🦋 Meditation verse - யாத்திராகமம் 10 : 26 / Exodus 10:26

 💥"ஆதவன்" 🌳தியானம் - எண் 1927

📆2026 மே 18, திங்கள்   

"எங்கள் மிருகஜீவன்களும் எங்களோடேகூட வரவேண்டும்; ஒரு குளம்பும் பின்வைக்கப்படுவதில்லை...." ( யாத்திராகமம் 10 : 26 )

மோசேயும் ஆரோனும் பார்வோனிடம் பலமுறை சென்று இஸ்ரவேலரை எகிப்திலிருந்து அனுப்பிவிடும்படி வேண்டிக்கொள்ளும் சம்பவங்களை நாம் யாத்திராகமம் நூலில் வாசிக்கின்றோம். பார்வோன் இஸ்ரவேலரை விடுவிக்க மறுத்துக்கூறிடவே தேவன் பல்வேறு வாதைகளை அனுப்பி எகிப்தியரை வாதித்தார். வாதைகளைக் கண்ட பார்வோன் இஸ்ரவேலரின்  ஆண்கள் மட்டும் சென்று கர்த்தருக்குப் பலிசெலுத்த அனுமதி கொடுத்தான். மோசேயும் ஆரோனும் அதற்கு உடன்படவில்லை. தொடர்ந்து கர்த்தர் வெட்டுக்கிளிகளால் பெரிய வாதையினை எகிப்தின்மேல் அனுப்பினார். 

அதன்பின்னர் பார்வோன் மோசேயை அழைத்து,  "உங்கள் கால்நடைகளை எகிப்தில் விட்டுவிட்டு நீங்கள் மட்டும் செல்லுங்கள்" என்றான். அப்போது மோசே, "எங்கள் மிருகஜீவன்களும் எங்களோடேகூட வரவேண்டும்; ஒரு குளம்பும் பின்வைக்கப்படுவதில்லை. எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு ஆராதனை செய்கிறதற்கு அவைகளிலிருந்து எடுக்கவேண்டும்; இன்னதைக்கொண்டு கர்த்தருக்கு ஆராதனை செய்வோம் என்பது நாங்கள் அங்கே போய்ச் சேருமளவும் எங்களுக்குத் தெரியாது" ( யாத்திராகமம் 10 : 26 ) என்று உறுதியாகக் கூறினார். 

இந்த வசனத்தில், எந்தவொரு கால்நடையையும் விட்டுச் செல்ல முடியாது என்று மோசே கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது. இது, எகிப்திலிருந்து இஸ்ரவேலர் விடுதலையானது ஒரு முழுமையான செயலாக இருக்கவேண்டும் என்று மோசே விரும்பியதைக் காட்டுகின்றது.  மட்டுமல்ல, அவர்களுடைய கால்நடைகள் வெறும் விலங்குகள் அல்ல, அவை அவர்களின் பொருளாதார மற்றும் விவசாய வாழ்வாதாரத்திற்கு இன்றியமையாதவையாக இருந்தன. விவிலிய சூழலில், கால்நடைகள் அவர்களின் அன்றாட வாழ்விலும் பலி செலுத்தும் முறைகளிலும் முக்கியப் பங்கு வகித்தன. ஒரு குளம்பைக் கூட பின்விட்டுச் செல்வது என்பது, வழிபாட்டிற்கும் வாழ்வாதாரத்திற்கும் தங்களுக்குத் தேவையானவற்றில் ஒரு பகுதியை இழப்பதற்குச் சமமாகும்.  

இது நமது ஆவிக்குரிய வாழ்வினை விளக்கும் அடிப்படையாகவும் உள்ளது. ஆவிக்குரிய விடுதலை என்பது முழு விடுதலையாக இருக்கவேண்டும். அன்று இஸ்ரவேலர்கள் எதையும் விட்டுவைக்க விரும்பாதது போலவே, நாமும் நமது வாழ்க்கையின் அனைத்து அம்சங்களையும் பழைய நிலையிலிருந்து விடுவித்து தேவனுக்கு அர்ப்பணிக்கத் தயாராக, முழு மனதுடன் நமது விசுவாசத்தில் உறுதியாக நிற்கவேண்டியது அவசியம். 

சிலர் தாங்கள் தேவனிடம் திரும்பிய பின்னரும் பழைய சில பாவ காரியங்களை விட்டுவிடாமல் இருப்பதுண்டு. நாம் மோசேயைப்போல தேவனிடம் முழு அன்பும் விசுவாசமும் உள்ளவர்கள் என்றால் மோசே கூறியதுபோல, "ஒரு குளம்பும் பின்வைக்கப்படுவதில்லை" என்று எந்த ஒரு பழைய பாவத்தையும் விட்டுவைக்காமல் தேவனிடம் சரணடையவேண்டியது அவசியம்; நமது பழைய பாவ வாழ்க்கை முற்றிலும் மறக்கப்படவேண்டியது அவசியம்.

பார்வோன் மோசேயிடம் கூறியதுபோல சில வேளைகளில் சாத்தான் நம்மிடம். "இது என்னைப் பெரிய பாவம்? இதையெல்லாம்  தேவன் பெரிதாக நினைக்கமாட்டார்" என்று நமது சில பாவங்களை நியாயப்படுத்தச் சொல்லலாம். நம்மை அவன் குழப்பலாம். நாமும்கூட சிலவேளைகளில் நமது மனதில், "இதெல்லாம் பெரிய பாவமே அல்ல" என எண்ணலாம். அன்பானவர்களே, சிறிய பாவம் பெரிய பாவம் என்று நாம் கணக்குப் பார்க்கத் தேவையில்லை. 

ஒரு குட்டி ஆட்டையோ மாட்டையோகூட விட்டுவிட்டு எகிப்தைவிட்டுச்  செல்ல மோசே சம்மதிக்கவில்லை. இதுபோலவே நாமும் கிறிஸ்து இயேசுவிடம்  முழு சரணாகதி (Total surrender)  அடையவேண்டும். எந்த ஒரு பாவத்தையம் விட்டுவிடாமல் அவரிடம் அறிக்கைசெய்து விட்டுவிடவேண்டியது அவசியம். "ஒரு குளம்பும் பின்வைக்கப்படுவதில்லை" என உறுதியாகக் கூறி எகிப்திலிருந்து இஸ்ரவேலர் முழு விடுதலையினைப் பெற்றதுபோல நாமும் முழு  விடுதலை பெற எல்லா பாவங்களையும் கிறிஸ்துவிடம் அறிக்கையிட்டு அவரது இரத்தத்தால் கழுவப்படும்போது மட்டுமே முழு விடுதலையினைப் பெற்று மகிழ முடியும்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்            

💥 "AATHAVAN" Meditation – No. 1927

📆 Monday, May 18, 2026

"Therefore, our livestock also shall go with us; not a hoof shall be left behind..." — Exodus 10:26 (NASB)

In the Book of Exodus, we read about the repeated instances where Moses and Aaron approached Pharaoh, requesting him to let the Israelites go from Egypt. Because Pharaoh refused to release them, God sent various plagues to strike the Egyptians. Witnessing the severity of these plagues, Pharaoh eventually conceded, but only allowed the Israelite men to go and offer sacrifices to the Lord. Moses and Aaron refused to accept this compromise. Consequently, the Lord sent a massive plague of locusts upon Egypt.

Following this, Pharaoh summoned Moses again and said, "Leave your flocks and your herds behind; only you and your little ones may go." It was then that Moses firmly declared:

"Therefore, our livestock also shall go with us; not a hoof shall be left behind, for we must take some of them to serve the Lord our God. And until we arrive there, we ourselves do not know with what we will serve the Lord." — Exodus 10:26 (NASB)

In this verse, it is remarkable how Moses insists that not a single piece of livestock could be left behind. This demonstrates Moses’ desire for the Israelites' exodus from Egypt to be an absolute, complete deliverance. Furthermore, their livestock were not just mere animals; they were vital to their economic and agricultural livelihood. In the biblical context, livestock played a crucial role in both their daily survival and their sacrificial system of worship. Leaving even a single hoof behind would mean forfeiting a part of what was necessary for both their worship and their livelihood.

This serves as a foundational principle illustrating our own spiritual lives. Spiritual deliverance must be a complete deliverance. Just as the Israelites refused to leave anything behind, we too must be ready to release every aspect of our lives from our old state, dedicate it to God, and stand firm in our faith with a whole heart.

Sometimes, even after turning to God, some individuals continue to hold onto certain past sins. If we love God completely and possess true faith like Moses, we must surrender entirely to Him without leaving any old sin behind, declaring boldly: "Not a hoof shall be left behind." Our old life of sin must be completely forgotten.

Just as Pharaoh bargained with Moses, Satan might sometimes whisper to us, justifying certain sins: "Is this really such a big sin? God won't care about something this minor." He tries to confuse us, and we too might occasionally think to ourselves, "This isn't a major sin at all."

Beloved, we do not need to calculate or categorize sins as "small" or "big." Moses refused to leave Egypt if it meant leaving even a single young lamb or calf behind. In the same way, we must practice total surrender to Jesus Christ. It is essential to confess and forsake every single sin without holding onto any.

The Israelites achieved absolute freedom from Egypt by firmly declaring that not a hoof would be left behind. Similarly, we can only experience the joy of total deliverance when we confess all our sins to Christ and allow them to be washed clean by His precious blood.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - ஏசாயா 30 : 20 / Isaiah 30:20

💥"ஆதவன்" 🌳தியானம் - எண் 1926

📆2026 மே 17, ஞாயிறு  

"ஆண்டவர் உங்களுக்குத் துன்பத்தின் அப்பத்தையும், உபத்திரவத்தின் தண்ணீரையும் கொடுத்தாலும், உன் போதகர் இனி ஒருபோதும் மறைந்திருக்கமாட்டார்; உன் கண்கள் உன் போதகரைக் காணும்." ( ஏசாயா 30 : 20 )

துன்பம், உபத்திரவம் இவைகளை நாம் உண்ணும் அப்பத்துக்கும் குடிக்கும் தண்ணீருக்கும் இன்றைய தியான வசனம் ஒப்பிடுகின்றது. அன்பான தேவனுடைய பிள்ளைகளே, இன்று ஒருவேளை தேவன் நமது வாழ்வில் பல்வேறு நெருக்கங்களையும், துன்பங்களையும் ஒடுக்குதலையும் தந்திருக்கலாம். மற்றவர்களைப்போல நாம் செழிப்பான வாழ்க்கை வாழாமல் இருக்கலாம். ஆனால் இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது,  "உன் போதகர் இனி ஒருபோதும் மறைந்திருக்கமாட்டார்; உன் கண்கள் உன் போதகரைக் காணும்."

அதாவது,  நமது இந்த வனாந்தர வாழ்க்கையை தேவன் அறிந்திருக்கின்றார். நமது துன்பங்களைப்  பார்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றார். ஆம், "கர்த்தர் நல்லவர், இக்கட்டு நாளிலே அரணான கோட்டை; தம்மை நம்புகிறவர்களை அறிந்திருக்கிறார்." ( நாகூம் 1 : 7 )

இன்றைய தியான வசனத்தில் கூறப்பட்டுள்ள "உன் போதகர்" எனும் வார்த்தைகள் பழைய மொழிபெயர்ப்பு வேதாகமங்களில், "உன் போதகர்கள்" என்று பன்மையில் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்தப்போதகர் வேறு யாருமல்ல,  பரிசுத்த ஆவியானவர்தான். அதாவது நாம் நெருக்கமான, இடுக்கமான உணவை உண்டு, குறைவான  தண்ணீரைக் குடித்து வாழ்வதுபோல நெருக்கடியான ஒரு வாழ்க்கையை இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்தாலும் நம்மைப் பார்த்து வழிநடத்த தேவனுடைய ஆவியானவர் உண்டு.  

அன்று இஸ்ரவேல் மக்கள் வனாந்தரத்தில் வழிநடந்தபோது இரவும் பகலும் தேவன் அவர்களைப் பாதுகாத்து வழி நடத்தினார். "பகலிலே மேகஸ்தம்பமும், இரவிலே அக்கினிஸ்தம்பமும் ஜனங்களிடத்திலிருந்து விலகிப்போகவில்லை." ( யாத்திராகமம் 13 : 22 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

இன்று ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நம்மை வழிநடத்தும் இந்த மேகஸ்தம்பமும், அக்கினிஸ்தம்பமும் பரிசுத்த ஆவியானவர்தான். எனவே, நெருக்கடியான சூழ்நிலையில் நாம் தனியாக இல்லை நம்மோடு தேவன் இருக்கின்றார் எனும் தைரியத்தோடு நாம் வாழ அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். மெய்யான ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வாழ்வோமானால், "உன் போதகர் இனி ஒருபோதும் மறைந்திருக்கமாட்டார்; உன் கண்கள் உன் போதகரைக் காணும்" எனும் வார்த்தைகளின்படி நாமும் அவரை விசுவாசக்கண்ணால்  காண முடியும். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் தேவனுடைய சமூகத்தைத் தேடுகின்றவர்களாகவும், அதற்காகக்  அவசியம். அன்று மோசே தேவனிடம் இப்படித்தான் ஜெபித்தார். "ஆண்டவரே, நீர் எங்களோடு வரவில்லையானால் நாங்கள் இதே இடத்தில்தான் இருப்போம்" என்றார் அவர். இதனை நாம், "அப்பொழுது அவன் அவரை நோக்கி: உம்முடைய சமுகம் என்னோடேகூடச் செல்லாமற்போனால், எங்களை இவ்விடத்திலிருந்து கொண்டுபோகாதிரும்." ( யாத்திராகமம் 33 : 15 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

இக்கட்டான வேளைகளில் நாமும் இதுபோல ஜெபிப்போம். "ஆண்டவரே, உன் போதகர் இனி ஒருபோதும் மறைந்திருக்கமாட்டார்; உன் கண்கள் உன் போதகரைக் காணும் என்று கூறப்பட்டுள்ளதே, அதனை நான் விசுவாசிக்கிறேன். நீரே எங்களை மேகஸ்தம்பமும், அக்கினிஸ்தம்பமுமாக இருந்து வழிநடத்தி எங்களது இந்தப் பாலைவன வாழ்கையினைக் கடந்து செல்ல உதவிபுரியும். எங்களது துன்பத்தின் அப்பத்தையும், உபத்திரவத்தின் தண்ணீரையும் நாங்கள் மேற்கொண்டு வாழ்ந்திட உதவிபுரியும்".   

தேவனுடைய கிருபையினைச் சார்ந்து வாழும்போது நிச்சயமாக அவர் நம்மைக் கைவிடமாட்டார். "கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் நம்மைத் தமது நித்திய மகிமைக்கு அழைத்தவராயிருக்கிற சகல கிருபையும் பொருந்திய தேவன்தாமே கொஞ்சக்காலம் பாடநுபவிக்கிற உங்களைச் சீர்ப்படுத்தி, ஸ்திரப்படுத்தி, பலப்படுத்தி, நிலைநிறுத்துவாராக" ( 1 பேதுரு 5 : 10 ) ஆமென்.

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

💥 "AATHAVAN" 🌳 Meditation – No. 1926

📆 Sunday, May 17, 2026

"Although the Lord has given you the bread of privation and the water of oppression, He, your Teacher will no longer hide Himself, but your eyes will behold your Teacher." — Isaiah 30:20 (NASB)

Today’s meditation verse compares the suffering and affliction we experience to the daily bread we eat and the water we drink. Beloved children of God, perhaps today He has allowed various hardships, distresses, and oppressions into your life. We may not be living a prosperous life like others around us. However, today’s verse promises: "He, your Teacher will no longer hide Himself, but your eyes will behold your Teacher."

This means God is fully aware of our wilderness journey. He is actively watching over our afflictions. Indeed, Scripture reminds us:

"The Lord is good, a stronghold in the day of trouble, and He knows those who take refuge in He." — Nahum 1:7 (NASB)

In older Bible translations, the phrase "your Teacher" used in today's verse was rendered in the plural form as "your teachers." This Teacher is none other than the Holy Spirit. Even if we live a tight, pressured life in this world—as if consuming the bread of privation and drinking scarce water—the Spirit of God is right there to look after us and guide us.

When the people of Israel journeyed through the wilderness long ago, God protected and led them day and night. We read:

"He did not take away the pillar of cloud by day, nor the pillar of fire by night, from before the people." — Exodus 13:22 (NASB)

Today, in our spiritual life, this pillar of cloud and pillar of fire is the Holy Spirit. Therefore, we are called to live courageously, knowing that we are not alone in our distressing circumstances; God is with us. If we live a true spiritual life, we will be able to see Him through the eyes of faith, according to the promise: "He, your Teacher will no longer hide Himself, but your eyes will behold your Teacher."

Yes, dearly beloved, it is essential that we seek God’s presence earnestly. Long ago, Moses prayed to God in this very manner. He said, "Lord, if You do not go with us, we will stay right here." We read this account here:

"Then he said to Him, 'If Your presence does not go with us, do not lead us up from here.'" — Exodus 33:15 (NASB)

Let us pray similarly during our times of distress:

"Lord, You have said, 'He, your Teacher will no longer hide Himself, but your eyes will behold your Teacher.' I believe this promise. Lord, guide us as a pillar of cloud and a pillar of fire, and help us cross this wilderness of life. Help us overcome and live through our bread of privation and water of oppression."

When we rely entirely on God's grace, He will certainly never forsake us.

"After you have suffered for a little while, the God of all grace, who called you to His eternal glory in Christ, will Himself perfect, confirm, strengthen and establish you." — 1 Peter 5:10 (NASB)

Amen.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

                                     

🦋 Meditation verse - புலம்பல் 2 : 14 / Lamentations 2:14

💥"ஆதவன்" 🌳தியானம் - எண் 1925

📆2026 மே 16, சனி  

"உன் தீர்க்கத்தரிசிகள் அபத்தமும் வியர்த்தமுமான தரிசனங்களை உனக்காகத் தரிசித்தார்கள்; அவர்கள் உன் சிறையிருப்பை விலக்கும்படி உன் அக்கிரமத்தை எடுத்துக்காட்டாமல், அபத்தமானவைகளையும் கேடானவைகளையும் உனக்காகத் தரிசித்தார்கள்." ( புலம்பல் 2 : 14 )

தேவன் தனது சித்தத்தை தனது அடியார்களுக்கு வெளிப்படுத்துவதுதான் தீர்க்கத்தரிசனம். இந்தத் தீர்க்கத்தரிசனமானது மக்களது நன்மைக்காக; மக்கள் தங்களது பாவங்களை உணர்ந்து மனம்திரும்பி தேவனுக்கேற்றவர்களாக மாறவேண்டும் என்பதற்காக தேவனால் அருளப்படுகின்ற ஒரு வரமாகும். இப்படி முறையான தெளிவான தீர்க்கத்தரிசனம் இல்லாத இடத்தில மக்கள் சீர்கெட்டுப்போவார்கள்.  

"தீர்க்கத்தரிசனமில்லாத இடத்தில் ஜனங்கள் சீர்கெட்டுப்போவார்கள்; வேதத்தைக் காக்கிறவனோ பாக்கியவான்." ( நீதிமொழிகள் 29 : 18 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. "இந்த ஆண்டு உனக்கு ஆசீர்வாதமான ஆண்டாக இருக்கும், நீ சொந்தமாக வீடு வாங்குவாய், இந்த ஆண்டு புதிய கார் வாங்குவாய், உனது வேலையில்  மிக உயர்ந்த இடத்துக்குப்போவாய்" என்பது போன்ற தீர்க்கத்தரிசனங்கள் நடைபெறுகின்றதோ  இல்லையோ அனால் கேட்கும் மக்களுக்கு இன்பமாக இருக்கும்.  

ஆனால், தேவன் அருளும் மெய்யான தீர்க்கத்தரிசனம் மனிதர்களைப் பாவ உணர்வடையச் செய்யும். பெரும்பாலும் ஊழியர்கள் இத்தகைய தீர்க்கதரிசனங்களைக் கூறாமல், ஆசீர்வாதத்தையே தீர்க்கத்தரிசனமாகக் கூறுவார்கள்; மக்களும் அதனையே இரசிக்கின்றனர்.  இது இப்போது மட்டுமல்ல, எரேமியா தீர்க்கத்தரிசியின் காலத்திலும் இப்படியே இருந்தது. எனவேதான் அவர் இன்றைய தியான வசனத்தில், உன் பாவச் சிறையிருப்பை விலக்கும்படி உன் அக்கிரமத்தை எடுத்துக்காட்டாமல், அபத்தமானவைகளையும் கேடானவைகளையும் உனக்காகத் தரிசித்தார்கள் என்று கூறுகின்றார்.

தாவீது பாவம் செய்தபோது நாத்தான் தீர்க்கத்தரிசி அவரது பாவத்தை உணர்த்தி அவர் மனம் திரும்பும்படிச் செய்தார்.  ஆம் அன்பானவர்களே, உண்மையான தீர்க்கத்தரிசனம் இருதயத்தின் அந்தரங்கப்பாவங்களை மனிதர்களுக்கு வெளிப்படுத்திக்கொடுத்து அவர்களை மனம்திரும்பச் செய்யும். இப்படி மக்களிடையே மனம்திரும்புதல்  ஏற்படும்போதுதான் ஆவிக்குரிய எழுப்புதல் ஏற்படும். ஆனால் இன்று ஆசீர்வாதக் கூட்டங்களில் கூடும் மக்களைப் பாத்துவிட்டு நாட்டில் எழுப்புதல் ஏற்பட்டுவிட்டது என்று போலி மாயையை உருவாக்குகின்றார்கள். 

பாவ உணர்வூட்டும் தீர்க்கத்தரிசனம் குறித்து அப்போஸ்தலரான பவுல், பாவம் செய்த ஒருவனைக்குறித்து தீர்க்கத்தரிசனம் கூறும்போது  "அவனுடைய இருதயத்தின் அந்தரங்கங்களும் வெளியரங்கமாகும்; அவன் முகங்குப்புற விழுந்து, தேவனைப்பணிந்துகொண்டு, தேவன் மெய்யாய் உங்களுக்குள்ளே இருக்கிறாரென்று அறிக்கையிடுவான்." ( 1 கொரிந்தியர் 14 : 25 ) என்று கூறுகின்றார். 

இத்தகைய தீர்க்கத்தரிசனத்தையே தேவன் விரும்புகின்றார். நாமும் பல்வேறு ஆவிக்குரிய வரங்களில் தீர்க்கத்தரிசன வரத்தையே விரும்பவேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகின்றார் பவுல் அப்போஸ்தலர். ஆம், "அன்பை நாடுங்கள்; ஞானவரங்களையும் விரும்புங்கள்; விசேஷமாய்த் தீர்க்கத்தரிசன வரத்தை விரும்புங்கள்." ( 1 கொரிந்தியர் 14 : 1 )

அபத்தமும் வியர்த்தமுமான தீர்க்கத்தரிசனங்களை நம்பினால் அவை நம்மை பாவச் சிறைக்குள்ளேயே வைத்திருக்கும். எனவே,  அபத்தமானவைகளையும் கேடானவைகளையும் நமக்காகத் தரிசித்துத் தீர்க்கத்தரிசனம்  கூறும் ஊழியர்களை நோக்கி ஓடாமல் நமது ஆத்துமாக்களைக் காத்துக்கொள்வோம். 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                                                           

💥 "AATHAVAN" Meditation – No. 1925

📆 Saturday, May 16, 2026

"Your prophets have seen for you false and foolish visions; and they have not exposed your iniquity so as to restore you from captivity, but they have seen for you false and misleading oracles." (Lamentations 2:14)

Prophecy is the revelation of God's will to His servants. It is a gift bestowed by God for the benefit of the people, intended to make them realize their sins, repent, and transform into a state pleasing to God. In places where such orderly and clear prophecy is absent, people perish or cast off restraint.

As it is written: "Where there is no vision, the people are unrestrained, but happy is he who keeps the law." (Proverbs 29:18,).

Prophecies like, "This year will be a year of blessing for you," "You will buy your own house," "You will buy a new car this year," or "You will reach the highest position in your job," may or may not come to pass, but they are pleasant for people to hear.

However, the true prophecy granted by God convicts humans of their sin. Most ministers today avoid such prophecies and instead deliver "blessings" in the name of prophecy; and the people, too, delight in it. This is not a new phenomenon; it was the same during the time of the Prophet Jeremiah. That is why in today’s meditation verse, he says that they saw false and misleading visions for you, instead of exposing your iniquity to prevent your captivity.

When David sinned, Nathan the prophet exposed his sin and led him to repentance. Yes, dear ones, true prophecy reveals the hidden sins of the heart and brings people to repentance. Spiritual revival occurs only when such repentance takes place among the people. But today, a false illusion of "revival" is created by looking at the crowds gathered at "blessing meetings."

Regarding the prophetic word that brings conviction of sin, the Apostle Paul says of one who has committed a sin: "And thus the secrets of his heart are revealed; and so, falling down on his face, he will worship God and report that God is truly among you." (1 Corinthians 14:25)

This is the kind of prophecy God desires. Apostle Paul instructs us that among the various spiritual gifts, we should especially desire the gift of prophecy. Indeed, he says: "Pursue love, yet desire earnestly spiritual gifts, but especially that you may prophesy." (1 Corinthians 14:1).

If we believe in false and vain prophecies, they will keep us bound within the prison of sin. Therefore, let us protect our souls by not running after ministers who see and speak "false and misleading oracles" for us.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                        

🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 144 : 1 / Psalm 144:1

 💥"ஆதவன்" 🌳தியானம் - எண் 1924

📆2026 மே 15, வெள்ளி 

"என் கைகளைப் போருக்கும் என் விரல்களை யுத்தத்திற்கும் படிப்பிக்கிற என் கன்மலையாகிய கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம்." ( சங்கீதம் 144 : 1 )

எல்லா நாடுகளும் எதிரிகள் தங்களைத் தாக்கி அழித்துவிடாதபடி தங்களைத் தற்காத்துக்கொள்ள இராணுவத்துக்கு அதிக நிதியை ஒதுக்குகின்றனர். பல்வேறு நவீன ஆயுதங்களை தங்களது பாதுகாப்புக்கு எனத் தயாரிக்கின்றனர் அல்லது வாங்கி வைத்துள்ளனர். அவற்றைப் பயன்படுத்தத்  தங்களது வீரர்களுக்குப் பயிற்சியும் அளிக்கின்றனர். 

இதுபோலவே தேவன் தனது பிள்ளைகளுக்கு செய்கின்றார்; பயிற்சியும் அளிக்கின்றார். இன்றைய தியான வசனம் ஆவிக்குரிய போரைப்பற்றி குறிப்பிடுகின்றது. தாவீது அரசனாக இருந்து பல போர்களை நடத்தியவர். எனவே அவர் மனிதர்களின் ஆவிக்குரிய வாழ்வின் போராட்டத்தை போருக்கு ஒப்பிடுகின்றார். 

நாம் தேவனோடு ஐக்கியமுள்ளவர்களாக வாழும்போது இந்த ஆவிக்குரிய போராட்டத்தை மேற்கொள்ள தேவன் நமக்குப் பெலன் தருவார். தேவனே நம்மோடு இருந்து நம்மை இந்தப் போராட்டங்களிலிருந்து விடுபட வழி செய்வார். அதனையே, என் கைகளைப் போருக்கும் என் விரல்களை யுத்தத்திற்கும் படிப்பிக்கிற என் கன்மலையாகிய கர்த்தர் என்று தாவீது கூறுகின்றார். 

இந்த உலக வாழ்க்கையில் நமக்கு இரண்டுவித போராட்டங்கள் உண்டு. உலகப் பிரச்சனைகள், துன்பங்கள், நோய்கள் போன்ற உடல்சார்ந்த போராட்டங்கள்; ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நம்மை தேவனை விட்டுப் பிரித்திட பிசாசு கொண்டுவரும் பாவப் போராட்டங்கள். இவற்றையே அப்போஸ்தலரான பவுல், "ஏனெனில், மாம்சத்தோடும் இரத்தத்தோடுமல்ல, துரைத்தனங்களோடும், அதிகாரங்களோடும், இப்பிரபஞ்சத்தின் அந்தகார லோகாதிபதிகளோடும், வானமண்டலங்களிலுள்ள பொல்லாத ஆவிகளின் சேனைகளோடும் நமக்குப் போராட்டம் உண்டு." ( எபேசியர் 6 : 12 ) என்று கூறுகின்றார். 

இன்றைய தியான வசனம் கர்த்தர் நமது கைகளையும் விரல்களையும் போருக்குப் படிப்பிக்கின்றார் என்று கூறுகின்றது.  தேவன் நமக்குப் பல போர் ஆயுதங்களைத் தந்துள்ளார். அவற்றை நாம் தகுந்த முறையில் பயன்படுத்த படிப்பிக்கவும் செய்கின்றார். "ஆகையால், தீங்குநாளிலே அவைகளை நீங்கள் எதிர்க்கவும், சகலத்தையும் செய்துமுடித்தவர்களாய் நிற்கவும் திராணியுள்ளவர்களாகும்படிக்கு, தேவனுடைய சர்வாயுதவர்க்கத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்." ( எபேசியர் 6 : 13 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. முதலில் இந்த ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.பின்னர் அவற்றைத் தகுந்த முறையில் பயன்படுத்தவேண்டும்.

இந்த ஆவிக்குரிய போராயுதங்களைக்குறித்து நாம் எபேசியர் 6: 14 முதல் 17 வரையுள்ள வசனங்களில் வாசிக்கின்றோம். ஆம் இந்தப் போராயுதங்களை நாம் தகுதியான முறையில் பயன்படுத்த நம்மைப் பயிற்றுவிப்பவர் தேவனுடைய ஆவியானவர்தான். 

இன்று பலர் வாழ்க்கையில் சலிப்படைந்து தற்கொலை எனும் விபரீத முடிவைத் தேடிக்கொள்கின்றனர். காரணம் தேவனது ஐக்கியம் இல்லாததுதான். அவரோடு ஐக்கியமுள்ளவர்களாக வாழ்வோமானால் இன்றைய தியான வசனம் கூறுவதன்படி நமது கைகளையும் விரல்களையும் போராட்டத்துக்குத் தகுதிப்படுத்தி நம்மை வெற்றியுடன் நிலைநிறுத்துவார். 

இப்படி வல்லமையும் அன்புமுள்ள தேவன் நமக்கு இருப்பதால் அவருக்கு நாம் நன்றியுள்ளவர்களாக வாழவேண்டியது அவசியம். எனவேதான், "என் கன்மலையாகிய கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம்" என்கின்றார் சங்கீத ஆசிரியர். இந்த ஆயுதங்களை நாமும் பயன்படுத்தவும் அதன் மூலம் வெற்றிபெறவும் முடியும். எனவே, சங்கீத ஆசிரியருடன் சேர்ந்து நாமும் என் கன்மலையாகிய கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம் என்று சொல்லி நன்றியுள்ளவர்களாக வாழ்வோம்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

💥 "AATHAVAN" 🌳 Meditation – No. 1924

📆 May 15, 2026, Friday

"Blessed be the Lord, my rock, who trains my hands for war, and my fingers for battle."— Psalm 144:1

Every nation allocates significant funds to its military to defend itself from enemy attacks and destruction. They manufacture or purchase various modern weapons for their protection and provide rigorous training to their soldiers on how to use them.

In the same way, God acts for His children; He provides them with training. Today’s meditation verse refers to spiritual warfare. David, as a king, led many physical battles. Therefore, he compares the struggles of a human's spiritual life to war.

When we live in fellowship with God, He gives us the strength to overcome this spiritual struggle. God Himself stays with us and paves the way for our deliverance from these conflicts. This is why David says, "Blessed be the Lord, my rock, who trains my hands for war, and my fingers for battle."

In this worldly life, we face two types of struggles:

1. Physical struggles: Worldly problems, sufferings, and diseases.
2. Spiritual struggles: The battle against sin brought by the devil to separate us from God.

Regarding this, the Apostle Paul says:

"For our struggle is not against flesh and blood, but against the rulers, against the powers, against the world forces of this darkness, against the spiritual forces of wickedness in the heavenly places." — Ephesians 6:12

Today’s meditation verse tells us that the Lord trains our hands and fingers for war. God has given us many weapons of warfare, and He also teaches us how to use them appropriately. It is written:

"Therefore, take up the full armour of God, so that you will be able to resist in the evil day, and having done everything, to stand firm." — Ephesians 6:13

First, we must take up these weapons. Then, we must use them in the right manner. We read about these spiritual weapons of war in Ephesians 6:14–17. Indeed, it is the Spirit of God who trains us to use these weapons effectively.

Today, many people become weary of life and seek the disastrous end of suicide. The reason for this is a lack of fellowship with God. If we live in fellowship with Him, as today's meditation verse says, He will equip our hands and fingers for the struggle and establish us in victory.

Since we have such a powerful and loving God, it is essential that we live with gratitude toward Him. This is why the Psalmist says, "Blessed be the Lord, my rock." We too can use these weapons and achieve victory through them. Therefore, let us join the Psalmist in saying, "Blessed be the Lord, my rock," and live as grateful people.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

                                                                         

🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 130 : 6 / Psalm 130:6

💥"ஆதவன்" 🌳தியானம் - எண் 1923

📆2026 மே 14, வியாழன்        

"எப்பொழுது விடியும் என்று விடியற்காலத்துக்குக் காத்திருக்கிற ஜாமக்காரரைப்பார்க்கிலும் அதிகமாய் என் ஆத்துமா ஆண்டவருக்குக் காத்திருக்கிறது." ( சங்கீதம் 130 : 6 )

விடியலை துன்மார்க்கரைத் தவிர எல்லோரது மனமும் ஆவலாய் எதிர்பார்க்கின்றது. துன்மார்க்கர்கள் தங்களது அவலட்சண காரியங்களுக்கு இருளையே விரும்புகின்றனர். இறுதியில் இருளான இடத்துக்கே செல்கின்றனர். நமக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்கும்போது சிலவேளைகளில் நமக்குத் தூக்கம் வருவதில்லை. எப்போது விடியும் என்று எதிர்பார்ப்போடு காத்திருப்போம். விடியல் மகிழ்ச்சியும் இன்பமுமாயிருக்கின்றது.  

இன்றைய தியான வசனத்தில் ஆண்டவருக்குக் காத்திருப்பதை ஜாமக்காரர்கள் (இரவுக் காவலர்கள்) எப்போது விடியும் என விடியலை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பதற்கு ஒப்பிட்டுக் கூறப்பட்டுள்ளது. பெரிய பெரிய கடைகளுக்கு முன்பும் ஏ.டி.எம் மையங்களிலும் காவல் செய்யும் காவலர்களை எண்ணிப்பாருங்கள். மழையோ குளிரோ எதுவந்தாலும் அவர்கள் அங்குப் பணியாற்றுவார்கள். அப்போது அவர்களால் நிம்மதியாகத் தூங்க முடியாது. அவர்களது இருதயம் எப்போது விடியும் என்றுதானே ஏங்கும்?  ஆம், அதைவிட அதிகமான ஏக்கத்துடன் கர்த்தருக்காக எனது ஆத்துமா கர்த்தருக்காகக் காத்திருக்கின்றது என்கின்றார் சங்கீத ஆசிரியர்.

விடியலுக்காகக் காத்திருப்பது என்பது, இருளான நமது வாழ்வில் கர்த்தர் வந்து ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டுவருவார் என எதிர்பார்த்திருப்பதைக் குறிக்கின்றது. 

இந்தச் சங்கீதம் ஒரு ஆரோகண சங்கீதம் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.  அதாவது, திருயாத்திரைச்  செல்லுகிறவர்கள் பாடும் பாட்டு. வருடாந்த பண்டிகைகளைக் கொண்டாடுவதற்காக மலைகளில் ஏறி ஏறி எருசலேமை நோக்கி யாத்திரை செய்யும்போது மக்கள் இப்பாடல்களைப் பாடுவார்கள். யாத்திரீகர்கள் தனிமையான, மக்கள் இல்லாத பல இடங்களைக் கடந்துசெல்ல வேண்டியது நேரிடும். அத்தகைய வேளைகளில் பாடப்படுவதால் இவை ஆரோகண சங்கீதம் என்று கூறப்படுகின்றது. 

நான் சிறுவனாக இருந்த போது எனது தந்தை பெரும்பாலான நாட்களில் பணி  நிமித்தமாக வெளி ஊரில்தான் இருப்பார்.  நானும் எனது சகோதரிகளும் எனது அம்மாவின் பராமரிப்பில் நாகர்கோவிலில் இருந்தோம். இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை அப்பா ஊருக்கு வருவார். அவர் வரும் நாளை கடிதம் மூலம் அறிவிப்பார். நாங்கள் அந்த நாளுக்காக ஆவலுடன் காத்திருப்போம். அவர் வருவதற்கு முந்தின நாள் சரியாக தூக்கம் வராது. எப்போது விடியும் என்று காத்திருக்கும் எங்களது மனது. இது அப்பாவைப் பார்க்கவேண்டும் எனும் எண்ணத்திலேயே தவிர அவர் கொண்டுவரும் பொருட்களுக்காக அல்ல. 

ஆம் அன்பானவர்களே, இன்று பலரும் கர்த்தரைத் தேடுவதைவிட, கர்த்தாரிடமிருந்துவரும் ஆசீர்வாதங்களையே அதிகமாய்த் தேடுகின்றனர். ஆனால் உண்மையான அன்பு இப்படிப் பொருள்களைத் தேடி ஓடாது. 

இன்று பல சபைகளில் நள்ளிரவு உபவாச ஜெபங்கள் என்று நடத்துகின்றார்கள். ஒருமுறை ஒரு போதகர் அழைத்தார் என்று ஒரு இரவு  ஜெபக் கூட்டத்துக்கு நான் சென்றிருந்தேன். ஆனால் அங்கு ஏன் சென்றேன் என்று எண்ணுமளவுக்கு கேலிக்கூத்தான காரியங்கள் நடந்தன. ஆராதனையின் இடையில் துள்ளுவதும் ஆடுவதும் உடற்பயிற்சிபோல பயிற்சியும் நடந்தன. பிற்பாடு நான் அந்தப் போதகரிடம், "ஏன் இப்படிச் செய்கிறீர்கள்? இது பக்தியான காரியமாகத் தெரியவில்லையே? " என்று கேட்டேன். அவர்  கூறினார்:- "இப்படி நாம் அவர்களை உற்சாகப்படுத்தாவிட்டால் மக்கள் உறங்கிவிடுவார்கள்"  என்றார்.

தேவ அன்புடன் தேவனுக்காக காத்திருப்பவனுக்கு ஏன் உறக்கம் வருகிறது? உறக்கம் வருபவர்கள் வீட்டிற்குச் சென்று உறங்கவேண்டியதுதானே? தேவ அன்பற்று துள்ளிக் குதித்து உறக்கத்தைக் கலைப்பதில் என்ன பக்தி அல்லது தேவ அன்பு இருக்கிறது?

அன்பானவர்களே, நள்ளிரவு உறங்காமல் இருப்பதை தேவனுக்குக் காத்திருத்தல் என்று முற்றிலும் கூறிட முடியாது. பகல்பொழுதிலும்கூட நமது இருதயம் தேவ நாட்டம்கொண்டு அவருக்காகக் காத்திருக்க முடியும்.  அதாவது, தேவன் நமக்குள் வந்து நம்மை ஆளுகைசெய்ய காலம், நேரம், இடம் இவை தடையல்ல. எனவே, தேவ  அன்புடன் நாம் தேவனுக்காகக்  காத்திருக்கின்றோமா?  தேவனை அறியவேண்டும் எனும் ஆர்வம் நமக்கு இருக்கின்றதா? என்பதே முக்கியம். உண்மையான தேவ அன்புடன் தனக்காகக் காத்திருப்பவர்களையே தேவன் விரும்புகின்றார். அந்த மெய்யான அன்புடன் அவரைத் தேடுவோம்; அவருக்காகக் காத்திருப்போம். 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்              

💥 "AATHAVAN" Meditation – No. 1923

Thursday, May 14, 2026

"My soul waits for the Lord more than the watchmen for the morning; indeed, more than the watchmen for the morning." (Psalm 130:6)

Except for the wicked, every heart eagerly anticipates the dawn. The wicked prefer the darkness to hide their disgraceful deeds; ultimately, they head toward a place of utter darkness. When we are unwell, there are times we cannot sleep. We wait with great expectation, wondering, "When will it finally be morning?" Dawn brings with it a sense of joy and pleasantness.

In today’s meditation verse, waiting for the Lord is compared to the way watchmen (night guards) look for the break of day. Consider the guards who stand watch in front of large shops or ATM centres. Whether it rains or is freezing cold, they remain at their posts. They cannot sleep peacefully. Don't their hearts long for the sunrise? The Psalmist says that his soul waits for the Lord with an even greater yearning than that.

Waiting for the dawn symbolizes the expectation that the Lord will come into the darkness of our lives and bring about a transformation.

This Psalm is identified as a "Song of Ascents." These were songs sung by pilgrims on their way to Jerusalem. As people journeyed toward the mountains to celebrate annual festivals, they would sing these hymns. They often had to pass through lonely, uninhabited places, and it is in such contexts that these Songs of Ascents were sung.

When I was a young boy, my father was often away in other towns due to his work. My sisters and I lived in Nagercoil under my mother's care. Once every two or three months, my father would come home. He would announce his arrival date by letter, and we would wait for that day with intense longing. The night before his arrival, we couldn't sleep properly. Our minds were fixed on the sunrise. This wasn't because of the things he might bring, but simply because we wanted to see our father.

Yes, dear ones, today many people seek the blessings of the Lord more than they seek the Lord Himself. But true love does not run after "things."

Today, many churches conduct "Midnight Fasting Prayer" meetings. Once, at the invitation of a pastor, I attended one of these night prayer meetings. However, things happened there that made me wonder why I had even gone; it felt like a mockery. In the middle of the worship, there was jumping, dancing, and movements that looked like physical exercise. Later, I asked the pastor, "Why do you do this? This does not seem like an act of devotion." He replied, "If we don't energize them like this, the people will fall asleep."

If someone is waiting for God with divine love, why would they fall asleep? If they are sleepy, shouldn't they just go home and sleep? What kind of devotion or divine love is found in jumping and leaping just to ward off sleep?

Beloved, staying awake at midnight cannot be fully defined as "waiting for the Lord." Even during the day, our hearts can yearn for God and wait for Him. Time, hour, and location are no barriers for God to come and rule within us. Therefore, the vital question is: Are we waiting for God with divine love? Do we have a thirst to truly know Him? God desires those who wait for Him with sincere, divine love. Let us seek Him and wait for Him with that true love.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                                                     

தேவன் நமக்குள் வந்து நம்மை ஆளுகைசெய்ய காலம், நேரம், இடம் இவை தடையல்ல. 

🦋 Meditation verse - ஓசியா 13 : 4 / Hosea 13:4

💥"ஆதவன்" 🌳தியானம் - எண் 1922

📆2026 மே 13, புதன்       

"நான் உன்னை எகிப்து தேசத்திலிருந்து அழைத்துவந்ததுமுதல் உன் தேவனாகிய கர்த்தராயிருக்கிறேன்; ஆகையால் நீ என்னையன்றி வேறே தேவனை அறியவேண்டாம்; என்னையன்றி இரட்சகர் ஒருவரும் இல்லை." ( ஓசியா 13 : 4 )

இஸ்ரவேலரின் வாழ்க்கைச் சம்பவங்கள் இன்றைய நமது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையின் நிழலாட்டமாக இருக்கின்றன. இன்றைய தியான வசனம் கூறும் சத்தியத்தையே இன்று நாம் விபரமாக அறியவுள்ளோம்.  

நன்றி மறந்த குணம் என்பது மனிதர்களிடம் அதிகமாக இருக்கின்றது. அவர்கள் தங்களுக்கு உதவியவர்களை வெகு சீக்கிரத்தில் மறந்துவிடுகின்றனர். எவ்வளவு உதவிகள் செய்திருந்தாலும் சிலர் தங்களுக்கு  உதவிகளை அடியோடு மறந்துவிடுவதுண்டு. மட்டுமல்ல, உதவியவர்களுக்கு எதிராகவும் செயல்படுவதுண்டு.  தெருநாய்க்கு நாம் ஒரு பிஸ்கெட் துண்டைப் போட்டால்கூட அது நம்மை மறப்பதில்லை. ஆனால் மனிதர்கள் பலவேளைகளில் நாய்களைவிட மோசமானவர்களாக இருக்கின்றனர். இப்படி நாம்  நன்றிகெட்டு  வாழக்கூடாது என்று இன்றைய தியான வசனம் நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது. 

இஸ்ரவேல் மக்களை தேவன் எகிப்தியரின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவித்து அழைத்து அவர்களைப்  பாலும் தேனும் வழியும் கானானுக்கு வழிநடத்தி அந்தத்  தேசத்தை அவர்களுக்கு உரியதாக்கினார். ஆனால் இஸ்ரவேலரோ தேவனது இந்த இரக்கத்தையும் வல்லமையையும் மறந்தவர்களாக குறுகிய காலத்தில் வேறு தெய்வங்களை வழிபடத்  துவங்கினர். 

இதுபோலவே இன்று நம்மை தேவன் பாவமாகிய எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து  விடுத்துள்ளார். நமது பழைய  பாவ வாழ்க்கை என்பது இஸ்ரவேலர் எகிப்தியருக்கு அடிமைகளாக இருந்தது போன்றதாகும்.  அத்தகைய பாவ வாழ்க்கையிலிருந்து தேவன் நம்மை மீட்டுள்ளார்.  தேவன் கிருபையினால் நம்மை அந்தப் பாவ வாழ்க்கையிலிருந்து மீட்டு நம்மை ஆவிக்குரிய மக்களாக வழிநடத்தி வருகின்றார். 

அன்று இஸ்ரவேல் மக்களை எகிப்திலிருந்து மீட்டு வனாந்தரம் வழியாக தேவன் வழிநடத்தினார்.  இன்றும் அதுபோல மகிழ்ச்சியான பாவ வாழ்கையிலிருந்து நாம் மீட்கப்படும்போது வனாந்தர வாழ்க்கைபோல நமக்குச் சில கடினமான வாழ்க்கைச் சவால்கள் ஏற்படலாம். ஆனால் தேவன் நாம் பரம கானானை அடைவதற்கு; நமது நல்ல எதிர்காலத்துக்கு அப்படி நடத்துகின்றார். இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தைத் தொடர்ந்து, "நான் உன்னை மகா வறட்சியான தேசமாகிய வனாந்தரத்திலே அறிந்துகொண்டேன்." ( ஓசியா 13 : 5 ) என்கின்றார் தேவனாகிய கர்த்தர். 

ஆனால் இப்படி மீட்கப்பட்டு வனாந்தரம் வழியாக நடத்தப்பட்டு கானானுக்குள் பிரவேசித்த இஸ்ரவேல் மக்கள்  கொஞ்ச நாட்களுக்குள் தேவனைவிட்டுப் பின்மாறி வேறு தெய்வங்களை வழிபட்டதுபோல இன்றும் தேவனால் இரட்சிக்கப்பட்ட மக்கள் பலர் சிறிதுநாட்களுக்குள் பழைய பாவ வாழ்க்கையினை ருசிக்க ஆரம்பித்துவிடுகின்றனர். அவற்றையே வேறு தேவர்கள் என்று இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது. சிலருக்கு அந்த வேறு தெய்வங்கள் என்பது பணமாக, பதவியாக, பெண்ணாசையாக, அதிகார வெறியாக இருக்கலாம். நம்மைப் பாவ அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவித்த தேவனை மறந்து இத்தகைய வேறு தேவர்களை நீ அறிய வேண்டாம் என்று இன்றைய தியான வசனம் நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது. 

இப்படி வேறு தேவர்களை நாம் ஆராதித்துக் கொண்டிருப்போம் என்றால் நாம் மீண்டும் அடிமைகளாவோம். ஆம் அன்பானவர்களே, அன்று இப்படி வேறு தேவர்களை ஆராதித்த இஸ்ரவேலர்கள் பாபிலோனியர்களுக்கும் அசீரியர்களுக்கும்  அடிமைகளாயினர். தேவனது எருசலேம் ஆலயம் தகர்க்கப்பட்டு தேவனது மகிமை அவர்களைவிட்டுப் போயிற்று. நாமும் நம்மை பாவத்திலிருந்து மீட்டு வழிநடத்தும் தேவனது பரிசுத்த வழிகளை விட்டு விலகுவோமென்றால் நமது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை தகர்ப்பட்டு தேவ மகிமை நம்மைவிட்டு அகன்றுபோகும். 

ஆகையால் நீ என்னையன்றி வேறே தேவனை அறியவேண்டாம்; என்னையன்றி இரட்சகர் ஒருவரும் இல்லை என்கின்றார் தேவனாகிய கர்த்தர். வேறு தேவர்கள் என்பது வேறு மத கடவுளர்களை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மாறாக, நாம் தேவனை விட யாருக்கெல்லாம், எவற்றுக்கெல்லாம் முன்னுரிமை கொடுக்கின்றோமோ அவை அனைத்தையும் குறிக்கின்றது. அப்படி அவற்றுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும்போது நாம் நம்மை மீட்டத் தேவனை விட்டு வேறு தேவர்களை அறிகின்றோம் என்று பொருள். 

நமது வாழ்க்கையின் இக்கட்டான வேளையில் தேவனை விட்டு நாம் முன்னுரிமை கொடுக்கும் வேறு எதுவும், யாரும் நமக்கு உதவிட முடியாது. எனவே, தேவனாகிய கர்த்தருக்கு மட்டுமே வாழ்க்கையில் முன்னுரிமை கொடுத்து வாழ்வோம். ஆம் அன்பானவர்களே, "என்னையன்றி இரட்சகர் ஒருவரும் இல்லை" என்கிறார் தேவனாகிய கர்த்தர். 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                      

💥 "AATHAVAN" Meditation – No. 1922

📆 Wednesday, May 13, 2026

"Yet I have been the Lord your God since the land of Egypt; and you were not to know any god except Me, for there is no saviour besides Me." (Hosea 13:4)

The events in the lives of the Israelites serve as a shadow and a reflection of our spiritual lives today. In today's meditation, we will explore in detail the truth found in this verse.

The trait of ungratefulness is prevalent among human beings. People often quickly forget those who have helped them. No matter how much assistance they have received, some completely erase those deeds from their memory. Furthermore, they sometimes even work against their benefactors. If we throw a piece of biscuit to a stray dog, it never forgets us. Yet, in many instances, humans behave worse than dogs. Today’s verse admonishes us not to live with such ingratitude.

God liberated the Israelites from the bondage of Egypt, led them toward Canaan—a land flowing with milk and honey—and made that land their own. However, the Israelites soon forgot God’s mercy and power and began to worship other gods.

In the same way, God has delivered us today from the "Egypt" of sin. Our old life of sin was much like the Israelites being slaves to the Egyptians. God, in His grace, has redeemed us from that life and is leading us as a spiritual people.

Just as God led the Israelites through the wilderness after redeeming them from Egypt, we too may face difficult life challenges—similar to a wilderness—when we are rescued from a "pleasurable" life of sin. However, God leads us this way for our good future and so that we may reach the Heavenly Canaan. Following our main verse, the Lord God says:

"I cared for you in the wilderness, in the land of terrible drought." (Hosea 13:5)

After being redeemed, led through the wilderness, and entering Canaan, the Israelites backslid within a short time and worshipped other gods. Similarly, many people today who have been saved by God begin to "taste" their old sinful life again after a while.

These old habits and desires are what the verse refers to as "other gods." For some, these "other gods" might be money, position, lust, or a thirst for power. Today’s meditation warns us: Do not acknowledge such gods, and do not forget the God who freed you from the slavery of sin.

If we continue to worship these other gods, we will become slaves once again. Dearly beloved, when the Israelites worshipped other gods, they became captives to the Babylonians and Assyrians. God’s Temple in Jerusalem was destroyed, and His glory departed from them. If we deviate from the holy ways of the God who redeemed and leads us, our spiritual life will be shattered, and the glory of God will depart from us.

Therefore, the Lord God says: "You were not to know any god except Me, for there is no saviour besides Me."

"Other gods" do not only refer to the deities of other religions. Rather, it refers to anyone or anything to which we give priority over God. When we prioritize these things, it means we are "knowing" other gods and forsaking our Redeemer.

In the critical moments of our lives, nothing and no one we have prioritized over God will be able to help us. Therefore, let us live giving priority to the Lord God alone.

"There is no saviour besides Me," says the Lord God.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

Meditation verse - 1 யோவான் 3 : 1 / 1 John 3:1

 💥"ஆதவன்" 🌳தியானம் - எண் 1921

📆2026 மே 12, செவ்வாய்      

"நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகளென்று அழைக்கப்படுவதினாலே பிதாவானவர் நமக்குப் பாராட்டின அன்பு எவ்வளவு பெரிதென்று பாருங்கள்; உலகம் அவரை அறியாதபடியினாலே நம்மையும் அறியவில்லை." ( 1 யோவான்  3 : 1 )

இந்த உலகத்தில் ஒருவர் முதலமைச்சரின் மகன் / மகள், பிரதமரின் மகன் / மகள் அல்லது பிரபல மருத்துவரின் மகன் அல்லது மகள் என்று கூறிக்கொள்வதைப் பெருமையாக எண்ணுகின்றனர். உலக மக்களுக்கு அது பெருமையான காரியம்தான். ஆனால் தேவன் நம்மைத் தனது சொந்த பிள்ளைகளாக எண்ணி நடத்துகின்றார் என்பதே நமது மேன்மை.  விசுவாசிகளாகிய நாம்  அவரது பிள்ளைகள். நாம் அவரது மகனாகவும் மகளாகவும் இருக்கின்றோம். இப்படி "நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகளென்று அழைக்கப்படுவதினாலே பிதாவானவர் நமக்குப் பாராட்டின அன்பு எவ்வளவு பெரிதென்று பாருங்கள்" என்று இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது. 

ஆம் அன்பானவர்களே, தேவன் நம்மேல் வைத்த அன்பினால் நம்மைத் தமது பிள்ளைகளாகத் தெரிந்தெடுத்துள்ளார். தனது மேலானக் கிருபையினால் நமது பாவங்களை அவர் மன்னித்து தமக்குச் சொந்த மக்களாகத் தெரிந்தெடுத்துள்ளார். இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல்,  "கிருபையினாலே விசுவாசத்தைக் கொண்டு இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்; இது உங்களால் உண்டானதல்ல, இது தேவனுடைய ஈவு" ( எபேசியர் 2 : 8 ) என்று கூறுகின்றார். 

ஆனால் சாதாரண மக்களுக்கு இதன் மகிமையோ மேன்மையோ தெரியாது. அவர்கள் பிரபலமான மனிதர்களின் பிள்ளைகளை அறிவார்கள் ஆனால் தேவ பிள்ளைகளை அறிவதில்லை. காரணம் அவர்கள் தேவனையே அறியாதவர்கள்; பின்னர் எப்படி தேவனது பிள்ளைகளை அறிவார்கள்? இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில் "உலகம் அவரை அறியாதபடியினாலே நம்மையும் அறியவில்லை" என்று வாசிக்கின்றோம். 

மட்டுமல்ல, இப்படி நாம் தேவனது பிள்ளைகளாக இருப்பதன் பயன் என்ன என்பதனை அப்போஸ்தலரான யோவான் தொடர்ந்து எழுதும்போது கூறுகின்றார், "அவர்மேல் இப்படிப்பட்ட நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறவனெவனும், அவர் சுத்தமுள்ளவராயிருக்கிறதுபோல, தன்னையும் சுத்திகரித்துக்கொள்ளுகிறான்." ( 1 யோவான்  3 : 3 ) அதாவது,இப்படித் தேவனது பிள்ளைகளாக நாம் இருப்போமானால் தேவனைப்போல் நாமும் சுத்தமுள்ளவர்களாக வாழ முடிகின்றது. 

இது எப்படி என்றால், மேலே நாம் முதலில் பார்த்த உதாரணங்களில் கூறப்பட்ட பிரபலமான மனிதர்கள் தங்களது பிள்ளைகளும் தங்களைப்போல எதிர்காலத்தில் வளரவேண்டும் என்பதற்காக அவர்களுக்கு உதவிகள் செய்வார்களோ அதுபோல தேவன் தனது பிள்ளைகளும் தன்னைப்போல பரிசுத்தமுள்ளவர்களாக வாழவேண்டுமென்று உதவி செய்வதுதான். 

பிரபலமான மனிதர்களின் பிள்ளைகள் என்று கூறப்படுவது மற்றவர்களுக்குப் பெருமையாக இருக்கலாம் ஆனால் நமக்கோ, நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகள் என்று கூறிக்கொள்வதில்தான் பெருமை உள்ளது. நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகளென்று அழைக்கப்படுவதினாலே பிதாவானவர் நமக்குப் பாராட்டின அன்பு எவ்வளவு பெரிதென்று நாம் எண்ணிப்பார்த்து அவருக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக வாழவேண்டியது அவசியம். 

உலகம் நம்மை அறியவேண்டும், நாம் பிரபலமானவர்களாக மாறவேண்டும் என்று விரும்பி குறுக்கு வழியில் சென்று நம்மை நாமே உயர்த்திட விரும்பாமல் வாழ்வோம். பொறுமையாக அவருக்கு அடங்கிய வாழ்க்கை வாழ்வோம். "ஆகையால், ஏற்றகாலத்திலே தேவன் உங்களை உயர்த்தும்படிக்கு, அவருடைய பலத்த கைக்குள் அடங்கியிருங்கள்." ( 1 பேதுரு 5 : 6 )

தன்னை எல்லோரும் அறியவேண்டும் என்று வலுக்கட்டாயமாக தேவன் தன்னை யாரிடமும் திணிப்பதில்லை. தன்னை அறிய தேவன் கூறியுள்ள ஒரே வழி, தாழ்மையுடன் நமது பாவங்களை அவரிடம் அறிகையிட்டு மனம்  திரும்புவதுதான். அப்படி நாம் மனம் திரும்பும்போது தேவனது அன்புக்குரிய மக்களாக மாறுகின்றோம்; அவரது இரக்கத்தையும் பராமரிப்பையும் பெறுகின்றோம்.  நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகளென்று அழைக்கப்படுவது எவ்வளவு பெரிதென்று எண்ணிப் பாருங்கள்!!

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

💥 "AATHAVAN" 🌳 Meditation – No. 1921

📆 Tuesday, May 12, 2026

"See how great a love the Father has bestowed on us, that we would be called children of God; and such we are. For this reason, the world does not know us, because it did not know Him." (1 John 3:1)

In this world, people consider it a matter of great pride to identify themselves as the son or daughter of a Chief Minister, a Prime Minister, or a famous doctor. To the people of the world, such status is indeed prestigious. However, our true glory lies in the fact that God considers us His own children and treats us as such. As believers, we are His children; we are His sons and daughters. This is why today’s meditation verse exclaims, "See how great a love the Father has bestowed on us, that we would be called children of God."

Yes, dearly beloved, God has chosen us as His children because of the immense love He has for us. By His supreme grace, He has forgiven our sins and selected us to be His own people. The Apostle Paul affirms this, saying:

"For by grace you have been saved through faith; and that not of yourselves, it is the gift of God." (Ephesians 2:8)

Ordinary people, however, do not recognize the glory or the excellence of this divine relationship. They know the children of famous personalities, but they do not recognize the children of God. The reason is simple: they do not know God Himself. If they do not know the Father, how can they know His children? This is precisely what we read in today’s verse: "The world does not know us, because it did not know Him."

Furthermore, the Apostle John explains the practical outcome of being God’s children:

"And everyone who has this hope fixed on Him purifies himself, just as He is pure." (1 John 3:3)

In other words, if we are truly children of God, we are enabled to live a life of purity, just as God is pure.

Think of it this way: Just as the famous people mentioned in our earlier examples provide help and resources so their children can grow up to be like them, God assists His children so that they may live a life of holiness, reflecting His own nature.

While others may find pride in earthly lineage, our pride is found solely in calling ourselves children of God. It is essential that we reflect on how great a love the Father has showered upon us by calling us His children, and in response, live our lives with deep gratitude toward Him.

Let us not live with a desire for the world to recognize us or a craving for fame that leads us down "shortcuts" to self-exaltation. Instead, let us live a life of patient submission to Him.

"Therefore, humble yourselves under the mighty hand of God, that He may exalt you at the proper time." (1 Peter 5:6)

God does not force Himself upon anyone to be known. The only way He has provided for us to know Him is through humility—confessing our sins to Him and repenting. When we repent, we become the beloved people of God, receiving His mercy and providential care.

Consider how great it is that we are called the children of God!

✍️ Bro. M. Geo Prakash