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽ പകരുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം അവൾ ദുഃഖിതയായിരുന്നില്ല എന്നു നാം വായിക്കുന്നു (1 ശമൂവേൽ 1:18). അതെ, "എന്റെ ദുഃഖം ഞാൻ കർത്താവിനോട് അറിയിച്ചുകഴിഞ്ഞു; ഇനി അവിടുന്ന് എല്ലാം നോക്കിക്കൊള്ളും" എന്ന് അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.

ഇന്ന് പെനിന്നായുടെ മക്കൾ ആരായിരുന്നു എന്ന് നമുക്കറിയില്ല. എന്നാൽ ഹന്നായുടെ മകനായ ശമൂവേലിനെ ദൈവം മഹാനായ ഒരു പ്രവാചകനാക്കി മാറ്റി. അതുമാത്രമല്ല, പിന്നീട് അവൾക്ക് മൂന്നു പുത്രന്മാരും രണ്ടു പുത്രിമാരും ജനിച്ചു.

ഹന്നായെപ്പോലെ പരിഹാസവാക്കുകളും അപമാനങ്ങളും നിങ്ങൾക്കും നേരിടേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ടാകാം. സാഹചര്യങ്ങളും വൈദ്യപരിശോധനാ റിപ്പോർട്ടുകളും കണ്ട് നിങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ എല്ലാറ്റിനെയും നമുക്ക് അനുകൂലമായി മാറ്റുവാൻ ദൈവത്തിനു കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുക. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി സാക്ഷ്യങ്ങൾ ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എല്ലാ പരിശോധനാഫലങ്ങളും പ്രതികൂലമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ നൽകുകയും, ഡോക്ടർമാർ കൈവിട്ട് നൂറു ശതമാനവും കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടാകുകയില്ലെന്ന് വിധിക്കുകയും ചെയ്തവർക്കുപോലും കർത്താവിന്റെ അത്ഭുതകരമായ സ്പർശനത്താൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വിശ്വാസത്തോടെ കർത്താവിൽ ആശ്രയിച്ച് കാത്തിരിക്കുക. കർത്താവ് അത്ഭുതം പ്രവർത്തിക്കും.

കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്തതിന്റെ മനോവേദനയാൽ വിഷമിച്ചുനിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി കർത്താവ് ചോദിക്കുന്നു:

"പ്രസവദ്വാരത്തിങ്കൽ വരുത്തീട്ടു പ്രസവിപ്പിക്കാതെ ഇരിക്കുമോ?"

തീർച്ചയായും അവിടുന്ന് ജനിപ്പിക്കുവാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്. അവിടുത്തെ മാത്രം ദൃഢമായി മുറുകെപ്പിടിക്കുക!

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - ന്യായാധിപന്മാർ 16:20

 ആതവൻ ധ്യാനം

നമ്പർ :- 2104 – തീയതി :- 12.11.2026

പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നൽകപ്പെട്ട ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് സന്ദേശം

“അപ്പോൾ അവൾ: ‘ശിംശോനേ, ഫെലിസ്ത്യർ നിന്റെ നേരെ വരുന്നു’ എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ ഉറക്കത്തിൽനിന്ന് ഉണർന്ന്, പതിവുപോലെ ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് സ്വയം വിടുവിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ യഹോവ തന്നെ വിട്ടുപോയ കാര്യം അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.” (ന്യായാധിപന്മാർ 16:20)

ഇന്ന് ക്രിസ്തീയ ആത്മീയസഭകൾ എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന സഭകളിലെ വിശ്വാസികളുടെയും ശുശ്രൂഷകരുടെയും ദയനീയമായ ആത്മീയ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ദൈവം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ബോധ്യം വരുത്തി എഴുതുവാൻ എന്നോട് അരുളിച്ചെയ്ത വാക്കുകളാണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനമായി നൽകിയിരിക്കുന്നത്.

ആത്മീയജീവിതത്തിൽ ഒരു വ്യക്തിയായാലും ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്നവരായാലും, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ബോധ്യപ്പെടുത്തലിനെ തുടർച്ചയായി എതിർത്തുകൊണ്ട് പാപത്തിൽ ജീവിച്ചാൽ എന്തു ദോഷമാണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നതിന് ശിംശോന്റെ ജീവിതം ഒരു മുന്നറിയിപ്പും ഉദാഹരണവുമാണ്.

ഫെലിസ്ത്യരുടെ കൈയിൽനിന്ന് തന്റെ ജനത്തെ വിടുവിക്കുവാൻ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത മനുഷ്യനായിരുന്നു ശിംശോൻ. അവൻ ജനിക്കുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ അവനെ എങ്ങനെ വളർത്തണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ദൈവം അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് പല നിർദ്ദേശങ്ങളും നൽകിയിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ദൈവത്താൽ മുൻകൂട്ടി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു ശിംശോൻ. എന്നിരുന്നാലും അവന്റെ പാപജീവിതം അവനെ ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകറ്റി. സ്ത്രീകളുടെ കാര്യത്തിൽ ശിംശോൻ അങ്ങേയറ്റം അധാർമ്മികമായ ജീവിതമാണ് നയിച്ചിരുന്നത്. അവന്റെ ലൈംഗികപാപങ്ങൾ അവന്റെ ആത്മീയജീവിതത്തെ തകർത്തു.

ദലീലാ എന്നു പേരുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് അവൻ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവൾ, “ശിംശോനേ, ഫെലിസ്ത്യർ നിന്റെ നേരെ വരുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞു.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇതുപോലെതന്നെ ഇന്ന് അനേകം ക്രിസ്തീയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരും ശുശ്രൂഷകരും തങ്ങളുടെ ആത്മീയ ലക്ഷ്യവും വിളിയും മറന്നുകൊണ്ട് പാപത്തിന് അടിമകളായി, പാപത്തിന്റെ സുഖഭോഗങ്ങളിൽ മുഴുകി ആത്മീയനിദ്രയിൽ കഴിയുകയാണ്. ദലീലയെപ്പോലെ അവരുടെ പാപജീവിതംതന്നെ അവർക്കു കെണിയായി മാറി അപകടത്തിലേക്ക് ഉണർത്തിയാലും അതിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവർക്കു കഴിയാതെ വരും.

അതെ, ദലീലയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ശിംശോന് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അറിയാമോ? ഫെലിസ്ത്യർ അവനെ പിടികൂടാൻ വന്നപ്പോൾ അവന് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം, പാപജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന അവനെ യഹോവ വിട്ടുപോയിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ അത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഉറക്കത്തിൽനിന്ന് ഉണർന്ന അവൻ, യഹോവ തന്നെ വിട്ടുപോയ കാര്യം അറിയാതെ, പതിവുപോലെ കുടഞ്ഞ് സ്വയം വിടുവിച്ച് പുറത്തുപോകാമെന്ന് കരുതി. എന്നാൽ ഫെലിസ്ത്യരിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല.

“ഫെലിസ്ത്യർ അവനെ പിടിച്ച് അവന്റെ കണ്ണുകൾ കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചു. അവർ അവനെ ഗസ്സയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി രണ്ടു വെങ്കലച്ചങ്ങലകളാൽ ബന്ധിച്ച് കാരാഗൃഹത്തിൽ ധാന്യം പൊടിക്കുന്നവനാക്കി.” (ന്യായാധിപന്മാർ 16:21)

അതെ, കർത്താവിനുവേണ്ടി പ്രയോജനപ്പെടേണ്ടിയിരുന്നവൻ കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ട് അടിമയായി കാരാഗൃഹത്തിൽ ധാന്യം പൊടിക്കുന്നവനായി മാറി.

പാപം ഉപേക്ഷിച്ച് മാനസാന്തരപ്പെടാൻ തയ്യാറാകാത്ത, ആഗ്രഹിക്കാത്ത വിശ്വാസികളും ശുശ്രൂഷകരും ഇതുപോലെയുള്ള അവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്. കർത്താവ് തങ്ങളെ വിട്ടുപോയ കാര്യം അവർ അറിയുകയില്ല. അവരുടെ ആത്മീയകണ്ണുകൾ അന്ധമായിത്തീരും. തിരുവെഴുത്തിലെ സത്യങ്ങളോ ദൈവവചനങ്ങളോ ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാതെ അവർ ഒരേ കാര്യംതന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കും. അതായത്, പുതിയ ആത്മീയ വെളിപ്പാടുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട്, പണ്ടെപ്പോഴോ കേട്ട കാര്യങ്ങൾത്തന്നെ തത്ത ആവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. തിരുവെഴുത്തിലെ സത്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം മറ്റു ശുശ്രൂഷകരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിന് അപമാനം വരുത്തുന്ന തരത്തിലുള്ള ലജ്ജാകരമായ പോസ്റ്റുകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.

എന്നാൽ വിശ്വാസികളെക്കാൾ ഇത്തരത്തിൽ ആത്മീയകാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ട ശുശ്രൂഷകരുടെ അന്ത്യം അതീവ ദയനീയമായിരിക്കും. അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മീയജീവിതം നഷ്ടപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ല, തങ്ങളെ സമീപിക്കുന്ന വിശ്വാസികളുടെ കൂട്ടത്തെയും നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യും. കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ട ശിംശോനെ പരിഹാസപാത്രമായി കാണാൻ ഒരു വലിയ ജനക്കൂട്ടം കൂടിയതുപോലെ ഇവർക്കും അനുയായികളുടെ വലിയ കൂട്ടം ഉണ്ടായേക്കാം. എന്നാൽ ശിംശോന്റെ ജീവിതത്തിൽ നാം കാണുന്നത്, അവനെ പരിഹസിക്കാൻ കൂടിയിരുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തോടൊപ്പം അവനും നശിച്ചുവെന്നാണ്.

അതെ, “എന്റെ ജീവൻ ഫെലിസ്ത്യരോടുകൂടെ പോകട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞ് അവൻ തന്റെ സർവ്വശക്തിയോടുംകൂടെ തൂണുകളെ തള്ളിയപ്പോൾ ആ വീടു പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സകലജനത്തിന്റെയുംമേൽ വീണു. ഇങ്ങനെ അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ കൊന്നവരെക്കാൾ അധികംപേരെ അവൻ മരിക്കുമ്പോൾ കൊന്നു.” (ന്യായാധിപന്മാർ 16:30)

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ബോധ്യപ്പെടുത്തലിനെ തുടർച്ചയായി എതിർത്തുകൊണ്ട് പാപത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഏതൊരു വ്യക്തിയായാലും ശുശ്രൂഷകനായാലും അവരുടെ അന്ത്യം ഇതുപോലെ ദയനീയമായിരിക്കും. നമുക്ക് ജാഗ്രതയുള്ളവരായി ഈ മുന്നറിയിപ്പ് ഗൗരവമായി സ്വീകരിച്ച് മാനസാന്തരപ്പെടാം!

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 The Transforming Power of Christian Love - Philemon 1:7–20 / கிறிஸ்தவ அன்பின் மாற்றும் வல்லமை - பிலேமோன் 1:7–20

                        - Sr. Amutha ICM

Slavery to Brotherhood: The Transforming Power of Christian Love  (Philemon 1:7–20)

Grace must become visible in our relationships. In Paul's letter to Philemon, three lives intersect—Onesimus, Philemon and Paul. Through their story, we see how the Scripture breaks down human barriers and transforms broken relationships.

1. Onesimus: A Life Renewed by Grace 

Onesimus means "useful." Once a runaway slave, he encounters Paul and discovers a new identity in Christ. Paul writes, "Formerly he was useless to you, but now he is indeed useful to you and to me." He sends him back not as a slave, but as his beloved son and "very heart." His story reminds us that no past failure is beyond the transforming power of God's grace.

2. Philemon: A Heart Called to Forgive

Philemon is challenged to do something even more difficult: to welcome Onesimus not as a slave but as a beloved brother in Christ. Paul does not command him but appeals to his love, asking that his goodness may come freely, not by compulsion. The Gospel calls Philemon to surrender his rights and allow love to overcome resentment and social divisions.

3. Paul: A Mediator of Reconciliation

Paul stands between the two and offers to bear the cost of reconciliation: "If he has wronged you at all, or owes you anything, charge that to my account." His willingness to assume the debt reflects the self-giving love of Christ, who takes upon Himself the burden of our sins to restore our relationship with God.

Where do we find ourselves in this story today? Are we Onesimus, needing God's grace to renew our lives? Are we Philemon, called to forgive and welcome others without conditions? Or are we Paul, willing to build bridges and bear the cost of reconciliation?. 

The true test of Christian love is how we transform our relationships. In Christ, strangers become brothers and sisters, debts give way to forgiveness, and broken relationships become opportunities for grace. May we become instruments of this transforming love. Amen.

அடிமைத்தனத்திலிருந்து சகோதரத்துவத்திற்கு: கிறிஸ்தவ அன்பின் மாற்றும் வல்லமை  (பிலேமோன் 1:7–20)

கடவுளின் அருள் நம்முடைய உறவுகளில் வெளிப்பட வேண்டும். புனித பவுல் பிலேமோனுக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் மூன்று மனிதர்களின் வாழ்க்கையை நாம் சந்திக்கிறோம் – ஒனேசிமு, பிலேமோன், பவுல். இவர்களுடைய வாழ்க்கை நிகழ்வுகளின் வழியாக, இறை வார்த்தை மனிதர்களுக்கிடையே இருக்கும் தடைகளை உடைத்து, முறிந்த உறவுகளை எவ்வாறு புதுப்பிக்கிறது என்பதை நாம் அறிந்துகொள்கிறோம்.

1. ஒனேசிமு: இறையருளால் புதுப்பிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை

ஒனேசிமு என்ற பெயருக்கு பயனுள்ளவன் என்று பொருள். ஒரு காலத்தில் தன் தலைவரிடமிருந்து தப்பியோடிய அடிமையாக இருந்த அவன், புனித பவுலைச் சந்தித்ததன் வழியாக கிறிஸ்துவில் ஒரு புதிய அடையாளத்தைக் கண்டு கொள்கிறான். பவுல் எழுதுகிறார்: "முன்பு அவன் உமக்குப் பயனற்றவனாக இருந்தான்; இப்பொழுதோ உமக்கும் எனக்கும் பயனுள்ளவனாக இருக்கிறான்."

பவுல் அவனை மீண்டும் அனுப்பும்போது ஓர் அடிமையாக அல்ல, தன் அன்பு மகனாகவும், தன் இதயத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமானவர் ஆகவும் அனுப்புகிறார்.

ஒனேசிமுவின் வாழ்க்கை நமக்கு ஓர் உண்மையை நினைவூட்டுகிறது: நம்முடைய கடந்தகாலத் தவறுகளோ தோல்விகளோ எதுவாக இருந்தாலும், அவற்றைவிட இறைவனின் அருள் வல்லமையானது. அந்த அருள் நம் வாழ்க்கையைப் புதிதாக்கும்.

2. பிலேமோன்: மன்னிக்கும் மனதிற்கு அழைக்கப்படுபவர்  

பிலேமோனுக்கு இன்னும் பெரியதொரு சவால் காத்திருக்கிறது. ஒனேசிமுவை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; ஆனால் முன்பு இருந்ததைப்போல ஓர் அடிமையாக அல்ல, கிறிஸ்துவில் அன்பான சகோதரனாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பவுல் அவருக்குக் கட்டளை இடவில்லை. மாறாக, அன்பின் அடிப்படையில் வேண்டுகோள் விடுக்கிறார். பிலேமோன் செய்யும் நன்மை கட்டாயத்தினால் அல்ல, மனமுவந்து செய்யப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.

நற்செய்தி நமக்கும் இதே சவாலை முன்வைக்கிறது. நம்முடைய உரிமை, பெருமை, மனக்கசப்பு, சமூக வேறுபாடுகள் ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு, அன்பிற்கு முதலிடம் கொடுக்க நாம் தயாராக இருக்கிறோமா? மன்னிப்பின் வழியாக மற்றவர்களைச் சகோதர சகோதரி களாக ஏற்றுக்கொள்ள நம்மை அழைக்கிறது.

3. பவுல்: ஒப்புரவுக்கு வழி அமைப்பவர்

பவுல் இந்த இருவருக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக நிற்கிறார். அவர்களுக்கிடையே நல்லிணக்கம் ஏற்படுவதற்கான பொறுப்பைத் தானே ஏற்றுக்கொள்ள முன்வருகிறார்.

"அவன் உமக்கு ஏதாவது தீங்கு செய்திருந்தாலோ, கடன்பட்டு இருந்தாலோ, அதை என் கணக்கில் எழுதிவிடும்" என்று கூறுகிறார்.

பவுலின் இந்த மனப்பான்மை கிறிஸ்துவின் தன்னலமற்ற அன்பை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. கிறிஸ்து நம்முடைய பாவங்களின் சுமையைத் தம்மீது ஏற்றுக்கொண்டு, இறைவனோடு நம்மை மீண்டும் ஒப்புரவாக்கினார்.

இன்றைய நம் வாழ்க்கையில் இந்த மூவரில் நாம் யாராக இருக்கிறோம்?

இறையருளால் புதுப்பிக்கப்பட வேண்டிய ஒனேசிமுவாக இருக்கிறோமா? மற்றவர்களை நிபந்தனையின்றி மன்னித்து, சகோதர சகோதரிகளாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பிலேமோனாக இருக்கிறோமா? அல்லது மனிதர்களுக்கிடையே பாலமாக நின்று, ஒப்புரவுக்காகத் தியாகம் செய்யத் தயாராக இருக்கும் பவுலாக இருக்கிறோமா?

கிறிஸ்தவ அன்பின் உண்மையான சோதனை, நம்முடைய உறவுகளை நாம் எவ்வாறு மாற்றுகிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது. கிறிஸ்துவில் அந்நியர்கள் சகோதர சகோதரிகளாக மாறுகிறார்கள்; கடன்களுக்குப் பதிலாக மன்னிப்பு மலர்கிறது; முறிந்த உறவுகள்கூட இறையருள் வெளிப்படும் வாய்ப்புகளாக மாறுகின்றன. இந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் இறை அன்பின் கருவிகளாக நாம் வாழ இறைவன் நமக்கு அருள்புரிவாராக. ஆமென்.

Sr.அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - ஏசாயா 66 : 9 / Isaiah 66:9

 ஆதவன் தியானம்                                                                      எண் :- 2105 - நாள் :- 13.11.2026

"பெறப்பண்ணுகிறவராகிய நான் பெறச்செய்யாமல் இருப்பேனோ என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; பிரசவிக்கப்பண்ணுகிறவராகிய நான் பிரசவத்தைத் தடுப்பேனோ என்று உன் தேவன் சொல்லுகிறார்." ( ஏசாயா 66 : 9 )

குழந்தையில்லாமை என்பது மிகப்பெரிய சோகம்தான். ஒரு குழந்தையாவது பிறந்துவிடாதா என்று ஏக்கத்துடன் கோவில் கோவிலாக அலைந்து பல நேர்ச்சைகள் செய்து தவமிருக்கின்றனர் பலர். அன்பானவர்களே, இன்றைய வசனம் அப்படித் தவிக்கும் மக்களுக்கு ஆறுதலளிக்கும் வசனமாக உள்ளது. உயிர்களைப் பிறக்கச் செய்கின்றவர் கர்த்தர். அப்படி பிறக்கச் செய்கின்ற நான் பிரசவத்தைத் தடுக்கமாட்டேன் என்கின்றார் அவர். 

குழந்தையில்லா பிரச்சனையினால் பல குடும்பங்கள் பிரிந்து விடுகின்றன. சில கணவர்கள் குழந்தை இல்லாததால் மனைவியை ஒதுக்கி வைக்கின்றனர். ஆனால் நமது கர்த்தர் அத்தகைய நிலைமையை மாற்ற வல்லவர். அப்படிப் பிரிவினை வராமல் தடுத்து குடும்பத்திலேயே முன்புபோல மகிழ்ச்சியுடன் குடியிருக்கச் செய்கின்றவர். இதனையே நாம், "மலடியைச் சந்தோஷமான பிள்ளைத்தாய்ச்சியாக்கி, வீட்டிலே குடியிருக்கப்பண்ணுகிறார்." ( சங்கீதம் 113 : 9 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, திருமணமாகி இத்தனை ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டதே என்று கலக்கமடையவேண்டாம். மனிதர்களுக்குத்தான் வயதும் ஆண்டுகளும் கடந்து செல்வது ஒரு பிரச்னை. ஆனால் தேவனுக்கு இவை ஒரு பிரச்சனையல்ல. எந்த வயதிலும் ஒரு பெண்ணைத் தாய்மையடையச் செய்ய தேவனால் கூடும். ஆம், 75 வயதில் ஆபிரகாமுக்கு ஒரு குழந்தையை வாக்களித்து 100  வது வயதில் ஈசாக்கைக் கொடுத்து ஆசீர்வதித்தார் தேவன். அப்போது அவர் மனைவி சாராள் குழந்தை பெறம் உடல் தகுதியை இழந்துவிட்டாள். ஆனாலும் தேவன் வாக்களித்தபடி ஈசாக்கை மகனாகக் கொடுத்து ஆசீர்வதித்தார். தேவனால்  கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை.  

மேலும், சாமுவேல் தீர்க்கத்தரிசியின் தந்தை எல்கானாவுக்கு இரண்டு மனைவிகள், ஒருத்தியின் பெயர் அன்னாள் இன்னொருத்தி பெனின்னாள். அன்னாளுக்குக்  குழந்தை இல்லை. அன்னாளை அவளது சக்களத்தி பெனின்னாள் குழந்தையில்லாத நிலையைக் குத்திக்காட்டி பல்வேறு வார்த்தைகளால் துக்கப்படுத்துவாள்.  அப்போது அன்னாள் சாப்பிடாமல் அழுதுகொண்டிருப்பாள்  (1 சாமுவேல் 1:6, 7).

ஆனால் அன்னாள் துக்கத்திலேயே அமிழ்ந்துபோய்விடவில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் பரிகாரியாகிய கர்த்தர் ஒருவர் உண்டு என்பதை அவள் அறிந்திருந்ததால்  பொருத்தனையோடு ஜெபித்து தனது உள்ளத்தை அவரது சந்நிதியில் ஊற்றிவிட்டாள். பின்பு அவள் துக்கமுகமாய் இருக்கவில்லை என்று வாசிக்கின்றோம் (1 சாமுவேல் 1:18). ஆம், கர்த்தரிடம் எனது துக்கத்தைச் சொல்லிவிட்டேன் இனி அவர் பார்த்துக்கொள்வார் என்று அவள் உறுதியாக நம்பினாள். இன்று பெனின்னாளின் குழந்தைகள் யார் என்பது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் அன்னாளின் மகன் சாமுவேலை மிகப்பெரிய தீர்க்கத்தரிசியாக தேவன் மாற்றினார். மட்டுமல்ல, தொடர்ந்து அவள் மூன்று ஆண் குழந்தைகளையும் இரண்டு பெண் குழந்தைகளையும் பெற்றாள்.

அன்னாளைப்போலக்  கேலி பேச்சுக்களையும் அவமதிப்புகளையும் ஒருவேளை நீங்கள் சந்தித்திருக்கலாம். சூழ்நிலைகளையும் மருத்துவ அறிக்கைகளையும் பார்த்துப் பயந்துபோயிருக்கலாம். ஆனால்,  எல்லாவற்றையும் நமக்குச்  சாதகமாக மாற்றிட தேவனால் கூடும் என்று விசுவாசியுங்கள். இதுகுறித்துப் பல்வேறு சாட்சிகளை நான் கேட்டிருக்கிறேன். எல்லா பரிசோதனை முடிவுகளும் எதிர்மறையான அறிக்கையினைத் தந்து,  மருத்துவர்கள் கைவிட்டு 100 சதம் முடியாது என்று கைவிடப்பட்டவர்கள் கர்த்தரது அதிசயத் தொடுதலால் குழந்தைப்பேறு பெற்றுள்ளனர். விசுவாசத்துடன் கர்த்தரை நம்பிக்  காத்திருங்கள். கர்த்தர் அதிசயம் செய்வார். 

குழந்தையில்லாத மனவேதனைகளால் கலங்கி நிற்கும் மக்களைப்பார்த்துக்  கர்த்தர் கேட்கின்றார், "பெறப்பண்ணுகிறவராகிய நான் பெறச்செய்யாமல் இருப்பேனோ? நிச்சயமாகப்  பெறச்செய்வார். அவரையே உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். 

தேவ செய்தி:- ✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்  

AATHAVAN MEDITATION

No. 2105 – Date: 13.11.2026

“Shall I bring to the point of birth and not give delivery?” says the LORD. “Or shall I who gives delivery shut the womb?” says your God. (Isaiah 66:9 – NASB)

Childlessness is indeed a great sorrow. Many people, longing for at least one child, go from one temple to another, make numerous vows and undertake various religious observances. Beloved ones, today's Scripture verse is a source of comfort to those who are going through such anguish. It is the Lord who brings forth life. He declares that He, who causes a child to be conceived and brought forth, will not prevent the delivery.

The problem of childlessness has caused many families to break apart. Some husbands even distance themselves from their wives because they have no children. But our Lord is able to change such situations. He can prevent such divisions and enable families to live together in happiness, just as before. This is what we read in the Scriptures:

“He makes the barren woman abide in the house as a joyful mother of children.” (Psalm 113:9 – NASB)

Yes, beloved ones, do not become anxious thinking, "So many years have passed since our marriage, and we still have no child." The passing of age and years may be a problem for human beings, but it is never a problem for God. God is able to make a woman a mother at any age. Indeed, God promised Abraham a child when he was 75 years old and blessed him with Isaac when he was 100. By then, his wife Sarah had passed the age of childbearing. Nevertheless, God fulfilled His promise and blessed Abraham with Isaac as his son. Nothing is impossible with God.

Furthermore, Elkanah, the father of the prophet Samuel, had two wives. One was Hannah and the other was Peninnah. Hannah had no children. Her rival, Peninnah, would repeatedly taunt her about her childlessness and deeply wound her with hurtful words. As a result, Hannah would weep and refuse to eat (1 Samuel 1:6–7).

However, Hannah did not remain overwhelmed by her sorrow. She knew that there was a Lord who could provide a solution to every problem. Therefore, she prayed with a vow and poured out her heart before His presence. Afterwards, we read that she was no longer sad (1 Samuel 1:18). Yes, she firmly believed, "I have told the Lord about my sorrow; from now on, He will take care of everything."

Today, we do not know who Peninnah's children were. But God transformed Hannah's son Samuel into a great prophet. Not only that, but she subsequently gave birth to three more sons and two daughters.

Like Hannah, you too may have experienced ridicule, mockery and humiliation. You may have become frightened by your circumstances and medical reports. But believe that God is able to turn everything in your favour. I have heard many testimonies concerning this. There are people whose medical test results were consistently unfavourable, and whom doctors had given up on, declaring that there was absolutely no possibility of having children. Yet, through the miraculous touch of the Lord, they were blessed with children.

Wait upon the Lord, trusting Him with unwavering faith. The Lord will perform a miracle.

Looking at those who are distressed by the anguish of childlessness, the Lord asks:

"Shall I bring to the point of birth and not give delivery?"

Certainly, He is able to bring it to pass. Hold firmly to Him alone!

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦