🦋 Meditation verse - யோவான் 4: 34 / John 4:34

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1861

🔆 2026 மார்ச் 13, வெள்ளி      

"நான் என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தத்தின்படி செய்து அவருடைய கிரியையை முடிப்பதே என்னுடைய போஜனமாயிருக்கிறது." ( யோவான் 4: 34)

இந்த உலகத்தில் உயிர்வாழ்வதற்காக உணவு உண்பவர்களும் உண்டு உண்பதற்காகவே உயிர்வாழும் போஜனப்பிரியர்களும் உண்டு. இதுபோலவே, தேவனை அறியவேண்டும் என ஆர்வமுடன் தேவனைத் தேடுபவர்களும் உண்டு, தேவனிடமிருந்து எப்போதும் எதையாவது கேட்டுப் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும் எனும் உலக ஆசைகளால் நிறைந்து ஜெபிப்பவர்களும் உண்டு. 

ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துத் தனது சுய சித்தத்தைத் தேடாமல் தன்னைக்குறித்த பிதாவின் சித்தம் அறிந்து செயல்படுத்துபவராக இருந்தார்.  உலகத்தின் மீட்புக்காக தனது உயிர் பலியாகவேண்டும் என்பதே பிதாவின் சித்தம் என்பதனை அவர் அறிந்திருந்தார். அந்தப் பிதாவின் சித்தத்தின்படி செய்து அவருடைய கிரியையை முடிப்பதே என்னுடைய போஜனமாயிருக்கிறது என்று கூறுகின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் ஒவ்வொருவரைக் குறித்தும் தேவனுக்கு ஒரு சித்தமுண்டு. முதலில் நாம் நம்மைக்குறித்தத் தேவ சித்தத்தை அறியவேண்டியது அவசியம். அப்படி அறிந்துகொண்டோமானால் நமது வாழ்வில் நடக்கும் காரியங்களுக்காக நாம் அளவுக்கு அதிகமாக மகிழ்ச்சியோ துக்கமோ அடையமாட்டோம்.  அப்போஸ்தலரான பவுல் கிறிஸ்து தன்னை அவருக்கு வெளிப்படுத்தினவுடன், "நடுங்கித் திகைத்து: ஆண்டவரே, நான் என்ன செய்யச் சித்தமாயிருக்கிறீர் என்றான். அதற்குக் கர்த்தர்: நீ எழுந்து, பட்டணத்துக்குள்ளே போ, நீ செய்யவேண்டியது அங்கே உனக்குச் சொல்லப்படும் என்றார்." (அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் 9:6) என்று வாசிக்கின்றோம்.

இதனால்தான் அவர் நமக்கும், "நீங்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு ஒத்த வேஷந்தரியாமல்,  தேவனுடைய நன்மையும் பிரியமும் பரிபூரணமுமான  சித்தம்  இன்னதென்று பகுத்தறியத்தக்கதாக, உங்கள் மனம் புதிதாகிறதினாலே மறுரூபமாகுங்கள்." (ரோமர் 12:2) என்று அறிவுறுத்துகின்றார். அதாவது, உலகம் செல்லும் வழியில் அதற்கேற்றபடி நடவாமல் நமது மனம் புதிதாகி நாம் தேவனுக்கேற்றவர்களாக மறுரூபமாகவேண்டும் என்கிறார். அப்போது தேவ சித்தம் இன்னதென்று நமக்குத் தெரியவரும். சுருக்கமாகக் கூறுவதானால் நாம் முதலில் மறுபடி பிறக்கவேண்டியது அவசியம். 

இன்று பெரும்பாலான மக்கள் தங்களது சுய சித்தத்தையே செய்து முடிக்க எண்ணுகின்றனர்; அதற்காகவே உழைக்கின்றனர்.  மருத்துவராக, பொறியியல் வல்லுனராக, வங்கி அதிகாரியாக, அல்லது IAS, IPS பணி அதிகாரியாக மாறவேண்டும் என்று சித்தமுள்ளவர்களாக இருக்கின்றனர். வேறு சிலர், அரசியலில் உயர்ந்த பதவி அடையவேண்டும் அல்லது மிகப்பெரிய தொழிலதிபராக வேண்டுமென்று எண்ணுகின்றனர். இவர்களில்  ஒருசிலர் தங்களது இலக்கை அடைந்தும் விடுகின்றனர். 

ஆனால் அன்பானர்களே, தங்களைக்குறித்த தேவ சித்தத்தைப் பெரும்பாலானவர்கள் அறிய விரும்புவதுமில்லை, அதனை அடைய முயற்சிப்பதுமில்லை. "என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தத்தின்படி செய்து அவருடைய கிரியையை முடிப்பதே என்னுடைய போஜனமாயிருக்கிறது" என்று கூறிய இயேசு கிறிஸ்து அதனை அடைந்து மேன்மையடைந்தார். உலக ஆசைகளை நிறைவேற்ற அவரைத் தேடாமல் அவர்மேல் மெய்யான அன்புடன் அவரைத் தேடுவோமானால் நம்மைக் குறித்த அவரது சித்தத்தைக் கண்டுகொள்ளமுடியும். இயேசு கூறுவதுபோல அதனைச் செய்து  முடிப்பதே நம்முடைய மெய்யான போஜனமாயிருக்கிறது.

மட்டுமல்ல, பிதாவின் சித்தமறிந்து நாம் வாழும்போது நாமே கிறிஸ்துவுக்குச் சகோதரனும் சகோதரியாக இருக்கின்றோம். இதனையே இயேசு கிறிஸ்து, "பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவின் சித்தத்தின்படி செய்கிறவன் எவனோ அவனே எனக்குச் சகோதரனும் சகோதரியும் தாயுமாய் இருக்கிறான் என்றார்." (மத்தேயு 12: 50) தேவ சித்தம் அறிந்து வாழ முயற்சி செய்வோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

“Within the Seeds” 🌳

📖 AATHAVAN Bible Meditation – No. 1861
🔆 Friday, March 13, 2026

“My food is to do the will of Him who sent Me and to accomplish His work.” — John 4:34

In this world, there are people who eat food in order to live, and there are also those who seem to live mainly for the pleasure of eating. Likewise, there are people who earnestly seek God because they desire to know Him, and there are others who pray only with worldly desires, continually asking God to give them something.

Our Lord Jesus Christ did not seek His own will but lived to know and fulfil the will of the Father concerning Him. He clearly understood that it was the Father’s will for Him to offer His life as a sacrifice for the redemption of the world. Therefore, He declared that doing the will of the One who sent Him and completing His work was His true food.

Yes, dear ones, God has a specific will concerning each one of us. First, it is essential for us to know God’s will for our lives. When we come to understand that will, we will not become excessively joyful or deeply sorrowful about the events that happen in our lives.

When Paul the Apostle encountered Christ and received His revelation, we read that he asked:

“Trembling and astonished, he said, ‘Lord, what do You want me to do?’ And the Lord said to him, ‘Get up and enter the city, and it will be told you what you must do.’” — Acts 9:6

That is why he later exhorts us:

“And do not be conformed to this world, but be transformed by the renewing of your mind, so that you may prove what the will of God is, that which is good and acceptable and perfect.” — Romans 12:2

In other words, instead of following the ways of the world and behaving according to its patterns, our minds must be renewed and we must be transformed to become people who please God. When this happens, we will begin to understand what God’s will truly is. Simply put, we must first experience the new birth.

Today, most people are determined to fulfil their own will and work hard to achieve it. Many desire to become doctors, engineers, bank officers, or civil servants such as IAS or IPS officers. Others aim to attain high political positions or become great industrialists. Some among them do succeed in reaching their goals.

However, dear friends, most people neither desire to know God’s will for their lives nor make an effort to fulfil it. But Jesus Christ, who said, “My food is to do the will of Him who sent Me and to accomplish His work,” fulfilled that will and was exalted.

If we seek Him not merely to satisfy worldly desires but with sincere love for Him, we will discover His will for our lives. And as Jesus said, accomplishing that will becomes our true nourishment.

Moreover, when we live according to the will of the Father, we become brothers and sisters of Christ. As Jesus Christ said:

“For whoever does the will of My Father who is in heaven, he is My brother and sister and mother.” — Matthew 12:50

Therefore, let us strive to know and live according to the will of God.

Divine Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - 1 நாளாகமம் 21: 1 / 1 Chronicles 21:1

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1860

🔆 2026 மார்ச் 12, வியாழன்     

"சாத்தான் இஸ்ரவேலுக்கு விரோதமாய் எழும்பி, இஸ்ரவேலைத் தொகையிடுகிறதற்குத் தாவீதை ஏவிவிட்டது." (1 நாளாகமம் 21: 1)

தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியினால் வழிநடத்தப்பட்ட தேவ மனிதன் தாவீது. வல்லமையான சங்கீதங்களை நாம் இன்றும் பாடி மகிழ்ந்து தேவனைத் துதிக்கத்தக்கதாக பாடி அதனை எழுதிவைத்தவர். ஆனால்,  இங்கு அவர் சாத்தானால் வழிநடத்தப்படுவதை நாம் பார்க்கின்றோம்.

ஆட்டுத்தொழுவத்திலிருந்து எடுத்து அரசனாக தேவன் தாவீதை உயர்த்தியிருந்தார். தேவனே அவனை பல்வேறு நெருக்கடியான சூழ்நிலைகளில் தப்புவித்துக் காத்துவந்தார். ஆனால், சாத்தான் தாவீதின் உள்ளத்தில் பெருமையைத் தோன்றச்செய்தது. தனக்குக் கீழ் எத்தனை மக்கள் இருக்கின்றனர் என்று கணக்குப்பார்த்து அதனால் பெருமைகொள்ள அவன் சாத்தானால் ஏவப்பட்டான். 

"அப்படியே ராஜா தன்னோடிருக்கிற சேனாபதியாகிய யோவாபைப் பார்த்து: ஜனங்களின் இலக்கத்தை நான் அறியும்படிக்கு நீ தாண்முதல் பெயெர்செபா மட்டுமுள்ள இஸ்ரவேலரின் கோத்திரமெங்கும் சுற்றித்திரிந்து ஜனங்களைத் தொகையிடுங்கள் என்றான்." (2 சாமுவேல் 24: 2)

தாவீதின் சேனாதிபதியான யோவாப் தேவ மனிதனல்ல. ஆனால் அவன் தாவீதின் ஒவ்வொரு உயர்வினையும் கண்டுவந்தவன். மக்களைக் கணக்கிடுவது தவறு என்று அவன் மூலம் தேவன் தாவீதுக்கு உணர்வுறுத்தினார். "அப்பொழுது யோவாப் ராஜாவைப் பார்த்து: ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனுடைய கண்கள் காணும்படி உம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தர் ஜனங்களை இப்பொழுது இருக்கிறதைப்பார்க்கிலும், நூறுமடங்கு அதிகமாய் வர்த்திக்கப்பண்ணுவாராக; ஆனாலும் என் ஆண்டவனாகிய ராஜா இந்தக் காரியத்தை விரும்புகிறது என்ன என்றான்." (2 சாமுவேல் 24: 3) ஆனாலும் தாவீது மக்களைக் கணக்குப்பார்க்க யோவாபை ஏவினான். 

இதுவரை தேவனது கிருபையைச் சார்ந்து வாழ்ந்த தாவீது அந்தக் கிருபையினைத் தள்ளித் தனது சுயபலத்தை நம்பத் துவங்கினான். ஆனாலும், அவன் தேவ மனிதனாக இருந்ததால் தேவன் அவனைக் கைவிட்டுவிடவில்லை. அவன் செய்த தவறை ஆவியானவர் அவனுக்கு உணர்த்தினார். எனவே, "இவ்விதமாய் ஜனங்களை எண்ணினபின்பு, ராஜாவின் இருதயம் அவனை வாதித்தது; அப்பொழுது தாவீது கர்த்தரை நோக்கி: நான் இப்படிச் செய்ததினாலே பெரிய பாவஞ்செய்தேன்; இப்போதும் ஆண்டவரே, உமது அடியானின் அக்கிரமத்தை நீக்கிவிடும்; நான் மகா புத்தியீனமாய்ச் செய்தேன் என்றான்." (2 சாமுவேல் 24: 10)

ஆனாலும் தேவன் அவன்மேல் கோபம்கொண்டார்.  அவன் கணக்குப்பார்த்து மகிழ்ந்த மக்களது எண்ணிக்கையைக் குறைவுப்படச் செய்தார். "ஆகையால் கர்த்தர் இஸ்ரவேலிலே கொள்ளை நோயை வரப்பண்ணினார்; அதினால் இஸ்ரவேலில் எழுபதினாயிரம்பேர் மடிந்தார்கள்." (1 நாளாகமம் 21: 14) 

ஆம், தனது தாசனாகிய தாவீதுக்குப் பதிலாக இவ்வளவு பெரிய மக்களை தேவன் அழித்தார். தாவீதுக்குத் தேவன் ஏற்கெனவே வாக்களித்திருந்ததால் அவனை அழிக்காமல் பாதுகாத்தார். இதுவும் தேவனது கிருபையே. அன்பானவர்களே, தேவன் நம்மை நடத்திவந்த பழைய காலங்களை நாம் தாவீதைப்போல மறந்துவிடக்கூடாது. நமது உயர்வு நமது சுய பலத்தால் வந்ததல்ல, மாறாக தேவனது கிருபையினால் கிடைத்தது எனும் உணர்வு நமக்கு எப்போதும் இருக்கவேண்டியது அவசியம். நமது உயர்வைக்குறித்த பெருமை நமக்கு ஏற்படுமானால் நாம் எவ்வளவுதான் பெரிய தேவ மனிதனாக இருந்தாலும் சாத்தான் நம்மை வஞ்சிக்க முடியும். எனவே எச்சரிக்கையாக இருப்போம். 

"சாத்தானாலே நாம் மோசம்போகாதபடிக்கு அப்படிச் செய்தேன்; அவனுடைய தந்திரங்கள் நமக்குத் தெரியாதவைகள் அல்லவே." (2 கொரிந்தியர் 2:11)

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

“Within the Seeds” 🌳

📖 AATHAVAN Bible Meditation – No. 1860
🔆 Thursday, March 12, 2026

“Then Satan stood up against Israel and incited David to count Israel.” — 1 Chronicles 21:1 (NASB)

David was a man of God who was led by the Holy Spirit. He wrote many powerful psalms through which we still rejoice and praise God today. Yet here we see that David was influenced by Satan.

God had lifted David from the sheepfold and made him king. The Lord Himself had delivered and protected him through many difficult situations. However, Satan caused pride to arise in David’s heart. David was tempted to count how many people were under his rule so that he could take pride in the size of his kingdom.

“The king said to Joab the commander of the army who was with him, ‘Go about now through all the tribes of Israel, from Dan to Beersheba, and register the people, so that I may know the number of the people.’” — 2 Samuel 24:2

Joab, David’s commander, was not a man of God. However, he had witnessed every stage of David’s rise. Through him, God warned David that counting the people was wrong.

“But Joab said to the king, ‘Now may the Lord your God add to the people a hundred times as many as they are, while the eyes of my lord the king still see; but why does my lord the king delight in this thing?’” — 2 Samuel 24:3

Even so, David commanded Joab to go and count the people.

Until that moment, David had lived depending on the grace of God. But now he began to set aside that grace and trust in his own strength. Yet because David was a man of God, the Lord did not abandon him. The Spirit made him realize his mistake.

“Now David’s heart troubled him after he had numbered the people. So David said to the Lord, ‘I have sinned greatly in what I have done. But now, Lord, please take away the guilt of Your servant, for I have acted very foolishly.’” — 2 Samuel 24:10

However, God was displeased with this act. The very people whose numbers David had taken pride in were reduced.

“So the Lord sent a plague on Israel; seventy thousand men of Israel fell.” — 1 Chronicles 21:14

Yes, instead of destroying His servant David, God allowed many people to perish. Because God had already given His promise to David, He protected him. This too was the grace of God.

Beloved, we should not forget the earlier days in which God led and sustained us, as David did for a moment. Our elevation and success do not come from our own strength but from the grace of God. We must always keep this truth in our hearts. If pride about our achievements arises within us, Satan can deceive us—no matter how great a servant of God we may be. Therefore, let us remain watchful.

“…so that no advantage would be taken of us by Satan, for we are not ignorant of his schemes.” — 2 Corinthians 2:11

Divine Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - எபேசியர் 4: 24 / Ephesians 4:24

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1859

🔆 2026 மார்ச் 11, புதன்    

"மெய்யான நீதியிலும் பரிசுத்தத்திலும் தேவனுடைய சாயலாக சிருஷ்டிக்கப்பட்ட புதிய மனுஷனைத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள்." ( எபேசியர் 4: 24)

நீதி, நியாயம் குறித்துப் பலரும் பேசுவதை நாம் பார்த்திருக்கலாம். பிரச்சனைகள் ஏற்படும்போது, "நீ செய்வது உனக்கே சரியாகத் தெரிகிறதா?" என்று மற்றவர்களைப் பார்த்துச் சிலர் சிலவேளைகளில் கோபத்தில் கேட்பதுண்டு.  அதற்கு மற்றவர், "நான் நியாயமாகத்தான் செய்கின்றேன்" என்பார்கள். அதாவது, இரண்டுபேரும் நீதி நியாயத்தைத் தாங்கள் கடைபிடிப்பதாகக் கூறிக்கொள்கின்றனர். அப்படியானால் எதுதான் மெய்யான நீதி? யார் கூறுவது உண்மை?

மேலும் சிலர் தங்களுக்குப் பிடித்தமானவர்கள் செய்யும் தவறையும் நியாயப்படுத்துவார்கள். சமீபத்தில், டீ கடை ஒன்றில் டீ அருந்திக் கொண்டிருக்கும்போது இருவர் பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கவனித்தேன். சொந்த மனைவியைத் தள்ளிவிட்டு வேறொரு நடிகையுடன் நெருக்கமாக இருக்கும் நடிகர் ஒருவரது விசுவாசி அந்த நடிகருக்கு ஆதரவாக, "இதில் என்னத் தவறு இருக்கின்றது? அவருக்குப் பிடித்தவருடன் வாழ அவருக்கு உரிமை இல்லையா?" என்று கூறினார். அதற்கு மற்றவர், "உங்கள் மருமகன் இப்படி உங்கள் மகளைத் தள்ளிவிட்டு இப்படி வேறொரு பெண்ணை மணந்துகொள்ள முயன்றால் இதுபோல பேசுவார்களா?" என்று கேட்டார். அதற்கு மற்றவர் பதில் பேசாமல் இருந்தார்.    

ஆம் அன்பானவர்களே, மனிதர்களது நீதிகள் இப்படி ஆளுக்கு ஆள் வேறுபடும் நீதியாகவே இருக்கின்றது.  ஒரு நீதிபதி குற்றவாளி என்று அறிவித்த மனிதன் மேல் முறையீடு செய்து இன்னொரு நீதிபதியால் விடுதலை பெறுவதை நாம் பார்க்கின்றோம். எனவே, மனிதர்களது நீதி தேவனுக்குமுன் அழுக்கான கந்தைபோலவே இருக்கின்றது.  "நாங்கள் அனைவரும் தீட்டானவர்கள்போல இருக்கிறோம்; எங்களுடைய நீதிகளெல்லாம்  அழுக்கான  கந்தைபோல இருக்கிறது, நாங்கள் அனைவரும் இலைகளைப்போல் உதிருகிறோம்; எங்கள் அக்கிரமங்கள் காற்றைப்போல் எங்களை அடித்துக்கொண்டு போகிறது" (ஏசாயா 64:6)

இன்றைய தியான வசனம் மெய்யான நீதி மற்றும்  பரிசுத்தத்தைக் குறித்துக் கூறுகின்றது.  தேவன் ஒருவரே நீதியும் பரிசுத்தமும் உள்ளவராக இருக்கின்றார். "ஏனெனில், கிறிஸ்துவும் நம்மைத் தேவனிடத்தில் சேர்க்கும்படி அநீதியுள்ளவர்களுக்குப் பதிலாக நீதியுள்ளவராய்ப் பாவங்களினிமித்தம் ஒருதரம் பாடுபட்டார்; அவர் மாம்சத்திலே கொலையுண்டு, ஆவியிலே உயிர்ப்பிக்கப்பட்டார்."(1பேதுரு3:18). எனவே,  அநீதியுள்ளவர்களுக்குப் பதிலாக நீதியுள்ளவராய் மரித்து உயிர்த்தவரே நம்மை மெய்யான நீதியுள்ளவர்களாக மாற்ற முடியும். 

இன்றைய தியான வசனம், "தேவனுடைய சாயலாக சிருஷ்டிக்கப்பட்ட புதிய மனுஷனைத் தரித்துக்கொள்ளுங்கள்" என்று அறிவுறுத்துகின்றது. நமது பாவங்களுக்காக மரித்து உயிர்த்த கிறிஸ்து நமக்குள் வரும்போது மட்டுமே நாம் அவரைத் தரித்துக்கொண்டவர்கள் என்று கூறமுடியும். இப்படி நாம் கிறிஸ்துவைத் தரித்துக்கொண்டால் மட்டுமே மெய்யான நீதியும் பரிசுத்தமுமுள்ளவர்களாக மாறமுடியும். 

நாம் நீதியுள்ளவர்களாய் வாழ்கின்றோமென்றால் நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் பிறந்தவர்கள் என்பது அதன்மூலம் விளங்கும். ஆம், "அவர் நீதியுள்ளவராயிருக்கிறாரென்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருப்பதினால், நீதியைச் செய்கிறவனெவனும் அவரில் பிறந்தவனென்று அறிந்திருக்கிறீர்கள்." (1 யோவான்  2 : 29) கிறிஸ்து இயேசுவை வாழ்வில் தரித்துக்கொண்டு மெய்யான நீதியிலும் பரிசுத்தத்திலும் வாழ்வோம்; அதாவது, பவுல் அப்போஸ்தலர் கூறுவதுபோல தேவனுடைய சாயலாக சிருஷ்டிக்கப்பட்ட புதிய மனுஷனைத் தரித்துக்கொள்வோம். 

நீதியும், பரிசுத்தமும் இல்லாமால் ஒருவனும் தேவனை அறிவதும் இல்லை; அவரிடம் சேர்வதுமில்லை. 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

“Within the Seeds” 🌳

📖 AATHAVAN Bible Meditation – No. 1859
🔆 Wednesday, March 11, 2026

“Put on the new self, which in the likeness of God has been created in righteousness and holiness of the truth.” — Ephesians 4:24

We often hear many people speaking about righteousness and justice. When conflicts arise, someone may angrily ask another person, “Do you think what you are doing is right?” The other person may reply, “I am acting justly.” In this way, both individuals claim that they are standing for justice. If that is the case, what truly is righteousness? Whose judgment is correct?

At times, people even justify the mistakes of those they like. Recently, while I was drinking tea at a tea stall, I overheard two people having a conversation. One of them supported a certain actor who had abandoned his wife and was closely involved with another actress. He argued in defense of the actor, “What is wrong with that? Doesn’t he have the right to live with the person he likes?” The other person then asked him, “If your own son-in-law pushed aside your daughter and tried to marry another woman, would you still say the same thing?” Hearing this, the first man had no answer and remained silent.

Dear friends, this is how human standards of righteousness often change from person to person. We also see cases where a man declared guilty by one judge is later acquitted by another judge upon appeal. Therefore, human righteousness cannot stand before God. The Bible declares:

“For all of us have become like one who is unclean, And all our righteous deeds are like a filthy garment; And all of us wither like a leaf, And our wrongdoings, like the wind, take us away.” — Isaiah 64:6

Today’s meditation verse speaks about true righteousness and holiness. God alone is perfectly righteous and holy.

“For Christ also suffered for sins once for all time, the righteous for the unrighteous, so that He might bring us to God, having been put to death in the flesh, but made alive in the spirit.” — 1 Peter 3:18

The One who died and rose again—the Righteous One who suffered for the unrighteous—alone has the power to make us truly righteous.

Today’s meditation verse urges us to “put on the new self, created in the likeness of God.” Only when Christ, who died and rose again for our sins, comes into our lives can we truly say that we have put on Christ. When we put on Christ, we are transformed to live in true righteousness and holiness.

When we live righteously, it becomes evident that we are born of Him.

“If you know that He is righteous, you know that everyone who practices righteousness also has been born of Him.” — 1 John 2:29

Therefore, let us put on Christ Jesus in our lives and live in true righteousness and holiness. As the Apostle Paul teaches, let us put on the new self, created in the likeness of God.

Without righteousness and holiness, no one can truly know God or come to Him.

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - உன்னதப்பாட்டு 2: 4 / Song of Songs 2:4

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1858

🔆 2026 மார்ச் 10, செவ்வாய்   

"என்னை விருந்துச்சாலைக்கு அழைத்துக்கொண்டுபோனார்; என்மேல் பறந்த அவருடைய கொடி நேசமே." ( உன்னதப்பாட்டு 2: 4)

விருந்து என்பது நாம் நமது உறவினர்களோடு கொண்டாடும் ஒரு அன்புப்பகிர்வு. நாம் நமக்குத் தெரிந்த எல்லோரையும் விருந்துக்கு அழைப்பதில்லை. அதுபோல எல்லோரிடமும் விருந்து உண்பதற்குச் செல்வதுமில்லை. ஒருவரோடு நாம் விருந்து உண்கின்றோமென்றால் அவர்களோடு நமக்கு நல்ல உறவு இருக்கின்றதென்று பொருள். 

இன்றைய தியான வசனத்தில் எனது அத்தும நேசர் என்னை விருந்துச் சாலைக்கு அழைத்துக்கொண்டுபோனார் என்று பாடுகின்றாள் அவருக்குப் பிரியமான ரூபவதி (அழகுள்ள பெண்). காரணம், அவரது அன்பு கொடிபோல என்மேல் பறந்துகொண்டிருக்கின்றது என்கின்றாள் அவள்.   தேவனுக்கேற்ற வாழ்க்கை வாழும் அவரது விசுவாசிகளைத்தான்  ரூபவதி என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது.

மேலும், தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் திராட்சை ரசத்துடன் கூடிய விருந்து உண்டு என்பதை இயேசு கிறிஸ்துவும் சீடர்களிடம் கூறினார். "நான் தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் நவமான ரசத்தைப் பானம்பண்ணும் நாள்வரைக்கும் திராட்சப்பழரசத்தை இனி நான் பானம்பண்ணுவதில்லையென்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்." ( மாற்கு 14: 25) என்று நாம் வாசிக்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் அவரது பிள்ளைகளாக இருப்போமானால் அவர் நம்மோடும் விருந்து உண்பதற்கு ஆசையாக இருக்கின்றார். அதற்காக நமது இருதயத்தின் கதவுகளைத் தட்டிக்கொண்டிருக்கின்றார். "இதோ, வாசற்படியிலே நின்று தட்டுகிறேன்; ஒருவன் என் சத்தத்தைக்கேட்டு, கதவைத் திறந்தால், அவனிடத்தில் நான் பிரவேசித்து, அவனோடே போஜனம்பண்ணுவேன், அவனும் என்னோடே போஜனம் பண்ணுவான்." ( வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3: 20) என்று கூறப்படவில்லையா? கதவைத் தட்டும் நேசருக்கு நாம்  இருதயத்தைத் திறக்கவேண்டியது மட்டுமே அவசியமாய் இருக்கின்றது. 

வெளிப்படுகின விசேஷத்தில் கூறப்படும் இந்த  அனுபவத்தை நாம் உன்னதப் பாட்டிலும் வாசிக்கின்றோம். "நான் நித்திரைபண்ணினேன், என் இதயமோ விழித்திருந்தது; கதவைத் தட்டுகிற என் நேசரின் சத்தத்தைக் கேட்டேன்: என் சகோதரியே! என் பிரியமே! என் புறாவே! என் உத்தமியே! கதவைத் திற; என் தலை பனியினாலும், என் தலைமயிர் இரவில் பெய்யும் தூறலினாலும் நனைந்திருக்கிறது என்றார்." ( உன்னதப்பாட்டு 5: 2) ஆம், உறங்கிக்கொண்டிருந்தாலும் கதவைத் தட்டும் நேசரின் சத்தத்தைக் கேட்பதற்கு இதயமானது விழித்துக்கொண்டிருந்தது என்று இங்கு வாசிக்கின்றோம். 

இங்கு வேதாகமம் கூறும் விருந்து, உலக விருந்தினைப்போல வயிற்றை நிரப்பும் விருந்தல்ல. மாறாக, இருதயத்தை தேவ அன்பினால் நிரப்பும் விருந்து. தேவன் நம்மோடு கூடவே இருந்து,  தாய், தகப்பனைபோல உறவோடு குடும்பமாக வாழும் விருந்து. தாயைப் பிரிந்திருக்கும் ஒரு இரண்டு வயது குழந்தைக்கு உண்பதற்கும், விளையாடுவதற்கும்  நாம் எதனைக் கொடுத்தாலும் அந்தக் குழந்தை திருப்தியடையாது. மாறாக, அந்தக் குழந்தை தாயின் அரவணைப்பையே பெரிதாகக் கருதும். அதுபோல தேவனோடு ஐக்கியமாக நிரந்தரமாக வாழ்வதே பரலோக விருந்து. 

இந்த உலகினில் நாம் தேவனுக்கு ஏற்ற வாழ்க்கை வாழும்போது அவர் நம்மை இந்த விருந்துச்சாலைக்கு அழைத்துக்கொண்டுபோவார். அவரது அன்புக் கொடி நேசம் நம்மேல் பறக்கும். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

“Within the Seeds” 🌳

📖 AATHAVAN Bible Meditation – No. 1858
🔆 March 10, 2026 – Tuesday

“He has brought me to his banquet hall, and his banner over me is love.” — Song of Songs 2:4

A banquet is a loving celebration that we share with our close relatives and dear ones. We do not invite everyone we know to a feast, nor do we attend a feast hosted by just anyone. If we dine together with someone, it signifies that we share a meaningful relationship with them.

In today’s meditation verse, the beloved bride declares that her loving Bridegroom has brought her into the banquet hall. She says that His banner over her is love. The “beautiful one” mentioned here represents the faithful who live a life pleasing to God.

Furthermore, Jesus Christ also spoke to His disciples about a banquet in the Kingdom of God that includes the fruit of the vine. We read:

“Truly I say to you, I will never again drink of the fruit of the vine until that day when I drink it new in the kingdom of God.”— Gospel of Mark 14:25

Yes, beloved friends, if we are His children, He desires to dine with us. For this reason, He stands at the door of our hearts and knocks:

“Behold, I stand at the door and knock; if anyone hears My voice and opens the door, I will come in to him and will dine with him, and he with Me.”— Book of Revelation 3:20 (NASB) Is it not clearly written so? All that is necessary is that we open our hearts to the loving One who knocks at the door.

This same experience described in Revelation is also found in the Song of Songs:

“I was asleep but my heart was awake. A voice! My beloved was knocking: ‘Open to me, my sister, my darling, my dove, my perfect one! For my head is drenched with dew, my locks with the damp of the night.’” — Song of Songs 5:2

Even while she slept, her heart was awake to hear the voice of her beloved knocking at the door.

The banquet spoken of in the Bible is not like a worldly feast that merely fills the stomach. Rather, it is a feast that fills the heart with divine love. It is a fellowship where God abides with us, living with us as a family—like a tender mother and father.

Consider a two-year-old child separated from its mother. No matter what food or toys we offer, the child will not be satisfied. What the child longs for most is the embrace of the mother. In the same way, the heavenly banquet is to live in eternal fellowship with God.

When we live a life pleasing to God in this world, He will bring us into this banquet hall. His banner of love will fly over us.

Divine Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 94: 9 / Psalms 94:9

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1857

🔆 2026 மார்ச் 09, திங்கள்  

"காதை உண்டாக்கினவர் கேளாரோ? கண்ணை உருவாக்கினவர் காணாரோ?" ( சங்கீதம் 94: 9)

இன்று தங்களது ஜெபங்களுக்குத் தேவனிடமிருந்து  பதில் கிடைக்கவில்லையானால் சிலர் தேவனைக் குற்றப்படுத்துவதுண்டு; முறுமுறுப்பதுண்டு. "எனது பாடுகள், துன்பங்களுக்காக நான் எவ்வளவோ ஜெபிக்கிறேன், இந்தக் கடவுளுக்குக் கண்ணும்  தெரியவில்லை, காதும் கேட்கவில்லை" என்பார்கள். இப்படித்  தங்களது தவறை மறைத்து மற்றவர்களைக் குற்றப்படுத்துவது மனிதர்களது இயற்கைக் குணம்.  

இத்தகைய மனிதர்களைப்பார்த்து இன்றைய தியான வசனம் கேட்கின்றது, "காதை உண்டாக்கினவர் கேளாரோ? கண்ணை உருவாக்கினவர் காணாரோ?" மனிதனே, உனது காதையும் கண்ணையும் உண்டாக்கியவர் தேவன்தான். அப்படியிருக்க அவர் எப்படி உனது துன்பங்களைப் பார்க்காமலும், உனது ஜெபத்தைக் கேட்காமலும் இருப்பார்? ஆம், "கேட்கிற காதும், காண்கிற கண்ணும் ஆகிய இவ்விரண்டையும் கர்த்தர் உண்டாக்கினார்." ( நீதிமொழிகள் 20: 12)

மனிதர்களது தேவனைக் குற்றப்படுத்தும் முமுறுப்புக்குத் தேவன் ஏசாயா தீர்க்கத்தரிசி  மூலம் பதில் கூறுகின்றார்:- "இதோ, இரட்சிக்கக்கூடாதபடிக்குக் கர்த்தருடைய கை குறுகிப்போகவுமில்லை; கேட்கக்கூடாதபடிக்கு அவருடைய செவி மந்தமாகவுமில்லை. உங்கள் அக்கிரமங்களே உங்களுக்கும் உங்கள் தேவனுக்கும் நடுவாகப்பிரிவினை உண்டாக்குகிறது; உங்கள் பாவங்களே அவர் உங்களுக்குச் செவிகொடாதபடிக்கு அவருடைய முகத்தை உங்களுக்கு மறைக்கிறது." ( ஏசாயா 59: 1, 2)

அதாவது, நீ நினைப்பதுபோல எனது செவி மந்தமாகவுமில்லை, எனது கண் குருடாகவுமில்லை, எனது கை உனக்கு உதவமுடியும் குறுகிப்போகவுமில்லை என்கிறார் தேவனாகிய கர்த்தர்.  நமது பாவங்களே தேவனுக்கும் நமக்கும் இடையேத் தடுப்புச் சுவராக நின்று அவர் நமக்கு உதவிடமுடியாதபடி தடுக்கின்றன என்கிறார் அவர். 

ஒரே வீட்டிற்குள் இருந்தாலும் நாம் வீட்டின் மற்ற அறையினுள் இருப்பவர்களைப்  பார்ப்பதற்கு இடையிலிருக்கும் சுவரானது எப்படித் தடையாக இருக்கின்றதோ, அதுபோல நமது பாவங்கள் சுவராக எழும்பி தேவனுக்கும் நமக்கும் பிரிவினை உண்டாக்கிவிடுகின்றது. 

"என் கண் உன்னைத் தப்பவிடாது; நான் இரங்காமல் உன் வழிகளுக்குத்தக்கதை உன்மேல் வரப்பண்ணுவேன்; உன் அருவருப்புகளுக்குத்தக்கது உன் நடுவில் வந்திருக்கும்; அப்பொழுது நான் கர்த்தர் என்று அறிந்துகொள்வீர்கள்." ( எசேக்கியேல் 7: 4) என்கிறார் தேவனாகிய கர்த்தர். 

எனவே அன்பானவர்களே, நமது ஜெபங்களுக்குப் பதில் தரவில்லை என்று தேவனைக் குற்றப்படுத்துவதை விட்டுவிட்டு நாம் முதலில் நம்மைப் பரிசோதித்துப்பார்ப்போம். நம்மிலுள்ள குற்றங்கள், பாவங்களை அவரிடம் ஒளிவின்றி அறிக்கையிடுவோம். தேவனுக்கும் நமக்கும் இடையிலான தடுப்புச் சுவர் தகர்க்கப்படும்போது மட்டுமே தேவனுக்கும் நமக்குமிடையிலான உறவு வலுப்படும். காதையும் கண்ணையும் உண்டாக்கினவர் அனைத்தையும் பார்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

“Within the Seeds” 🌳

📖 AATHAVAN Bible Meditation – No. 1857
🔆 March 09, 2026 – Monday

“He who planted the ear, does He not hear? He who formed the eye, does He not see?” — Book of Psalms 94:9

Today, when some people do not receive an immediate answer from God to their prayers, they begin to blame Him and murmur. They say, “I pray so much about my sufferings and struggles, yet this God neither sees nor hears.” It is human nature to hide one’s own faults and blame someone else.

To such people, today’s meditation verse asks: “He who planted the ear, does He not hear? He who formed the eye, does He not see?”

O man, it is God who created your ears and your eyes. If so, how could He fail to see your suffering or refuse to hear your prayer? Yes,

“The hearing ear and the seeing eye, The LORD has made both of them.” — Book of Proverbs 20:12

God responds to those who accuse Him through the prophet Isaiah:

“Behold, the LORD’S hand is not so short That it cannot save; Nor is His ear so dull That it cannot hear. But your iniquities have made a separation between you and your God, and your sins have hidden His face from you so that He does not hear.” — Book of Isaiah 59:1–2

In other words, the Lord says: “My ear is not dull. My eye is not blind. My hand is not too short to help you.” It is our sins that stand like a barrier between us and God, preventing His help from reaching us.

Even within the same house, a wall prevents us from seeing someone in another room. In the same way, our sins rise like a wall and create separation between us and God.

The Lord also says:

“My eye will show no pity nor will I spare. I will bring their ways upon them and their abominations will be among them; then they will know that I am the LORD!” — Book of Ezekiel 7:4

Therefore, beloved, instead of blaming God for unanswered prayers, let us first examine ourselves. Let us confess our faults and sins openly before Him. Only when the dividing wall between God and us is broken will our relationship with Him grow stronger.

The One who created the ear and the eye is watching everything.

Divine Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - 1 யோவான் 5 : 12 / 1 John 5:12

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1856

🔆 2026 மார்ச் 08, ஞாயிறு 

"குமாரனை உடையவன் ஜீவனை உடையவன், தேவனுடைய குமாரன் இல்லாதவன் ஜீவன் இல்லாதவன்." (1 யோவான்  5 : 12)

ஒரு மனிதனுக்கு உயிர் இருக்கின்றதா இல்லையா என்பதனை நாம் அவனது சுவாசத்தைக் கொண்டு அறியலாம். மருத்துவர்கள் கைநாடி பிடித்துப் பார்ப்பார்கள். அது இதயத்துடிப்பை வெளிப்படுத்தும். இப்படித் துடிப்பு இருக்குமானால் அந்த மனிதனுக்கு உயிர் இருக்கின்றது என்று பொருள். இந்த உயிர்த்துடிப்பு மிகவும் குறைவாக இருக்குமானால் அவனைக் காப்பற்றிட அவனது இதயத்துடிப்பை அதிகரிக்க வகைபார்ப்பார்கள். 

இதுபோலவே கிறிஸ்தவர்கள் என்று கூறிக்கொண்டாலும் ஒருவருக்குள் கிறிஸ்து எந்த அளவுக்கு இருந்து செயல்படுகின்றார் என்பதைப்பொறுத்தே அவரது ஆவிக்குரிய உயிர் இருக்கும். "நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்; என்னாலேயல்லாமல் ஒருவனும் பிதாவினிடத்தில் வரான்." ( யோவான் 14: 6) என்று இயேசு கிறிஸ்துக் கூறவில்லையா? ஆம், அவரே சத்தியமும் ஜீவனும். 

"தேவன் நமக்கு நித்தியஜீவனைத் தந்திருக்கிறார், அந்த ஜீவன் அவருடைய குமாரனில் இருக்கிறதென்பதே அந்தச் சாட்சியாம்." (1 யோவான்  5 : 11) ஆம் அன்பானவர்களே, நித்திய ஜீவன் எனும் முடிவில்லா வாழ்வு கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் இருக்கின்றது. அதை ஏற்கெனவே நமக்கு ஆயத்தமாய் வைத்திருக்கின்றார். அதனை நாம் சுதந்தரித்துக்கொள்ள முயலவேண்டியது அவசியம். எனவேதான் இன்றைய தியான வசனம், "குமாரனை உடையவன் ஜீவனை உடையவன், தேவனுடைய குமாரன் இல்லாதவன் ஜீவன் இல்லாதவன்" என்று கூறி நம்மை அறிவுறுத்துகின்றது. 

ஒருவனுக்குள் கிறிஸ்துவின் ஜீவன் இருக்கின்றது என்பதை நாம் எப்படி அறிந்துகொள்வது? அது மருத்துவர்களைப்போல நாடித்துடிப்பை வைத்து நாம் கண்டுபிடிக்கமுடியாது. மாறாக, நமது மாறுபட்ட வாழ்க்கைதான் அதனை வெளிப்படுத்தும். ஆலயங்களுக்குச் செல்வது, காணிக்கைகள் கொடுப்பது, வேதாகமத்தை வாசிப்பது, போன்ற செயல்கள் நம்மை வெளிப்பார்வைக்கு உயிருள்ளவர்கள்போலக் காண்பிக்கும்.  ஆனால், தேவன் இவற்றுக்கு மேலாக நம்மிடம் எதிர்பார்க்கின்றார். 

கிறிஸ்துவின் காலத்தில் வாழ்ந்த வேதபாரகரும் பரிசேயர்களும் மேற்கூறிய அனைத்து நியமங்களையும் கடைபிடித்தவர்கள்தான்.  ஆனால் இயேசு அவர்களுக்கு "ஐயோ கேடு" என்று கூறுவதை நாம் வாசிக்கின்றோம் (மத்தேயு 23:13 - 32)  இப்படி அவர்களை சபிக்கக் காரணம் என்ன என்பதனையும் இயேசு கிறிஸ்து கூறுகின்றார்:-"அப்படியே நீங்களும் மனுஷருக்கு நீதிமான்கள் என்று புறம்பே காணப்படுகிறீர்கள்; உள்ளத்திலோ மாயத்தினாலும் அக்கிரமத்தினாலும் நிறைந்திருக்கிறீர்கள்." ( மத்தேயு 23: 28)

அதாவது, வெளியே இந்தச் செயல்களை அவர்கள் செய்தாலும் அவர்களது உள்ளமோ மாயத்தினாலும் அக்கிரமத்தினாலும் நிறைந்திருக்கின்றது என்கிறார் இயேசு கிறிஸ்து. அதாவது, உயிரற்ற உடல் எப்படி அசுத்தமான புழுக்களால் நிறைந்து நாற்றமெடுக்குமோ அதுபோல கிறிஸ்துவாகிய உயிர் இல்லையானால் வெளிச்செயல்கள் இப்படியே தேவனுக்குமுன் நாற்றமெடுப்பதாக இருக்கும். கிறிஸ்து நமக்குள் வரும்போது மட்டுமே மாயமும் அக்கிரமமும் நம்மை விட்டு அகலும்.

ஆம், கிறிஸ்து நமக்குள் வரும்போது மட்டுமே நமது பரிசேய குணங்கள் மாறும். காரணம், அவர் நமக்குள் வரும்போது மட்டுமே நமக்குள் உயிர் உண்டாகும். நாம் அவருக்குள் உயிரடையும்போது மட்டுமே நமக்குள் இருக்கும் அசுத்தங்கள் வெளியேறும். மரித்து நான்கு நாட்கள் கடந்தபின் நாற்றமெடுத்த லாசரின் உடல் இயேசு கிறிஸ்துவின் வார்த்தையால் உயிர்பெறவில்லையா? "அன்றியும் இயேசுவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினவருடைய ஆவி உங்களில் வாசமாயிருந்தால், கிறிஸ்துவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினவர் உங்களில் வாசமாயிருக்கிற தம்முடைய ஆவியினாலே சாவுக்கேதுவான உங்கள் சரீரங்களையும் உயிர்ப்பிப்பார்." (ரோமர் 8:11)

சாவுக்கேதுவான நமது  சரீரங்கள் உயிர்ப்பிக்கப்பட கிறிஸ்துவுக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்து அவர் நமக்குள் வரும்படி வேண்டுதல் செய்யவேண்டியது அவசியம். காரணம், அவர் நமக்குள் வரும்போது மட்டுமே நாம் உயிரடைந்து அவருக்குச் சாட்சிகளாக வாழமுடியும். ஆம், "குமாரனை உடையவன் ஜீவனை உடையவன், தேவனுடைய குமாரன் இல்லாதவன் ஜீவன் இல்லாதவன்." நமக்குள் ஜீவன் இருக்கின்றதா என்பதை நாமே நிதானித்துப் பார்ப்போம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

“Within the Seeds” 🌳

📖 AATHAVAN Bible Meditation – No. 1856
🔆 March 08, 2026 – Sunday

“The one who has the Son has the life; the one who does not have the Son of God does not have the life.” — First Epistle of John 5:12

We determine whether a person is alive by observing their breath. Doctors check the pulse; it reveals the heartbeat. If there is a heartbeat, it means the person is alive. If the heartbeat is very weak, they take measures to revive and strengthen it in order to save the person.

In the same way, though someone may call himself a Christian, his spiritual life depends on the measure in which Christ lives and works within him. Did not Jesus say, “I am the way, and the truth, and the life; no one comes to the Father except through Me.” — Gospel of John 14:6? Yes, He alone is the Truth and the Life.

“And the testimony is this, that God has given us eternal life, and this life is in His Son.” — First Epistle of John 5:11.

Beloved, eternal life — the endless life — is found in Christ Jesus. It has already been prepared and made available for us. We must take hold of it. That is why today’s meditation verse clearly warns us: “The one who has the Son has the life; the one who does not have the Son of God does not have the life.”

How can we know whether the life of Christ is within a person? We cannot detect it like a doctor checking a pulse. Instead, a transformed life reveals it. Attending church, giving offerings, and reading the Bible may make us appear spiritually alive outwardly. But God expects more than these external actions.

The scribes and Pharisees who lived in Christ’s time carefully observed all such religious practices. Yet we read that Jesus pronounced “woe” upon them (see Gospel of Matthew 23:13–32). Why did He rebuke them so strongly? He explains in Gospel of Matthew 23:28:

“So, you, too, outwardly appear righteous to people, but inwardly you are full of hypocrisy and lawlessness.”

Though they performed religious acts outwardly, their hearts were filled with hypocrisy and wickedness. Just as a lifeless body becomes corrupt and foul, external works without the life of Christ are offensive before God. Only when Christ comes into us do hypocrisy and lawlessness depart.

Yes, only when Christ enters us will our Pharisaical nature change. For it is only then that true life begins within us. When we come alive in Him, the impurities within us are driven out. Was not the body of Lazarus, which had begun to decay after four days, brought back to life by the word of Jesus?

“But if the Spirit of Him who raised Jesus from the dead dwells in you, He who raised Christ Jesus from the dead will also give life to your mortal bodies through His Spirit who dwells in you.” — Epistle to the Romans 8:11

For our mortal bodies to be made alive, we must surrender ourselves to Christ and invite Him to dwell within us. Only when He comes into us do we receive life and become His witnesses.

Yes, “The one who has the Son has the life; the one who does not have the Son of God does not have the life.” Let each of us examine ourselves and discern whether this life is truly within us.

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash