🦋 Meditation verse - യെശയ്യാവ് 66:9

 ആധവൻ ധ്യാനം

നമ്പർ :- 2105 – തീയതി :- 13.11.2026

“പ്രസവദ്വാരത്തിങ്കൽ വരുത്തീട്ടു പ്രസവിപ്പിക്കാതെ ഇരിക്കുമോ എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; പ്രസവിക്കുമാറാക്കീട്ടു ഞാൻ ഗർഭപാത്രം അടച്ചുകളയുമോ എന്നു നിന്റെ ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.” (യെശയ്യാവ് 66:9)

കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്ത അവസ്ഥ തീർച്ചയായും വലിയൊരു ദുഃഖമാണ്. ഒരു കുഞ്ഞെങ്കിലും ജനിക്കുകയില്ലേ എന്ന അതിയായ ആഗ്രഹത്തോടെ പലരും ക്ഷേത്രംതോറും അലഞ്ഞുനടക്കുകയും നിരവധി നേർച്ചകൾ നേരുകയും വിവിധ വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇന്നത്തെ വേദഭാഗം ഇപ്രകാരം വേദനിക്കുന്നവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്ന ഒരു വചനമാണ്. ജീവൻ നൽകുകയും കുഞ്ഞുങ്ങളെ ജനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കർത്താവാണ്. അങ്ങനെ ജനിപ്പിക്കുന്ന ഞാൻ പ്രസവം തടയുകയില്ല എന്നാണ് അവിടുന്ന് അരുളിച്ചെയ്യുന്നത്.

കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്ത പ്രശ്നം നിമിത്തം പല കുടുംബങ്ങളും വേർപിരിയുന്നു. ചില ഭർത്താക്കന്മാർ കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്തതിനാൽ സ്വന്തം ഭാര്യമാരെ അകറ്റിനിർത്തുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ കർത്താവിന് അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളെ മാറ്റുവാൻ കഴിയും. കുടുംബത്തിൽ ഭിന്നത ഉണ്ടാകാതെ തടയുകയും മുമ്പത്തെപ്പോലെ സന്തോഷത്തോടെ ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുവാൻ ഇടയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ അവിടുന്നാണ്. ഇതിനെക്കുറിച്ചാണ് നാം ഇപ്രകാരം വായിക്കുന്നത്:

“മച്ചി സ്ത്രീയെ മക്കളിൽ സന്തോഷിക്കുന്ന അമ്മയായി വീട്ടിൽ വസിക്കുമാറാക്കുന്നു.” (സങ്കീർത്തനം 113:9)

അതെ, പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഇത്രയധികം വർഷങ്ങളായല്ലോ എന്നു ചിന്തിച്ച് മനസ്സു തളരരുത്. മനുഷ്യർക്കു മാത്രമാണ് പ്രായവും വർഷങ്ങളുടെ കടന്നുപോക്കും ഒരു പ്രശ്നമാകുന്നത്. എന്നാൽ ദൈവത്തിന് ഇവയൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമല്ല. ഏതു പ്രായത്തിലും ഒരു സ്ത്രീയെ മാതാവാക്കുവാൻ ദൈവത്തിനു കഴിയും. അതെ, അബ്രാഹാമിന് 75-ാമത്തെ വയസ്സിൽ ദൈവം ഒരു സന്താനത്തെ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുകയും 100-ാമത്തെ വയസ്സിൽ യിസ്ഹാക്കിനെ നൽകി അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയായ സാറയ്ക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളെ പ്രസവിക്കുവാനുള്ള ശാരീരികശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. എങ്കിലും ദൈവം വാഗ്ദത്തം ചെയ്തതുപോലെ യിസ്ഹാക്കിനെ മകനായി നൽകി അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു. ദൈവത്തിന് അസാധ്യമായ കാര്യം ഒന്നുമില്ല.

കൂടാതെ, ശമൂവേൽ പ്രവാചകന്റെ പിതാവായ എൽക്കാനയ്ക്ക് രണ്ടു ഭാര്യമാരുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുവളുടെ പേര് ഹന്നാ എന്നും മറ്റവളുടെ പേര് പെനിന്നാ എന്നും ആയിരുന്നു. ഹന്നായ്ക്ക് മക്കളില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ സഹഭാര്യയായ പെനിന്നാ, ഹന്നായുടെ വന്ധ്യതയെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് പലവിധ വാക്കുകളാൽ അവളെ വേദനിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അതിനാൽ ഹന്നാ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമായിരുന്നു (1 ശമൂവേൽ 1:6, 7).

എന്നാൽ ഹന്നാ തന്റെ ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകി ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചില്ല. എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരം നൽകുവാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കർത്താവ് തനിക്കുണ്ടെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അതിനാൽ നേർച്ചയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും തന്റെ ഹൃദയവേദന മുഴുവനും കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽ പകരുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം അവൾ ദുഃഖിതയായിരുന്നില്ല എന്നു നാം വായിക്കുന്നു (1 ശമൂവേൽ 1:18). അതെ, "എന്റെ ദുഃഖം ഞാൻ കർത്താവിനോട് അറിയിച്ചുകഴിഞ്ഞു; ഇനി അവിടുന്ന് എല്ലാം നോക്കിക്കൊള്ളും" എന്ന് അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.

ഇന്ന് പെനിന്നായുടെ മക്കൾ ആരായിരുന്നു എന്ന് നമുക്കറിയില്ല. എന്നാൽ ഹന്നായുടെ മകനായ ശമൂവേലിനെ ദൈവം മഹാനായ ഒരു പ്രവാചകനാക്കി മാറ്റി. അതുമാത്രമല്ല, പിന്നീട് അവൾക്ക് മൂന്നു പുത്രന്മാരും രണ്ടു പുത്രിമാരും ജനിച്ചു.

ഹന്നായെപ്പോലെ പരിഹാസവാക്കുകളും അപമാനങ്ങളും നിങ്ങൾക്കും നേരിടേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ടാകാം. സാഹചര്യങ്ങളും വൈദ്യപരിശോധനാ റിപ്പോർട്ടുകളും കണ്ട് നിങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ എല്ലാറ്റിനെയും നമുക്ക് അനുകൂലമായി മാറ്റുവാൻ ദൈവത്തിനു കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുക. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി സാക്ഷ്യങ്ങൾ ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എല്ലാ പരിശോധനാഫലങ്ങളും പ്രതികൂലമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ നൽകുകയും, ഡോക്ടർമാർ കൈവിട്ട് നൂറു ശതമാനവും കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടാകുകയില്ലെന്ന് വിധിക്കുകയും ചെയ്തവർക്കുപോലും കർത്താവിന്റെ അത്ഭുതകരമായ സ്പർശനത്താൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വിശ്വാസത്തോടെ കർത്താവിൽ ആശ്രയിച്ച് കാത്തിരിക്കുക. കർത്താവ് അത്ഭുതം പ്രവർത്തിക്കും.

കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്തതിന്റെ മനോവേദനയാൽ വിഷമിച്ചുനിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി കർത്താവ് ചോദിക്കുന്നു:

"പ്രസവദ്വാരത്തിങ്കൽ വരുത്തീട്ടു പ്രസവിപ്പിക്കാതെ ഇരിക്കുമോ?"

തീർച്ചയായും അവിടുന്ന് ജനിപ്പിക്കുവാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്. അവിടുത്തെ മാത്രം ദൃഢമായി മുറുകെപ്പിടിക്കുക!

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - ന്യായാധിപന്മാർ 16:20

 ആതവൻ ധ്യാനം

നമ്പർ :- 2104 – തീയതി :- 12.11.2026

പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നൽകപ്പെട്ട ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് സന്ദേശം

“അപ്പോൾ അവൾ: ‘ശിംശോനേ, ഫെലിസ്ത്യർ നിന്റെ നേരെ വരുന്നു’ എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ ഉറക്കത്തിൽനിന്ന് ഉണർന്ന്, പതിവുപോലെ ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് സ്വയം വിടുവിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ യഹോവ തന്നെ വിട്ടുപോയ കാര്യം അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.” (ന്യായാധിപന്മാർ 16:20)

ഇന്ന് ക്രിസ്തീയ ആത്മീയസഭകൾ എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന സഭകളിലെ വിശ്വാസികളുടെയും ശുശ്രൂഷകരുടെയും ദയനീയമായ ആത്മീയ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ദൈവം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ബോധ്യം വരുത്തി എഴുതുവാൻ എന്നോട് അരുളിച്ചെയ്ത വാക്കുകളാണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനമായി നൽകിയിരിക്കുന്നത്.

ആത്മീയജീവിതത്തിൽ ഒരു വ്യക്തിയായാലും ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്നവരായാലും, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ബോധ്യപ്പെടുത്തലിനെ തുടർച്ചയായി എതിർത്തുകൊണ്ട് പാപത്തിൽ ജീവിച്ചാൽ എന്തു ദോഷമാണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നതിന് ശിംശോന്റെ ജീവിതം ഒരു മുന്നറിയിപ്പും ഉദാഹരണവുമാണ്.

ഫെലിസ്ത്യരുടെ കൈയിൽനിന്ന് തന്റെ ജനത്തെ വിടുവിക്കുവാൻ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത മനുഷ്യനായിരുന്നു ശിംശോൻ. അവൻ ജനിക്കുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ അവനെ എങ്ങനെ വളർത്തണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ദൈവം അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് പല നിർദ്ദേശങ്ങളും നൽകിയിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ദൈവത്താൽ മുൻകൂട്ടി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു ശിംശോൻ. എന്നിരുന്നാലും അവന്റെ പാപജീവിതം അവനെ ദൈവത്തിൽനിന്ന് അകറ്റി. സ്ത്രീകളുടെ കാര്യത്തിൽ ശിംശോൻ അങ്ങേയറ്റം അധാർമ്മികമായ ജീവിതമാണ് നയിച്ചിരുന്നത്. അവന്റെ ലൈംഗികപാപങ്ങൾ അവന്റെ ആത്മീയജീവിതത്തെ തകർത്തു.

ദലീലാ എന്നു പേരുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് അവൻ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവൾ, “ശിംശോനേ, ഫെലിസ്ത്യർ നിന്റെ നേരെ വരുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞു.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇതുപോലെതന്നെ ഇന്ന് അനേകം ക്രിസ്തീയ സഹോദരീസഹോദരന്മാരും ശുശ്രൂഷകരും തങ്ങളുടെ ആത്മീയ ലക്ഷ്യവും വിളിയും മറന്നുകൊണ്ട് പാപത്തിന് അടിമകളായി, പാപത്തിന്റെ സുഖഭോഗങ്ങളിൽ മുഴുകി ആത്മീയനിദ്രയിൽ കഴിയുകയാണ്. ദലീലയെപ്പോലെ അവരുടെ പാപജീവിതംതന്നെ അവർക്കു കെണിയായി മാറി അപകടത്തിലേക്ക് ഉണർത്തിയാലും അതിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവർക്കു കഴിയാതെ വരും.

അതെ, ദലീലയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ശിംശോന് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അറിയാമോ? ഫെലിസ്ത്യർ അവനെ പിടികൂടാൻ വന്നപ്പോൾ അവന് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം, പാപജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന അവനെ യഹോവ വിട്ടുപോയിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ അത് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഉറക്കത്തിൽനിന്ന് ഉണർന്ന അവൻ, യഹോവ തന്നെ വിട്ടുപോയ കാര്യം അറിയാതെ, പതിവുപോലെ കുടഞ്ഞ് സ്വയം വിടുവിച്ച് പുറത്തുപോകാമെന്ന് കരുതി. എന്നാൽ ഫെലിസ്ത്യരിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല.

“ഫെലിസ്ത്യർ അവനെ പിടിച്ച് അവന്റെ കണ്ണുകൾ കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചു. അവർ അവനെ ഗസ്സയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി രണ്ടു വെങ്കലച്ചങ്ങലകളാൽ ബന്ധിച്ച് കാരാഗൃഹത്തിൽ ധാന്യം പൊടിക്കുന്നവനാക്കി.” (ന്യായാധിപന്മാർ 16:21)

അതെ, കർത്താവിനുവേണ്ടി പ്രയോജനപ്പെടേണ്ടിയിരുന്നവൻ കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ട് അടിമയായി കാരാഗൃഹത്തിൽ ധാന്യം പൊടിക്കുന്നവനായി മാറി.

പാപം ഉപേക്ഷിച്ച് മാനസാന്തരപ്പെടാൻ തയ്യാറാകാത്ത, ആഗ്രഹിക്കാത്ത വിശ്വാസികളും ശുശ്രൂഷകരും ഇതുപോലെയുള്ള അവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്. കർത്താവ് തങ്ങളെ വിട്ടുപോയ കാര്യം അവർ അറിയുകയില്ല. അവരുടെ ആത്മീയകണ്ണുകൾ അന്ധമായിത്തീരും. തിരുവെഴുത്തിലെ സത്യങ്ങളോ ദൈവവചനങ്ങളോ ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാതെ അവർ ഒരേ കാര്യംതന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കും. അതായത്, പുതിയ ആത്മീയ വെളിപ്പാടുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട്, പണ്ടെപ്പോഴോ കേട്ട കാര്യങ്ങൾത്തന്നെ തത്ത ആവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. തിരുവെഴുത്തിലെ സത്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം മറ്റു ശുശ്രൂഷകരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിന് അപമാനം വരുത്തുന്ന തരത്തിലുള്ള ലജ്ജാകരമായ പോസ്റ്റുകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.

എന്നാൽ വിശ്വാസികളെക്കാൾ ഇത്തരത്തിൽ ആത്മീയകാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ട ശുശ്രൂഷകരുടെ അന്ത്യം അതീവ ദയനീയമായിരിക്കും. അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മീയജീവിതം നഷ്ടപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ല, തങ്ങളെ സമീപിക്കുന്ന വിശ്വാസികളുടെ കൂട്ടത്തെയും നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യും. കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ട ശിംശോനെ പരിഹാസപാത്രമായി കാണാൻ ഒരു വലിയ ജനക്കൂട്ടം കൂടിയതുപോലെ ഇവർക്കും അനുയായികളുടെ വലിയ കൂട്ടം ഉണ്ടായേക്കാം. എന്നാൽ ശിംശോന്റെ ജീവിതത്തിൽ നാം കാണുന്നത്, അവനെ പരിഹസിക്കാൻ കൂടിയിരുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തോടൊപ്പം അവനും നശിച്ചുവെന്നാണ്.

അതെ, “എന്റെ ജീവൻ ഫെലിസ്ത്യരോടുകൂടെ പോകട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞ് അവൻ തന്റെ സർവ്വശക്തിയോടുംകൂടെ തൂണുകളെ തള്ളിയപ്പോൾ ആ വീടു പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സകലജനത്തിന്റെയുംമേൽ വീണു. ഇങ്ങനെ അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ കൊന്നവരെക്കാൾ അധികംപേരെ അവൻ മരിക്കുമ്പോൾ കൊന്നു.” (ന്യായാധിപന്മാർ 16:30)

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ബോധ്യപ്പെടുത്തലിനെ തുടർച്ചയായി എതിർത്തുകൊണ്ട് പാപത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഏതൊരു വ്യക്തിയായാലും ശുശ്രൂഷകനായാലും അവരുടെ അന്ത്യം ഇതുപോലെ ദയനീയമായിരിക്കും. നമുക്ക് ജാഗ്രതയുള്ളവരായി ഈ മുന്നറിയിപ്പ് ഗൗരവമായി സ്വീകരിച്ച് മാനസാന്തരപ്പെടാം!

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 The Transforming Power of Christian Love - Philemon 1:7–20 / கிறிஸ்தவ அன்பின் மாற்றும் வல்லமை - பிலேமோன் 1:7–20

                        - Sr. Amutha ICM

Slavery to Brotherhood: The Transforming Power of Christian Love  (Philemon 1:7–20)

Grace must become visible in our relationships. In Paul's letter to Philemon, three lives intersect—Onesimus, Philemon and Paul. Through their story, we see how the Scripture breaks down human barriers and transforms broken relationships.

1. Onesimus: A Life Renewed by Grace 

Onesimus means "useful." Once a runaway slave, he encounters Paul and discovers a new identity in Christ. Paul writes, "Formerly he was useless to you, but now he is indeed useful to you and to me." He sends him back not as a slave, but as his beloved son and "very heart." His story reminds us that no past failure is beyond the transforming power of God's grace.

2. Philemon: A Heart Called to Forgive

Philemon is challenged to do something even more difficult: to welcome Onesimus not as a slave but as a beloved brother in Christ. Paul does not command him but appeals to his love, asking that his goodness may come freely, not by compulsion. The Gospel calls Philemon to surrender his rights and allow love to overcome resentment and social divisions.

3. Paul: A Mediator of Reconciliation

Paul stands between the two and offers to bear the cost of reconciliation: "If he has wronged you at all, or owes you anything, charge that to my account." His willingness to assume the debt reflects the self-giving love of Christ, who takes upon Himself the burden of our sins to restore our relationship with God.

Where do we find ourselves in this story today? Are we Onesimus, needing God's grace to renew our lives? Are we Philemon, called to forgive and welcome others without conditions? Or are we Paul, willing to build bridges and bear the cost of reconciliation?. 

The true test of Christian love is how we transform our relationships. In Christ, strangers become brothers and sisters, debts give way to forgiveness, and broken relationships become opportunities for grace. May we become instruments of this transforming love. Amen.

அடிமைத்தனத்திலிருந்து சகோதரத்துவத்திற்கு: கிறிஸ்தவ அன்பின் மாற்றும் வல்லமை  (பிலேமோன் 1:7–20)

கடவுளின் அருள் நம்முடைய உறவுகளில் வெளிப்பட வேண்டும். புனித பவுல் பிலேமோனுக்கு எழுதிய திருமுகத்தில் மூன்று மனிதர்களின் வாழ்க்கையை நாம் சந்திக்கிறோம் – ஒனேசிமு, பிலேமோன், பவுல். இவர்களுடைய வாழ்க்கை நிகழ்வுகளின் வழியாக, இறை வார்த்தை மனிதர்களுக்கிடையே இருக்கும் தடைகளை உடைத்து, முறிந்த உறவுகளை எவ்வாறு புதுப்பிக்கிறது என்பதை நாம் அறிந்துகொள்கிறோம்.

1. ஒனேசிமு: இறையருளால் புதுப்பிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை

ஒனேசிமு என்ற பெயருக்கு பயனுள்ளவன் என்று பொருள். ஒரு காலத்தில் தன் தலைவரிடமிருந்து தப்பியோடிய அடிமையாக இருந்த அவன், புனித பவுலைச் சந்தித்ததன் வழியாக கிறிஸ்துவில் ஒரு புதிய அடையாளத்தைக் கண்டு கொள்கிறான். பவுல் எழுதுகிறார்: "முன்பு அவன் உமக்குப் பயனற்றவனாக இருந்தான்; இப்பொழுதோ உமக்கும் எனக்கும் பயனுள்ளவனாக இருக்கிறான்."

பவுல் அவனை மீண்டும் அனுப்பும்போது ஓர் அடிமையாக அல்ல, தன் அன்பு மகனாகவும், தன் இதயத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமானவர் ஆகவும் அனுப்புகிறார்.

ஒனேசிமுவின் வாழ்க்கை நமக்கு ஓர் உண்மையை நினைவூட்டுகிறது: நம்முடைய கடந்தகாலத் தவறுகளோ தோல்விகளோ எதுவாக இருந்தாலும், அவற்றைவிட இறைவனின் அருள் வல்லமையானது. அந்த அருள் நம் வாழ்க்கையைப் புதிதாக்கும்.

2. பிலேமோன்: மன்னிக்கும் மனதிற்கு அழைக்கப்படுபவர்  

பிலேமோனுக்கு இன்னும் பெரியதொரு சவால் காத்திருக்கிறது. ஒனேசிமுவை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; ஆனால் முன்பு இருந்ததைப்போல ஓர் அடிமையாக அல்ல, கிறிஸ்துவில் அன்பான சகோதரனாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பவுல் அவருக்குக் கட்டளை இடவில்லை. மாறாக, அன்பின் அடிப்படையில் வேண்டுகோள் விடுக்கிறார். பிலேமோன் செய்யும் நன்மை கட்டாயத்தினால் அல்ல, மனமுவந்து செய்யப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.

நற்செய்தி நமக்கும் இதே சவாலை முன்வைக்கிறது. நம்முடைய உரிமை, பெருமை, மனக்கசப்பு, சமூக வேறுபாடுகள் ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு, அன்பிற்கு முதலிடம் கொடுக்க நாம் தயாராக இருக்கிறோமா? மன்னிப்பின் வழியாக மற்றவர்களைச் சகோதர சகோதரி களாக ஏற்றுக்கொள்ள நம்மை அழைக்கிறது.

3. பவுல்: ஒப்புரவுக்கு வழி அமைப்பவர்

பவுல் இந்த இருவருக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக நிற்கிறார். அவர்களுக்கிடையே நல்லிணக்கம் ஏற்படுவதற்கான பொறுப்பைத் தானே ஏற்றுக்கொள்ள முன்வருகிறார்.

"அவன் உமக்கு ஏதாவது தீங்கு செய்திருந்தாலோ, கடன்பட்டு இருந்தாலோ, அதை என் கணக்கில் எழுதிவிடும்" என்று கூறுகிறார்.

பவுலின் இந்த மனப்பான்மை கிறிஸ்துவின் தன்னலமற்ற அன்பை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. கிறிஸ்து நம்முடைய பாவங்களின் சுமையைத் தம்மீது ஏற்றுக்கொண்டு, இறைவனோடு நம்மை மீண்டும் ஒப்புரவாக்கினார்.

இன்றைய நம் வாழ்க்கையில் இந்த மூவரில் நாம் யாராக இருக்கிறோம்?

இறையருளால் புதுப்பிக்கப்பட வேண்டிய ஒனேசிமுவாக இருக்கிறோமா? மற்றவர்களை நிபந்தனையின்றி மன்னித்து, சகோதர சகோதரிகளாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பிலேமோனாக இருக்கிறோமா? அல்லது மனிதர்களுக்கிடையே பாலமாக நின்று, ஒப்புரவுக்காகத் தியாகம் செய்யத் தயாராக இருக்கும் பவுலாக இருக்கிறோமா?

கிறிஸ்தவ அன்பின் உண்மையான சோதனை, நம்முடைய உறவுகளை நாம் எவ்வாறு மாற்றுகிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது. கிறிஸ்துவில் அந்நியர்கள் சகோதர சகோதரிகளாக மாறுகிறார்கள்; கடன்களுக்குப் பதிலாக மன்னிப்பு மலர்கிறது; முறிந்த உறவுகள்கூட இறையருள் வெளிப்படும் வாய்ப்புகளாக மாறுகின்றன. இந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் இறை அன்பின் கருவிகளாக நாம் வாழ இறைவன் நமக்கு அருள்புரிவாராக. ஆமென்.

Sr.அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - ஏசாயா 66 : 9 / Isaiah 66:9

 ஆதவன் தியானம்                                                                      எண் :- 2105 - நாள் :- 13.11.2026

"பெறப்பண்ணுகிறவராகிய நான் பெறச்செய்யாமல் இருப்பேனோ என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; பிரசவிக்கப்பண்ணுகிறவராகிய நான் பிரசவத்தைத் தடுப்பேனோ என்று உன் தேவன் சொல்லுகிறார்." ( ஏசாயா 66 : 9 )

குழந்தையில்லாமை என்பது மிகப்பெரிய சோகம்தான். ஒரு குழந்தையாவது பிறந்துவிடாதா என்று ஏக்கத்துடன் கோவில் கோவிலாக அலைந்து பல நேர்ச்சைகள் செய்து தவமிருக்கின்றனர் பலர். அன்பானவர்களே, இன்றைய வசனம் அப்படித் தவிக்கும் மக்களுக்கு ஆறுதலளிக்கும் வசனமாக உள்ளது. உயிர்களைப் பிறக்கச் செய்கின்றவர் கர்த்தர். அப்படி பிறக்கச் செய்கின்ற நான் பிரசவத்தைத் தடுக்கமாட்டேன் என்கின்றார் அவர். 

குழந்தையில்லா பிரச்சனையினால் பல குடும்பங்கள் பிரிந்து விடுகின்றன. சில கணவர்கள் குழந்தை இல்லாததால் மனைவியை ஒதுக்கி வைக்கின்றனர். ஆனால் நமது கர்த்தர் அத்தகைய நிலைமையை மாற்ற வல்லவர். அப்படிப் பிரிவினை வராமல் தடுத்து குடும்பத்திலேயே முன்புபோல மகிழ்ச்சியுடன் குடியிருக்கச் செய்கின்றவர். இதனையே நாம், "மலடியைச் சந்தோஷமான பிள்ளைத்தாய்ச்சியாக்கி, வீட்டிலே குடியிருக்கப்பண்ணுகிறார்." ( சங்கீதம் 113 : 9 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, திருமணமாகி இத்தனை ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டதே என்று கலக்கமடையவேண்டாம். மனிதர்களுக்குத்தான் வயதும் ஆண்டுகளும் கடந்து செல்வது ஒரு பிரச்னை. ஆனால் தேவனுக்கு இவை ஒரு பிரச்சனையல்ல. எந்த வயதிலும் ஒரு பெண்ணைத் தாய்மையடையச் செய்ய தேவனால் கூடும். ஆம், 75 வயதில் ஆபிரகாமுக்கு ஒரு குழந்தையை வாக்களித்து 100  வது வயதில் ஈசாக்கைக் கொடுத்து ஆசீர்வதித்தார் தேவன். அப்போது அவர் மனைவி சாராள் குழந்தை பெறம் உடல் தகுதியை இழந்துவிட்டாள். ஆனாலும் தேவன் வாக்களித்தபடி ஈசாக்கை மகனாகக் கொடுத்து ஆசீர்வதித்தார். தேவனால்  கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை.  

மேலும், சாமுவேல் தீர்க்கத்தரிசியின் தந்தை எல்கானாவுக்கு இரண்டு மனைவிகள், ஒருத்தியின் பெயர் அன்னாள் இன்னொருத்தி பெனின்னாள். அன்னாளுக்குக்  குழந்தை இல்லை. அன்னாளை அவளது சக்களத்தி பெனின்னாள் குழந்தையில்லாத நிலையைக் குத்திக்காட்டி பல்வேறு வார்த்தைகளால் துக்கப்படுத்துவாள்.  அப்போது அன்னாள் சாப்பிடாமல் அழுதுகொண்டிருப்பாள்  (1 சாமுவேல் 1:6, 7).

ஆனால் அன்னாள் துக்கத்திலேயே அமிழ்ந்துபோய்விடவில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் பரிகாரியாகிய கர்த்தர் ஒருவர் உண்டு என்பதை அவள் அறிந்திருந்ததால்  பொருத்தனையோடு ஜெபித்து தனது உள்ளத்தை அவரது சந்நிதியில் ஊற்றிவிட்டாள். பின்பு அவள் துக்கமுகமாய் இருக்கவில்லை என்று வாசிக்கின்றோம் (1 சாமுவேல் 1:18). ஆம், கர்த்தரிடம் எனது துக்கத்தைச் சொல்லிவிட்டேன் இனி அவர் பார்த்துக்கொள்வார் என்று அவள் உறுதியாக நம்பினாள். இன்று பெனின்னாளின் குழந்தைகள் யார் என்பது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் அன்னாளின் மகன் சாமுவேலை மிகப்பெரிய தீர்க்கத்தரிசியாக தேவன் மாற்றினார். மட்டுமல்ல, தொடர்ந்து அவள் மூன்று ஆண் குழந்தைகளையும் இரண்டு பெண் குழந்தைகளையும் பெற்றாள்.

அன்னாளைப்போலக்  கேலி பேச்சுக்களையும் அவமதிப்புகளையும் ஒருவேளை நீங்கள் சந்தித்திருக்கலாம். சூழ்நிலைகளையும் மருத்துவ அறிக்கைகளையும் பார்த்துப் பயந்துபோயிருக்கலாம். ஆனால்,  எல்லாவற்றையும் நமக்குச்  சாதகமாக மாற்றிட தேவனால் கூடும் என்று விசுவாசியுங்கள். இதுகுறித்துப் பல்வேறு சாட்சிகளை நான் கேட்டிருக்கிறேன். எல்லா பரிசோதனை முடிவுகளும் எதிர்மறையான அறிக்கையினைத் தந்து,  மருத்துவர்கள் கைவிட்டு 100 சதம் முடியாது என்று கைவிடப்பட்டவர்கள் கர்த்தரது அதிசயத் தொடுதலால் குழந்தைப்பேறு பெற்றுள்ளனர். விசுவாசத்துடன் கர்த்தரை நம்பிக்  காத்திருங்கள். கர்த்தர் அதிசயம் செய்வார். 

குழந்தையில்லாத மனவேதனைகளால் கலங்கி நிற்கும் மக்களைப்பார்த்துக்  கர்த்தர் கேட்கின்றார், "பெறப்பண்ணுகிறவராகிய நான் பெறச்செய்யாமல் இருப்பேனோ? நிச்சயமாகப்  பெறச்செய்வார். அவரையே உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். 

தேவ செய்தி:- ✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்  

AATHAVAN MEDITATION

No. 2105 – Date: 13.11.2026

“Shall I bring to the point of birth and not give delivery?” says the LORD. “Or shall I who gives delivery shut the womb?” says your God. (Isaiah 66:9 – NASB)

Childlessness is indeed a great sorrow. Many people, longing for at least one child, go from one temple to another, make numerous vows and undertake various religious observances. Beloved ones, today's Scripture verse is a source of comfort to those who are going through such anguish. It is the Lord who brings forth life. He declares that He, who causes a child to be conceived and brought forth, will not prevent the delivery.

The problem of childlessness has caused many families to break apart. Some husbands even distance themselves from their wives because they have no children. But our Lord is able to change such situations. He can prevent such divisions and enable families to live together in happiness, just as before. This is what we read in the Scriptures:

“He makes the barren woman abide in the house as a joyful mother of children.” (Psalm 113:9 – NASB)

Yes, beloved ones, do not become anxious thinking, "So many years have passed since our marriage, and we still have no child." The passing of age and years may be a problem for human beings, but it is never a problem for God. God is able to make a woman a mother at any age. Indeed, God promised Abraham a child when he was 75 years old and blessed him with Isaac when he was 100. By then, his wife Sarah had passed the age of childbearing. Nevertheless, God fulfilled His promise and blessed Abraham with Isaac as his son. Nothing is impossible with God.

Furthermore, Elkanah, the father of the prophet Samuel, had two wives. One was Hannah and the other was Peninnah. Hannah had no children. Her rival, Peninnah, would repeatedly taunt her about her childlessness and deeply wound her with hurtful words. As a result, Hannah would weep and refuse to eat (1 Samuel 1:6–7).

However, Hannah did not remain overwhelmed by her sorrow. She knew that there was a Lord who could provide a solution to every problem. Therefore, she prayed with a vow and poured out her heart before His presence. Afterwards, we read that she was no longer sad (1 Samuel 1:18). Yes, she firmly believed, "I have told the Lord about my sorrow; from now on, He will take care of everything."

Today, we do not know who Peninnah's children were. But God transformed Hannah's son Samuel into a great prophet. Not only that, but she subsequently gave birth to three more sons and two daughters.

Like Hannah, you too may have experienced ridicule, mockery and humiliation. You may have become frightened by your circumstances and medical reports. But believe that God is able to turn everything in your favour. I have heard many testimonies concerning this. There are people whose medical test results were consistently unfavourable, and whom doctors had given up on, declaring that there was absolutely no possibility of having children. Yet, through the miraculous touch of the Lord, they were blessed with children.

Wait upon the Lord, trusting Him with unwavering faith. The Lord will perform a miracle.

Looking at those who are distressed by the anguish of childlessness, the Lord asks:

"Shall I bring to the point of birth and not give delivery?"

Certainly, He is able to bring it to pass. Hold firmly to Him alone!

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🍒 Saved by Mercy, Renewed by the Spirit- Titus 3:1–7 / இறை இரக்கத்தால் மீட்கப்பட்டு, தூய ஆவியால் புதுப்பிக்கப்பட்டு - தீத்து 3:1–7

                     - Sr. Amutha, ICM

Saved by Mercy, Renewed by the Spirit, Called to Reflect God's Love (Titus 3:1–7)

In today's first reading, St. Paul invites us to examine not only how we live as Christians but also the source from which our Christian life flows. He speaks about gentleness, obedience, humility, peace and consideration towards everyone. These are not merely good human qualities; they are the fruits of a heart that has encountered God's mercy.

Paul asks us not to speak evil of others, not to be quarrelsome, and to show kindness to everyone. Then he gives a reason that goes much deeper: "For we ourselves were once foolish, disobedient and misled." In other words, before judging another person's weakness, we must remember our own. When we forget our past, we easily become proud; when we remember how patiently God has dealt with us, we become patient with others. 

Then comes the central message: "But when the kindness and generous love of God our Saviour appeared, He saved us, not because of any righteous deeds we had done, but because of His mercy." This is the beauty of God's grace: we are not loved because we are worthy; we become worthy through His love, a gift of His mercy.

Through the bath of rebirth and renewal by the Holy Spirit, God does not simply forgive our past; He wants to transform our hearts. He challenges our pride, selfishness, bitterness and judgmental attitudes. Those who have received mercy must become merciful; those who have experienced God's love must make others experience that love. This is the true evidence of a life renewed by the Holy Spirit.

Let us ask ourselves: Does God's mercy reach others through me?

Merciful Father, renew our hearts through Your Spirit. May the mercy we receive from You transform our attitudes, our relationships and our lives. Make us instruments of Your love and compassion. Amen.

இறை இரக்கத்தால் மீட்கப்பட்டு, தூய ஆவியால் புதுப்பிக்கப்பட்டு, இறையன்பைப் பிரதிபலிக்க அழைக்கப்பட்டவர்கள் (தீத்து 3:1–7)

இன்றைய முதல் வாசகத்தில், தூய பவுலடியார் நாம் கிறிஸ்தவர்களாக எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதை மட்டுமல்ல, நம்முடைய கிறிஸ்தவ வாழ்வின் அடிப்படை எது என்பதையும் சிந்திக்க அழைக்கிறார். எல்லோரிடமும் கனிவாகவும், பணிவாகவும், அமைதியாகவும், பொறுமையாகவும், நல்லிணக்கத்தோடும் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறார். இவை வெறும் மனிதப் பண்புகள் மட்டுமல்ல; இறைவனின் இரக்கத்தை அனுபவித்த இதயத்திலிருந்து வெளிப்படும் நற்பண்புகள்.

பிறரைப் பற்றித் தீமையாகப் பேசாதீர்கள், சண்டையிடாதீர்கள், எல்லோரிடமும் அன்பும் கனிவும் காட்டுங்கள் என்று பவுலடியார் கூறுகிறார். அதற்கான காரணத்தையும் ஆழமாக விளக்குகிறார்: "நாமும் ஒரு காலத்தில் அறிவற்றவர்களாகவும், கீழ்ப்படியாதவர்களாகவும், வழிதவறிச் சென்றவர்களாகவும் இருந்தோம்." பிறருடைய குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்கு முன், நம்முடைய கடந்த காலத்தையும் பலவீனங்களையும் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். நம்முடைய கடந்த காலத்தை மறந்தால் ஆணவம் வளர்கிறது; நம்மீது இறைவன் எவ்வளவு பொறுமையோடு இரக்கம் காட்டினார் என்பதை நினைத்தால், நாமும் பிறரிடம் பொறுமையோடும் இரக்கத்தோடும் நடந்துகொள்வோம்.

இதன் மையமான செய்தி இதுதான்: "நம் மீட்பரான கடவுளின் நன்மையும் அன்பும் வெளிப்பட்டபோது, நாம் செய்த நீதியான செயல்களால் அல்ல, அவரது இரக்கத்தினாலேயே அவர் நம்மை மீட்டார்." இதுவே இறையருளின் அழகு. நாம் தகுதியானவர்கள் என்பதால் இறைவன் நம்மை அன்பு செய்வதில்லை; மாறாக, அவரது அன்பும் இரக்கமும் நம்மைத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றுகின்றன.

தூய ஆவியால் நாம் புதுப்பிக்கப்பட்டு, மறுபிறப்பு என்னும் திருமுழுக்கின் வழியாக, இறைவன் நம்முடைய கடந்த காலப் பாவங்களை மன்னிப்பதோடு நின்றுவிடுவதில்லை; நமது இதயத்தையே புதுப்பிக்க விரும்புகிறார். நம்முடைய ஆணவம், சுயநலம், கசப்பான மனநிலை, பிறரைக் குறை கூறும் பழக்கம் ஆகியவற்றிலிருந்து நம்மை மாற்ற விரும்புகிறார். இறைவனின் இரக்கத்தைப் பெற்றவர்கள் பிறரிடம் இரக்கம் காட்ட வேண்டும்; இறையன்பை அனுபவித்தவர்கள் மற்றவர்களும் அந்த அன்பை அனுபவிக்கச் செய்ய வேண்டும். இதுவே தூய ஆவியால் புதுப்பிக்கப்பட்ட வாழ்வின் உண்மையான அடையாளம்.

நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்வோம்: இறைவனிடமிருந்து நாம் பெற்ற இரக்கம், நம் வழியாக மற்றவர்களையும் சென்றடைகிறதா?

இரக்கமுள்ள இறைவா, உமது தூய ஆவியால் எங்கள் இதயங்களைப் புதுப்பித்தருளும். உம்மிடமிருந்து நாங்கள் பெற்ற இரக்கம், எங்கள் மனப்பான்மையையும், உறவுகளையும், வாழ்வையும் மாற்றட்டும். உமது அன்பையும் இரக்கத்தையும் பிறருக்குக் கொண்டு செல்லும் கருவிகளாக எங்களை மாற்றியருளும். ஆமென்.

Sr.அமுதா,ICM

🦋 Meditation verse - நியாதிபதிகள் 16:20 / Judges 16:20

 ஆதவன் தியானம்                                                                       எண் :- 2104 - நாள் :- 12.11.2026

"அப்பொழுது அவள்: சிம்சோனே, பெலிஸ்தர் உன்மேல் வந்துவிட்டார்கள் என்றாள்; அவன் நித்திரைவிட்டு விழித்து, கர்த்தர் தன்னைவிட்டு விலகினதை அறியாமல், எப்போதும்போல உதறிப்போட்டு வெளியே போவேன் என்றான்." (நியாதிபதிகள் 16:20)

பரிசுத்த ஆவியானவர் வழங்கும் எச்சரிக்கைச் செய்தி

இன்று கிறிஸ்தவ ஆவிக்குரிய சபைகள் என்று கூறப்படும் சபைகளின் விசுவாசிகள் மற்றும் ஊழியர்களின் பரிதாபகரமான நிலையினைக்குறித்து தேவன் எனக்கு உணர்த்தி எழுதும்படி கூறிய வார்த்தைகளே இன்றைய தியான வசனமாகும். 

ஆவிக்குரிய வாழ்வில் தனி மனிதர்களானானும், கிறிஸ்துவுக்கு ஊழியம் செய்கின்றவர்கள் ஆனாலும்  தொடர்ந்து ஆவியானவரின் உணர்த்துதலுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்து வாழ்ந்தால் என்ன கேடு ஏற்படும் என்பதற்குச் சிம்சோனின் வாழ்க்கை ஒரு உதாரணமான எச்சரிப்பாக இருக்கின்றது.  

பெலிஸ்தியரின் கையிலிருந்து தனது மக்களை விடுவிக்கத்  தேவன் தெரிந்துகொண்ட மனிதன்தான் சிம்சோன். அவன் பிறப்பதற்குமுன்னரே  அவனை எப்படி வளர்க்கவேண்டும் என அவனது பெற்றோருக்கு தேவன் பல அறிவுரைகள் கூறியிருந்தார். இப்படித் தேவனால்  முன்தெரிந்து கொள்ளப்பட்டவன்தான் சிம்சோன். என்றாலும் அவனது பாவ வாழ்க்கை தேவனை விட்டு அவனைப் பிரித்தது. சிம்சோன் பெண்கள் விஷயத்தில் தாறுமாறான வாழ்க்கை கொண்டவனாக இருந்தான். பாலியல் பாவ வாழ்க்கை அவனது ஆவிக்குரிய வாழ்வைக் கெடுத்தது.  

தெலீலாள் எனும் பெண்ணின் மடியில் படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தான் அவன். அவள், "சிம்சோனே, பெலிஸ்தர் உன்மேல் வந்துவிட்டார்கள் என்றாள்". ஆம் அன்பானவர்களே, இதுபோலவே இன்று பல ஆவிக்குரிய சகோதர சகோதரிகளும், ஊழியர்களும் தங்களது ஆவிக்குரிய நோக்கத்தை மறந்தவர்களாக பாவத்துக்கு அடிமையாகி, பாவ இன்பத்தில் மூழ்கி  ஆவிக்குரிய தூக்கத்தில் இருக்கின்றனர். தெலீலாளைப்போல அவர்களை அந்தப் பாவ வாழ்க்கையே  இக்கட்டாகி அவர்களை  எழுப்பிவிட்டாலும் தப்பிக்க முடியாது. 

ஆம், தெலீலாளின் மடியில் படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்த சிம்சோனுக்கு என்ன நேர்ந்தது தெரியுமா?  பெலிஸ்தியர்கள் அவனைக் கைதுசெய்ய வந்தபோது அவனால் எதுவும் செய்யமுடியவில்லை. காரணம், பாவ வாழ்க்கை வாழ்ந்த அவனிடமிருந்து கர்த்தர் விலகிவிட்டார். ஆனால் அவன் அதனை அறியவில்லை. அவன் நித்திரைவிட்டு விழித்து, கர்த்தர் தன்னைவிட்டு விலகினதை அறியாமல், எப்போதும்போல உதறிப்போட்டு வெளியே போவேன் என்றான். ஆனால் அவனால் பெலிஸ்தியருக்குத் தப்பிக்க முடியவில்லை. 

"பெலிஸ்தர் அவனைப் பிடித்து, அவன் கண்களைப் பிடுங்கி, அவனைக் காசாவுக்குக் கொண்டுபோய், அவனுக்கு இரண்டு வெண்கல விலங்குபோட்டுச் சிறைச்சாலையிலே மாவரைத்துக்கொண்டிருக்க வைத்தார்கள்". (நியாதிபதிகள் 16:21) ஆம், கர்த்தருக்காக பயன்படவேண்டியவன் கண்களை இழந்து அடிமையாக மாவரைத்துக்கொண்டிருந்தான். 

பாவத்தை விட்டு மனம்திரும்பாத, திரும்ப விரும்பாத விசுவாசிகளும் ஊழியர்களும் இப்படியே இருப்பார்கள். கர்த்தர் அவர்களை விட்டு விலகியதை அவர்கள் அறியமாட்டார்கள். அவர்களது ஆவிக்குரிய கண்கள் குருடாக்கப்படும். வேத சத்தியங்களையோ, வேத வசனங்களையோ அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி அரைத்த மாவையே அரைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள் (அதாவது புதிய ஆவிக்குரிய வெளிபடுத்தல்களை இழந்து எப்போதோ தாங்கள் கேட்டதையே கிளிப்பிள்ளையைப்போல திரும்பத் திரும்பக் கூறிக்கொண்டிருப்பார்கள்). வேத சத்தியங்களைப் போதிப்பதை விட்டு மற்ற ஊழியர்களைக் குறைகூறி சமூக ஊடகங்களில் சாட்சிக்கேடான பதிவுகளைப் பரப்பி கிறிஸ்துவை அவமானப்படுத்துவார்கள். 

அனால் விசுவாசிகளைவிட இத்தகைய கண்கள் குருடாக்கப்பட்ட ஊழியர்களின் முடிவின் நிலையோ பரிதாபமாக இருக்கும். இவர்கள் தங்களது ஆவிக்குரிய வாழ்வை இழப்பது மட்டுமல்ல தங்களை நாடிவரும் விசுவாசிகளின் கூட்டத்தையும் அழிவுக்குநேராகக் கொண்டுசெல்வார்கள். கண்களை இழந்த சிம்சோன் வேடிக்கைக் காட்டுவதைப்  பார்க்க கூட்டம் சேர்ந்ததைப்போல இவர்களுக்கும் கூட்டம் சேரலாம். ஆனால் சிம்சோனின் வாழ்வில் நாம் பார்க்கின்றோம் அவனை வேடிக்கைபார்க்க வந்திருந்த கூட்டத்தோடு அவனும் மடிந்து அழிந்தான். 

ஆம், "என் ஜீவன் பெலிஸ்தரோடேகூட மடியக்கடவது என்று சொல்லி, பலமாய்ச் சாய்க்க, அந்த வீடு அதில் இருந்த பிரபுக்கள்மேலும் எல்லா ஜனங்கள்மேலும் விழுந்தது; இவ்விதமாய் அவன் உயிரோடிருக்கையில் அவனால் கொல்லப்பட்டவர்களைப் பார்க்கிலும், அவன் சாகும்போது அவனால் கொல்லப்பட்டவர்கள் அதிகமாயிருந்தார்கள்." (நியாதிபதிகள் 16:30)

தொடர்ந்து ஆவியானவரின் உணர்த்துதலுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்து வாழ்ந்தால் தனி மனிதனானாலும் ஊழியனானாலும் அவர்களின் பரிதாபகரமான முடிவு இதுதான். எச்சரிக்கையாக இருந்து மனம் திரும்புவோம். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN DAILY MEDITATION

No. 2104 – Date: 12.11.2026

“She said, ‘The Philistines are upon you, Samson!’ And he awoke from his sleep and said, ‘I will go out as at other times and shake myself free.’ But he did not know that the LORD had departed from him.” (Judges 16:20 – NASB)

A Warning Message from the Holy Spirit

The meditation verse for today is based on the words that God impressed upon my heart and instructed me to write concerning the deplorable spiritual condition of believers and ministers in churches that claim to be Christian spiritual churches today.

The life of Samson stands as a solemn warning and an example of the disastrous consequences that can befall individuals, including those who serve Christ, when they continue to live in sin and persistently resist the conviction of the Holy Spirit.

Samson was the man whom God had chosen to deliver His people from the hands of the Philistines. Even before his birth, God had given his parents several instructions concerning how he should be brought up. Thus, Samson was a man foreknown and chosen by God. Nevertheless, his sinful lifestyle separated him from God. Samson led an immoral life, particularly in matters concerning women. His life of sexual sin destroyed his spiritual life.

He was sleeping with his head resting on the lap of a woman named Delilah. She said to him, “Samson, the Philistines are upon you!” Dearly beloved, in much the same way, many Christian brothers and sisters and ministers today have forgotten their spiritual purpose. They have become enslaved to sin, immersed in sinful pleasures and fallen into spiritual slumber. Like Delilah, their sinful lifestyle itself will eventually place them in a crisis and awaken them to their danger, but by then, they may find themselves unable to escape.

Yes, do you know what happened to Samson, who was sleeping with his head resting on Delilah's lap? When the Philistines came to capture him, he was powerless to do anything. The reason was that the LORD had departed from him because of his sinful lifestyle. But he did not realise it. He awoke from his sleep and thought that he could shake himself free and go out as he had always done. However, he could not escape from the Philistines.

“Then the Philistines seized him and gouged out his eyes; and they brought him down to Gaza and bound him with bronze chains, and he was a grinder in the prison.” (Judges 16:21 – NASB)

Yes, the man who was supposed to be used for the Lord's purposes had lost his eyesight and was reduced to the condition of a slave, grinding grain in prison.

Believers and ministers who refuse to repent of their sins, or who have no desire to turn away from them, will end up in a similar condition. They will not even realise that the Lord has departed from them. Their spiritual eyes will become blind. They will be unable to understand the truths of Scripture or comprehend the Word of God. Instead, they will keep grinding the same grain over and over again. In other words, having lost fresh spiritual revelations, they will keep repeating, like parrots, the very same things they heard long ago.

Instead of teaching the truths of Scripture, they will indulge in criticising other ministers and spread disgraceful and scandalous posts on social media, thereby bringing dishonour to Christ.

However, the ultimate condition of such spiritually blinded ministers will be even more tragic than that of ordinary believers. Not only will they lose their own spiritual lives, but they will also lead the crowds of believers who follow them towards destruction. Just as a crowd gathered to watch Samson perform for their entertainment after he had lost his eyesight, crowds may also gather around these ministers. But we see from Samson's life that he too perished along with the crowd that had gathered to watch him.

Yes, “Samson said, ‘Let me die with the Philistines!’ And he bent with all his might so that the house fell on the lords and all the people who were in it. So, the dead whom he killed at his death were more than those whom he killed in his life.” (Judges 16:30 – NASB)

Whether an individual believer or a minister, this is the tragic end that awaits anyone who continues to live in sin and persistently resists the conviction of the Holy Spirit.

Let us remain vigilant, heed this warning, and repent of our sins!

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - ഉല്പത്തി 15:7

 ആധവൻ ധ്യാനം

നമ്പർ :- 2103 – തീയതി :- 11.11.2026

"ഈ ദേശം നിനക്ക് അവകാശമായി നൽകേണ്ടതിന് നിന്നെ കൽദയരുടെ പട്ടണമായ ഊരിൽനിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന യഹോവയായ ഞാൻ തന്നെയാണ്" എന്ന് അവിടുന്ന് അവനോട് അരുളിച്ചെയ്തു. (ഉല്പത്തി 15:7)

ആത്മീയജീവിതം എന്നത് വേർതിരിക്കപ്പെട്ട ഒരു അനുഭവമാണ്. ഒരു മനുഷ്യനെ ആത്മീയ അനുഗ്രഹങ്ങൾകൊണ്ട് നിറയ്ക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ദൈവം അവനെ മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നു. അതുവരെ അവൻ ജീവിച്ചിരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും, കൂടെ ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യരും, അവന്റെ ജീവിതരീതികളും എല്ലാം മാറ്റി, അവനെ വേർതിരിച്ച് തന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.

അബ്രഹാം ദൈവത്തെ അറിയുന്നവനോ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നവനോ ആയിരുന്നില്ല. വിഗ്രഹങ്ങളെ ആരാധിച്ചിരുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരുന്നു അവൻ. എന്നാൽ ദൈവം തന്റെ കൃപയാലുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ അബ്രഹാമിന് തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി. അതിനെയാണ്, "ഈ ദേശം നിനക്ക് അവകാശമായി നൽകേണ്ടതിന് നിന്നെ കൽദയരുടെ പട്ടണമായ ഊരിൽനിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന യഹോവയായ ഞാൻ തന്നെയാണ്" എന്ന് ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നത്. അതായത്, നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കേണ്ടതിനാണ് ഞാൻ നിന്നെ അവിടെനിന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത്.

എന്നാൽ അബ്രഹാമിനെക്കുറിച്ച് നാം ഇപ്രകാരം വായിക്കുന്നു: "വിശ്വാസത്താൽ അവൻ വാഗ്ദത്തം ലഭിച്ച ദേശത്ത് അന്യദേശക്കാരനെപ്പോലെ പാർത്തു. അതേ വാഗ്ദത്തത്തിന്റെ കൂട്ടവകാശികളായ യിസ്ഹാക്കിനോടും യാക്കോബിനോടുംകൂടെ കൂടാരങ്ങളിൽ താമസിച്ചു. എന്തെന്നാൽ, ദൈവം തന്നെ രൂപകല്പന ചെയ്ത് പണിതുറപ്പിച്ച അടിസ്ഥാനങ്ങളുള്ള നഗരത്തിനായി അവൻ കാത്തിരുന്നു." (എബ്രായർ 11:9,10)

അബ്രഹാം വാഗ്ദത്തദേശത്ത് പരദേശിയായി ജീവിച്ചു എന്നുമാത്രമല്ല, ദൈവം ആ ദേശം അബ്രഹാമിന്റെ സന്തതികൾക്ക് ഉടനടി നൽകുകയും ചെയ്തില്ല. അവരെ 430 വർഷക്കാലം (പുറപ്പാട് 12:40) ഈജിപ്തുകാരുടെ അടിമകളായി കഴിയാൻ അനുവദിച്ചു. പിന്നീട് വിവിധ പ്രതിസന്ധികളിലൂടെയും കഷ്ടതകളിലൂടെയും കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയ ശേഷമാണ് വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്ക് അവരെ നയിച്ചത്.

ഇന്നും അബ്രഹാമിനെപ്പോലെ ഇതേ വേർതിരിക്കപ്പെട്ട ജീവിതമാണ് ദൈവം തന്റെ ആത്മീയ ജനമായ നമുക്കും നൽകുന്നത്. ദൈവത്തെ അറിയാതെ ജീവിച്ചിരുന്ന നമ്മെ രക്ഷയുടെ അനുഭവത്തിലൂടെ ആദ്യം അവിടുന്ന് വേർതിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പഴയ സുഹൃദ്ബന്ധങ്ങൾ, പഴയ ജീവിതരീതി, പഴയ മനോഭാവങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം മാറ്റി നമ്മെ നടത്തുവാനാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അബ്രഹാം തന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിച്ചതുപോലെ നാമും നമ്മെത്തന്നെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിച്ച് ജീവിക്കേണ്ടതിനാണ് അവിടുന്ന് ഇപ്രകാരം ചെയ്യുന്നത്. അതിനാൽ നാം ദൈവത്തോട് അനുസരണയുള്ളവരായിരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

താൻ ജനിച്ച സ്ഥലവും ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്നുപോലും അറിയാത്ത ഒരു യാത്രയാണ് അബ്രഹാം ആരംഭിച്ചത്. ഇന്നത്തെപ്പോലെ യാത്രാസൗകര്യങ്ങളോ വാർത്താവിനിമയ സംവിധാനങ്ങളോ ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത്, ദൈവത്തിനുവേണ്ടി തന്റെ പഴയ ബന്ധങ്ങളെല്ലാം പൂർണമായും ഉപേക്ഷിച്ചു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത് അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ വേദനയുണ്ടാക്കിയിരിക്കണം.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനത്തിൽ അബ്രഹാമിനോട് അരുളിച്ചെയ്തതുപോലെ ദൈവം നമ്മോടും അരുളിച്ചെയ്യുന്നു:

"എന്റെ പ്രിയ മകനേ, മകളേ, സ്വർഗീയ കനാൻദേശം നിനക്ക് അവകാശമായി നൽകേണ്ടതിന് നിന്നെ വേർതിരിച്ച് വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന കർത്താവ് ഞാൻ തന്നെയാണ്."

അബ്രഹാമിനെപ്പോലെ നാം ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട്, നമ്മുടെ പഴയ പാപജീവിതത്തെയും പാപത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പഴയ സുഹൃത്തുക്കളുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, വിശ്വാസത്തോടെ ദൈവത്തെ അനുഗമിക്കാൻ തയ്യാറാണോ?

അന്ന് അബ്രഹാം പരദേശിയെപ്പോലെ ജീവിച്ച്, യിസ്ഹാക്കിനോടും യാക്കോബിനോടുംകൂടെ കൂടാരങ്ങളിൽ താമസിച്ചു. കാരണം, ദൈവം തന്നെ രൂപകല്പന ചെയ്ത് പണിതുറപ്പിച്ച അടിസ്ഥാനങ്ങളുള്ള നഗരത്തിനായി അവൻ കാത്തിരുന്നു.

അതുപോലെ നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതത്തിലും ചില കഷ്ടതകൾ സഹിക്കേണ്ടതും ചില ത്യാഗങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതും ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം. എന്നാൽ അവ ശാശ്വതമല്ല. ദൈവത്തിനുവേണ്ടി നാം അനുഭവിക്കുന്ന ഇത്തരം കഷ്ടതകൾക്കും സഹനങ്ങൾക്കും ദൈവം തീർച്ചയായും തക്കതായ പ്രതിഫലം നൽകും.

അതിന് നാം തയ്യാറാണോ?

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - ஆதியாகமம் 15 : 7 / Genesis 15:7

ஆதவன் தியானம்

எண் :- 2103 - நாள் :- 11.11.2026

"பின்னும் அவர் அவனை நோக்கி: இந்தத் தேசத்தை உனக்குச் சுதந்தரமாகக் கொடுக்கும்பொருட்டு, உன்னை ஊர் என்கிற கல்தேயருடைய பட்டணத்திலிருந்து அழைத்துவந்த கர்த்தர் நானே என்றார்." ( ஆதியாகமம் 15 : 7 )

ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை என்பது பிரித்தெடுக்கப்பட்ட அனுபவமாகும். ஒரு மனிதனை தேவன் ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களினால் நிரப்புமுன் அவனை மற்றவர்களிலிருந்து பிரித்தெடுக்கின்றார். அதுவரை ஒருவர் வாழ்ந்த சூழ்நிலை, உடன் வாழ்ந்த மனிதர்கள், வாழ்க்கை நடத்தை இவை அனைத்தையும் மாற்றி அவர்களைப்  பிரித்தெடுத்து பயன்படுத்துகின்றார். 

ஆபிரகாம் தேவனை அறிந்த மனிதனோ, தேவனை ஆராதித்த மனிதனோ அல்ல. விக்கிரகங்களை ஆராதித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு சாதாரண மனிதன். ஆனால் தேவன் தனது கிருபையின் தெரிந்துகொள்ளுதல்மூலம் ஆபிரகாமுக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்தினார். அதனையே, இந்தத் தேசத்தை உனக்குச் சுதந்தரமாகக் கொடுக்கும்பொருட்டு - அதாவது உன்னை ஆசீர்வதிக்கும் பொருட்டு - உன்னை ஊர் என்கிற கல்தேயருடைய பட்டணத்திலிருந்து அழைத்துவந்த கர்த்தர் நானே என்று தேவன் கூறுகின்றார். 

ஆனால் ஆபிரகாம் "விசுவாசத்தினாலே  வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்ட தேசத்திலே பரதேசியைப்போல சஞ்சரித்து, அந்த வாக்குத்தத்தத்திற்கு உடன் சுதந்தரராகிய ஈசாக்கோடும் யாக்கோபோடும் கூடாரங்களிலே குடியிருந்தான்; ஏனெனில், தேவன் தாமே கட்டி உண்டாக்கின அஸ்திபாரங்களுள்ள நகரத்துக்கு அவன் காத்திருந்தான்." ( எபிரெயர் 11 : 9, 10 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆபிரகாம் பரதேசியாக சஞ்சரித்தது மட்டுமல்ல, தேவன் தேசத்தை ஆபிரகாமின் சந்ததிக்கு உடனேயே கொடுக்கவுமில்லை. அவர்களை  430 ஆண்டுகள் (யாத்திராகமம் 12:40) எகிப்தியருக்கு அடிமைகளாக வைத்துப் பின்னர் பல்வேறு இக்கட்டான சூழ்நிலைகளை அவர்களுக்குக் கொடுத்து, பின்னரே வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். 

இன்று ஆபிரகாமைப்போல இதே பிரித்தெடுக்கப்பட்ட வாழ்கையினையே தேவன் ஆவிக்குரிய மக்களாகிய நமக்கும் தருகின்றார். தேவனை அறியாத வாழ்க்கை வாழ்ந்திருந்த நம்மை அவர் இரட்சிப்பு அனுபவத்தால் முதலில் பிரித்தெடுக்கின்றார். நமது பழைய நண்பர்கள், பழைய வாழ்க்கை முறை, நமது பழைய மனநிலை இவை அனைத்தையும் மாற்றி நடத்த விரும்புகின்றார். ஆபிரகாம் தேவனுக்குத் தன்னை ஒப்புவித்ததுபோல நாமும் நம்மை அவருக்கு ஒப்புவித்து வாழவேண்டி இப்படிச் செய்கின்றார். அதற்கு நாம் கீழ்ப்படியவேண்டியது  அவசியம். 

தான் பிறந்த இடத்தையும், உற்றாரையும், நண்பர்களையும் விட்டுவிட்டு எங்கு செல்கின்றோம் என்பதே தெரியாத ஒரு பயணத்தை ஆபிரகாம் மேற்கொண்டார். இக்காலத்தைப்போல பயணம் செய்யும் வசதிகளோ, தொலைத்தொடர்பு வசதிகளோ இல்லாத அந்தக்காலத்தில் முற்றிலுமாக பழைய தொடர்புகளை தேவனுக்காக அவர் முறித்துக்கொண்டார். உண்மையில் இது அவருக்கு மனதில் வேதனையைக் கொடுத்திருக்கும். 

அன்பானவர்களே, இன்றைய தியான வசனத்தில் ஆபிரகாமிடம் கூறியதுபோல தேவன் நம்மிடமும் கூறுகின்றார்:- "அருமை மகனே, மகளே, பரம கானானை உனக்குச் சுதந்தரமாகக் கொடுக்கும்பொருட்டு, உன்னைப் பிரித்தெடுத்து அழைத்துவந்த கர்த்தர் நானே"

தேவனின் குரலுக்கு ஆபிரகாமைப்போல நாம் செவிகொடுத்து பழைய பாவ வாழ்க்கையையும், பழைய பாவ நண்பர்களின் தொடர்புகளையும் அறுத்துக்கொண்டு விசுவாசத்துடன் தேவனைப் பின்பற்றத் தயாராக இருக்கின்றோமா?   அன்று ஆபிரகாம் பரதேசியைப்போல சஞ்சரித்து,  ஈசாக்கோடும் யாக்கோபோடும் கூடாரங்களிலே குடியிருந்தான்; ஏனெனில், தேவன் தாமே கட்டி உண்டாக்கின அஸ்திபாரங்களுள்ள நகரத்துக்கு அவன் காத்திருந்தான்.  ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நாமும் இதுபோல சில துன்பங்களைச் சகித்து, தியாகங்களை செய்யவேண்டியிருக்கும்.  ஆனால் அதுவே நிரந்தரமல்ல, நமது இத்தகைய பாடுகளுக்குத் தேவன் நிச்சயமாக ஏற்ற கைம்மாறு தருவார். நாம்  தயாராக இருக்கின்றோமா?

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

No. 2103 – Date: 11.11.2026

“And He said to him, ‘I am the LORD who brought you out of Ur of the Chaldeans, to give you this land to possess it.’” (Genesis 15:7 – NASB)

The spiritual life is an experience of being set apart. Before God fills a person with spiritual blessings, He first sets that person apart from others. He separates them by transforming the environment in which they have lived, the people with whom they have associated, and their way of life, and then uses them for His purposes.

Abraham was neither a person who knew God nor one who worshipped Him. He was an ordinary man who worshipped idols. However, through His gracious choice, God revealed Himself to Abraham. This is what God declares when He says, “I am the LORD who brought you out of Ur of the Chaldeans, to give you this land to possess it”—that is, to bless you.

However, we read about Abraham: “By faith he lived as a stranger in the land of promise, as in a foreign land, dwelling in tents with Isaac and Jacob, fellow heirs of the same promise; for he was looking for the city which has foundations, whose architect and builder is God.” (Hebrews 11:9–10 – NASB)

Not only did Abraham live as a stranger in the promised land, but God did not immediately give the land to Abraham's descendants either. He allowed them to remain enslaved to the Egyptians for 430 years (Exodus 12:40). He then led them through various difficult circumstances before finally bringing them into the Promised Land.

Even today, God leads us, His spiritual people, through this same experience of being set apart, just as He did with Abraham. He first separates us from our former way of life, in which we lived without knowing Him, through the experience of salvation. He desires to transform our old friendships, former lifestyle, and old mindset. He does this so that, just as Abraham surrendered himself to God, we too may surrender ourselves to Him and live for Him. It is essential that we obey Him in this regard.

Abraham undertook a journey without even knowing where he was going, leaving behind his birthplace, relatives, and friends. In those days, there were no travel conveniences or communication facilities like we have today. Yet, for God's sake, he completely severed his former ties. Indeed, this must have caused him considerable emotional pain.

Dearly beloved, just as God spoke to Abraham in today's meditation verse, He speaks to us as well:

"My beloved son and daughter, I am the LORD who set you apart and called you out, in order to give you the heavenly Canaan as your inheritance."

Are we ready to listen to God's voice, just as Abraham did, break away from our former sinful life and associations with old sinful companions, and follow God in faith?

In those days, Abraham lived as a stranger, dwelling in tents with Isaac and Jacob, because he was waiting for the city that God Himself had designed and built on foundations. Likewise, in our spiritual journey, we may have to endure certain hardships and make sacrifices. However, these are not permanent. God will surely reward us appropriately for all the suffering we undergo for His sake.

Are we ready?

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🍒 Grace Trains Us to Live a New Life -Titus 2:11–14 / இறையருள் அருள் ஒரு புதிய வாழ்க்கையை வாழ நமக்குப் பயிற்சி அளிக்கிறது - தீத்து 2:11–14

                    - Sr. Amutha, ICM

In today's first reading, St. Paul gives us a profound understanding of God's grace: "The grace of God has appeared, saving all." Grace is not merely God's kindness towards us or His forgiveness of our sins. Grace is God entering our lives to transform us from within.

Paul uses a very interesting expression: God's grace trains us. Grace is not passive; it is an active force that educates, corrects, challenges and transforms us. It teaches us how to live. And to say 'No' to whatever takes us away from God and 'Yes' to a life of self-control, justice and devotion.

Sometimes we want God's grace to change our circumstances, our difficulties and the people around us. But God's first desire is to change us. We may ask God to remove our struggles, but grace may instead give us the strength to face them differently. We may ask God to change another person's attitude, but grace may begin by changing our own attitude towards that person. Paul further reminds us that Christ gave Himself to redeem us and make us His own people, eager to do what is good. Jesus did not give His life merely to forgive our past; He gave His life to transform our future. We are not simply forgiven sinners; we are people who belong to Christ. Our identity must be visible in the way we live.

There is also a beautiful tension in this reading: Christ has already appeared in grace, yet we are still waiting for His glorious coming. We live between the grace we have received and the glory we hope to share. Every day becomes an opportunity to prepare ourselves, not through faithful living.

Therefore, the question is are we allowing God's grace to make us more Christ-like? Are we becoming less judgmental, less self-centred and more forgiving, compassionate and generous? The greatest evidence of grace is how deeply Christ is transforming our lives.

Lord Jesus, let Your grace not pass through our lives without transforming us. Teach us to reject whatever takes us away from You and embrace whatever brings us closer to You. May our words, attitudes and actions reflect Your presence, so that through our lives others may experience Your goodness and love. Amen.

இறையருள் அருள் ஒரு புதிய வாழ்க்கையை வாழ  நமக்குப் பயிற்சி அளிக்கிறது (தீத்து 2:11–14)

இன்றைய முதல் வாசகத்தில், புனித பவுல் இறையருளைப் பற்றி ஓர் ஆழமான உண்மையை எடுத்துரைக்கிறார்: “கடவுளின் அருள் தோன்றி, அனைவருக்கும் மீட்பைக் கொண்டு வந்துள்ளது.” இறையருள் என்பது கடவுள் நம்மை மன்னிப்பது மட்டுமல்ல; நம் வாழ்வுக்குள் நுழைந்து, நம்மை உள்ளத்திலிருந்து மாற்றுகின்ற ஓர் ஆற்றலாகும்.

பவுல் ஓர் அழகான வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறார்: “கடவுளின் அருள் நமக்குப் பயிற்சி அளிக்கிறது.” ஆம், இறையருள் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது, திருத்துகிறது, நம்மை மாற்றுகிறது. கடவுளிடமிருந்து நம்மைப் பிரிக்கின்றவற்றை 'வேண்டாம்' என்று சொல்லவும், தன்னடக்கம், நேர்மை, இறைப்பற்று நிறைந்த வாழ்வை 'ஆம்' என்று ஏற்றுக்கொள்ளவும் நமக்குப் பயிற்சி அளிக்கிறது. சில நேரங்களில் நம்முடைய துன்பங்களையும், சூழ்நிலைகளையும், மற்றவர்களையும் இறையருள் மாற்ற வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். ஆனால் கடவுளின் முதல் விருப்பம் நம்மை மாற்றுவதுதான். நம்முடைய பிரச்சினைகளை நீக்குமாறு நாம் வேண்டும்போது, அவற்றைத் துணிவோடு எதிர்கொள்ளும் வலிமையை இறையருள் தரலாம். மற்றவர்களின் மனப்பான்மை மாற வேண்டும் என்று விரும்பும்போது, முதலில் அவர்களைப் பற்றிய நம்முடைய மனப்பான்மையை இறையருள் மாற்றலாம்.

கிறிஸ்து நம்மை மீட்கவும், நன்மை செய்வதில் ஆர்வமுள்ள தமக்குரிய மக்களாக உருவாக்கவும் தம்மையே கையளித்தார். அவர் நம்முடைய கடந்தகாலப் பாவங்களை மன்னிப்பதற்காக மட்டுமல்ல, நம்முடைய எதிர்கால வாழ்வையே மாற்றுவதற்காகத் தம் உயிரைக் கொடுத்தார். நாம் மன்னிக்கப் பட்டவர்கள் மட்டுமல்ல; கிறிஸ்துவுக்குச் சொந்தமானவர்கள். அந்த அடையாளம் நம்முடைய வாழ்வில் வெளிப்பட வேண்டும்.

இந்த வாசகத்தில் ஓர் அழகான உண்மை இருக்கிறது. கிறிஸ்து தம் அருளில் ஏற்கெனவே நம்மிடம் வந்துவிட்டார்; அதேவேளையில், அவரது மாட்சிமை நிறைந்த வருகைக்காகவும் காத்திருக்கிறோம். நாம் பெற்ற இறையருளுக்கும், எதிர்நோக்கும் விண்ணக மாட்சிமைக்கும் இடையில் வாழும் நாம், ஒவ்வொரு நாளும் நம் வாழ்வை இறைவனுக்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆகவே, நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்வோம்: இறையருள் நம்மை உண்மையிலேயே கிறிஸ்துவைப் போல் மாற்ற அனுமதிக்கிறோமா? பிறரைக் குறை கூறுவதைக் குறைத்து, சுயநலத்தை விட்டுவிட்டு, மன்னிக்கும் மனமும், இரக்கமும், தாராள மனமும் கொண்டவர்களாக மாறுகிறோமா? இறையருளின் உண்மையான அடையாளம், கிறிஸ்து நம் வாழ்வில் ஏற்படுத்தும் மாற்றமே!

ஆண்டவராகிய இயேசுவே, உமது அருள் எங்கள் வாழ்வை மாற்றாமல் கடந்து செல்ல அனுமதிக்காதேயும். உம்மிடமிருந்து எங்களைப் பிரிக்கின்றவற்றை விலக்கவும், உம்மை நெருங்கி வரச் செய்கின்றவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளவும் எங்களுக்குக் கற்றுத் தாரும். எங்கள் வார்த்தைகளிலும், மனப்பான்மையிலும், செயல்களிலும் உமது அன்பும் நன்மைத்தனமும் வெளிப்படச் செய்தருளும். ஆமென்.

Sr. அமுதா, ICM

🦋 Meditation verse - பிலிப்பியர் 3:7, 8 / Philippians 3:7, 8

ஆதவன் தியானம்

எண் :- 2102 - நாள் :- 10.11.2026

"ஆகிலும், எனக்கு இலாபமாயிருந்தவைகள் எவைகளோ அவைகளைக் கிறிஸ்துவுக்காக நஷ்டமென்று எண்ணினேன். அதுமாத்திரமல்ல, என் கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவை அறிகிற அறிவின் மேன்மைக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்." (பிலிப்பியர் 3:7, 8)

பாரம்பரிய பெருமை நம்மைத் தேவனுக்கு உகந்தவர்களாக மாற்றிடாது. நாம் தேவனை அறிந்துகொள்ள அவைகள் தடைகளாகவே இருக்கும். ஆம், நமது வாழ்வில் கிறிஸ்து இயேசுவை நாம் அறிந்துகொள்வதற்குத் தடைக்கற்களாக இருப்பவை நாம் நமக்குப் பெருமை என்று கருதக்கூடிய காரியங்கள்தான். அவைகளை நாம் குப்பையென்று கருதி விட்டுவிடும்போதுதான் கிறிஸ்துவை நமது வாழ்வில் மெய்யாக அறிந்துகொள்ள முடியும். 

அன்று யூதர்களுக்கு இப்படியொரு பெருமை இருந்தது. அதாவது, அவர்களுக்குத் தங்களை ஆபிரகாமின் சந்ததியினர் எனக் கூறிக்கொள்வதில் ஒரு பெருமை இருந்தது. மனிதர்களின் பாவ அடிமைத்தனத்தைக்குறித்து இயேசு கிறிஸ்து அவர்களிடம் விளக்கியபோது அவர்கள் அவருக்குப் பெருமையாகப் பின்வருமாறு பதில்கூறினர். "நாங்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியாயிருக்கிறோம், நாங்கள் ஒருக்காலும் ஒருவனுக்கும் அடிமைகளாயிருக்கவில்லை; விடுதலையாவீர்கள் என்று நீர் எப்படிச் சொல்லுகிறீர்." (யோவான் 8:33) இந்தப் பெருமை காரணமாக அவர்களால் கிறிஸ்துவை மேசியாவாக வாழ்வில் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை.

இன்று கிறிஸ்தவர்களில் பலருக்கு இப்படிப்பட்ட பெருமை உள்ளதை நாம் மறுக்க முடியாது. பொதுவாக, ஆவிக்குரிய சத்தியங்களைச் சிலருக்கு நாம் எடுத்துக்கூறும்போது இந்தப் பெருமை அவர்களிடம் வெளிப்படும். அப்போது  நம்மிடம் அவர்கள், "நாங்கள் பரம்பரைக் கிறிஸ்தவர்கள்... எங்க அப்பா அம்மா மிகுந்த பக்தியாக எங்களை வளர்த்தார்கள்....ஞாயிறு ஆராதனையை நாங்கள் புறக்கணிப்பதில்லை........கோவில் காரியங்களில் எங்க தாத்தா காலத்திலிருந்தே எங்கள் குடும்பம்தான் முன்னே நிற்கும்....இந்த ஊருக்கு எங்கள் குடும்பம் செய்த நல்லதுபோல வேறு யாரும் செய்திருக்கமாட்டார்கள்......." என்பார்கள். இப்படிப் பெருமைபேசிக்கொண்டு இருப்போமானால் நாம் கிறிஸ்துவை வாழ்வில் அறிந்துகொள்ள முடியாது; இவைகள் வெறும் குப்பைகள். 

இப்படி ஒரு பெருமை பவுல் அப்போஸ்தலருக்கு ஒருகாலத்தில் இருந்தது. தேவனுக்காக தான் செய்த மேன்மையான காரியங்கள் என்று அவர் எண்ணிக்கொண்டிருந்த அவற்றை அவர், "நான் எட்டாம் நாளில் விருத்தசேதனமடைந்தவன், இஸ்ரவேல் வம்சத்தான், பென்யமீன் கோத்திரத்தான், எபிரெயரில் பிறந்த எபிரெயன், நியாயப்பிரமாணத்தின்படி பரிசேயன்;  பக்திவைராக்கியத்தின்படி சபையைத் துன்பப்படுத்தினவன், நியாயப்பிரமாணத்திற்குரிய நீதியின்படி குற்றம் சாட்டப்படாதவன்."  (பிலிப்பியர் 3:5,6) என்று கூறுகின்றார்.

ஆனால் இவை எதுவும் மெய்யான தேவனை அறிந்துகொள்ள அவருக்கு உதவிடவில்லை. "அவருக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று விட்டேன்; குப்பையுமாக எண்ணுகிறேன்" (பிலிப்பியர் 3:11) என அவர் இந்தப் பெருமை அனைத்தையும் கிறிஸ்துவுக்காக குப்பை என்று  விட்டுவிட்டப் பின்னர்தான் உண்மையினை அறிந்துகொண்டார். "சத்தியத்தையும் அறிவீர்கள், சத்தியம் உங்களை விடுதலையாக்கும் " (யோவான் 8:32) எனும் வசனத்தின்படி சத்தியத்தை அறிந்தபின்னர் அவர் விடுதலை வாழ்வையும் சுவைத்தார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நம்மிடம் நம்மைக்குறித்தும் நமது குடும்பப் பாரம்பரிய பெருமைகளைக்குறித்தும் இத்தகைய வைராக்கியமான எண்ணம்  இருக்குமானால் அவற்றை கிறிஸ்துவிடம் அறிக்கைசெய்து விட்டுவிடும்போதுதான் நாம் கிறிஸ்துவை வாழ்வில் அறிந்துகொள்ள முடியும். இல்லையானால் அந்தப் பெருமைகளைப்  பேசிப்பேசி  நமது வாழ்வின் இறுதிவரை கிறிஸ்துவை வாழ்வில் சுவைக்காதவர்களாகவே மரித்துப்போவோம். எனவே நமக்கு இலாபமாயிருப்பவை என நாம் பெருமையாக எண்ணும் பாரம்பரிய பெருமைகளைக்  கிறிஸ்துவுக்காக நஷ்டமென்று எண்ணி விட்டுவிடுவோம். இத்தகைய எண்ணம் கொண்டு இதுவரை வாழ்ந்திருப்போமானால் அவரிடம் மன்னிப்பை வேண்டுவோம்.

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

No. 2102 – Date: 10.11.2026

“But whatever things were gain to me, those things I have counted as loss for the sake of Christ. More than that, I count all things to be loss in view of the surpassing value of knowing Christ Jesus my Lord.” (Philippians 3:7, 8 – NASB)

Traditional pride does not make us acceptable to God. Rather, it becomes a hindrance to knowing Him. Yes, the very things that we consider reasons for taking pride in ourselves can become stumbling blocks that prevent us from knowing Christ Jesus in our lives. Only when we consider them rubbish and let go of them can we truly come to know Christ in our lives.

The Jews in those days had a similar source of pride. They took great pride in calling themselves descendants of Abraham. When Jesus Christ explained to them about humanity's bondage to sin, they responded arrogantly, saying, “We are Abraham’s descendants and have never yet been enslaved to anyone; how is it that You say, ‘You will become free’?” (John 8:33 – NASB). Because of this pride, they were unable to recognise Christ as the Messiah in their lives.

Today, we cannot deny that many Christians also harbour this kind of pride. Generally, when we explain spiritual truths to certain people, this pride becomes evident in their responses. They say, “We are Christians by birth. Our parents brought us up with great devotion. We never neglect Sunday worship. Our family has always taken the lead in church activities, ever since our grandparents' days. No other family in this town could have done as much good as ours...” If we continue boasting about such things, we will never be able to know Christ in our lives. All these are nothing but rubbish.

The Apostle Paul himself once had this kind of pride. He considered certain things he had accomplished for God to be great achievements. He describes them as follows: “circumcised the eighth day, of the nation of Israel, of the tribe of Benjamin, a Hebrew of Hebrews; as to the Law, a Pharisee; as to zeal, a persecutor of the church; as to the righteousness which is in the Law, found blameless.” (Philippians 3:5, 6 – NASB).

However, none of these things helped him truly know God. Only after he gave up all these sources of pride for the sake of Christ, declaring, “I have suffered the loss of all things, and count them but rubbish” (Philippians 3:8 – NASB), did he come to know the truth. As the Scripture says, “and you will know the truth, and the truth will make you free” (John 8:32 – NASB), after knowing the truth, he also experienced the freedom that comes from Christ.

Yes, dear ones, if we harbour such intense pride in ourselves and in our family's traditional heritage, we must confess it before Christ and let it go. Only then can we truly know Christ in our lives. Otherwise, we may spend our entire lives boasting about these things and eventually die without ever experiencing Christ personally in our lives.

Therefore, let us consider as loss for the sake of Christ all those traditional privileges and family heritages that we proudly regard as gains. If we have lived with such an attitude of pride until now, let us seek His forgiveness.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦