🍒 True Greatness in God's Eyes - Luke 14:10–11 / கடவுளின் பார்வையில் உண்மையான மேன்மை - லூக்கா 14:10–11

                          - Sr. Amutha, ICM

“For everyone who exalts himself will be humbled, but the one who humbles himself will be exalted.”

Through the simple example of choosing a place at the table, Jesus invites us to examine the place we seek in the eyes of others. Do we serve out of love, or do we secretly expect recognition and appreciation? Sometimes, even our good works become a way of proving our importance. Because pride gradually makes us the centre of our own world. We begin to measure our worth by our position, responsibilities, influence, or the appreciation we receive. When others are honoured, we may feel overlooked; and when someone else succeeds, we may struggle to rejoice. These reactions reveal how deeply our identity may be attached to recognition rather than to God's love. True humility is not denying our worth, but knowing that our worth comes from God, not from our position or the praise of others.

Jesus invites us to choose the lower place—not to appear humble and gain honour later, but to serve sincerely without seeking superiority. It means accepting correction, rejoicing in others' success, and continuing to do good even when nobody notices. Jesus Himself, though Lord and Master, came among us as one who serves. His greatness was revealed through self-giving love, not the pursuit of honour. God's way of exalting us is different from the world's way. True exaltation begins when we no longer need to exalt ourselves. When we surrender our need for recognition, we become free to love and serve wherever we are needed.

Today's Gospel challenges us to ask: Can we remain faithful without appreciation? Can we rejoice when others receive the honour we desire? Are we willing to serve without insisting on the place we think we deserve? Humility is not about making ourselves small; it is about making room for God and others. True greatness is found not in the highest place we occupy, but in the love with which we serve. Amen

கடவுளின் பார்வையில் உண்மையான மேன்மை (லூக்கா 14:10–11)

“தன்னைத்தானே உயர்த்துகிறவன் தாழ்த்தப்படுவான்; தன்னைத்தானே தாழ்த்துகிறவன் உயர்த்தப்படுவான்.”

விருந்தில் ஓர் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் எளிய நிகழ்வின் வழியாக, மற்றவர்களின் பார்வையில் நாம் எந்த இடத்தைப் பெற விரும்புகிறோம் என்று சிந்திக்க இயேசு நம்மை அழைக்கிறார். நாம் அன்பினால் பணியாற்றுகிறோமா? அல்லது மற்றவர்கள் நம்மைப் பாராட்ட வேண்டும், நம் சேவையை அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று உள்ளத்தில் எதிர்பார்க்கிறோமா? சில நேரங்களில், நம்முடைய நல்ல செயல்கள்கூட நம்முடைய முக்கியத்துவத்தை நிரூபிப்பதற்கான வழியாக மாறிவிடுகின்றன.

பெருமை நம்மையே நம் வாழ்க்கையின் மையமாக மாற்றிவிடுகிறது. நம்முடைய பதவி, பொறுப்புகள், செல்வாக்கு, மற்றவர்கள் நம்மைப் பாராட்டுவது ஆகியவற்றைக் கொண்டே நம்முடைய மதிப்பை அளவிடத் தொடங்குகிறோம். மற்றவர்கள் பாராட்டப்படும்போது நாம் புறக்கணிக்கப்பட்டதாக உணரலாம்; மற்றவர்கள் முன்னேறும்போது அவர்களோடு மனதார மகிழ முடியாமல் போகலாம். இத்தகைய உணர்வுகள், கடவுளின் அன்பில் நம் அடையாளத்தைக் காண்பதற்குப் பதிலாக, மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்தில் நம் மதிப்பைத் தேடுகிறோம் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

உண்மையான தாழ்ச்சி என்பது நம்முடைய மதிப்பைக் குறைத்துக் கொள்வதல்ல; நம்முடைய மதிப்பு பதவியிலோ, மற்றவர்களின் பாராட்டிலோ இல்லை, கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது என்பதை உணர்வதாகும்.

இயேசு நம்மைத் தாழ்ந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க அழைக்கிறார். பின்னர் உயர்ந்த இடத்தைப் பெற வேண்டும் என்பதற்காகத் தாழ்மையாக நடிப்பதல்ல இது; மற்றவர்களைவிட உயர்ந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமின்றி உண்மையாகப் பணியாற்றுவதாகும். திருத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்வது, மற்றவர்கள் வெற்றி பெறும்போது மகிழ்வது, யாரும் பாராட்டாவிட்டாலும் தொடர்ந்து நன்மை செய்வது ஆகியவை உண்மையான தாழ்மையின் அடையாளங்கள். ஆண்டவரும் போதகருமான இயேசுவே பணியாளராக நம்மிடையே வந்தார். பிறருக்காகத் தம்மையே அர்ப்பணித்த அன்பில்தான் அவருடைய மேன்மை வெளிப்பட்டது; பெருமையைத் தேடுவதில் அல்ல.

உலகம் ஒருவரை உயர்த்தும் விதமும், கடவுள் ஒருவரை உயர்த்தும் விதமும் வேறுபட்டவை. நம்மை நாமே உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதை உணரும்போதுதான் உண்மையான உயர்வு நம்மில் தொடங்குகிறது. மற்றவர்களின் பாராட்டுக்காக வாழ்வதை விட்டுவிடும்போது, எங்கே இருந்தாலும், எந்தப் பொறுப்பில் இருந்தாலும், அன்போடு பணியாற்ற நாம் சுதந்திரம் பெறுகிறோம்.

இன்றைய நற்செய்தி நம்மைச் சில கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொள்ள அழைக்கிறது: யாரும் பாராட்டாவிட்டாலும் நம்மால் உண்மையாகப் பணியாற்ற முடியுமா? நாம் எதிர்பார்த்த பாராட்டு மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்கும்போது அவர்களோடு மகிழ முடியுமா? நமக்குத் தகுதியானது என்று நாம் நினைக்கும் இடத்தை வற்புறுத்தாமல், தேவையான இடத்தில் பணியாற்றத் தயாராக இருக்கிறோமா?

தாழ்மை என்பது நம்மைச் சிறியவர்களாக ஆக்கிக்கொள்வதல்ல; கடவுளுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் நம் உள்ளத்தில் இடமளிப்பதாகும். நாம் எந்த உயர்ந்த இடத்தில் இருக்கிறோம் என்பதில் உண்மையான மேன்மை இல்லை; நாம் எவ்வளவு அன்போடு மற்றவர்களுக்குப் பணியாற்றுகிறோம் என்பதில்தான் உண்மையான மேன்மை இருக்கிறது. ஆமென்.

Sr அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 12 : 23 / Luke 12:23

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2092 - நாள் :- 31.10.2026

"ஆகாரத்தைப்பார்க்கிலும் ஜீவனும், உடையைப்பார்க்கிலும் சரீரமும் விசேஷித்தவைகளாயிருக்கிறது." ( லுூக்கா 12 : 23 )

இன்றைய தியான வசனம் நமது விசுவாசத்தைக் குறித்து நமக்குத் தெளிவுபடுத்த இயேசு கூறும் வசனமாகும். நாம் உலகத் தேவைகளைவிட தேவன்மேல் அசைக்கமுடியாத விசுவாசமுள்ளவர்களாக வாழவேண்டியது அவசியம் என்பதை இயேசு கிறிஸ்து இன்றைய தியான வசனத்தின்மூலம் வலியுறுத்துகின்றார். 

பொதுவாக மனிதர்கள் நாம் நமது  உலகத் தேவைகளை நிறைவுச் செய்வதிலேயே கருத்தாய் இருக்கின்றோம். ஆகாரம், உடை என இயேசு குறிப்பிடுவது வெறும் உணவையும் உடையையும் குறித்து மட்டுமல்ல, மாறாக இந்த உலகத்தில் நாம் தேடும் உலகச் செல்வங்கள் அனைத்தையும் குறிப்பதாக இருக்கின்றது. 

மனிதர்கள் நாம் இவற்றுக்கே முன்னுரிமை கொடுக்கின்றோம். ஆனால் மனிதர்களுக்கு உணர்வூட்டிட இயேசு காகங்களையும் வயல்வெளி புற்களையும் உதாரணமாக காட்டுகின்றார். "காகங்களைக் கவனித்துப்பாருங்கள், அவைகள் விதைக்கிறதுமில்லை அறுக்கிறதுமில்லை, அவைகளுக்குப் பண்டசாலையுமில்லை, களஞ்சியமுமில்லை, இல்லாவிட்டாலும் அவைகளையும் தேவன் பிழைப்பூட்டுகிறார்; பறவைகளைப்பார்க்கிலும் நீங்கள் எவ்வளவோ விசேஷித்தவர்களாயிருக்கிறீர்கள்" ( லுூக்கா 12 : 24 ) என்கின்றார் இயேசு கிறிஸ்து. 

இது, காகங்களைப்போல நாமும் உழைக்காமல் இருக்கவேண்டும் எனும் பொருளிலல்ல. மாறாக, அவைகள் இந்த உலகத் தேவைகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்காமல் இருந்தாலும் அவற்றுக்கும் தேவன் உணவளிக்கின்றார். நாமோ பறவைகளைவிட மேலானவர்களாக இருக்கின்றோம். அப்படியானால் நமக்கு இவைகளை தேவன் தரமாட்டாரா?  எனவே, அந்த விசுவாசத்தோடு வாழுங்கள் என்று இயேசு கூறுகின்றார். "ஆகையால், என்னத்தை உண்போம், என்னத்தைக் குடிப்போம் என்று, நீங்கள் கேளாமலும் சந்தேகப்படாமலும் இருங்கள்." ( லுூக்கா 12 : 29 ) நமக்கு ஆழமான தேவ விசுவாசம் தேவை என்பதனை இயேசு கிறிஸ்து இதன்மூலம் வலியுறுத்துகின்றார். 

மட்டுமல்ல, தொடர்ந்து "தேவனுடைய ராஜ்யத்தையே தேடுங்கள், அப்பொழுது இவைகளெல்லாம் உங்களுக்குக் கூடக் கொடுக்கப்படும்." ( லுூக்கா 12 : 31 ) என்கின்றார். அதாவது முதலில் நாம் தேவன்மேல் விசுவாசம்கொண்டு அவரது இராஜ்ஜியத்தை அடைந்திட முயல்வோமானால் தேவன் நமது மற்ற உலகத் தேவைகளை பார்த்துக்கொள்வார் என்று இயேசு நம்மைத் திடப்படுத்துகின்றார். 

நாம் நமது உணவு, உடைகளுக்காக (அதாவது உலகத் தேவைகளை) முன்னுரிமைகொடுத்துச் செயல்படுகின்றோம். அதாவது நாம் நமது உடல் தேவைகளை பெரிதாக எண்ணுகின்றோம். அனால் உணவைவிட நமது ஆத்துமாவும் உடையைவிட நமது உடலும் தேவனுக்குமுன் பெரியவையாக இருக்கின்றன. எனவே நாம் நமது ஆத்துமாவையும் உடலையும் பாவக் கறைபடாமல் காத்துக் கொள்ளவேண்டியது அவசியம். 

இதனாலேயே அப்போஸ்தலரான பவுல், "உங்கள் சரீரமானது நீங்கள் தேவனாலே பெற்றும் உங்களில் தங்கியும் இருக்கிற பரிசுத்த ஆவியினுடைய ஆலயமாயிருக்கிறதென்றும், நீங்கள் உங்களுடையவர்களல்லவென்றும் அறியீர்களா?" ( 1 கொரிந்தியர் 6 : 19 ) என்கின்றார். ஆம், நாம் தேவனுடையவர்கள். நமது உடலே அவரது ஆலயம். வெறும் உலகத்தேவைகளுக்காக உழைத்துவிட்டு உடலாகிய ஆலயத்தை தேவன் இல்லாத இல்லமாக மாற்றிவிட்டால் அதனால் என்ன பயன்? எனவே, தேவனுடைய ராஜ்யத்தையே முதலில் தேடுங்கள் அப்பொழுது நமது மற்றத் தேவைகளை தேவனே பொறுப்பெடுத்துக்கொள்வார் என்று இயேசு நமக்கு நம்பிக்கை அளிக்கின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, ஆகாரத்தைப்பார்க்கிலும் ஜீவனும், உடையைப்பார்க்கிலும் சரீரமும் தேவனுக்குமுன் விசேஷித்தவைகளாயிருக்கிறன. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2092 – Date: 31.10.2026

“For life is more than food, and the body is more than clothing.” (Luke 12:23 – NASB)

Today's meditation verse is one through which Jesus gives us a clear understanding of our faith. Through this verse, Jesus Christ emphasizes the importance of living with unwavering faith in God rather than being preoccupied with the needs and necessities of this world.

Generally, we human beings are primarily concerned with meeting our worldly needs. When Jesus refers to food and clothing, He is not merely speaking about food and garments. Rather, these represent all the worldly possessions, riches, and material things that we seek in this world.

We give priority to these things. However, to make us understand this truth, Jesus gives the examples of ravens and the grass of the field. Jesus says, “Consider the ravens, for they neither sow nor reap; they have no storeroom nor barn, and yet God feeds them; how much more valuable you are than the birds!” (Luke 12:24 – NASB).

This does not mean that we should stop working and live like the ravens. Rather, even though they do not give priority to worldly needs, God provides food for them. We are much more valuable than the birds. If that is so, will God not provide these necessities for us? Therefore, Jesus tells us to live with such faith in God. “And do not seek what you will eat and what you will drink, and do not keep worrying.” (Luke 12:29 – NASB). Through this, Jesus Christ emphasizes that we need deep and unwavering faith in God.

Furthermore, Jesus continues, “But seek His kingdom, and these things will be added to you.” (Luke 12:31 – NASB). In other words, Jesus assures us that if we first place our faith in God and seek to enter His Kingdom, God Himself will take care of our other worldly needs.

We give priority to food and clothing (that is, our worldly necessities) and make every effort to obtain them. In other words, we consider our physical needs to be of great importance. But, in the sight of God, our life is more important than food, and our body is more important than clothing. Therefore, it is essential that we safeguard both our soul and body from being stained by sin.

That is why the Apostle Paul says, “Or do you not know that your body is a temple of the Holy Spirit who is in you, whom you have from God, and that you are not your own?” (1 Corinthians 6:19 – NASB).

Yes, we belong to God. Our body itself is His temple. What is the benefit of working merely to meet worldly needs while allowing the temple of our body to become a house without God's presence? Therefore, Jesus gives us this assurance: seek the Kingdom of God first, and God Himself will take responsibility for meeting our other needs.

Yes, beloved, in the sight of God, life is more important than food, and the body is more important than clothing.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 12:23

 🌅 ആധവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ :- 2092 – തീയതി :- 31.10.2026

“ആഹാരത്തെക്കാൾ ജീവനും ഉടുപ്പിനെക്കാൾ ശരീരവും വലുതല്ലോ.” (ലൂക്കോസ് 12:23 – NIBV)

ഇന്നത്തെ ധ്യാനവാക്യം നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ബോധ്യം നൽകുന്നതിനായി യേശു അരുളിച്ചെയ്ത വചനമാണ്. ഈ ലോകത്തിലെ ആവശ്യങ്ങളെക്കാൾ ദൈവത്തിൽ അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസം അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നാം ജീവിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം യേശുക്രിസ്തു ഇന്നത്തെ ധ്യാനവാക്യത്തിലൂടെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

പൊതുവെ, നാം മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ലൗകിക ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിലാണ് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നത്. ആഹാരം, വസ്ത്രം എന്നിങ്ങനെ യേശു പരാമർശിക്കുന്നത് ഭക്ഷണത്തെയും വസ്ത്രത്തെയും മാത്രം കുറിച്ചല്ല. മറിച്ച്, ഈ ലോകത്തിൽ നാം അന്വേഷിക്കുന്ന സമ്പത്തും ഭൗതികസമ്പാദ്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാ ലൗകിക കാര്യങ്ങളെയും അവ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

നാം ഇവയ്ക്കാണ് മുൻഗണന നൽകുന്നത്. എന്നാൽ ഈ സത്യം നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതിനായി യേശു കാക്കകളെയും വയലിലെ പുല്ലുകളെയും ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. യേശുക്രിസ്തു പറയുന്നു: “കാക്കയെ നോക്കുവിൻ; അത് വിതയ്ക്കുന്നില്ല, കൊയ്യുന്നില്ല, അതിന് പാണ്ടികശാലയും കളപ്പുരയും ഇല്ല; എങ്കിലും ദൈവം അതിനെ പുലർത്തുന്നു. പറവകളെക്കാൾ നിങ്ങൾ എത്രയോ വിശേഷമുള്ളവർ!” (ലൂക്കോസ് 12:24).

ഇതിനർത്ഥം നാമും കാക്കകളെപ്പോലെ അധ്വാനിക്കാതെ ജീവിക്കണമെന്നല്ല. മറിച്ച്, ഈ ലോകത്തിലെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നില്ലെങ്കിലും ദൈവം അവയ്ക്കുപോലും ആഹാരം നൽകുന്നു. പക്ഷികളേക്കാൾ എത്രയോ വിലപ്പെട്ടവരാണ് നാം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ദൈവം നിറവേറ്റുകയില്ലയോ? അതിനാൽ, അത്തരം വിശ്വാസത്തോടെ ജീവിക്കുവാനാണ് യേശു നമ്മോട് പറയുന്നത്. “എന്തു തിന്നും എന്തു കുടിക്കും എന്നു നിങ്ങൾ ചിന്തിച്ചു ചഞ്ചലപ്പെടരുത്.” (ലൂക്കോസ് 12:29). ദൈവത്തിലുള്ള ആഴമേറിയതും അചഞ്ചലവുമായ വിശ്വാസം നമുക്ക് ആവശ്യമാണെന്ന് യേശുക്രിസ്തു ഇതിലൂടെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

മാത്രമല്ല, യേശു തുടർന്നും ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: “അവന്റെ രാജ്യം അന്വേഷിപ്പിൻ; അതോടുകൂടെ നിങ്ങൾക്ക് ഇതും കിട്ടും.” (ലൂക്കോസ് 12:31). അതായത്, നാം ആദ്യം ദൈവത്തിൽ വിശ്വാസമർപ്പിക്കുകയും അവിടുത്തെ രാജ്യം പ്രാപിക്കുവാൻ പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്താൽ, നമ്മുടെ മറ്റു ലൗകിക ആവശ്യങ്ങൾ ദൈവം തന്നെ നിറവേറ്റിക്കൊള്ളുമെന്ന് യേശു നമുക്ക് ഉറപ്പുനൽകുന്നു.

നാം നമ്മുടെ ആഹാരത്തിനും വസ്ത്രത്തിനും (അതായത്, ലൗകിക ആവശ്യങ്ങൾക്കും) മുൻഗണന നൽകിക്കൊണ്ട് അവ നേടിയെടുക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നമ്മുടെ ശാരീരിക ആവശ്യങ്ങൾക്കാണ് നാം വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. എന്നാൽ ദൈവസന്നിധിയിൽ ആഹാരത്തെക്കാൾ നമ്മുടെ ജീവനും വസ്ത്രത്തെക്കാൾ നമ്മുടെ ശരീരവും വിലപ്പെട്ടതാണ്. അതിനാൽ, നമ്മുടെ ആത്മാവിനെയും ശരീരത്തെയും പാപത്തിന്റെ കറ പുരളാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നത്: “നിങ്ങളുടെ ശരീരം നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നതും ദൈവത്തിൽനിന്നു ലഭിച്ചതുമായ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മന്ദിരം ആകുന്നു എന്നും നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടേതല്ല എന്നും അറിയുന്നില്ലയോ?” (1 കൊരിന്ത്യർ 6:19).

അതെ, നാം ദൈവത്തിന്റേതാണ്. നമ്മുടെ ശരീരം തന്നെയാണ് അവിടുത്തെ ആലയം. വെറും ലൗകിക ആവശ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അധ്വാനിക്കുകയും അതേസമയം നമ്മുടെ ശരീരമാകുന്ന ആലയത്തെ ദൈവസാന്നിധ്യമില്ലാത്ത ഭവനമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്താൽ അതുകൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം? അതിനാൽ, ആദ്യം ദൈവരാജ്യം അന്വേഷിക്കുവിൻ; അപ്പോൾ നമ്മുടെ മറ്റു ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ദൈവം തന്നെ ഏറ്റെടുക്കുമെന്ന് യേശു നമുക്ക് ഉറപ്പുനൽകുന്നു.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, ദൈവസന്നിധിയിൽ ആഹാരത്തെക്കാൾ ജീവനും വസ്ത്രത്തെക്കാൾ ശരീരവും എത്രയോ വിശേഷപ്പെട്ടവയാണ്.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

Love that grows in knowledge and discernment - Philippians 1:9 /அறிவிலும் பகுத்தறிவிலும் வளர்கின்ற அன்பு - பிலிப்பியர் 1:9

                          -Sr. Amutha ICM

“That your love may increase ever more in knowledge and every kind of perception.”

St. Paul prays for three graces: growing love, true knowledge, and spiritual discernment.

Love must keep growing. Jesus commands us to love one another as He has loved us (John 13:34). His love reaches beyond friends and those who love us in return, even embracing our enemies (Matthew 5:44). Therefore, we must ask not simply whether we love, but whether our love is becoming more like the self-giving love of Christ.

Love must grow in knowledge. Biblical knowledge is more than knowing about God; it is coming to know Him through a living relationship. As we grow in knowing Christ, we learn to see others with His compassion rather than judge them by their weaknesses. As Paul reminds us, “Knowledge puffs up, but love builds up” (1 Corinthians 8:1). True knowledge must lead us towards greater love.

Love must be guided by discernment. Paul prays that the Philippians may recognise what truly matters (Philippians 1:10). Discernment helps us distinguish between what pleases us and what pleases God. Even when speaking the truth, we are called to speak it in love (Ephesians 4:15). Our words and actions should build up others, not wound them.

These three graces belong together. Love gives warmth to knowledge; knowledge deepens our understanding; and discernment guides our love towards the good.  The deeper we know Christ, the more we learn to love as He loves. The more we love, the more we desire to understand others. And the more we grow in discernment, the better we become at expressing that love in ways that bring life, healing, and unity.

Paul's prayer is ultimately a prayer for transformation. He wants our hearts to grow, our understanding to deepen, and our choices to reflect Christ. Christian maturity is seen in how our love changes the way we understand people, make decisions, and live together. Amen.

அறிவிலும் பகுத்தறிவிலும் வளர்கின்ற அன்பு (பிலிப்பியர் 1:9)

“உங்கள் அன்பு அறிவிலும், எல்லாவிதமான நுண்ணறிவிலும் இன்னும் அதிகமதிகமாக வளர வேண்டும் என்று வேண்டுகிறேன்.”

புனித பவுல் இங்கே மூன்று அருள்களுக்காக வேண்டுகிறார்: வளருகின்ற அன்பு, உண்மையான அறிவு, சரியானதைத் தேர்ந்து கொள்ளும் பகுத்தறிவு.

அன்பு தொடர்ந்து வளர வேண்டும். இயேசு நம்மை ஒருவர் மற்றவரை அவர் நம்மீது அன்புகூர்ந்ததுபோல அன்புகூரச் சொல்கிறார் (யோவான் 13:34). நம்மை நேசிப்பவர்களை மட்டுமல்ல, நமக்குத் தீங்கு செய்பவர்களையும் அன்பு செய்ய அழைக்கிறார் (மத்தேயு 5:44). எனவே, நாம் அன்பு செய்கிறோமா என்பது மட்டுமல்ல, கிறிஸ்துவைப் போலத் தியாகம் செய்யும் அன்பில் வளர்கிறோமா என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும்.

அன்பு உண்மையான அறிவோடு வளர வேண்டும். கடவுளைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வது மட்டும் போதாது; அவரோடு நெருக்கமான உறவில் வாழ்ந்து அவரை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். கிறிஸ்துவை ஆழமாக அறியும்போது, மற்றவர்களின் குறைகளை மட்டும் பார்க்காமல், அவர்களைக் கிறிஸ்துவின் இரக்கத்தோடு பார்க்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம். “அறிவு இறுமாப்பைத் தரும்; அன்போ கட்டியெழுப்பும்” (1 கொரிந்தியர் 8:1) என்று பவுல் நினைவூட்டுகிறார். உண்மையான அறிவு நம்மை அதிகமாக அன்பு செய்யத் தூண்ட வேண்டும்.

அன்பு சரியான பகுத்தறிவால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். எது உண்மையில் சிறந்தது என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று பவுல் வேண்டுகிறார் (பிலிப்பியர் 1:10). நமக்குப் பிடித்ததைச் செய்வதற்கும், கடவுளுக்கு உகந்ததைச் செய்வதற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை அறிய பகுத்தறிவு உதவுகிறது. உண்மையைச் சொன்னாலும் அன்போடு சொல்ல வேண்டும் (எபேசியர் 4:15). நம்முடைய வார்த்தைகளும் செயல்களும் மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தாமல், அவர்களைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும்.

இந்த மூன்றும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தவை. அன்பு அறிவுக்கு உயிர் கொடுக்கிறது; அறிவு நம்முடைய புரிதலை ஆழப்படுத்துகிறது; பகுத்தறிவு நம் அன்பைச் சரியான வழியில் வெளிப்படுத்த உதவுகிறது.

கிறிஸ்தவ வாழ்வில் முதிர்ச்சி என்பது நாம் எவ்வளவு தெரிந்துவைத்து இருக்கிறோம் என்பதில் மட்டும் இல்லை; நம் அன்பு மற்றவர்களை எப்படிப் புரிந்துகொள்ளவும், முடிவுகளை எடுக்கவும், ஒன்றிணைந்து வாழவும் உதவுகிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது. கிறிஸ்துவை இன்னும் ஆழமாக அறியும்போது, அவரைப் போல அன்பு செய்யவும், மற்றவர்களின் வாழ்வில் குணப்படுத்துதலையும் ஒற்றுமையையும் உருவாக்கவும் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

ஆண்டவரே, எங்கள் அன்பு நாளுக்கு நாள் வளரவும், உம்மை ஆழமாக அறியவும், மற்றவர்களை உமது அன்போடு புரிந்துகொண்டு வாழவும் எங்களுக்கு அருள் தாரும். ஆமென்.

Sr.அமுதா ICM

🍒 Stand firm in the Lord - Ephesians 6:10–20 / ஆண்டவரில் உறுதியாய் நில்லுங்கள் - எபேசியர் 6:10–20

                   
                        - Sr. Amutha, ICM

1. Our Battle — Against What? (Ephesians 6:10–12)

St. Paul writes: “For our struggle is not with flesh and blood, but with the principalities, with the powers, with the world rulers of this present darkness, with the evil spirits in the heavens.-”

Paul reminds us that our struggle is deeper than conflicts between people. He describes the spiritual forces that oppose God's truth, love, justice, and peace.

A) The Principalities — Evil in Our Thinking Pride, jealousy, and prejudice can blind us to our weaknesses. The battle begins in our hearts. Do we allow Christ's truth to guide our thinking?

B) The Powers — Evil in the Misuse of Authority When we use our position to control, silence, or favour others, power becomes an instrument of harm. God gives us authority to serve, not to dominate.

C) The World Rulers of This Present Darkness —Evil We Accept as Normal When injustice, division, and dishonesty become common, we may take sides or remain silent. What we tolerate today may become the darkness we live in tomorrow.

D) The Evil Spirits in the Heavens — The Hidden Spiritual Struggle

Temptation, fear, and resentment can weaken our faith and draw us away from God and one another.

Our struggle is not against people, but against the evil that works through pride, jealousy, division, and hatred. The real battle is to resist whatever destroys God's truth, love, and unity in our hearts.

2. The Armour of God — How Do We Fight? (Ephesians 6:13–17)

Belt of Truth: Choose honesty and integrity, even when lying seems easier.

Breastplate of Righteousness: Choose what is right, even when it is difficult or goes unnoticed.

Shoes of the Gospel of Peace: Heal divisions rather than create anger, gossip, and conflict.

Shield of Faith: Trust God when fear, doubt, disappointment, and temptation threaten your faith.

Helmet of Salvation: Let the hope of God's saving love protect you from despair.

Sword of the Spirit — The Word of God: Let God's Word help you recognise falsehood, resist temptation, and make faithful choices.

God's armour is not merely something we pray about; it is something we practise. When anger rises, choose patience; when tempted, choose what is right; when hurt, choose forgiveness. We stand firm not by our own strength, but by God's power working in us.

3. Paul's Witness in Chains — How Do We Stand Firm? (Ephesians 6:18–20) 

Though imprisoned, Paul asks not for his chains to be removed, but for the courage to proclaim the Gospel. His body is bound, but the Word of God cannot be imprisoned. Paul challenges us to witness to Christ even when we face criticism, misunderstanding, or difficulties. Prayer in the Spirit gives us courage to speak the truth with love and remain faithful. The chains may bind the messenger, but they cannot bind the Gospel.

Ephesians 6:10–20 calls us to recognise the evil we must resist, practise God's armour in our daily lives, and courageously witness to Christ.Our victory is not in defeating people, but in standing firm in God's truth and love.

ஆண்டவரில் உறுதியாய் நில்லுங்கள் (எபேசியர் 6:10–20)

1. நம்முடைய போராட்டம் யாருக்கு எதிராக? (எபேசியர் 6:10–12)

புனித பவுல் கூறுகிறார்: “நம்முடைய போராட்டம் மனிதர்களுக்கு எதிரானது அல்ல; ஆட்சியாளர்களுக்கும் அதிகாரங்களுக்கும், இந்த இருளுலகின் ஆற்றல்களுக்கும், விண்ணுலகிலுள்ள தீய ஆவிகளுக்கும் எதிரானது.”

நம்முடைய போராட்டம் மனிதர்களுக்கு இடையிலான சண்டையைவிட ஆழமானது. கடவுளின் உண்மை, அன்பு, நீதி, அமைதி ஆகியவற்றுக்கு எதிராகச் செயல்படும் தீமையை நாம் எதிர்க்க வேண்டும்.

- ஆட்சியாளர்கள் – நம் சிந்தனையில் செயல்படும் தீமை: ஆணவம், பொறாமை, பாரபட்சம் ஆகியவை நம்முடைய குறைகளை உணரவிடாமல் தடுக்கின்றன. கிறிஸ்துவின் உண்மை நம் சிந்தனையை வழிநடத்துகிறதா?

- அதிகாரங்கள் – அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துதல்: பிறரைக் கட்டுப்படுத்தவும், அவர்களுடைய குரலை அடக்கவும் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துகிறோமா? கடவுள் அதிகாரத்தை வழங்குவது பிறருக்குச் சேவை செய்யவே; அவர்களை அடக்குவதற்கு அல்ல.

- இருளுலகின் ஆற்றல்கள் – தீமையைச் சாதாரணமாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல்: அநீதியும் பிரிவினையும் பொய்மையும் சாதாரணமாகிவிட்டால், நாம் அவற்றை எதிர்க்காமல் இருக்கலாம். இன்று நாம் பொறுத்துக்கொள்ளும் தீமை நாளை நம் வாழ்க்கையையே இருளாக்கிவிடும்.

- தீய ஆவிகள் – மறைமுகமான ஆன்மிகப் போராட்டம்: சோதனைகள், பயம், மனக்கசப்பு ஆகியவை நம் நம்பிக்கையைப் பலவீனப்படுத்தி, கடவுளிடமிருந்தும் ஒருவரிடமிருந்தும் மற்றவரிடமிருந்தும் நம்மைப் பிரிக்கலாம்.

நம்முடைய எதிரி மனிதர்கள் அல்ல; நமக்குள் செயல்படும் ஆணவம், பொறாமை, வெறுப்பு, பிரிவினை போன்ற தீமைகளே.

2. கடவுளின் படைக்கலம் – நாம் எப்படிப் போராடுவது? (எபேசியர் 6:13–17) புனித பவுல் கடவுள் தரும் படைக்கலங்களை அணிந்துகொள்ள அழைக்கிறார்.

- உண்மையின் இடைக்கச்சை: பொய் சொல்வது எளிதாக இருந்தாலும் உண்மையையும் நேர்மையையும் தேர்ந்தெடுப்போம்.

- நீதியின் மார்புக்கவசம்: யாரும் பார்க்காவிட்டாலும் சரியானதையே செய்வோம்.

- அமைதியின் நற்செய்திக்கான காலணி: கோபம், புறணி, சண்டை ஆகியவற்றை வளர்க்காமல், பிரிந்த உறவுகளைச் சரிசெய்வோம்.

- நம்பிக்கையின் கேடயம்: பயம், சந்தேகம், ஏமாற்றம், சோதனை ஆகியவை வரும்போதும் கடவுளை நம்புவோம்.

- மீட்பின் தலைக்கவசம்: கடவுளின் மீட்பளிக்கும் அன்பில் நம்பிக்கை வைத்து, மனச்சோர்வுக்கு இடம்கொடுக்காமல் வாழ்வோம்.

- தூய ஆவியின் வாள் – கடவுளின் வார்த்தை: இறைவார்த்தையின் வழியாகப் பொய்யை உணர்ந்து, சோதனைகளை எதிர்த்து, நம்பிக்கையுடன் சரியான முடிவுகளை எடுப்போம்.

 கடவுளின் படைக்கலம் என்பது செபத்தில் மட்டும் நினைத்துக் கொள்வது அல்ல; அன்றாட வாழ்வில் கடைப்பிடிப்பது. கோபம் வரும்போது பொறுமையையும், காயப்படுத்தப் பட்டபோது மன்னிப்பையும், சோதனை வரும்போது சரியானதையும் தேர்ந்தெடுப்போம். நம்முடைய சொந்த வலிமையால் அல்ல; நமக்குள் செயல்படும் கடவுளின் வல்லமையால் நாம் உறுதியாக நிற்க முடியும்.

 3. சங்கிலிகளிலும் பவுலின் சாட்சி – நாம் எப்படித் துணிவுடன் நிற்பது? (எபேசியர் 6:18–20)

    சிறையில் இருந்தபோதும், புனித பவுல் தன்னுடைய சங்கிலிகள் நீங்க வேண்டும் என்று மட்டும் கேட்கவில்லை. நற்செய்தியைத் துணிவுடன் அறிவிக்கத் தேவையான வலிமையைக் கேட்டார். அவருடைய உடலைச் சங்கிலிகள் கட்டியிருந்தாலும், கடவுளின் வார்த்தையைக் கட்டிப்போட முடியவில்லை.

நாமும் விமர்சனங்களையும் தவறான புரிதல்களையும் சிரமங்களையும் சந்திக்கலாம். ஆனாலும், செபத்தின் வழியாகத் தூய ஆவியின் வலிமையைப் பெற்று, அன்போடு உண்மையைப் பேசி, நம் வாழ்வால் கிறிஸ்துவுக்குச் சாட்சியாக இருக்க வேண்டும். சங்கிலிகள் நற்செய்தியை அறிவிப்பவரைக் கட்டலாம்; ஆனால் நற்செய்தியைக் கட்ட முடியாது.*

எபேசியர் 6:10–20 நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது: தீமையை அடையாளம் கண்டு எதிர்ப்போம்; கடவுளின் படைக்கலங்களை அன்றாட வாழ்வில் பயன்படுத்துவோம்; துணிவுடன் கிறிஸ்துவுக்குச் சாட்சிகளாக வாழ்வோம்.

நம்முடைய வெற்றி பிறரைத் தோற்கடிப்பதில் இல்லை; கடவுளின் உண்மையிலும் அன்பிலும் உறுதியாக நிலைத்து, அமைதியையும் ஒற்றுமையையும் வளர்ப்பதில்தான் இருக்கிறது.

Sr.அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 4 : 3 / 2 Corinthians 4:3

🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2091 - நாள் :- 30.10.2026

"எங்கள் சுவிசேஷம் மறைபொருளாயிருந்தால், கெட்டுப்போகிறவர்களுக்கே அது மறைபொருளாயிருக்கும்." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 3 )

தேவன் தனக்கு வெளிப்படுத்திய சுவிசேஷத்தை அப்போஸ்தலராகிய பவுல் மக்களுக்கு அறிவித்து வந்தார். தேவன் தனக்கு அறிவித்தவற்றையே தனது நிரூபங்களில் எழுதினார். ஆனால், அவரது சுவிசேஷம் பலரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. பலருக்குப் புரியவில்லை. பவுல் எழுதியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்கள் அவற்றை தங்களது மனித அறிவுக்கேற்ப புரட்டி சத்தியத்தை மக்கள் அறியாதபடி செய்தனர். 

இதனாலேயே  பவுலின் எழுத்துக்களைக்குறித்துக் கூறும்போது  அப்போஸ்தலரான பேதுரு,   "எல்லா நிருபங்களிலும் இவைகளைக் குறித்துப் பேசியிருக்கிறான்; அவன் சொன்னவைகளில் சில காரியங்கள் அறிகிறதற்கு அரிதாயிருக்கிறது; கல்லாதவர்களும் உறுதியில்லாதவர்களும் மற்ற வேதவாக்கியங்களைப் புரட்டுகிறதுபோலத் தங்களுக்குக் கேடுவரத்தக்கதாக இவைகளையும் புரட்டுகிறார்கள்." ( 2 பேதுரு 3 : 16 ) என்று கூறுகின்றார். 

இது ஏன் இப்படி இருக்கின்றது என்பது குறித்து அப்போஸ்தலரான பவுல், "தேவனுடைய சாயலாயிருக்கிற கிறிஸ்துவின் மகிமையான சுவிசேஷத்தின் ஒளி, அவிசுவாசிகளாகிய அவர்களுக்குப் பிரகாசமாயிராதபடிக்கு, இப்பிரபஞ்சத்தின் தேவனானவன் அவர்களுடைய மனதைக் குருடாக்கினான்." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 4 ) என்று கூறுகின்றார். அதாவது, மக்கள் சத்தியத்தை அறியாதபடிக்கு இந்த உலகத்தின் அதிபதியாகிய சாத்தான் அவர்களது மனக்கண்களைக் குருடாக்கிவிட்டான் எனவே அவை அவர்களுக்குப் புரியாத மறைபொருளாய் இருக்கின்றது  என்கின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, கெட்டுப்போகிறவர்களுக்கே சுவிசேஷ உண்மைகள்  மறைபொருளாக இருக்கும். காரணம், மனிதர்கள் பொதுவாகத் தங்களது ஜென்ம சுபாவத்தை மாற்றிக்கொள்ளவும் தேவனுக்குரிய ஆவிக்குரிய சத்தியங்களை அறிவதற்கும்  ஆர்வமற்றவர்களாக இருக்கின்றனர். இதனையே அவர், "ஜென்மசுபாவமான மனுஷனோ தேவனுடைய ஆவிக்குரியவைகளை ஏற்றுக்கொள்ளான்; அவைகள் அவனுக்குப் பைத்தியமாகத் தோன்றும்; அவைகள் ஆவிக்கேற்றபிரகாரமாய் ஆராய்ந்து நிதானிக்கப்படுகிறவைகளானதால், அவைகளை அறியவுமாட்டான்." ( 1 கொரிந்தியர் 2 : 14 ) என்று கூறுகின்றார். 

தேவனுக்குரியவைகளை அறிந்துகொள்ள நமக்கு தேவ ஆவியானவரின் துணை தேவை. மனித ஆவியால் ஆவிக்குரியவற்றை அறிந்துகொள்ள முடியாது. ஆம், "மனுஷனிலுள்ள ஆவியேயன்றி மனுஷரில் எவன் மனுஷனுக்குரியவைகளை அறிவான்? அப்படிப்போல, தேவனுடைய ஆவியேயன்றி, ஒருவனும் தேவனுக்குரியவைகளை அறியமாட்டான்." ( 1 கொரிந்தியர் 2 : 11 )

எனவே அன்பானவர்களே, சுவிசேஷ சத்தியங்களை அறிந்துகொள்ள முதலில் நாம் ஆர்வம் கொள்ளவேண்டும். நமது மனித எண்ணங்கள் ஆசைகள் இவற்றுக்கு முன்னுரிமை கொடாமல் தேவ ஆவியானவர் நமக்கு சத்தியத்தைப் புரியவைக்க இடம்தரவேண்டும். கிறிஸ்துவின்  சுவிசேஷம் மறைபொருளாயிருந்தால், கெட்டுப்போகிறவர்களுக்கே அது மறைபொருளாயிருக்கும்; சத்தியத்தை அறிய விரும்பும் ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு அது எப்போதுமே மறைபொருளாய் இராது. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

No. 2091 – Date: 30.10.2026

“But if our gospel is veiled, it is veiled to those who are perishing.” (2 Corinthians 4:3, NASB)

The apostle Paul proclaimed to the people the Gospel that God had revealed to him. He wrote in his epistles only the things that God had made known to him. However, many people could not accept his Gospel, and many failed to understand it. Those who could not understand Paul’s writings distorted them according to their own human reasoning, thereby preventing people from knowing the truth.

For this very reason, when speaking about Paul’s writings, the apostle Peter says:

“...in which are some things that are hard to understand, which the untaught and unstable distort, as they do also the rest of the Scriptures, to their own destruction.” (2 Peter 3:16, NASB)

The apostle Paul explains why this happens:

“...the god of this world has blinded the minds of the unbelieving so that they will not see the light of the gospel of the glory of Christ, who is the image of God.” (2 Corinthians 4:4, NASB)

In other words, Satan, the ruler of this world, has blinded the eyes of people’s hearts so that they cannot know the truth. Consequently, the Gospel remains a mystery to them, and they fail to understand it.

Yes, dear beloved ones, the truths of the Gospel remain veiled to those who are perishing. The reason is that people are generally unwilling to change their natural disposition or to understand the spiritual truths of God. Paul explains this as follows:

“But a natural person does not accept the things of the Spirit of God, for they are foolishness to him; and he cannot understand them, because they are spiritually discerned.” (1 Corinthians 2:14, NASB)

We need the help of the Spirit of God to understand the things of God. The human spirit alone cannot comprehend spiritual truths. Indeed, Paul says:

“For who among people knows the thoughts of a person except the spirit of the person that is in him? So also the thoughts of God no one knows, except the Spirit of God.” (1 Corinthians 2:11, NASB)

Therefore, dear beloved ones, we must first develop a genuine desire to understand the truths of the Gospel. Instead of giving priority to our own human thoughts and desires, we must allow the Spirit of God to enlighten us and help us understand the truth.

If the Gospel of Christ remains veiled, it is veiled to those who are perishing. But for those who sincerely desire to know the truth, the Gospel need never remain a mystery.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - 2 കൊരിന്ത്യർ 4:3

 🌅 ആതവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2091 – തീയതി: 30.10.2026

“ഞങ്ങളുടെ സുവിശേഷം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ നശിച്ചുപോകുന്നവർക്കത്രേ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.” (2 കൊരിന്ത്യർ 4:3)

ദൈവം തനിക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്ത സുവിശേഷം അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ജനങ്ങളോട് പ്രസംഗിച്ചുവന്നു. ദൈവം തനിക്ക് അറിയിച്ചുകൊടുത്ത കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ എഴുതിയത്. എന്നാൽ, അനേകർക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുവിശേഷം അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പലർക്കും അത് മനസ്സിലാക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. പൗലോസ് എഴുതിയ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നവർ സ്വന്തം മാനുഷിക ബുദ്ധിക്കനുസരിച്ച് അവയെ വളച്ചൊടിക്കുകയും അതുവഴി ജനങ്ങൾ സത്യം അറിയാതിരിക്കത്തക്കവിധം പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അപ്പൊസ്തലനായ പത്രോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

“...അവയിൽ ഗ്രഹിപ്പാൻ പ്രയാസമുള്ളതു ചിലതുണ്ട്; അറിവില്ലാത്തവരും അസ്ഥിരന്മാരുമായവർ മറ്റു തിരുവെഴുത്തുകളെപ്പോലെ അവയെയും തങ്ങളുടെ നാശത്തിനായി വളച്ചൊടിക്കുന്നു.” (2 പത്രോസ് 3:16)

ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു:

“...ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായ ക്രിസ്തുവിന്റെ തേജസ്സുള്ള സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രകാശം അവർക്കു പ്രകാശിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന് ഈ ലോകത്തിന്റെ ദൈവം അവിശ്വാസികളുടെ മനസ്സ് കുരുടാക്കി.” (2 കൊരിന്ത്യർ 4:4)

അതായത്, മനുഷ്യർ സത്യം അറിയാതിരിക്കേണ്ടതിന് ഈ ലോകത്തിന്റെ അധിപനായ സാത്താൻ അവരുടെ മനക്കണ്ണുകളെ കുരുടാക്കിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സുവിശേഷസത്യങ്ങൾ അവർക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രഹസ്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

അതെ, പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, നശിച്ചുപോകുന്നവർക്കു മാത്രമാണ് സുവിശേഷസത്യങ്ങൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നത്. മനുഷ്യർ പൊതുവേ തങ്ങളുടെ ജന്മസിദ്ധമായ സ്വഭാവം മാറ്റുന്നതിനോ ദൈവികമായ ആത്മീയസത്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനോ താൽപര്യം കാണിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇതിന്റെ കാരണം. ഇതിനെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

“എന്നാൽ പ്രാകൃതമനുഷ്യൻ ദൈവാത്മാവിന്റെ ഉപദേശം കൈക്കൊള്ളുന്നില്ല; അത് അവനു ഭോഷത്തം ആകുന്നു; ആത്മികമായി വിവേചിക്കേണ്ടതാകയാൽ അത് അവനു ഗ്രഹിപ്പാൻ കഴിയുന്നതുമല്ല.” (1 കൊരിന്ത്യർ 2:14)

ദൈവികകാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് നമുക്ക് ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സഹായം ആവശ്യമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവുകൊണ്ടു മാത്രം ആത്മീയസത്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയുകയില്ല. അതെ, പൗലോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

“മനുഷ്യനിലുള്ള ആത്മാവല്ലാതെ മനുഷ്യനിലുള്ളതു മനുഷ്യരിൽ ആർ അറിയുന്നു? അങ്ങനെ ദൈവത്തിലുള്ളതു ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവല്ലാതെ ആരും അറിയുന്നില്ല.” (1 കൊരിന്ത്യർ 2:11)

അതിനാൽ, പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, സുവിശേഷസത്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ നാം ആദ്യം ആത്മാർത്ഥമായ ആഗ്രഹം വളർത്തിയെടുക്കണം. നമ്മുടെ മാനുഷികചിന്തകൾക്കും ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും മുൻഗണന നൽകാതെ, ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മെ സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കാനും അത് മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കാനും നാം ഇടം നൽകണം.

ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് നശിച്ചുപോകുന്നവർക്കത്രേ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ സത്യം അറിയാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് സുവിശേഷം ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കാനാകാത്ത രഹസ്യമായി തുടരേണ്ടതില്ല.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 3 : 15 -16 / 2 Corinthians 3:15–16

🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2090 - நாள் :- 29.10.2026

"மோசேயின் ஆகமங்கள் வாசிக்கப்படும்போது, இந்நாள்வரைக்கும் முக்காடு அவர்கள் இருதயத்தின்மேல் இருக்கிறதே. அவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, அந்த முக்காடு எடுபட்டுப்போகும்." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 15 -16 )

மோசே சீனாய் மலையில் நாற்பதுநாள் அப்பம் புசியாமலும் தண்ணீர் குடியாமலும் இரவும் பகலும் நாற்பதுநாள் கர்த்தரோடு இருந்து, பத்துக்கட்டளைகள் எழுதப்பட்ட கற்பலகைகளைக் கையில் எடுக்துக்கொண்டு இறங்கிவந்தார் (யாத்திராகமம்  34:28) "மோசே சாட்சிப் பலகைகள் இரண்டையும் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, சீனாய் மலையிலிருந்து இறங்குகிறபோது, தன்னோடே அவர் பேசினதினாலே தன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதை அவன் அறியாதிருந்தான்." ( யாத்திராகமம் 34 : 29 ) என்று வாசிக்கின்றோம். கர்த்தர் மோசேயோடு பேசியதால் அவரது முகம் பிரகாசித்தது. 

இஸ்ரவேல் மக்களால் மோசேயின் முகத்தைப் பார்க்கமுடியாதபடி  அவரது முகத்தின் ஒளி அவ்வளவு பிரகாசமாக இருந்தது. எனவே, மோசே தனது முகத்தை ஒரு துணியினால் முக்காடாகப் போட்டு மூடிக்கொண்டார். ஆம்,  "இஸ்ரவேல் புத்திரர் அவன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதைக் கண்டார்கள். மோசே அவரோடே பேசும்படிக்கு உள்ளே பிரவேசிக்கும்வரைக்கும், முக்காட்டைத் திரும்பத் தன் முகத்தின்மேல் போட்டுக்கொள்ளுவான்." ( யாத்திராகமம் 34 : 35 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

அதன்பின்னர் பழைய ஏற்பாடு வாசிக்கப்படும்போதெல்லாம் அதனை வாசிப்பவர்கள்  முக்காடு போட்டுக்கொள்வார்கள். இந்தச் சம்பவத்தை அப்போஸ்தலரான பவுல் நினைவுகூர்ந்து இன்றைய தியான வசனத்தில் குறிப்பிடுகின்றார். இப்படி முக்காடு போடுவதை அவர் அடிமைத்தனத்தின் அடையாளமாகக் குறிப்பிடுகின்றார்.  ஒரு தகப்பனிடம் பேசுவதற்கு முக்காடு எதற்கு? பாவ அடிமைத்தனம் இருப்பதால் அவர்களால் கர்த்தரது முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால், அவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, அந்த முக்காடு எடுபட்டுப்போகும் என்று இன்றைய தியான வசனத்தில் அவர் குறிப்பிடுகின்றார்.  

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் கர்த்தரிடம் திரும்பும்போது பாவ அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுகின்றோம். "கர்த்தரே ஆவியானவர்; கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே விடுதலையுமுண்டு." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 17 ) கர்த்தரின் விடுதலையின் ஆவியாவானவர் நம்மில் வரும்போது நாம் முக்காடு போடவேண்டிய அவசியமில்லை. 

அன்று மோசேயின் முகம் பிரகாசித்ததைப்போல தேவன் நம்மையும்  இன்று பிரகாசிக்கச் செய்கின்றார். அது இயேசு கிறிஸ்துவால் நமக்குக் கிடைக்கும் மேலான கிருபை. நாம் கிறிஸ்துவிடம் திரும்பும்போது நமது இருதயங்களில் அந்த மகிமையின் ஒளி பிரகாசிக்கும். "இருளிலிருந்து வெளிச்சத்தைப் பிரகாசிக்கச்சொன்ன தேவன் இயேசுகிறிஸ்துவின் முகத்திலுள்ள தமது மகிமையின் அறிவாகிய ஒளியைத் தோன்றப்பண்ணும்பொருட்டாக, எங்கள் இருதயங்களிலே பிரகாசித்தார்." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 6 )

அன்று மோசேயின் முகத்தின் ஒளியினைக் கண்களால் பார்க்க முடியாமல் இஸ்ரவேல் மக்கள் முக்காடு போட்டுகொண்டார்கள். ஆனால் இன்று நமது இருதயத்தில் பிரகாசிக்கும் கிறிஸ்துவின் ஒளி அப்படி முக்காடுபோட்டு மறைக்கவேண்டிய ஒளியல்ல. அந்த லி மக்களை நம்மிடம் கவர்ந்து இழுக்கும் ஆற்றல் கொண்டதாக இருக்கின்றது.  பூச்சிகள் எப்படி விளக்கின் ஒளியால் கவரப்படுகின்றதோ அதுபோல நம்மிலுள்ள கிறிஸ்துவின் ஒளி மற்றவர்களை நம்மிடம் கொண்டு சேர்க்கும். 

எனவேதான் இயேசு கிறிஸ்துக்  கூறினார், "நீங்கள் உலகத்துக்கு வெளிச்சமாயிருக்கிறீர்கள்; மலையின்மேல் இருக்கிற பட்டணம் மறைந்திருக்கமாட்டாது." ( மத்தேயு 5 : 14 ) ஆம் அன்பானவர்களே, நம்மை அடிமைப்படுத்தியிருக்கும் பாவ முக்காட்டை கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் நீக்கும்போது மட்டுமே  நாம் உலகிற்கு வெளிச்சமாக மாறி மற்றவர்களை கிறிஸ்துவிடம் சேர்க்கின்றவர்களாக மாறமுடியும். நாம் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, நமது முக்காடு எடுபட்டுப்போகும். எனவே நமது பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிட்டு அவை அவரது பரிசுத்த இரத்தத்தால் கழுவப்பட வேண்டுதல் செய்வோம்.  கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே பாவ விடுதலையுமுண்டு.

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2090 – Date: 29.10.2026

“But to this day whenever Moses is read, a veil lies over their hearts; but whenever someone turns to the Lord, the veil is taken away.” (2 Corinthians 3:15–16, NASB)

Moses spent forty days and forty nights with the Lord on Mount Sinai, without eating bread or drinking water. He came down carrying the stone tablets on which the Ten Commandments had been written (Exodus 34:28). We read, “When Moses was coming down from Mount Sinai (and the two tablets of the testimony were in Moses’ hand as he was coming down from the mountain), Moses did not know that the skin of his face shone because of his speaking with Him” (Exodus 34:29, NASB). Moses’ face shone because he had spoken with the Lord.

The radiance of Moses’ face was so intense that the Israelites could not look at him. Therefore, Moses covered his face with a veil. Yes, we read that “when Moses had finished speaking with them, he would put a veil over his face” (Exodus 34:33, NASB). Whenever he went in before the Lord to speak with Him, he removed the veil; when he came out and spoke to the Israelites, they saw that his face was shining. Afterward, he would put the veil over his face again (Exodus 34:34–35).

Later, whenever the Old Testament Scriptures were read, a veil remained over the hearts of those who read them without understanding their true significance. The Apostle Paul recalls this incident and refers to it in today’s meditation verse. He uses the veil as a symbol of bondage. Why should anyone need a veil when approaching a loving Father? The bondage of sin prevents people from truly seeing the Lord and understanding His glory. But Paul declares that whenever they turn to the Lord, the veil is taken away.

Yes, dear beloved, when we turn to the Lord, we are set free from the bondage of sin. “Now the Lord is the Spirit, and where the Spirit of the Lord is, there is freedom.” (2 Corinthians 3:17, NASB). When the Spirit of the Lord brings His freedom into our lives, there is no longer any need for a veil over our hearts.

\Just as Moses’ face shone in those days, God also causes us to shine today. This is the wonderful grace we receive through Jesus Christ. When we turn to Christ, the light of His glory shines in our hearts. The Bible says, “For God, who said, ‘Light shall shine out of darkness,’ is the One who has shone in our hearts to give the Light of the knowledge of the glory of God in the face of Christ.” (2 Corinthians 4:6, NASB).

In those days, the Israelites covered their faces because they could not bear to look at the radiance of Moses’ face. But the light of Christ shining in our hearts today is not a light that should be hidden behind a veil. Instead, it has the power to attract others to us and, through our witness, lead them to Christ. Just as insects are drawn to the light of a lamp, the light of Christ shining through our lives can draw others towards Him.

That is why Jesus Christ said, “You are the light of the world. A city set on a hill cannot be hidden.” (Matthew 5:14, NASB). Yes, dear beloved, only when the veil of sin that enslaves us is removed through the blood of Jesus Christ can we become lights to the world and lead others to Christ. When we turn to the Lord, the veil is taken away.

Therefore, let us confess our sins to Him and pray that they may be washed away by His precious, holy blood. Where the Spirit of the Lord is, there is freedom from sin.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - 2 കൊരിന്ത്യർ 3:15–16

 🌅 ആധവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2090 – തീയതി: 29.10.2026

“മോശെയുടെ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഇന്നുവരെയും ഒരു മൂടുപടം അവരുടെ ഹൃദയത്തിന്മേൽ കിടക്കുന്നു. എന്നാൽ ആരെങ്കിലും കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ ആ മൂടുപടം നീക്കപ്പെടുന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 3:15–16)

മോശെ സീനായ് പർവതത്തിൽ നാൽപ്പതു രാവും പകലും അപ്പം ഭക്ഷിക്കാതെയും വെള്ളം കുടിക്കാതെയും കർത്താവിനോടുകൂടെ ചെലവഴിച്ചു. പത്തു കല്പനകൾ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന കൽപ്പലകകൾ കൈയിൽ എടുത്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പർവതത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു (പുറപ്പാട് 34:28). “മോശെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ രണ്ടു കല്പലകകളും കൈയിൽ എടുത്തുകൊണ്ട് സീനായ് പർവതത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ, കർത്താവിനോടു സംസാരിച്ചതിനാൽ തന്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചിരുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല” (പുറപ്പാട് 34:29) എന്നു നാം വായിക്കുന്നു. കർത്താവിനോടു സംസാരിച്ചതിനാലാണ് മോശെയുടെ മുഖം പ്രകാശിച്ചത്.

മോശെയുടെ മുഖത്തുനിന്നുള്ള പ്രകാശം അത്രയധികം തേജസ്സുള്ളതായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഇസ്രായേൽ ജനത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ മോശെ ഒരു മൂടുപടംകൊണ്ട് തന്റെ മുഖം മറച്ചു. അതെ, “അവരോടു സംസാരിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ മോശെ തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു മൂടുപടം ഇട്ടു” (പുറപ്പാട് 34:33) എന്നു നാം വായിക്കുന്നു. കർത്താവിനോടു സംസാരിക്കാൻ മോശെ അവിടുത്തെ സന്നിധിയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ മൂടുപടം നീക്കിയിരുന്നു. പുറത്തുവന്ന് ഇസ്രായേൽ ജനത്തോടു സംസാരിച്ചശേഷം, തന്റെ മുഖം വീണ്ടും മൂടുപടംകൊണ്ട് മറയ്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു (പുറപ്പാട് 34:34–35).

പിന്നീട്, പഴയനിയമ തിരുവെഴുത്തുകൾ വായിക്കപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം അവയുടെ യഥാർഥ അർഥം ഗ്രഹിക്കാത്തവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു മൂടുപടം നിലനിന്നിരുന്നു. അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഈ സംഭവത്തെ ഓർത്തെടുത്തുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനത്തിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നു. ഈ മൂടുപടത്തെ അദ്ദേഹം അടിമത്തത്തിന്റെ അടയാളമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. സ്നേഹവാനായ ഒരു പിതാവിനോടു സംസാരിക്കാൻ എന്തിനാണ് ഒരു മൂടുപടം? പാപത്തിന്റെ അടിമത്തം നിമിത്തം അവർക്ക് കർത്താവിന്റെ മഹത്വം യഥാർഥമായി കാണാനും മനസ്സിലാക്കാനും കഴിയുന്നില്ല. എന്നാൽ അവർ കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ ആ മൂടുപടം നീക്കപ്പെടുമെന്ന് പൗലോസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, നാം കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽനിന്നു മോചനം പ്രാപിക്കുന്നു. “കർത്താവ് ആത്മാവാണ്; കർത്താവിന്റെ ആത്മാവുള്ളിടത്ത് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.” (2 കൊരിന്ത്യർ 3:17). കർത്താവിന്റെ ആത്മാവ് തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ മൂടുപടം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

അന്ന് മോശെയുടെ മുഖം പ്രകാശിച്ചതുപോലെ ദൈവം ഇന്നും നമ്മെ പ്രകാശമുള്ളവരാക്കുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന അതിമഹത്തായ കൃപയാണിത്. നാം ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിന്റെ വെളിച്ചം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്ത് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “ഇരുട്ടിൽനിന്നു വെളിച്ചം പ്രകാശിക്കട്ടെ എന്നു കല്പിച്ച ദൈവം, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖത്തിലുള്ള ദൈവമഹത്വത്തിന്റെ പരിജ്ഞാനമാകുന്ന വെളിച്ചം നൽകുന്നതിനായി ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിച്ചിരിക്കുന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 4:6).

അന്ന് മോശെയുടെ മുഖത്തുനിന്നുള്ള പ്രകാശം സഹിക്കാനാവാതെ ഇസ്രായേൽ ജനങ്ങൾ മൂടുപടം ഉപയോഗിച്ചു. എന്നാൽ ഇന്ന് നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം മൂടുപടംകൊണ്ട് മറച്ചുവയ്ക്കേണ്ട ഒന്നല്ല. മറിച്ച്, ആ വെളിച്ചത്തിന് മറ്റുള്ളവരെ നമ്മിലേക്കും അതിലൂടെ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കും ആകർഷിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് പ്രാണികൾ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം മറ്റുള്ളവരെ അവിടുത്തെ അടുക്കലേക്കു നയിക്കും.

അതുകൊണ്ടാണ് യേശുക്രിസ്തു ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞത്: “നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണ്. മലമുകളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പട്ടണം മറഞ്ഞിരിക്കാൻ കഴിയുകയില്ല.” (മത്തായി 5:14).

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, നമ്മെ അടിമകളാക്കുന്ന പാപത്തിന്റെ മൂടുപടം യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്താൽ നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ നമുക്ക് ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമായി മാറാനും മറ്റുള്ളവരെ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കു നയിക്കാനും കഴിയുകയുള്ളൂ. നാം കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ നമ്മുടെ മൂടുപടം നീക്കപ്പെടുന്നു.

അതിനാൽ, നമുക്ക് നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ കർത്താവിനോടു ഏറ്റുപറയാം. അവിടുത്തെ വിശുദ്ധവും വിലയേറിയതുമായ രക്തത്താൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയപ്പെടുന്നതിനായി പ്രാർഥിക്കാം. കർത്താവിന്റെ ആത്മാവുള്ളിടത്ത് പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽനിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 Called Not Only to Be Good, but to Be Holy - Ephesians 5:27; Leviticus 19:2; 1 Peter 1:15–16

                            - Sr. Amutha, ICM

In one of the retreats I attended, I remember a priest saying something that deeply touched me: “We are not called merely to be good Christians, good religious, or good missionaries; we are called to be holy.” This made me reflect more deeply on the meaning of our Christian vocation.

St Paul tells us in today's first reading that Christ desires to present the Church to Himself in splendour, “holy and without blemish” (Ephesians 5:27). In Leviticus 19:2, God commands His people, “Be holy, for I, the Lord your God, am holy.” St Peter repeats this call: “As he who called you is holy, be holy yourselves in all your conduct” (1 Peter 1:15–16).

To be holy means to be set apart for God, not separated from people, but living among them with a heart that belongs to Him. Being good is important, but holiness goes deeper. We may pray, fulfil our duties, and serve others faithfully, yet holiness calls us to examine our hearts. Are we growing in love, humility, forgiveness, and compassion? Are we willing to let go of pride, jealousy, resentment, and selfishness?

Holiness is not about appearing perfect before others; it is about allowing God to transform us from within. Every Christian is called to holiness, and we live this calling through our daily actions relationships, words, and love for others. Let us ask ourselves: Am I satisfied with being good, or am I allowing God to make me holy?

Lord Jesus, transform our hearts and help us grow in Your love. May our daily lives reflect Your holiness and make Your presence visible to everyone we meet. Amen.

நல்லவர்களாக மட்டுமல்ல, புனிதர்களாக வாழவும் நாம் அழைக்கப்பட்டவர்கள் (எபேசியர் 5:27; லேவியர் 19:2; 1 பேதுரு 1:15–16)

நான் கலந்துகொண்ட ஒரு தியானத்தில், அருள்பணியாளர் ஒருவர் சொன்ன வார்த்தைகள் என் மனதை ஆழமாகத் தொட்டன: “நாம் நல்ல கிறிஸ்தவர்களாக, நல்ல துறவிகளாக, நல்ல மறைப்பணியாளர்களாக இருப்பதற்கு மட்டுமல்ல, புனிதர்களாக வாழ்வதற்கும் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.” இந்த வார்த்தைகள் நமது கிறிஸ்தவ அழைப்பைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திக்க வைத்தன.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில், திருத்தூதர் பவுல், கிறிஸ்து தம் திருச்சபையை மாசு மறுவற்ற, புனிதமான மகிமை நிறைந்த திருச்சபையாகத் தமக்குமுன் நிறுத்த விரும்புகிறார் என்று கூறுகிறார் (எபேசியர் 5:27). லேவியர் நூலில், “நானே உங்கள் கடவுளாகிய ஆண்டவர்; நான் தூயவர். எனவே நீங்களும் தூயவர்களாய் இருங்கள்” என்று கடவுள் அழைக்கிறார் (லேவியர் 19:2). புனித பேதுருவும், “உங்களை அழைத்தவர் தூயவராய் இருப்பதுபோல, நீங்களும் உங்கள் நடத்தையெல்லாம் தூய்மையாய் இருங்கள்” என்று அறிவுறுத்துகிறார் (1 பேதுரு 1:15–16).

புனிதமாக வாழ்வது என்பது கடவுளுக்கென ஒதுக்கப் பட்டவர்களாக வாழ்வதாகும். இது மக்களிடமிருந்து விலகி வாழ்வதல்ல; மக்களோடு வாழ்ந்துகொண்டே, நம் இதயத்தை முழுமையாகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிப்பதாகும். நல்லவர்களாக இருப்பது முக்கியம்; ஆனால் புனிதம் என்பது அதைவிட ஆழமானது. நமது அன்றாட வாழ்வில் அன்பு, மன்னிப்பு, தாழ்மை, இரக்கம் ஆகியவற்றில் வளர்கிறோமா? பெருமை, பொறாமை, மனக்கசப்பு, சுயநலம் ஆகியவற்றைக் கைவிடத் தயாராக இருக்கிறோமா?

புனிதம் என்பது மற்றவர்கள்முன் குறையற்றவர்களாகத் தோன்றுவது அல்ல; கடவுள் நம்மை உள்ளிருந்து மாற்றுவதற்கு இடமளிப்பதாகும். நமது வார்த்தைகளிலும் உறவுகளிலும்,  செயல்களிலும் கிறிஸ்துவின் அன்பு வெளிப்பட வேண்டும். எனவே, நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்வோம்: நல்ல கிறிஸ்தவர்களாக இருப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறோமா, அல்லது கடவுளின் அருளால் புனிதத்தில் வளர்கிறோமா?

அன்பு இயேசுவே, எங்கள் உள்ளங்களை மாற்றி, உமது அன்பில் வளரச் செய்யும். எங்கள் அன்றாட வாழ்வின் வழியாக உமது அன்பையும் புனிதத்தையும் மற்றவர்கள் அனுபவிக்க அருள்புரியும். ஆமென்.

அமுதா ICM