🦋 Meditation verse - மத்தேயு 10 : 36 / Matthew 10:36

 "ஆதவன்" தியானம் - 1956

ஜூன் 16,  செவ்வாய்  2026      

"ஒரு மனுஷனுக்குச் சத்துருக்கள் அவன் வீட்டாரே." ( மத்தேயு 10 : 36 )

இந்த உலகத்தில் சிலவேளைகளில் நம்மோடு இருக்கும் சிலரே நமக்கு எதிராகச் செயல்படுவதுண்டு. அதாவது நமக்குள் நடக்கும் உரையாடல்கள், இரகசியங்கள் இவற்றை நம்மோடு இருக்கும் சிலரே நமக்கு எதிராகச் செயல்படுபவர்களுக்கு கொடுத்து நம்மைக் கெடுக்கப்பார்ப்பதுண்டு. இதுபோல ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் நமது முன்னேற்றத்தை நமது குடும்பத்தினரே தடுக்கப்பார்ப்பதுண்டு. இதனையே இன்றைய தியான வசனம் எடுத்துக்கூறுகின்றது. 

ஆம், இன்றைய தியான வசனமானது ஆண்டவர் கூறிய மேலான ஆவிக்குரிய பொருள்கொண்ட ஒன்றாகும். ஒரு கிறிஸ்தவ குடும்பத்திலுள்ள அனைவரும் ஒரே அளவு ஆவிக்குரிய அனுபவம் கொண்டவர்கள் அல்ல. குடும்பத்திலுள்ள ஒருவர் அல்லது இருவர் மட்டும் பாவ மன்னிப்பு அனுபவத்தைப்பெற்று, பரிசுத்த ஆவியானவரின் அபிஷேகத்தையும் பெற்றிருப்பார்கள். ஆவியானவர் வழிநடத்துவதை அவர்கள் உணர்த்திருப்பதால் அதன்படி நடக்க முயற்சிப்பார்கள். ஆனால் அவர்களது குடும்பத்திலுள்ள மற்ற உறுப்பினர்கள் கிறிஸ்துவைத் தனிப்பட்ட முறையில் அறியாதவர்களாக இருப்பதால்  குடும்பத்துக்குள்   முரண்பாடுகள்  எழுவதுண்டு.    

இப்படி ஒரு முரண்பாடு குடும்பத்துக்குள் ஏற்படுவதால்தான், சமாதானத்தை உண்டாக்கவந்தேன் என்று கூறிய இயேசு கிறிஸ்து,  பிரிவினை உண்டாக்கவே வந்தேன் என்றும் கூறுகின்றார், "எப்படியெனில், மகனுக்கும் தகப்பனுக்கும், மகளுக்கும் தாய்க்கும், மருமகளுக்கும் மாமிக்கும் பிரிவினையுண்டாக்க வந்தேன்." ( மத்தேயு 10 : 35 )  

மேலும், "தகப்பனையாவது தாயையாவது என்னிலும் அதிகமாய் நேசிக்கிறவன் எனக்குப் பாத்திரன் அல்ல; மகனையாவது மகளையாவது என்னிலும் அதிகமாய் நேசிக்கிறவன் எனக்குப் பாத்திரன் அல்ல" ( மத்தேயு 10 : 37 ) என்றும்  கூறினார். மேற்படி வசனத்தின் பொருளை பல கிறிஸ்தவர்கள் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாததால், "அப்படியானால் நாம் நமது தாய் தகப்பனையும் மனைவி, பிள்ளைகளையும் அன்பு செய்யக்கூடாதா?" என்று கேள்வி எழுப்புவதுண்டு. 

அன்பானவர்களே, இயேசு கிறிஸ்து நாம் அவர்களை அன்பு செய்யக்கூடாது என்று கூறவில்லை. மாறாக, ஆவிக்குரிய காரியங்களில் நம்மோடு அவர்கள் முரண்படும்போது நாம் கிறிஸ்துவுக்கே முன்னுரிமை கொடுக்கவேண்டும் என்று கூறுகின்றார்.  நாம் யாரை அன்பு செய்கின்றோமோ அவர்களது சொல்லைத்தானே கேட்டு நடப்போம்? அதுபோல குடும்பத்திலுள்ள மற்றவர்கள் கூறுவதற்கல்ல; மாறாக, ஆவியானவரின் குரலுக்கே முன்னுரிமைகொடுத்து நாம் நடக்கவேண்டியது அவசியம். 

இப்படி நடக்கும்போது அவர்கள் நமக்கு எதிரிகள்போலத் தெரியலாம். இதனையே இயேசு கிறிஸ்து, "ஒரு மனுஷனுக்குச் சத்துருக்கள் அவன் வீட்டாரே" என்று கூறுகின்றார். அதாவது ஆவிக்குரிய காரியங்களில் நாம் முன்னேறமுடியாமல் நமக்கு அவர்கள் சத்துருபோல இருக்கின்றார்கள். உலகத்தில் நாம் இதனை அதிகம்  பார்க்கலாம். கிறிஸ்துவைத் தனிப்பட்ட விதத்தில் அறிந்துள்ள மனைவிகள் தங்கள் கணவனால் இதுபோல ஆவிக்குரிய காரியங்களில் முன்னேறமுடியாமல் துன்பங்கள் அனுபவிப்பதுண்டு. சில குடும்பங்களில் கணவன்மார்கள் மனைவிகளால் இதுபோல துன்பப்படுகின்றனர். 

இதுவே பல ஆவிக்குரிய கிறிஸ்தவர்களின் சிலுவை. இந்தச் சிலுவை அனுபவத்தை அனுபவித்துக்கொண்டே நாம் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் தொடர்ந்து பயணிக்கவேண்டும். இப்படி இந்தச் சிலுவையைச் சுமக்க விரும்பாதவன் எனக்கு ஏற்புடையவன் அல்ல என்கின்றார் இயேசு கிறிஸ்து. ஆம், "தன் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றாதவன் எனக்குப் பாத்திரன் அல்ல." ( மத்தேயு 10 : 38 )

அன்பானவர்களே, இத்தகையைச் சிலுவைச் சுமக்கும் அனுபவம் இருக்குமானால் கவலைப்படாமல்  ஆவிக்குரிய பயணத்தைக் தொடர்வோம். தேவன் நம் மனநிலையை அறிந்திருக்கின்றார்; நாம் சுமக்கும் சுமையையும் அறிந்திருக்கின்றார். வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்து நமக்கு எதிராக சத்துருவாக இருக்கும் குடும்பத்தார் கிறிஸ்துவை அறிந்து நமக்கு நண்பர்களாக மாறிட ஜெபிப்போம். அப்போது நமது சுமை குறைவானதாக மாறும்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

 "AATHAVAN" Meditation - 1956

June 16, Tuesday 2026

"and a man’s enemies will be the members of his household." — Matthew 10:36

In this world, sometimes the very people who are with us act against us. That is, those close to us may leak our conversations and secrets to our opponents, attempting to ruin us. Similarly, in our spiritual life, our own family members may try to hinder our progress. This is exactly what today’s meditation verse highlights.

Indeed, today's verse carries a profound spiritual meaning spoken by the Lord. Not everyone in a Christian family shares the same level of spiritual experience. Only one or two members of a family might have received the experience of forgiveness of sins and the anointing of the Holy Spirit. Because they discern the guidance of the Spirit, they strive to walk according to it. However, since the other members of their family do not know Christ personally, conflicts inevitably arise within the household.

It is precisely because such conflicts arise within the family that Jesus Christ, who said He came to bring peace, also stated that He came to bring division:

"For I came to set a man against his father, and a daughter against her mother, and a daughter-in-law against her mother-in-law;" — Matthew 10:35

Furthermore, He said:

"He who loves father or mother more than Me is not worthy of Me; and he who loves son or daughter more than Me is not worthy of Me." — Matthew 10:37

Because many Christians do not properly understand the meaning of the above verse, they often raise the question, "Does this mean we should not love our father, mother, wife, and children?"

Beloved, Jesus Christ did not say that we should not love them. Instead, He is saying that when they conflict with us in spiritual matters, we must give priority to Christ. Don't we naturally listen to and follow the words of those we love? Likewise, it is essential that we prioritize the voice of the Holy Spirit rather than what others in the family say.

When we live this way, they may appear to be like enemies to us. This is why Jesus Christ says, "and a man’s enemies will be the members of his household." In other words, they become like enemies to us by preventing us from progressing in spiritual matters. We see this quite often in the world. Wives who know Christ personally often suffer under their husbands, unable to grow spiritually. In some families, husbands suffer similarly because of their wives.

This is the cross that many spiritual Christians must bear. We must continue our journey in the spiritual life while enduring this experience of the cross. Jesus Christ says that anyone who is unwilling to take up this cross is not worthy of Him:

"And he who does not take his cross and follow after Me is not worthy of Me." — Matthew 10:38

Beloved, if you are experiencing the burden of carrying such a cross, do not lose heart; let us press on in our spiritual journey. God knows our hearts, and He knows the heavy burden we carry. Let us pray that our family members—who live under the same roof but act as enemies against our spiritual growth—will come to know Christ and be transformed into our companions. When that happens, our burden will be made light.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

                                                                                         

🦋 Meditation verse -யூதா 1 : 21 / Jude 1:21

"ஆதவன்" தியானம் - 1955

ஜூன் 15,  திங்கள் 2026      

"தேவனுடைய அன்பிலே உங்களைக் காத்துக்கொண்டு, நித்தியஜீவனுக்கேதுவாக நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய இரக்கத்தைப்பெறக் காத்திருங்கள்."( யூதா 1 : 21 )

இன்று பலரும் பாவ மன்னிப்பு அனுபவத்தைப் பெற்றுக்கொண்டவுடன் நேராக நித்தியஜீவனுக்குத் தாங்கள் தகுதிப்பட்டுவிட்டதாக எண்ணிக்கொள்கின்றனர். குறிப்பாக  பல ஆவிக்குரிய சபை என்று தங்களைக் கூறிக்கொள்ளும் சபைகளின் விசுவாசிகள் இப்படி நினைத்துக்கொள்கின்றனர். காரணம், அவர்களை வழிநடத்தும் சில போதகர்கள் அவர்களுக்கு அப்படித்தான் போதிக்கின்றனர். இத்தகைய மனிதர்களது சுவிசேஷ அறிவிப்புகள் வித்தியாசமானதாக இருக்கும். இவர்கள் தங்களை பரலோகத்துக்குத் தகுதியானவர்கள் எனவும் மற்றவர்கள் எல்லோரும் நரகத்தின் மக்கள் எனவும் எண்ணிக்கொள்கின்றனர். 

அன்பானவர்களே, ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து கூறினார், இறுதிவரை நிலை நிற்பவனே இரட்சிக்கப்படுவான்" என்று. இரட்சிக்கப்படுவது ஒருநாள் அனுபவமல்ல, மாறாக அன்றாடம் சிலுவை சுமக்கும் அனுபவம். எனவேதான், இன்றைய தியான வசனத்தில் தேவனுடைய அன்பிலே நம்மைக்  காத்துக்கொண்டு, நித்தியஜீவனுக்கேதுவாக நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய இரக்கத்தைப்பெறக் காத்திருக்க வேண்டும் என்கின்றார் அப்போஸ்தலரான யூதா. 

ஆம், கிறிஸ்துவின் இரகத்தைப் பெறுவதற்கு நாம்  காத்திருக்கவேண்டும். அதாவது நம்மில் தேவ அன்புள்ளவர்களாய் பொறுமையாய்  வாழ்ந்து வரவேண்டும். தேவ அன்பு நம்மில் இருக்குமேயானால் நாம் யாரையும் அற்பமாக எண்ணமாட்டோம், யாரையும் நரகத்தின் மக்கள் என்று நியாயம்தீர்க்கமாட்டோம். 

பாவ மன்னிப்பும் இரட்சிப்பும் வேறுவேறு காரியங்கள். இரட்சிப்பு எனும் புத்திரசுவிகாரமும் நித்திய ஜீவனும்  என்றோ ஒருநாள் பெற்ற பாவ மன்னிப்பு அனுபவத்தினால் கிடைப்பதல்ல; அது ஒரு தொடர் அனுபவம்.  எனவேதான் அப்போஸ்தலரான பவுல் கூறுகின்றார், "ஆவியின் முதற்பலன்களைப் பெற்ற நாமுங்கூட நம்முடைய சரீர மீட்பாகிய புத்திரசுவிகாரம் வருகிறதற்குக் காத்திருந்து, நமக்குள்ளே தவிக்கிறோம்." ( ரோமர் 8 : 23 ) ஆம் அது காத்திருந்து, தவித்து பெறவேண்டிய அனுபவம்.

வெறுமனே தேவன்மேல் விசுவாசம் கொள்வதல்ல, அந்த விசுவாசம் நம்மை உறுதியுடன் நிலைநிறுத்துவதாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். ஆவிக்குரிய வாழ்வில் பல்வேறு ஏற்றத்தாழ்வுகளையும், இக்கட்டுகளையும் இன்னல்களையும் நாம் சந்திக்கவேண்டியதுண்டு. இந்த உலகத்தின் வாழ்க்கைப் பிரச்சனைகளோடு அவற்றை சகித்து நாம் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் பின்மாறிடாமல் வாழவேண்டியது அவசியம். அப்போஸ்தலரான பவுல் இப்படித் தான் பல்வேறு வாழ்க்கைப் போராட்டங்களைச்  சந்தித்து  அவைகளை மேற்கொண்ட அனுபவத்தால் நமக்குக் கூறுகின்றார்:-

"ஏனெனில் கிறிஸ்துவினிடத்தில் விசுவாசிக்கிறதற்கு மாத்திரமல்ல, அவர்நிமித்தமாகப் பாடுபடுகிறதற்கும் உங்களுக்கு அருளப்பட்டிருக்கிறது. நீங்கள் என்னிடத்திலே கண்டதும் எனக்கு உண்டென்று இப்பொழுது கேள்விப்படுகிறதுமான போராட்டமே உங்களுக்கும் உண்டு." ( பிலிப்பியர் 1 : 29, 30 )

ஆம் அன்பானவர்களே, பாவ மன்னிப்பு அனுபவத்தைப் பெற்றால் மட்டும்போதாது, தேவனுடைய அன்பிலே நம்மைக் காத்துக்கொண்டு தொடர்ந்து நாம் அதில் நிலைநிற்கவேண்டியது அவசியம். மட்டுமல்ல, நித்தியஜீவனுக்கேதுவாக நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய இரக்கத்தை நாம் பெறவேண்டும். 

சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், பாவ மன்னிப்பு அனுபவம், அதனைத் தொடர்ந்த சோதனைகளைச் சகித்து மேற்கொள்ளும் விசுவாசமான ஆவிக்குரிய வாழ்வு, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் இரக்கம் இவைகள் அனைத்துமே நம்மை   நித்தியஜீவனுக்கேதுவாக  நடத்திச்செல்ல முடியும்.

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

 

"AATHAVAN" Meditation – 1955

June 15, Monday 2026

"Keep yourselves in the love of God, waiting anxiously for the mercy of our Lord Jesus Christ to eternal life." (Jude 1:21)

Today, many people assume that as soon as they receive the experience of forgiveness of sins, they have instantly qualified for eternal life. In particular, believers from several churches that call themselves "spiritual churches" think this way. The reason is that some pastors who lead them teach them exactly that. The gospel proclamations of such people tend to be distinct; they consider themselves worthy of heaven and view everyone else as people of hell.

Beloved, the Lord Jesus Christ said that the one who endures to the end is the one who will be saved. Being saved is not a one-day experience; rather, it is a daily experience of carrying the cross. That is why, in today’s meditation verse, the Apostle Jude tells us to keep ourselves in the love of God and wait anxiously for the mercy of our Lord Jesus Christ to eternal life.

Yes, we must wait to receive Christ's mercy. This means we must live patiently, filled with the love of God. If the love of God is within us, we will not look down on anyone, nor will we judge anyone as "people of hell."

The forgiveness of sins and salvation are two different things. Adoption as sons—which is salvation—and eternal life are not obtained through a single, long-ago experience of forgiveness of sins; it is a continuous experience. That is why the Apostle Paul says:

"And not only this, but also we ourselves, having the first fruits of the Spirit, even we ourselves groan within ourselves, waiting eagerly for our adoption as sons, the redemption of our body." (Romans 8:23)

Yes, it is an experience that must be obtained by waiting and groaning.

It is not merely about having faith in God; that faith must be what establishes us firmly. In the spiritual life, we have to face various ups and downs, distresses, and hardships. Alongside the problems of this worldly life, it is essential that we endure them and live without backsliding in our spiritual walk. The Apostle Paul, having faced and overcome various such life struggles, tells us from his own experience:

"For to you it has been granted for Christ’s sake, not only to believe in Him, but also to suffer for His sake, experiencing the same conflict which you saw in me, and now hear to be in me." (Philippians 1:29-30)

Yes, beloved, it is not enough just to receive the experience of forgiveness of sins; we must keep ourselves in the love of God and continually abide in it. Not only that, we must receive the mercy of our Lord Jesus Christ for eternal life.

To put it briefly: the experience of forgiveness of sins, followed by a faithful spiritual life that endures and overcomes trials, and the mercy of the Lord Jesus Christ—all of these together will lead us toward eternal life.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - உபாகமம் 5 : 11 / Deuteronomy 5:11

 "ஆதவன்" தியானம் - 1954

ஜூன் 14,  ஞாயிறு 2026      

"உன் தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்தை வீணிலே வழங்காதிருப்பாயாக; கர்த்தர் தம்முடைய நாமத்தை வீணிலே வழங்குகிறவனைத் தண்டியாமல் விடார்." ( உபாகமம் 5 : 11 )

இன்றைய தியான வசனம் தேவன் வழங்கிய பத்துக்கட்டளையின் மூன்றாவது கட்டளையாகும். கர்த்தருடைய பெயர் நமது நாவில் ஒலித்துக்கொண்டிருப்பது ஆசீர்வாதமான ஒன்றாகும். எல்லா பரிசுத்தவான்களும் கர்த்தரது பெயரைப் போற்றிப் புகழ்ந்துகொண்டுதான் இருந்தார்கள். ஆனால் இன்றைய தியான வசனமானது அவருடைய பெயரை வீணாகச் சொல்லாதிருப்பாயாக என்று நமக்குக் கூறுகின்றது. மட்டுமல்ல, அப்படிக் கூறுபவனை அவர்  தண்டிக்காமல் விடமாட்டார் என்று கூறுகின்றது. இது ஏன் என்பதனை நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளவேண்டியது அவசியம். 

வீணாகச் சொல்வது என்பது, சாட்சியற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டு தேவையில்லாத இடத்தில் அல்லது தேவையில்லாத முறையில் கர்த்தரது பெயரை உச்சரித்துக் கூறுவதைக் குறிக்கின்றது. ஒரு துன்மார்க்க கிறிஸ்தவ அரசியல்வாதி லஞ்சமும் ஊழலும் செய்து பணத்தைக் குவித்துவிட்டு மக்கள்முன், "கர்த்தர் என்னை ஆசீர்வதித்துள்ளார்" என்று கூறுவதை நாம் இதற்கு  உதாரணமாகக் கூறலாம். இதனைக் கேட்கும் மக்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? கர்த்தர் துன்மார்க்கனுக்கு உதவுபவர் என்றா அல்லது தவறாக வாழ்கையினைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பவர் என்றா? இப்படிக் கர்த்தரின் பெயர் அவமானப்படுத்தப்படுவதால் அவர் தனது பெயரை வீணாகக் கூறுபவனைத் தண்டிக்காமல் விடமாட்டேன் என்கின்றார். 

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு நபர் அரசாங்க பதவியில் இருந்தார். அங்கு இருந்துகொண்டு தன்னிடம் வரும் மக்களுக்கு சுவிசேஷம் அறிவித்தலும் செய்தார். இதனைப் பலர் எதிர்த்தனர். வேலை நேரத்தில் ஏன் இவர் இப்படிச் செய்கின்றார் என்று அவருக்கு எதிராக போராட்டமும் செய்தனர்.  பல கிறிஸ்தவர்கள் அவரிடம் நீங்கள் செய்வது தவறு என்று எடுத்துக்கூறியும் அவர் எதனையும் கண்டுகொள்ளவில்லை. 

தாசில்தார் பதவியில் இருந்த அவர் ஒருமுறை லஞ்சம் வாங்கும்போது கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டார். அதனைத் தொடர்ந்து நடத்திய விசாரணையில் அவர் முறைகேடாக நிலங்களை தனது மனைவி பெயருக்கு பதிவுசெய்திருப்பதைக் கண்டுபிடித்தனர். ஆம் அன்பானவர்களே, அவர்மூலம் கிறிஸ்துவின்பெயர் பிற மக்கள் மத்தியில் அவமானமடைந்தது. சாட்சியற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்த இவர்  கிறிஸ்துவின் பெயரை மக்களிடம் உச்சரிப்பதை நிறுத்தியிருந்தால் கிறிஸ்துவின் பெயர்  அவமானமடைந்திருக்காது அல்லவா?

இதுபோல பல உதாரணங்களைக் கூறலாம். சாட்சியற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டு எப்போதும், "ஸ்தோத்திரம், அல்லேலூயா" என்று கூறிக்கொண்டு வாழும் பலரை நாம் நமது  வாழ்விலும் ஊர்களிலும் சந்தித்திருக்கலாம். இத்தகைய மனிதர்கள் தங்களது வாழ்க்கையினை மாற்றிக்கொள்ள தேவன் அறிவுறுத்துகின்றார்.   

ஒரு மூன்றாம்தர அரசியல் தலைவர் ஒருவேளை மற்றவர்கள் தங்களைப் புகழ்வதை விரும்பலாம். ஆனால் தேவன் அப்படிப்பட்டவரல்ல,  அவர் தகுதியற்றவர்கள் தன்னைப் புகழ்வதை விரும்புவதில்லை. தனது பெயரை அவர்கள் உச்சரிப்பதையும் அவர் விரும்புவதில்லை. திருட்டு வழக்கில் கைதுசெய்யப்பட்ட ஒருவன் காவல்துறையினர் கைதுசெய்தபோது பிரபல நீதிபதியின் பெயரைக் குறிப்பிட்டு நான் அவரது மகன் என்று கூறினால் அது அந்த நீதிபதிக்கு எவ்வளவு பெரிய அவமானம்!!

கிறிஸ்துவின் பெயரை நாம் அறிக்கையிடவேண்டுமானால் முதலில் அதற்கேற்ற வாழ்க்கை வாழவேண்டியது அவசியம். முதலில் சாட்சியுள்ள ஒரு வாழ்க்கை வாழ்வோம். அப்போது நாம் அறிவிக்காமலே கிறிஸ்து அறிவிக்கப்படுவார். அப்படி இல்லையானால் இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றபடி, கர்த்தர் தம்முடைய நாமத்தை வீணிலே வழங்குகிறவனைத் தண்டியாமல் விடமாட்டார்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

"AATHAVAN" Meditation - 1954

June 14, Sunday 2026

"You shall not take the name of the Lord your God in vain, for the Lord will not leave him unpunished who takes His name in vain." — Deuteronomy 5:11 (NASB)

Today's meditation verse is the third commandment given by God. Having the name of the Lord constantly on our lips is a beautiful blessing. All the saints have always praised and magnified His name. However, today’s verse admonishes us not to use His name in vain. Furthermore, it warns us that He will not leave the one who does so unpunished. It is vital for us to understand clearly why this is so.

To take His name "in vain" means to utter or invoke the Lord's name in unnecessary places or in improper ways while living a life devoid of a true Christian testimony. As an example, we can look at a wicked Christian politician who amasses wealth through bribery and corruption, and then stands before the public saying, "The Lord has blessed me." What will people think when they hear this? Will they think that the Lord helps the wicked, or that He turns a blind eye to a sinful life? Because the Lord's name is dishonoured in this manner, He declares that He will not leave the one who takes His name in vain unpunished.

I knew a person who held a government office. While working there, he would share the Gospel with the people who came to see him. Many opposed this. They even protested against him, questioning why he was doing this during working hours. Although many Christians pointed out to him that what he was doing was wrong, he ignored them all.

Later, while serving in the position of a Tahsildar (revenue officer), he was caught red-handed accepting a bribe. The subsequent investigation revealed that he had illegally registered lands in his wife's name. Yes, dearly beloved, through him, the name of Christ was brought to shame among non-believers. If only he had refrained from proclaiming the name of Christ to the people while living a life without a proper testimony, the name of Christ would not have been dishonoured, would it?

We can point to many such examples. In our own lives and towns, we may have encountered many people who constantly say, "Stothram (Praise the Lord), Hallelujah," yet live a life entirely lacking a true testimony. God admonishes such individuals to transform their lives.

A third-rate politician might delight in being praised by just anyone. But God is not like that; He does not desire praise from those who are unworthy. He does not even want them uttering His name. If a man arrested in a theft case claim to the police, "I am the son of a prominent judge," what a massive dishonour that brings to the judge!

If we are to confess the name of Christ, it is essential that we first live a life worthy of that confession. Let us first live a life of true testimony. When we do, Christ will be revealed even without our spoken proclamation. Otherwise, as today’s meditation verse warns, the Lord will not leave him unpunished who takes His name in vain.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - ரோமர் 13 : 14 / Romans 13:14

 "ஆதவன்" தியானம் - 1953

ஜூன் 13,  சனி 2026        

"துர் இச்சைகளுக்கு இடமாக உடலைப் பேணாமலிருந்து, கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவைத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள்." ( ரோமர் 13 : 14 )

தரித்துக்கொள்வது என்பது உடுத்திக்கொள்வது என்று பொருள். கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவை நம்மில் ஆடையாக உடுத்திக்கொள்ளவேண்டியது அவசியம். அப்படி "தரித்துக்கொண்டவர்களானால், நிர்வாணிகளாய்க் காணப்படமாட்டோம்." ( 2 கொரிந்தியர் 5 : 3 ) 

மேற்படி வசனம் கூறும் நிர்வாணம் என்பது உலக மனிதர்கள் கூறும் நிர்வாணமல்ல; மாறாக, தேவனது பார்வையில் நாம் ஆத்துமாவில் காணப்படும் நிர்வாணமாகும். அதாவது நாம் கிறிஸ்துவை நம்மில் தரித்துக்கொள்ளவில்லையானால் அவரது பார்வையில் நிர்வாணிகளாக இருக்கின்றோம் என்று பொருள். அவரை நம்மில் உடுத்திக்கொள்ளும்போது நாம் நிர்வாணிகளாகக்  காணப்படமாட்டோம். இன்றைய தியான வசனம் இதனால்தான், "துர்யிச்சைகளுக்கு இடமாக உடலைப் பேணாமலிருந்து, கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவைத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள்" என்று நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது. 

ஆதாம், ஏவாள் வாழ்க்கையிலிருந்து இதனை நாம் உணர்ந்துகொள்ளலாம். அவர்கள் பாவம் செய்யுமுன் ஆடையின்றி இருந்தபோதும் தங்களது நிர்வாணத்தை உணரவில்லை. "ஆதாமும் அவன் மனைவியுமாகிய இருவரும் நிர்வாணிகளாயிருந்தும், வெட்கப்படாதிருந்தார்கள்." ( ஆதியாகமம் 2 : 25 ) காரணம், அப்போது அவர்கள் தேவ சாயலில் இருந்தனர். ஆனால், பாவம் செய்தபோது அவர்கள் தேவ மகிமையை இழந்துவிட்டனர். அப்போது தாங்கள் நிர்வாணிகளாக இருப்பதை உணர்ந்துகொண்டனர். 

ஏதேன் தோட்டத்தில் தேவன் அவர்களோடு உலாவி, அவர்களோடு பேசிவந்தார். ஆனால் பாவம் செய்தபோது அவர்கள் தங்கள் நிர்வாணத்தை உணர்ந்துகொண்டு வெட்கப்பட்டு,  தேவனுக்குப்  பயந்து ஒளிந்துகொண்டனர். தேவன், "ஆதாம் நீ எங்கே இருக்கிறாய்?" என்று கேட்டபோது "அவன்: நான் தேவரீருடைய சத்தத்தைத் தோட்டத்திலே கேட்டு, நான் நிர்வாணியாயிருப்பதினால் பயந்து, ஒளித்துக்கொண்டேன் என்றான். அப்பொழுது அவர்: நீ நிர்வாணி என்று உனக்கு அறிவித்தவன் யார்? புசிக்கவேண்டாம் என்று நான் உனக்கு விலக்கின விருட்சத்தின் கனியைப் புசித்தாயோ என்றார்." ( ஆதியாகமம் 3 : 10, 11 )

ஆம் அன்பானவர்களே, ஆதாமைப்போல தேவனது கட்டளைகளுக்கு விரோதமாக நாம் நடக்கும்போது நிர்வாணிகளாக இருக்கின்றோம் என்று பொருள். அப்போது நம்மால் தேவனை எளிதில் நெருங்கமுடியாது. எனவேதான் இன்றைய தியான வசனம், துர் இச்சைகளுக்கு இடமாக உடலைப் பேணாமலிருந்து, கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவைத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள் என்று நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது. 

கிறிஸ்துவைத் தரித்துக்கொள்வது என்பது நமது பாவ உடல் ஒழிந்து அவரோடு சிலுவையில் அறையப்படுவதாகும். ஆம், அப்படி நாம் பாவத்துக்கு மரித்துச் சிலுவையில்  அறையப்படும்போது கிறிஸ்துவைத் தரித்துக்கொள்கின்றோம். "நாம் இனிப் பாவத்துக்கு ஊழியஞ்செய்யாதபடிக்கு, பாவசரீரம் ஒழிந்துபோகும்பொருட்டாக, நம்முடைய பழைய மனுஷன் அவரோடேகூடச் சிலுவையில் அறையப்பட்டதென்று அறிந்திருக்கிறோம்." ( ரோமர் 6 : 6 ) இப்படி சிலுவையில் அறைய நம்மை ஒப்புக்கொடுக்கும்போது மட்டுமே துர் இச்சைகளுக்கு இடமாக உடலைப் பேணாமலிருந்து, கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவைத் தரித்துக்கொள்ள முடியும். அப்படித் தரித்துக்கொள்வோமானால் அவரது பார்வையில் நாம் நிர்வாணிகளாகக் காணப்படமாட்டோம். 

ஆதாமும் ஏவாளும் ஏதேனில் இழந்துபோன தேவ மகிமையினை நாம் கிறிஸ்துவை ஆடையாக உடுத்திக்கொள்வதன்மூலம் பெற்றுக்கொள்ளமுடியும். இதுவே மேலான ஆவிக்குரிய உண்மை; ஆசீர்வாதம். 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

"AATHAVAN" Meditation – 1953

Saturday, June 13, 2026

"But put on the Lord Jesus Christ, and make no provision for the flesh in regard to its lusts." (Romans 13:14)

To "put on" means to clothe oneself. As Christians, it is essential that we wear the Lord Jesus Christ as our garment. If we are clothed in this way, "inasmuch as we, having put it on, will not be found naked" (2 Corinthians 5:3).

The "nakedness" mentioned in this verse is not the nakedness defined by the world; rather, it is the nakedness of the soul in the eyes of God. This means that if we do not clothe ourselves with Christ, we remain naked in His sight. When we wear Him, our nakedness is covered. This is why today's meditation verse instructs us to make no provision for the flesh and its evil desires, but instead to put on the Lord Jesus Christ.

We can understand this clearly through the lives of Adam and Eve. Before they sinned, they were without clothes yet unaware of any nakedness. "And the man and his wife were both naked and were not ashamed" (Genesis 2:25). The reason was that they were then in the image of God. However, when they sinned, they lost the glory of God and immediately realized their nakedness.

In the Garden of Eden, God used to walk and talk with them. But after sinning, they felt their nakedness, were overcome with shame, and hid from God in fear. When God called out, "Adam, where are you?":

"He said, 'I heard the sound of You in the garden, and I was afraid because I was naked; so, I hid myself.' And He said, 'Who told you that you were naked? Have you eaten from the tree of which I commanded you not to eat?'" (Genesis 3:10-11)

Yes, dear ones, when we act against God’s commands like Adam did, it means we are spiritually naked. In that state, we cannot easily draw near to God.

Putting on Christ means that our body of sin is done away with and crucified with Him. Indeed, when we die to sin and are crucified, we "put on" Christ.

"...knowing this, that our old self was crucified with Him, in order that our body of sin might be done away with, so that we would no longer be slaves to sin." (Romans 6:6)

Only when we surrender ourselves to be crucified in this manner can we stop catering to the lusts of the body and truly put on the Lord Jesus Christ. If we clothe ourselves in Him, we will not be found naked in His sight.

By wearing Christ as our garment, we can regain the Divine Glory that Adam and Eve lost in Eden. This is the ultimate spiritual truth and blessing.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - ஏசாயா 45 : 6 / Isaiah 45:6

 "ஆதவன்" தியானம் - 1952

2026 ஜூன் 12,  வெள்ளி        

"என்னைத்தவிர ஒருவரும் இல்லையென்று சூரியன் உதிக்கிற திசையிலும், அது அஸ்தமிக்கிற திசையிலும் அறியப்படும்படிக்கு நீ என்னை அறியாதிருந்தும், நான் உனக்கு இடைக்கட்டு கட்டினேன்; நானே கர்த்தர், வேறொருவர் இல்லை." ( ஏசாயா 45 : 6 )

இந்த உலகத்தில் ஒரு நிறுவனம் ஒருவரை எந்த வேலைக்காகத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் அதற்கு ஒரு நோக்கமுண்டு. நோக்கமில்லாமல் எவருக்கும் ஒரு நிறுவனம் வேலைவாய்ப்புக் கொடுப்பதில்லை. இந்த வேலையினை நாம் செய்வதற்கு அந்த நிறுவனம் நமக்கு பல்வேறு உதவிகளையும் செய்யும். 

இதுபோலவே, இந்த உலகத்தில் தேவன் நம்மைத் தெரிந்தெடுத்து, தம்மை நமக்கு வெளிப்படுத்தி வழிநடத்தி வருகின்றாரென்றால் அதற்கு ஒரு நோக்கமுண்டு. அதனையே இன்றைய தியான வசனம் எடுத்துக் கூறுகின்றது. அதாவது, "என்னைத்தவிர ஒருவரும் இல்லையென்று சூரியன் உதிக்கிற திசையிலும், அது அஸ்தமிக்கிற திசையிலும் அறியப்படும்படிக்கு" என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

நமது கர்த்தரே மெய்யான தெய்வம் என்பதனை சூரியன் உதிக்கும் திசைமுதல் அது மறையும் திசைவரையுள்ள மக்கள் அறியும்படிக்கு அவர் நம்மைத் தெரிந்தெடுத்துள்ளார். அப்படி நாம் அவரை பிறர் அறியச் செய்யவேண்டுமானால், நாம் சாட்சியுள்ள ஒரு வாழ்க்கை வாழவேண்டியது அவசியம்.  இதற்காகவே நாம் அவரை அறியாத வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டு இருந்தபோதும் அவர் தன்னை நமக்கு வெளிப்படுத்தியுள்ளார். 

இன்றைய தியான வசனம் வெறுமனே நமக்கு அவர் தன்னை வெளிப்படுத்தினார் என்று கூறாமல் தொடர்ந்து, "நான் உனக்கு இடைக்கட்டு கட்டினேன்" என்று கூறுகின்றது. இடைக்கட்டு என்பது நம்மைப் பலப்படுத்துவதைக் குறிக்கின்றது. சூரியன் உதிக்கும் திசைமுதல் அது மறையும் திசைவரையுள்ள மக்கள் தன்னை அறியும்படிக்கு நம்மை அவர் தெரிந்தெடுத்தது மட்டுமல்ல, நாம் அப்படி அவரை மற்றவர்களுக்கு வெளிப்படுத்த நம்மைப் பலப்படுத்தியுள்ளார். அந்த பலம்தான் பரிசுத்த ஆவியானவர்.  

நாம் நமது சொந்த பலத்தில் இந்த உலகத்துக்கு கிறிஸ்துவை அறிவிக்கமுடியாது. தவறாமல் ஆலயங்களுக்குச் செல்வதாலோ, ஜெபக்கூட்டங்களில் கலந்துகொள்வதாலோ, காணிக்கைகள் கொடுப்பதாலோ, ஆலய கட்டுமானப் பணிகளுக்கு உதவுவதாலோ அவரை உலகுக்கு அறிவிக்க முடியாது.  இதற்குமேல் நமக்கு சாட்சியுள்ள ஒரு வாழ்க்கைத் தேவை.  பரிசுத்த ஆவியானவர் நமக்குள் வந்து நாம் சாட்சியுள்ள ஒரு வாழ்க்கை வாழாதவரை கிறிஸ்துவை நாம் உலகிற்கு வெளிப்படுத்த முடியாது. 

எனவேதான் உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துத் தனது சீடர்களிடம், "பரிசுத்த ஆவி உங்களிடத்தில் வரும்போது நீங்கள் பெலனடைந்து, எருசலேமிலும், யூதேயா முழுவதிலும், சமாரியாவிலும், பூமியின் கடைசிப்பரியந்தமும், எனக்குச் சாட்சிகளாயிருப்பீர்கள் என்றார்." ( அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 1 : 8 ) ஆம், இந்த பரிசுத்த ஆவியானவரின் பலம்தான் நமக்கு இடைக்கட்டு. அவர் நமக்குள் வரும்போதுதான் நாம் சாட்சியுள்ள வாழ்க்கை வாழ்ந்து சூரியன் உதிக்கும் திசைமுதல் அது மறையும் திசைவரையுள்ள மக்கள் அவரை அறியும்படிச் செய்யமுடியும். 

ஆம் அன்பானவர்களே, அவரை நாம் அறியாதிருந்தும், தன்னை அவர்  நமக்கு வெளிப்படுத்தியது மட்டுமல்ல, இடைக்கட்டாக பரிசுத்த ஆவியானவரையும் தந்துள்ளார். அவருக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக நாம் வாழவேண்டுமானால்  நம்மைத் தெரிந்துகொண்ட அவரது நோக்கத்தை நாம் நிறைவேற்றுபவர்களாக வாழவேண்டியது அவசியம்.  

நமது சாட்சியுள்ள வாழ்க்கை மூலமே நாம் அவரை உலகுக்கு அறிவிக்கமுடியும் என்பதால் நாம் நமது பேச்சிலும், செயலிலும் கிறிஸ்துவுக்கேற்ற வாழ்க்கை வாழ்வோம். அப்போதுதான் இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றபடி கர்த்தரைத்தவிர  வேறு தேவன் ஒருவரும் இல்லையென்று சூரியன் உதிக்கிற திசையிலும், அது அஸ்தமிக்கிற திசையிலும் உள்ள மக்கள் அறிந்துகொள்வார்கள். 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

"AATHAVAN" Meditation - 1952

Friday, June 12, 2026

"That men may know from the rising to the setting of the sun that there is no one besides Me. I am the Lord, and there is no other; I will gird you, though you have not known Me." — Isaiah 45:6 (NASB)

In this world, whenever an organization selects someone for a job, there is always a purpose behind it. No organization provides employment to anyone without a purpose. Furthermore, that organization will offer various forms of assistance to help us carry out this work.

Similarly, if God has chosen us in this world, revealed Himself to us, and is leading us, He has a purpose for it. Today's meditation verse highlights exactly that: "That men may know from the rising to the setting of the sun that there is no one besides Me."

He has chosen us so that people from the rising of the sun to its setting may know that our Lord is the true God. If we are to make Him known to others, it is essential that we live a life of witness. It is for this very reason that He revealed Himself to us, even when we were living a life without knowing Him.

Today’s meditation verse does not merely stop at saying He revealed Himself to us; it goes on to say, "I will gird you." Girding signifies strengthening us. He has not only chosen us so that people from the rising of the sun to its setting may know Him, but He has also strengthened us to reveal Him to others. That strength is the Holy Spirit.

We cannot proclaim Christ to this world in our own strength. We cannot make Him known to the world simply by attending church without fail, participating in prayer meetings, giving tithes, or helping with church construction work. Beyond all of this, we need a life of witness. Unless the Holy Spirit comes inside us and we live a life of witness, we cannot reveal Christ to the world.

That is why the resurrected Christ said to His disciples:

"But you will receive power when the Holy Spirit has come upon you; and you shall be My witnesses both in Jerusalem, and in all Judea and Samaria, and even to the remotest part of the earth." — Acts 1:8 (NASB)

Yes, the power of this Holy Spirit is our "girding." Only when He comes within us can we live a life of witness and cause people from the rising of the sun to its setting to know Him.

Yes, dearly beloved, not only did He reveal Himself to us when we did not know Him, but He has also given us the Holy Spirit as our girding strength. If we want to live gratefully toward Him, it is essential that we live as fulfillers of the purpose for which He chose us.

Since it is only through our life of witness that we can proclaim Him to the world, let us live a life worthy of Christ in both our speech and our actions. Only then, as today's meditation verse declares, will people from the rising of the sun to its setting know that there is no other God besides the Lord.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - ரோமர் 6 : 7 / Romans 6:7

 "ஆதவன்" தியானம் - 1951

2026 ஜூன் 11,  வியாழன்       

"மரித்தவன் பாவத்துக்கு நீங்கி விடுதலையாக்கப்பட்டிருக்கிறானே." ( ரோமர் 6 : 7 )

உலக மக்கள் நினைப்பதுபோல அல்லாமல், கிறிஸ்தவ வாழ்வில் மரணம், உயிர்ப்பு என்பவை வேறு பொருளைக் கொண்டவை. நாம் எத்தனை ஆண்டுகள் பூமியில் வாழ்ந்தாலும் நமது பாவங்கள் கழுவப்படாமல், பாவத்திலேயே தொடர்ந்து வாழ்வோமென்றால் நாம் மரித்துப்போன ஒரு வாழ்கையினை வாழ்கின்றோம் என்று பொருள். அதுபோல, பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு கிறிஸ்துவுக்குள் ஆவிக்குரிய வாழ்வு வாழும்போது நாம் பிழைத்து வாழ்கின்றோம் என்று பொருள். 

இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தைத் தொடர்ந்து எழுதும்போது அப்போஸ்தலரான பவுல், "அப்படியே நீங்களும், உங்களைப் பாவத்திற்கு மரித்தவர்களாகவும், நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவுக்குள் தேவனுக்கென்று பிழைத்திருக்கிறவர்களாகவும் எண்ணிக்கொள்ளுங்கள்." ( ரோமர் 6 : 11 ) என்று கூறுகின்றார்.

கிறிஸ்துவினால் நமது பாவங்கள் கழுவப்படும்போது நாம் புது மனிதர்களாகின்றோம். பழைய மனிதன் நம்மில் மரித்துப்போகின்றான். இப்படி நாம் பாவத்துக்கு மரித்தவர்கள் ஆகின்றோம். செத்துப்போன ஒரு மனிதனால் எதுவும் செய்ய முடியாததுபோல நாமும் இப்படிக் கிறிஸ்துவுக்குள் மரித்துபோனோமென்றால் பாவம் செய்யமாட்டோம். ஆனால், அப்போது நாம் மரித்துப்போன வாழ்விலிருந்து பிழைத்திருக்கும் வாழ்க்கைக்குள் வருகின்றோம்.

எனவேதான் அப்போஸ்தலரான பவுல், "நீங்கள் உங்கள் அவயவங்களை அநீதியின் ஆயுதங்களாகப் பாவத்திற்கு ஒப்புக்கொடாமல், உங்களை மரித்தோரிலிருந்து பிழைத்திருக்கிறவர்களாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, உங்கள் அவயவங்களை நீதிக்குரிய ஆயுதங்களாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுங்கள்." ( ரோமர் 6 : 13 ) என்று நமக்கு அறிவுரை கூறுகின்றார். 

நமது உடலை தேவனுக்கு முழுவதுமாக ஒப்புக்கொடுத்து வாழவேண்டியதே கிறிஸ்தவ வாழ்வாகும். மட்டுமல்ல, அதுவே நாம் செய்யும் புத்தியுள்ள ஆராதனையாகவும் இருக்கும். "அப்படியிருக்க, சகோதரரே, நீங்கள் உங்கள் சரீரங்களைப் பரிசுத்தமும் தேவனுக்குப் பிரியமுமான ஜீவபலியாக ஒப்புக்கொடுக்கவேண்டுமென்று, தேவனுடைய இரக்கங்களை முன்னிட்டு உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; இதுவே நீங்கள் செய்யத்தக்க புத்தியுள்ளஆராதனை" ( ரோமர் 12 : 1 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

அன்பானவர்களே, நாம் கிறிஸ்துவை வெறுமனே ஆராதிக்கும் ஆராதனைக் கிறிஸ்தவர்களாக வாழ்வதற்கு அழைக்கப்படவில்லை. மாறாக, புத்தியுள்ள ஆராதனை செய்து, கிறிஸ்து நமக்குள் வந்து வசிக்கும் ஆவிக்குரிய மக்களாக வாழ்வதற்கு அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். அப்படிக் கிறிஸ்து நமக்குள் வரும்போது மட்டுமே நமது உடல் பாவத்துக்கு மரித்ததாகவும் நமது ஆவி ஜீவனுள்ளதாகவும் இருக்கும். ஆம், "மேலும் கிறிஸ்து உங்களிலிருந்தால் சரீரமானது பாவத்தினிமித்தம் மரித்ததாயும், ஆவியானது நீதியினிமித்தம் ஜீவனுள்ளதாயும் இருக்கும்." ( ரோமர் 8 : 10 )

மரித்துப்போன வாழ்வு வாழ்கின்ற மக்களாக இல்லாமல் கிறிஸ்துவின் ஆவியைக்கொண்ட உயிருள்ள கிறிஸ்தவர்களாக வாழ நம்மை அவருக்கு ஒப்புக்கொடுப்போம். அப்போது மட்டுமே நாம் சாட்சியுள்ள கிறிஸ்தவ வாழ்வு வாழமுடியும். இதனையே, "மரித்தவன் பாவத்துக்கு நீங்கி விடுதலையாக்கப்பட்டிருக்கிறானே" என்று இன்றைய தியான வசனம் மூலம் நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றார் அப்போஸ்தலரான பவுல். ஆம், கிறிஸ்துவுக்குள் மரித்து பாவத்துக்கு நீங்கலாவோம்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

"AATHAVAN" Meditation - 1951

Thursday, June 11, 2026

"For he who has died is freed from sin." — Romans 6:7

Unlike the way the people of the world think, death and resurrection hold a completely different meaning in the Christian life. No matter how many years we live on this earth, if our sins are not washed away and we continue to live in sin, it means we are living a life that is dead. Conversely, when our sins are forgiven and we live a spiritual life in Christ, it means we are truly alive.

This is exactly why, continuing from today's meditation verse, the Apostle Paul writes:

"Even so consider yourselves to be dead to sin, but alive to God in Christ Jesus." — Romans 6:11

When our sins are washed away by Christ, we become new creations. The old self dies within us. In this way, we become dead to sin. Just as a dead person cannot do anything, if we likewise die in Christ, we will not commit sin. It is at this moment that we transition from a dead life into a life that is truly alive.

Therefore, the Apostle Paul exhorts us:

"...and do not go on presenting the members of your body to sin as instruments of unrighteousness; but present yourselves to God as those alive from the dead, and your members as instruments of righteousness to God." — Romans 6:13

The Christian life is about fully surrendering our bodies to God. Not only that, but it is also our spiritual service of worship. As we read:

"Therefore, I urge you, brethren, by the mercies of God, to present your bodies a living and holy sacrifice, acceptable to God, which is your spiritual service of worship." — Romans 12:1

Dearly beloved, we are not called to live merely as "worshiping Christians" who just attend service. Instead, we are called to offer spiritual worship and live as spiritual people in whom Christ dwells. Only when Christ comes into us will our body be dead to sin and our spirit be alive. Yes:

"If Christ is in you, though the body is dead because of sin, yet the spirit is alive because of righteousness." — Romans 8:10

Let us surrender ourselves to Him, not as people living a dead life, but as living Christians who possess the Spirit of Christ. Only then can we live a Christian life that bears true witness. This is exactly what the Apostle Paul instructs us through today's meditation verse: "For he who has died is freed from sin." Yes, let us die in Christ and be set free from sin.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - எபிரெயர் 6 : 7, 8 / Hebrews 6:7-8

 "ஆதவன்" தியானம் - 1950

2026 ஜூன் 10,  புதன்      

"எப்படியெனில், தன்மேல் அடிக்கடி பெய்கிற மழையைக் குடித்து, தன்னிடத்தில் பயிரிடுகிறவர்களுக்கேற்ற பயிரைமுளைப்பிக்கும் நிலமானது தேவனால் ஆசீர்வாதம் பெறும். முள்செடிகளையும் முள்பூண்டுகளையும் முளைப்பிக்கிற நிலமோ தகாததாயும் சபிக்கப்படுகிறதற்கேற்றதாயுமிருக்கிறது; சுட்டெரிக்கப்படுவதே அதன் முடிவு." ( எபிரெயர் 6 : 7, 8 )

தேவனுடைய வார்த்தை மனிதர்களுக்குள் எப்படி இறங்கிச் செயல்படுகின்றது என்பதனை இன்றைய தியான வசனம் விளக்குகின்றது. தேவனுடைய வார்த்தைகள் மனிதரில் செயல்படுவதை மழை, பனி, இவை பூமியில் பொழிவதற்கு  வேதம் ஒப்பிடுகின்றது. மனிதர்களது மனம்தான் நிலம். "மழையானது இளம்பயிரின்மேல் பொழிவதுபோல, என் உபதேசம் பொழியும்; பனித்துளிகள் புல்லின்மேல் இறங்குவதுபோல, என் வசனம் இறங்கும்." ( உபாகமம் 32 : 2 ) என்று நாம் வாசிக்கின்றோம். 

மழையும் பனியும் இடம்பார்த்து ஆள்பார்த்து பொழிவதில்லை. அனைவருக்கும் பொதுவாக, சமமாக அவை பூமியில் பொழிகின்றன. ஆனால் அவை பொழியும் இடத்துக்கேற்பவே அவை பலன் தரும்.  இப்படி அந்த நீரை உள்வாங்கி பயிரைமுளைப்பிக்கும் நிலமானது தேவனால் ஆசீர்வாதம் பெறும். முள்செடிகளையும் முள்பூண்டுகளையும் முளைப்பிக்கிற நிலமோ தகாததாயும் சபிக்கப்படுகிறதற்கேற்றதாயுமிருக்கிறது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

ஆம் அன்பானவர்களே, தேவனது வார்த்தைகள் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் பல்வேறு மனிதர்கள்மூலம் நம்மை அடைகின்றன. நமது மனம் அந்த வசனங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்குத்தான் அவை நமக்கு ஆசீர்வாதத்தினைக் கொண்டுவரமுடியும். நமது மனமானது அந்த வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்குமானால் அது தகாத நிலம்போல இருக்கும். ஆம், அந்த  நிலமோ தகாததாயும் சபிக்கப்படுகிறதற்கேற்றதாயுமிருக்கிறது; சுட்டெரிக்கப்படுவதே அதன் முடிவு என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

"மாரியும் உறைந்த மழையும் வானத்திலிருந்து இறங்கி, அவ்விடத்துக்குத் திரும்பாமல் பூமியை நனைத்து, அதில் முளை கிளம்பி விளையும்படிச்செய்து, விதைக்கிறவனுக்கு விதையையும் புசிக்கிறவனுக்கு ஆகாரத்தையும் கொடுக்கிறது எப்படியோ, அப்படியே என் வாயிலிருந்து புறப்படும் வசனமும் இருக்கும்; அது வெறுமையாய் என்னிடத்திற்குத் திரும்பாமல், அது நான் விரும்புகிறதைச்செய்து, நான் அதை அனுப்பின காரியமாகும்படி வாய்க்கும்." ( ஏசாயா 55 : 10, 11 ) என்று தேவன் நம்பிக்கையுடன் கூறுகின்றார். இந்த நம்பிக்கைக்கு எதிராக அவர் விரும்பாதபடி செய்து வெறுமையாய் அவரிடம் அந்த வார்த்தைகள் திரும்புமானால் அவர் நம்மை எப்படி ஆசீர்வதிக்கமுடிடியும்?

இன்றைய தியான வசனம், "தன்மேல் அடிக்கடி பெய்கிற மழையைக் குடித்து" என்று கூறுவதன்படி தேவனது வார்த்தைகள் அடிக்கடி நம்மைச் சந்திக்கின்றன. அந்த வசனங்களை நாம் காதுகளினால் கேட்கின்றோம். ஆனால், செயல்பாட்டில் நாம் அவற்றின்படி செய்யவில்லையானால் நாம் பரிதபிக்கப்படக்கூடியவர்களாக இருப்போம். 

இதனையே அப்போஸ்தலரான யாக்கோபு, "அல்லாமலும், நீங்கள் உங்களை வஞ்சியாதபடிக்குத் திருவசனத்தைக் கேட்கிறவர்களாய் மாத்திரமல்ல அதின்படி செய்கிறவர்களாயும் இருங்கள்." ( யாக்கோபு 1 : 22 ) என்று கூறுகின்றார். அப்படிச் செய்யும்போதுதான்  நாம் நல்ல நிலத்தில் விதைக்கப்பட்டவர்களாய் முப்பது மடங்காகவும், அறுபது மடங்காகவும் நூறு மடங்காகவும் பலன்தரமுடியும்.

தேவனுடைய வார்த்தைகளைச் சரியான முறையில்  ஏற்றுக்கொள்ள நமது மனமாகிய நிலங்களை பக்குவப்படுத்துவோம்.  பயிரிடுவதற்கு ஏற்ற நிலமாக அதனை மாற்றுவோம். தேவ ஆசீர்வாதம் பெறுவோம். 

 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

"AATHAVAN" Meditation - 1950

Wednesday, June 10, 2026

"For ground that drinks the rain which often falls on it and brings forth vegetation useful to those for whose sake it is also tilled, receives a blessing from God; but if it yields thorns and thistles, it is worthless and close to being cursed, and it ends up being burned." (Hebrews 6:7-8)

Today’s meditation verse explains how the Word of God descends and works within human beings. The Bible compares the working of God's Word in humans to rain and dew falling upon the earth. The human mind is the ground. We read in Scripture: "Let my teaching drop as the rain, My speech distil as the dew, As the droplets on the fresh grass..." (Deuteronomy 32:2).

Rain and dew do not choose their locations or partial to individuals; they fall upon the earth generally and equally for everyone. However, they yield results only according to the nature of the place where they fall. Thus, the ground that absorbs that water and brings forth vegetation receives a blessing from God. But it is written that the ground which yields thorns and thistles is worthless and close to being cursed.

Yes, dearly beloved, God's words reach us on various occasions and through various people. Those verses can bring us blessings only to the extent that our minds are willing to accept them. If our mind refuses to accept those words, it will be like the worthless ground. Yes, it is said that such ground is worthless and close to being cursed, and it ends up being burned.

God says with absolute confidence: "For as the rain and the snow come down from heaven, and do not return there without watering the earth and making it bear and sprout, and furnishing seed to the sower and bread to the eater; so will My word be which goes forth from My mouth; it will not return to Me empty, without accomplishing what I desire, and without succeeding in the matter for which I sent it." (Isaiah 55:10-11). If we act against this confidence, doing what He does not desire, and causing those words to return to Him empty, how can He bless us?

According to today's meditation verse, which says, "ground that drinks the rain which often falls on it," God's words visit us frequently. We hear those verses with our ears. But if we do not practice them in our actions, we will be in a pitiable state.

This is exactly what the Apostle James says: "But prove yourselves doers of the word, and not merely hearers who delude themselves." (James 1:22). Only when we do so will we be like those sown on the good soil, yielding fruit thirty, sixty, and a hundredfold.

Let us prepare the soil of our minds to receive God's words in the right way. Let us transform it into a ground fit for cultivation. Let us receive God's blessing.

✍️ Bro. M. Geo Prakash