🍒 Saved by Mercy, Renewed by the Spirit- Titus 3:1–7 / இறை இரக்கத்தால் மீட்கப்பட்டு, தூய ஆவியால் புதுப்பிக்கப்பட்டு - தீத்து 3:1–7

                     - Sr. Amutha, ICM

Saved by Mercy, Renewed by the Spirit, Called to Reflect God's Love (Titus 3:1–7)

In today's first reading, St. Paul invites us to examine not only how we live as Christians but also the source from which our Christian life flows. He speaks about gentleness, obedience, humility, peace and consideration towards everyone. These are not merely good human qualities; they are the fruits of a heart that has encountered God's mercy.

Paul asks us not to speak evil of others, not to be quarrelsome, and to show kindness to everyone. Then he gives a reason that goes much deeper: "For we ourselves were once foolish, disobedient and misled." In other words, before judging another person's weakness, we must remember our own. When we forget our past, we easily become proud; when we remember how patiently God has dealt with us, we become patient with others. 

Then comes the central message: "But when the kindness and generous love of God our Saviour appeared, He saved us, not because of any righteous deeds we had done, but because of His mercy." This is the beauty of God's grace: we are not loved because we are worthy; we become worthy through His love, a gift of His mercy.

Through the bath of rebirth and renewal by the Holy Spirit, God does not simply forgive our past; He wants to transform our hearts. He challenges our pride, selfishness, bitterness and judgmental attitudes. Those who have received mercy must become merciful; those who have experienced God's love must make others experience that love. This is the true evidence of a life renewed by the Holy Spirit.

Let us ask ourselves: Does God's mercy reach others through me?

Merciful Father, renew our hearts through Your Spirit. May the mercy we receive from You transform our attitudes, our relationships and our lives. Make us instruments of Your love and compassion. Amen.

இறை இரக்கத்தால் மீட்கப்பட்டு, தூய ஆவியால் புதுப்பிக்கப்பட்டு, இறையன்பைப் பிரதிபலிக்க அழைக்கப்பட்டவர்கள் (தீத்து 3:1–7)

இன்றைய முதல் வாசகத்தில், தூய பவுலடியார் நாம் கிறிஸ்தவர்களாக எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதை மட்டுமல்ல, நம்முடைய கிறிஸ்தவ வாழ்வின் அடிப்படை எது என்பதையும் சிந்திக்க அழைக்கிறார். எல்லோரிடமும் கனிவாகவும், பணிவாகவும், அமைதியாகவும், பொறுமையாகவும், நல்லிணக்கத்தோடும் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறார். இவை வெறும் மனிதப் பண்புகள் மட்டுமல்ல; இறைவனின் இரக்கத்தை அனுபவித்த இதயத்திலிருந்து வெளிப்படும் நற்பண்புகள்.

பிறரைப் பற்றித் தீமையாகப் பேசாதீர்கள், சண்டையிடாதீர்கள், எல்லோரிடமும் அன்பும் கனிவும் காட்டுங்கள் என்று பவுலடியார் கூறுகிறார். அதற்கான காரணத்தையும் ஆழமாக விளக்குகிறார்: "நாமும் ஒரு காலத்தில் அறிவற்றவர்களாகவும், கீழ்ப்படியாதவர்களாகவும், வழிதவறிச் சென்றவர்களாகவும் இருந்தோம்." பிறருடைய குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்கு முன், நம்முடைய கடந்த காலத்தையும் பலவீனங்களையும் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். நம்முடைய கடந்த காலத்தை மறந்தால் ஆணவம் வளர்கிறது; நம்மீது இறைவன் எவ்வளவு பொறுமையோடு இரக்கம் காட்டினார் என்பதை நினைத்தால், நாமும் பிறரிடம் பொறுமையோடும் இரக்கத்தோடும் நடந்துகொள்வோம்.

இதன் மையமான செய்தி இதுதான்: "நம் மீட்பரான கடவுளின் நன்மையும் அன்பும் வெளிப்பட்டபோது, நாம் செய்த நீதியான செயல்களால் அல்ல, அவரது இரக்கத்தினாலேயே அவர் நம்மை மீட்டார்." இதுவே இறையருளின் அழகு. நாம் தகுதியானவர்கள் என்பதால் இறைவன் நம்மை அன்பு செய்வதில்லை; மாறாக, அவரது அன்பும் இரக்கமும் நம்மைத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றுகின்றன.

தூய ஆவியால் நாம் புதுப்பிக்கப்பட்டு, மறுபிறப்பு என்னும் திருமுழுக்கின் வழியாக, இறைவன் நம்முடைய கடந்த காலப் பாவங்களை மன்னிப்பதோடு நின்றுவிடுவதில்லை; நமது இதயத்தையே புதுப்பிக்க விரும்புகிறார். நம்முடைய ஆணவம், சுயநலம், கசப்பான மனநிலை, பிறரைக் குறை கூறும் பழக்கம் ஆகியவற்றிலிருந்து நம்மை மாற்ற விரும்புகிறார். இறைவனின் இரக்கத்தைப் பெற்றவர்கள் பிறரிடம் இரக்கம் காட்ட வேண்டும்; இறையன்பை அனுபவித்தவர்கள் மற்றவர்களும் அந்த அன்பை அனுபவிக்கச் செய்ய வேண்டும். இதுவே தூய ஆவியால் புதுப்பிக்கப்பட்ட வாழ்வின் உண்மையான அடையாளம்.

நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்வோம்: இறைவனிடமிருந்து நாம் பெற்ற இரக்கம், நம் வழியாக மற்றவர்களையும் சென்றடைகிறதா?

இரக்கமுள்ள இறைவா, உமது தூய ஆவியால் எங்கள் இதயங்களைப் புதுப்பித்தருளும். உம்மிடமிருந்து நாங்கள் பெற்ற இரக்கம், எங்கள் மனப்பான்மையையும், உறவுகளையும், வாழ்வையும் மாற்றட்டும். உமது அன்பையும் இரக்கத்தையும் பிறருக்குக் கொண்டு செல்லும் கருவிகளாக எங்களை மாற்றியருளும். ஆமென்.

Sr.அமுதா,ICM

🦋 Meditation verse - நியாதிபதிகள் 16:20 / Judges 16:20

 ஆதவன் தியானம்                                                                       எண் :- 2104 - நாள் :- 12.11.2026

"அப்பொழுது அவள்: சிம்சோனே, பெலிஸ்தர் உன்மேல் வந்துவிட்டார்கள் என்றாள்; அவன் நித்திரைவிட்டு விழித்து, கர்த்தர் தன்னைவிட்டு விலகினதை அறியாமல், எப்போதும்போல உதறிப்போட்டு வெளியே போவேன் என்றான்." (நியாதிபதிகள் 16:20)

பரிசுத்த ஆவியானவர் வழங்கும் எச்சரிக்கைச் செய்தி

இன்று கிறிஸ்தவ ஆவிக்குரிய சபைகள் என்று கூறப்படும் சபைகளின் விசுவாசிகள் மற்றும் ஊழியர்களின் பரிதாபகரமான நிலையினைக்குறித்து தேவன் எனக்கு உணர்த்தி எழுதும்படி கூறிய வார்த்தைகளே இன்றைய தியான வசனமாகும். 

ஆவிக்குரிய வாழ்வில் தனி மனிதர்களானானும், கிறிஸ்துவுக்கு ஊழியம் செய்கின்றவர்கள் ஆனாலும்  தொடர்ந்து ஆவியானவரின் உணர்த்துதலுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்து வாழ்ந்தால் என்ன கேடு ஏற்படும் என்பதற்குச் சிம்சோனின் வாழ்க்கை ஒரு உதாரணமான எச்சரிப்பாக இருக்கின்றது.  

பெலிஸ்தியரின் கையிலிருந்து தனது மக்களை விடுவிக்கத்  தேவன் தெரிந்துகொண்ட மனிதன்தான் சிம்சோன். அவன் பிறப்பதற்குமுன்னரே  அவனை எப்படி வளர்க்கவேண்டும் என அவனது பெற்றோருக்கு தேவன் பல அறிவுரைகள் கூறியிருந்தார். இப்படித் தேவனால்  முன்தெரிந்து கொள்ளப்பட்டவன்தான் சிம்சோன். என்றாலும் அவனது பாவ வாழ்க்கை தேவனை விட்டு அவனைப் பிரித்தது. சிம்சோன் பெண்கள் விஷயத்தில் தாறுமாறான வாழ்க்கை கொண்டவனாக இருந்தான். பாலியல் பாவ வாழ்க்கை அவனது ஆவிக்குரிய வாழ்வைக் கெடுத்தது.  

தெலீலாள் எனும் பெண்ணின் மடியில் படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தான் அவன். அவள், "சிம்சோனே, பெலிஸ்தர் உன்மேல் வந்துவிட்டார்கள் என்றாள்". ஆம் அன்பானவர்களே, இதுபோலவே இன்று பல ஆவிக்குரிய சகோதர சகோதரிகளும், ஊழியர்களும் தங்களது ஆவிக்குரிய நோக்கத்தை மறந்தவர்களாக பாவத்துக்கு அடிமையாகி, பாவ இன்பத்தில் மூழ்கி  ஆவிக்குரிய தூக்கத்தில் இருக்கின்றனர். தெலீலாளைப்போல அவர்களை அந்தப் பாவ வாழ்க்கையே  இக்கட்டாகி அவர்களை  எழுப்பிவிட்டாலும் தப்பிக்க முடியாது. 

ஆம், தெலீலாளின் மடியில் படுத்து உறங்கிக்கொண்டிருந்த சிம்சோனுக்கு என்ன நேர்ந்தது தெரியுமா?  பெலிஸ்தியர்கள் அவனைக் கைதுசெய்ய வந்தபோது அவனால் எதுவும் செய்யமுடியவில்லை. காரணம், பாவ வாழ்க்கை வாழ்ந்த அவனிடமிருந்து கர்த்தர் விலகிவிட்டார். ஆனால் அவன் அதனை அறியவில்லை. அவன் நித்திரைவிட்டு விழித்து, கர்த்தர் தன்னைவிட்டு விலகினதை அறியாமல், எப்போதும்போல உதறிப்போட்டு வெளியே போவேன் என்றான். ஆனால் அவனால் பெலிஸ்தியருக்குத் தப்பிக்க முடியவில்லை. 

"பெலிஸ்தர் அவனைப் பிடித்து, அவன் கண்களைப் பிடுங்கி, அவனைக் காசாவுக்குக் கொண்டுபோய், அவனுக்கு இரண்டு வெண்கல விலங்குபோட்டுச் சிறைச்சாலையிலே மாவரைத்துக்கொண்டிருக்க வைத்தார்கள்". (நியாதிபதிகள் 16:21) ஆம், கர்த்தருக்காக பயன்படவேண்டியவன் கண்களை இழந்து அடிமையாக மாவரைத்துக்கொண்டிருந்தான். 

பாவத்தை விட்டு மனம்திரும்பாத, திரும்ப விரும்பாத விசுவாசிகளும் ஊழியர்களும் இப்படியே இருப்பார்கள். கர்த்தர் அவர்களை விட்டு விலகியதை அவர்கள் அறியமாட்டார்கள். அவர்களது ஆவிக்குரிய கண்கள் குருடாக்கப்படும். வேத சத்தியங்களையோ, வேத வசனங்களையோ அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி அரைத்த மாவையே அரைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள் (அதாவது புதிய ஆவிக்குரிய வெளிபடுத்தல்களை இழந்து எப்போதோ தாங்கள் கேட்டதையே கிளிப்பிள்ளையைப்போல திரும்பத் திரும்பக் கூறிக்கொண்டிருப்பார்கள்). வேத சத்தியங்களைப் போதிப்பதை விட்டு மற்ற ஊழியர்களைக் குறைகூறி சமூக ஊடகங்களில் சாட்சிக்கேடான பதிவுகளைப் பரப்பி கிறிஸ்துவை அவமானப்படுத்துவார்கள். 

அனால் விசுவாசிகளைவிட இத்தகைய கண்கள் குருடாக்கப்பட்ட ஊழியர்களின் முடிவின் நிலையோ பரிதாபமாக இருக்கும். இவர்கள் தங்களது ஆவிக்குரிய வாழ்வை இழப்பது மட்டுமல்ல தங்களை நாடிவரும் விசுவாசிகளின் கூட்டத்தையும் அழிவுக்குநேராகக் கொண்டுசெல்வார்கள். கண்களை இழந்த சிம்சோன் வேடிக்கைக் காட்டுவதைப்  பார்க்க கூட்டம் சேர்ந்ததைப்போல இவர்களுக்கும் கூட்டம் சேரலாம். ஆனால் சிம்சோனின் வாழ்வில் நாம் பார்க்கின்றோம் அவனை வேடிக்கைபார்க்க வந்திருந்த கூட்டத்தோடு அவனும் மடிந்து அழிந்தான். 

ஆம், "என் ஜீவன் பெலிஸ்தரோடேகூட மடியக்கடவது என்று சொல்லி, பலமாய்ச் சாய்க்க, அந்த வீடு அதில் இருந்த பிரபுக்கள்மேலும் எல்லா ஜனங்கள்மேலும் விழுந்தது; இவ்விதமாய் அவன் உயிரோடிருக்கையில் அவனால் கொல்லப்பட்டவர்களைப் பார்க்கிலும், அவன் சாகும்போது அவனால் கொல்லப்பட்டவர்கள் அதிகமாயிருந்தார்கள்." (நியாதிபதிகள் 16:30)

தொடர்ந்து ஆவியானவரின் உணர்த்துதலுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்து வாழ்ந்தால் தனி மனிதனானாலும் ஊழியனானாலும் அவர்களின் பரிதாபகரமான முடிவு இதுதான். எச்சரிக்கையாக இருந்து மனம் திரும்புவோம். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN DAILY MEDITATION

No. 2104 – Date: 12.11.2026

“She said, ‘The Philistines are upon you, Samson!’ And he awoke from his sleep and said, ‘I will go out as at other times and shake myself free.’ But he did not know that the LORD had departed from him.” (Judges 16:20 – NASB)

A Warning Message from the Holy Spirit

The meditation verse for today is based on the words that God impressed upon my heart and instructed me to write concerning the deplorable spiritual condition of believers and ministers in churches that claim to be Christian spiritual churches today.

The life of Samson stands as a solemn warning and an example of the disastrous consequences that can befall individuals, including those who serve Christ, when they continue to live in sin and persistently resist the conviction of the Holy Spirit.

Samson was the man whom God had chosen to deliver His people from the hands of the Philistines. Even before his birth, God had given his parents several instructions concerning how he should be brought up. Thus, Samson was a man foreknown and chosen by God. Nevertheless, his sinful lifestyle separated him from God. Samson led an immoral life, particularly in matters concerning women. His life of sexual sin destroyed his spiritual life.

He was sleeping with his head resting on the lap of a woman named Delilah. She said to him, “Samson, the Philistines are upon you!” Dearly beloved, in much the same way, many Christian brothers and sisters and ministers today have forgotten their spiritual purpose. They have become enslaved to sin, immersed in sinful pleasures and fallen into spiritual slumber. Like Delilah, their sinful lifestyle itself will eventually place them in a crisis and awaken them to their danger, but by then, they may find themselves unable to escape.

Yes, do you know what happened to Samson, who was sleeping with his head resting on Delilah's lap? When the Philistines came to capture him, he was powerless to do anything. The reason was that the LORD had departed from him because of his sinful lifestyle. But he did not realise it. He awoke from his sleep and thought that he could shake himself free and go out as he had always done. However, he could not escape from the Philistines.

“Then the Philistines seized him and gouged out his eyes; and they brought him down to Gaza and bound him with bronze chains, and he was a grinder in the prison.” (Judges 16:21 – NASB)

Yes, the man who was supposed to be used for the Lord's purposes had lost his eyesight and was reduced to the condition of a slave, grinding grain in prison.

Believers and ministers who refuse to repent of their sins, or who have no desire to turn away from them, will end up in a similar condition. They will not even realise that the Lord has departed from them. Their spiritual eyes will become blind. They will be unable to understand the truths of Scripture or comprehend the Word of God. Instead, they will keep grinding the same grain over and over again. In other words, having lost fresh spiritual revelations, they will keep repeating, like parrots, the very same things they heard long ago.

Instead of teaching the truths of Scripture, they will indulge in criticising other ministers and spread disgraceful and scandalous posts on social media, thereby bringing dishonour to Christ.

However, the ultimate condition of such spiritually blinded ministers will be even more tragic than that of ordinary believers. Not only will they lose their own spiritual lives, but they will also lead the crowds of believers who follow them towards destruction. Just as a crowd gathered to watch Samson perform for their entertainment after he had lost his eyesight, crowds may also gather around these ministers. But we see from Samson's life that he too perished along with the crowd that had gathered to watch him.

Yes, “Samson said, ‘Let me die with the Philistines!’ And he bent with all his might so that the house fell on the lords and all the people who were in it. So, the dead whom he killed at his death were more than those whom he killed in his life.” (Judges 16:30 – NASB)

Whether an individual believer or a minister, this is the tragic end that awaits anyone who continues to live in sin and persistently resists the conviction of the Holy Spirit.

Let us remain vigilant, heed this warning, and repent of our sins!

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - ഉല്പത്തി 15:7

 ആധവൻ ധ്യാനം

നമ്പർ :- 2103 – തീയതി :- 11.11.2026

"ഈ ദേശം നിനക്ക് അവകാശമായി നൽകേണ്ടതിന് നിന്നെ കൽദയരുടെ പട്ടണമായ ഊരിൽനിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന യഹോവയായ ഞാൻ തന്നെയാണ്" എന്ന് അവിടുന്ന് അവനോട് അരുളിച്ചെയ്തു. (ഉല്പത്തി 15:7)

ആത്മീയജീവിതം എന്നത് വേർതിരിക്കപ്പെട്ട ഒരു അനുഭവമാണ്. ഒരു മനുഷ്യനെ ആത്മീയ അനുഗ്രഹങ്ങൾകൊണ്ട് നിറയ്ക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ദൈവം അവനെ മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നു. അതുവരെ അവൻ ജീവിച്ചിരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും, കൂടെ ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യരും, അവന്റെ ജീവിതരീതികളും എല്ലാം മാറ്റി, അവനെ വേർതിരിച്ച് തന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.

അബ്രഹാം ദൈവത്തെ അറിയുന്നവനോ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നവനോ ആയിരുന്നില്ല. വിഗ്രഹങ്ങളെ ആരാധിച്ചിരുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരുന്നു അവൻ. എന്നാൽ ദൈവം തന്റെ കൃപയാലുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെ അബ്രഹാമിന് തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി. അതിനെയാണ്, "ഈ ദേശം നിനക്ക് അവകാശമായി നൽകേണ്ടതിന് നിന്നെ കൽദയരുടെ പട്ടണമായ ഊരിൽനിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന യഹോവയായ ഞാൻ തന്നെയാണ്" എന്ന് ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നത്. അതായത്, നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കേണ്ടതിനാണ് ഞാൻ നിന്നെ അവിടെനിന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്നത്.

എന്നാൽ അബ്രഹാമിനെക്കുറിച്ച് നാം ഇപ്രകാരം വായിക്കുന്നു: "വിശ്വാസത്താൽ അവൻ വാഗ്ദത്തം ലഭിച്ച ദേശത്ത് അന്യദേശക്കാരനെപ്പോലെ പാർത്തു. അതേ വാഗ്ദത്തത്തിന്റെ കൂട്ടവകാശികളായ യിസ്ഹാക്കിനോടും യാക്കോബിനോടുംകൂടെ കൂടാരങ്ങളിൽ താമസിച്ചു. എന്തെന്നാൽ, ദൈവം തന്നെ രൂപകല്പന ചെയ്ത് പണിതുറപ്പിച്ച അടിസ്ഥാനങ്ങളുള്ള നഗരത്തിനായി അവൻ കാത്തിരുന്നു." (എബ്രായർ 11:9,10)

അബ്രഹാം വാഗ്ദത്തദേശത്ത് പരദേശിയായി ജീവിച്ചു എന്നുമാത്രമല്ല, ദൈവം ആ ദേശം അബ്രഹാമിന്റെ സന്തതികൾക്ക് ഉടനടി നൽകുകയും ചെയ്തില്ല. അവരെ 430 വർഷക്കാലം (പുറപ്പാട് 12:40) ഈജിപ്തുകാരുടെ അടിമകളായി കഴിയാൻ അനുവദിച്ചു. പിന്നീട് വിവിധ പ്രതിസന്ധികളിലൂടെയും കഷ്ടതകളിലൂടെയും കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയ ശേഷമാണ് വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്ക് അവരെ നയിച്ചത്.

ഇന്നും അബ്രഹാമിനെപ്പോലെ ഇതേ വേർതിരിക്കപ്പെട്ട ജീവിതമാണ് ദൈവം തന്റെ ആത്മീയ ജനമായ നമുക്കും നൽകുന്നത്. ദൈവത്തെ അറിയാതെ ജീവിച്ചിരുന്ന നമ്മെ രക്ഷയുടെ അനുഭവത്തിലൂടെ ആദ്യം അവിടുന്ന് വേർതിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പഴയ സുഹൃദ്ബന്ധങ്ങൾ, പഴയ ജീവിതരീതി, പഴയ മനോഭാവങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം മാറ്റി നമ്മെ നടത്തുവാനാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അബ്രഹാം തന്നെത്തന്നെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിച്ചതുപോലെ നാമും നമ്മെത്തന്നെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിച്ച് ജീവിക്കേണ്ടതിനാണ് അവിടുന്ന് ഇപ്രകാരം ചെയ്യുന്നത്. അതിനാൽ നാം ദൈവത്തോട് അനുസരണയുള്ളവരായിരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

താൻ ജനിച്ച സ്ഥലവും ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്നുപോലും അറിയാത്ത ഒരു യാത്രയാണ് അബ്രഹാം ആരംഭിച്ചത്. ഇന്നത്തെപ്പോലെ യാത്രാസൗകര്യങ്ങളോ വാർത്താവിനിമയ സംവിധാനങ്ങളോ ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത്, ദൈവത്തിനുവേണ്ടി തന്റെ പഴയ ബന്ധങ്ങളെല്ലാം പൂർണമായും ഉപേക്ഷിച്ചു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത് അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ വേദനയുണ്ടാക്കിയിരിക്കണം.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനത്തിൽ അബ്രഹാമിനോട് അരുളിച്ചെയ്തതുപോലെ ദൈവം നമ്മോടും അരുളിച്ചെയ്യുന്നു:

"എന്റെ പ്രിയ മകനേ, മകളേ, സ്വർഗീയ കനാൻദേശം നിനക്ക് അവകാശമായി നൽകേണ്ടതിന് നിന്നെ വേർതിരിച്ച് വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന കർത്താവ് ഞാൻ തന്നെയാണ്."

അബ്രഹാമിനെപ്പോലെ നാം ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട്, നമ്മുടെ പഴയ പാപജീവിതത്തെയും പാപത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പഴയ സുഹൃത്തുക്കളുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, വിശ്വാസത്തോടെ ദൈവത്തെ അനുഗമിക്കാൻ തയ്യാറാണോ?

അന്ന് അബ്രഹാം പരദേശിയെപ്പോലെ ജീവിച്ച്, യിസ്ഹാക്കിനോടും യാക്കോബിനോടുംകൂടെ കൂടാരങ്ങളിൽ താമസിച്ചു. കാരണം, ദൈവം തന്നെ രൂപകല്പന ചെയ്ത് പണിതുറപ്പിച്ച അടിസ്ഥാനങ്ങളുള്ള നഗരത്തിനായി അവൻ കാത്തിരുന്നു.

അതുപോലെ നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതത്തിലും ചില കഷ്ടതകൾ സഹിക്കേണ്ടതും ചില ത്യാഗങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതും ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം. എന്നാൽ അവ ശാശ്വതമല്ല. ദൈവത്തിനുവേണ്ടി നാം അനുഭവിക്കുന്ന ഇത്തരം കഷ്ടതകൾക്കും സഹനങ്ങൾക്കും ദൈവം തീർച്ചയായും തക്കതായ പ്രതിഫലം നൽകും.

അതിന് നാം തയ്യാറാണോ?

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - ஆதியாகமம் 15 : 7 / Genesis 15:7

ஆதவன் தியானம்

எண் :- 2103 - நாள் :- 11.11.2026

"பின்னும் அவர் அவனை நோக்கி: இந்தத் தேசத்தை உனக்குச் சுதந்தரமாகக் கொடுக்கும்பொருட்டு, உன்னை ஊர் என்கிற கல்தேயருடைய பட்டணத்திலிருந்து அழைத்துவந்த கர்த்தர் நானே என்றார்." ( ஆதியாகமம் 15 : 7 )

ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை என்பது பிரித்தெடுக்கப்பட்ட அனுபவமாகும். ஒரு மனிதனை தேவன் ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களினால் நிரப்புமுன் அவனை மற்றவர்களிலிருந்து பிரித்தெடுக்கின்றார். அதுவரை ஒருவர் வாழ்ந்த சூழ்நிலை, உடன் வாழ்ந்த மனிதர்கள், வாழ்க்கை நடத்தை இவை அனைத்தையும் மாற்றி அவர்களைப்  பிரித்தெடுத்து பயன்படுத்துகின்றார். 

ஆபிரகாம் தேவனை அறிந்த மனிதனோ, தேவனை ஆராதித்த மனிதனோ அல்ல. விக்கிரகங்களை ஆராதித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு சாதாரண மனிதன். ஆனால் தேவன் தனது கிருபையின் தெரிந்துகொள்ளுதல்மூலம் ஆபிரகாமுக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்தினார். அதனையே, இந்தத் தேசத்தை உனக்குச் சுதந்தரமாகக் கொடுக்கும்பொருட்டு - அதாவது உன்னை ஆசீர்வதிக்கும் பொருட்டு - உன்னை ஊர் என்கிற கல்தேயருடைய பட்டணத்திலிருந்து அழைத்துவந்த கர்த்தர் நானே என்று தேவன் கூறுகின்றார். 

ஆனால் ஆபிரகாம் "விசுவாசத்தினாலே  வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்ட தேசத்திலே பரதேசியைப்போல சஞ்சரித்து, அந்த வாக்குத்தத்தத்திற்கு உடன் சுதந்தரராகிய ஈசாக்கோடும் யாக்கோபோடும் கூடாரங்களிலே குடியிருந்தான்; ஏனெனில், தேவன் தாமே கட்டி உண்டாக்கின அஸ்திபாரங்களுள்ள நகரத்துக்கு அவன் காத்திருந்தான்." ( எபிரெயர் 11 : 9, 10 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆபிரகாம் பரதேசியாக சஞ்சரித்தது மட்டுமல்ல, தேவன் தேசத்தை ஆபிரகாமின் சந்ததிக்கு உடனேயே கொடுக்கவுமில்லை. அவர்களை  430 ஆண்டுகள் (யாத்திராகமம் 12:40) எகிப்தியருக்கு அடிமைகளாக வைத்துப் பின்னர் பல்வேறு இக்கட்டான சூழ்நிலைகளை அவர்களுக்குக் கொடுத்து, பின்னரே வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். 

இன்று ஆபிரகாமைப்போல இதே பிரித்தெடுக்கப்பட்ட வாழ்கையினையே தேவன் ஆவிக்குரிய மக்களாகிய நமக்கும் தருகின்றார். தேவனை அறியாத வாழ்க்கை வாழ்ந்திருந்த நம்மை அவர் இரட்சிப்பு அனுபவத்தால் முதலில் பிரித்தெடுக்கின்றார். நமது பழைய நண்பர்கள், பழைய வாழ்க்கை முறை, நமது பழைய மனநிலை இவை அனைத்தையும் மாற்றி நடத்த விரும்புகின்றார். ஆபிரகாம் தேவனுக்குத் தன்னை ஒப்புவித்ததுபோல நாமும் நம்மை அவருக்கு ஒப்புவித்து வாழவேண்டி இப்படிச் செய்கின்றார். அதற்கு நாம் கீழ்ப்படியவேண்டியது  அவசியம். 

தான் பிறந்த இடத்தையும், உற்றாரையும், நண்பர்களையும் விட்டுவிட்டு எங்கு செல்கின்றோம் என்பதே தெரியாத ஒரு பயணத்தை ஆபிரகாம் மேற்கொண்டார். இக்காலத்தைப்போல பயணம் செய்யும் வசதிகளோ, தொலைத்தொடர்பு வசதிகளோ இல்லாத அந்தக்காலத்தில் முற்றிலுமாக பழைய தொடர்புகளை தேவனுக்காக அவர் முறித்துக்கொண்டார். உண்மையில் இது அவருக்கு மனதில் வேதனையைக் கொடுத்திருக்கும். 

அன்பானவர்களே, இன்றைய தியான வசனத்தில் ஆபிரகாமிடம் கூறியதுபோல தேவன் நம்மிடமும் கூறுகின்றார்:- "அருமை மகனே, மகளே, பரம கானானை உனக்குச் சுதந்தரமாகக் கொடுக்கும்பொருட்டு, உன்னைப் பிரித்தெடுத்து அழைத்துவந்த கர்த்தர் நானே"

தேவனின் குரலுக்கு ஆபிரகாமைப்போல நாம் செவிகொடுத்து பழைய பாவ வாழ்க்கையையும், பழைய பாவ நண்பர்களின் தொடர்புகளையும் அறுத்துக்கொண்டு விசுவாசத்துடன் தேவனைப் பின்பற்றத் தயாராக இருக்கின்றோமா?   அன்று ஆபிரகாம் பரதேசியைப்போல சஞ்சரித்து,  ஈசாக்கோடும் யாக்கோபோடும் கூடாரங்களிலே குடியிருந்தான்; ஏனெனில், தேவன் தாமே கட்டி உண்டாக்கின அஸ்திபாரங்களுள்ள நகரத்துக்கு அவன் காத்திருந்தான்.  ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நாமும் இதுபோல சில துன்பங்களைச் சகித்து, தியாகங்களை செய்யவேண்டியிருக்கும்.  ஆனால் அதுவே நிரந்தரமல்ல, நமது இத்தகைய பாடுகளுக்குத் தேவன் நிச்சயமாக ஏற்ற கைம்மாறு தருவார். நாம்  தயாராக இருக்கின்றோமா?

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

No. 2103 – Date: 11.11.2026

“And He said to him, ‘I am the LORD who brought you out of Ur of the Chaldeans, to give you this land to possess it.’” (Genesis 15:7 – NASB)

The spiritual life is an experience of being set apart. Before God fills a person with spiritual blessings, He first sets that person apart from others. He separates them by transforming the environment in which they have lived, the people with whom they have associated, and their way of life, and then uses them for His purposes.

Abraham was neither a person who knew God nor one who worshipped Him. He was an ordinary man who worshipped idols. However, through His gracious choice, God revealed Himself to Abraham. This is what God declares when He says, “I am the LORD who brought you out of Ur of the Chaldeans, to give you this land to possess it”—that is, to bless you.

However, we read about Abraham: “By faith he lived as a stranger in the land of promise, as in a foreign land, dwelling in tents with Isaac and Jacob, fellow heirs of the same promise; for he was looking for the city which has foundations, whose architect and builder is God.” (Hebrews 11:9–10 – NASB)

Not only did Abraham live as a stranger in the promised land, but God did not immediately give the land to Abraham's descendants either. He allowed them to remain enslaved to the Egyptians for 430 years (Exodus 12:40). He then led them through various difficult circumstances before finally bringing them into the Promised Land.

Even today, God leads us, His spiritual people, through this same experience of being set apart, just as He did with Abraham. He first separates us from our former way of life, in which we lived without knowing Him, through the experience of salvation. He desires to transform our old friendships, former lifestyle, and old mindset. He does this so that, just as Abraham surrendered himself to God, we too may surrender ourselves to Him and live for Him. It is essential that we obey Him in this regard.

Abraham undertook a journey without even knowing where he was going, leaving behind his birthplace, relatives, and friends. In those days, there were no travel conveniences or communication facilities like we have today. Yet, for God's sake, he completely severed his former ties. Indeed, this must have caused him considerable emotional pain.

Dearly beloved, just as God spoke to Abraham in today's meditation verse, He speaks to us as well:

"My beloved son and daughter, I am the LORD who set you apart and called you out, in order to give you the heavenly Canaan as your inheritance."

Are we ready to listen to God's voice, just as Abraham did, break away from our former sinful life and associations with old sinful companions, and follow God in faith?

In those days, Abraham lived as a stranger, dwelling in tents with Isaac and Jacob, because he was waiting for the city that God Himself had designed and built on foundations. Likewise, in our spiritual journey, we may have to endure certain hardships and make sacrifices. However, these are not permanent. God will surely reward us appropriately for all the suffering we undergo for His sake.

Are we ready?

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🍒 Grace Trains Us to Live a New Life -Titus 2:11–14 / இறையருள் அருள் ஒரு புதிய வாழ்க்கையை வாழ நமக்குப் பயிற்சி அளிக்கிறது - தீத்து 2:11–14

                    - Sr. Amutha, ICM

In today's first reading, St. Paul gives us a profound understanding of God's grace: "The grace of God has appeared, saving all." Grace is not merely God's kindness towards us or His forgiveness of our sins. Grace is God entering our lives to transform us from within.

Paul uses a very interesting expression: God's grace trains us. Grace is not passive; it is an active force that educates, corrects, challenges and transforms us. It teaches us how to live. And to say 'No' to whatever takes us away from God and 'Yes' to a life of self-control, justice and devotion.

Sometimes we want God's grace to change our circumstances, our difficulties and the people around us. But God's first desire is to change us. We may ask God to remove our struggles, but grace may instead give us the strength to face them differently. We may ask God to change another person's attitude, but grace may begin by changing our own attitude towards that person. Paul further reminds us that Christ gave Himself to redeem us and make us His own people, eager to do what is good. Jesus did not give His life merely to forgive our past; He gave His life to transform our future. We are not simply forgiven sinners; we are people who belong to Christ. Our identity must be visible in the way we live.

There is also a beautiful tension in this reading: Christ has already appeared in grace, yet we are still waiting for His glorious coming. We live between the grace we have received and the glory we hope to share. Every day becomes an opportunity to prepare ourselves, not through faithful living.

Therefore, the question is are we allowing God's grace to make us more Christ-like? Are we becoming less judgmental, less self-centred and more forgiving, compassionate and generous? The greatest evidence of grace is how deeply Christ is transforming our lives.

Lord Jesus, let Your grace not pass through our lives without transforming us. Teach us to reject whatever takes us away from You and embrace whatever brings us closer to You. May our words, attitudes and actions reflect Your presence, so that through our lives others may experience Your goodness and love. Amen.

இறையருள் அருள் ஒரு புதிய வாழ்க்கையை வாழ  நமக்குப் பயிற்சி அளிக்கிறது (தீத்து 2:11–14)

இன்றைய முதல் வாசகத்தில், புனித பவுல் இறையருளைப் பற்றி ஓர் ஆழமான உண்மையை எடுத்துரைக்கிறார்: “கடவுளின் அருள் தோன்றி, அனைவருக்கும் மீட்பைக் கொண்டு வந்துள்ளது.” இறையருள் என்பது கடவுள் நம்மை மன்னிப்பது மட்டுமல்ல; நம் வாழ்வுக்குள் நுழைந்து, நம்மை உள்ளத்திலிருந்து மாற்றுகின்ற ஓர் ஆற்றலாகும்.

பவுல் ஓர் அழகான வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறார்: “கடவுளின் அருள் நமக்குப் பயிற்சி அளிக்கிறது.” ஆம், இறையருள் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது, திருத்துகிறது, நம்மை மாற்றுகிறது. கடவுளிடமிருந்து நம்மைப் பிரிக்கின்றவற்றை 'வேண்டாம்' என்று சொல்லவும், தன்னடக்கம், நேர்மை, இறைப்பற்று நிறைந்த வாழ்வை 'ஆம்' என்று ஏற்றுக்கொள்ளவும் நமக்குப் பயிற்சி அளிக்கிறது. சில நேரங்களில் நம்முடைய துன்பங்களையும், சூழ்நிலைகளையும், மற்றவர்களையும் இறையருள் மாற்ற வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். ஆனால் கடவுளின் முதல் விருப்பம் நம்மை மாற்றுவதுதான். நம்முடைய பிரச்சினைகளை நீக்குமாறு நாம் வேண்டும்போது, அவற்றைத் துணிவோடு எதிர்கொள்ளும் வலிமையை இறையருள் தரலாம். மற்றவர்களின் மனப்பான்மை மாற வேண்டும் என்று விரும்பும்போது, முதலில் அவர்களைப் பற்றிய நம்முடைய மனப்பான்மையை இறையருள் மாற்றலாம்.

கிறிஸ்து நம்மை மீட்கவும், நன்மை செய்வதில் ஆர்வமுள்ள தமக்குரிய மக்களாக உருவாக்கவும் தம்மையே கையளித்தார். அவர் நம்முடைய கடந்தகாலப் பாவங்களை மன்னிப்பதற்காக மட்டுமல்ல, நம்முடைய எதிர்கால வாழ்வையே மாற்றுவதற்காகத் தம் உயிரைக் கொடுத்தார். நாம் மன்னிக்கப் பட்டவர்கள் மட்டுமல்ல; கிறிஸ்துவுக்குச் சொந்தமானவர்கள். அந்த அடையாளம் நம்முடைய வாழ்வில் வெளிப்பட வேண்டும்.

இந்த வாசகத்தில் ஓர் அழகான உண்மை இருக்கிறது. கிறிஸ்து தம் அருளில் ஏற்கெனவே நம்மிடம் வந்துவிட்டார்; அதேவேளையில், அவரது மாட்சிமை நிறைந்த வருகைக்காகவும் காத்திருக்கிறோம். நாம் பெற்ற இறையருளுக்கும், எதிர்நோக்கும் விண்ணக மாட்சிமைக்கும் இடையில் வாழும் நாம், ஒவ்வொரு நாளும் நம் வாழ்வை இறைவனுக்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆகவே, நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்வோம்: இறையருள் நம்மை உண்மையிலேயே கிறிஸ்துவைப் போல் மாற்ற அனுமதிக்கிறோமா? பிறரைக் குறை கூறுவதைக் குறைத்து, சுயநலத்தை விட்டுவிட்டு, மன்னிக்கும் மனமும், இரக்கமும், தாராள மனமும் கொண்டவர்களாக மாறுகிறோமா? இறையருளின் உண்மையான அடையாளம், கிறிஸ்து நம் வாழ்வில் ஏற்படுத்தும் மாற்றமே!

ஆண்டவராகிய இயேசுவே, உமது அருள் எங்கள் வாழ்வை மாற்றாமல் கடந்து செல்ல அனுமதிக்காதேயும். உம்மிடமிருந்து எங்களைப் பிரிக்கின்றவற்றை விலக்கவும், உம்மை நெருங்கி வரச் செய்கின்றவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளவும் எங்களுக்குக் கற்றுத் தாரும். எங்கள் வார்த்தைகளிலும், மனப்பான்மையிலும், செயல்களிலும் உமது அன்பும் நன்மைத்தனமும் வெளிப்படச் செய்தருளும். ஆமென்.

Sr. அமுதா, ICM

🦋 Meditation verse - பிலிப்பியர் 3:7, 8 / Philippians 3:7, 8

ஆதவன் தியானம்

எண் :- 2102 - நாள் :- 10.11.2026

"ஆகிலும், எனக்கு இலாபமாயிருந்தவைகள் எவைகளோ அவைகளைக் கிறிஸ்துவுக்காக நஷ்டமென்று எண்ணினேன். அதுமாத்திரமல்ல, என் கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவை அறிகிற அறிவின் மேன்மைக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்." (பிலிப்பியர் 3:7, 8)

பாரம்பரிய பெருமை நம்மைத் தேவனுக்கு உகந்தவர்களாக மாற்றிடாது. நாம் தேவனை அறிந்துகொள்ள அவைகள் தடைகளாகவே இருக்கும். ஆம், நமது வாழ்வில் கிறிஸ்து இயேசுவை நாம் அறிந்துகொள்வதற்குத் தடைக்கற்களாக இருப்பவை நாம் நமக்குப் பெருமை என்று கருதக்கூடிய காரியங்கள்தான். அவைகளை நாம் குப்பையென்று கருதி விட்டுவிடும்போதுதான் கிறிஸ்துவை நமது வாழ்வில் மெய்யாக அறிந்துகொள்ள முடியும். 

அன்று யூதர்களுக்கு இப்படியொரு பெருமை இருந்தது. அதாவது, அவர்களுக்குத் தங்களை ஆபிரகாமின் சந்ததியினர் எனக் கூறிக்கொள்வதில் ஒரு பெருமை இருந்தது. மனிதர்களின் பாவ அடிமைத்தனத்தைக்குறித்து இயேசு கிறிஸ்து அவர்களிடம் விளக்கியபோது அவர்கள் அவருக்குப் பெருமையாகப் பின்வருமாறு பதில்கூறினர். "நாங்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியாயிருக்கிறோம், நாங்கள் ஒருக்காலும் ஒருவனுக்கும் அடிமைகளாயிருக்கவில்லை; விடுதலையாவீர்கள் என்று நீர் எப்படிச் சொல்லுகிறீர்." (யோவான் 8:33) இந்தப் பெருமை காரணமாக அவர்களால் கிறிஸ்துவை மேசியாவாக வாழ்வில் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை.

இன்று கிறிஸ்தவர்களில் பலருக்கு இப்படிப்பட்ட பெருமை உள்ளதை நாம் மறுக்க முடியாது. பொதுவாக, ஆவிக்குரிய சத்தியங்களைச் சிலருக்கு நாம் எடுத்துக்கூறும்போது இந்தப் பெருமை அவர்களிடம் வெளிப்படும். அப்போது  நம்மிடம் அவர்கள், "நாங்கள் பரம்பரைக் கிறிஸ்தவர்கள்... எங்க அப்பா அம்மா மிகுந்த பக்தியாக எங்களை வளர்த்தார்கள்....ஞாயிறு ஆராதனையை நாங்கள் புறக்கணிப்பதில்லை........கோவில் காரியங்களில் எங்க தாத்தா காலத்திலிருந்தே எங்கள் குடும்பம்தான் முன்னே நிற்கும்....இந்த ஊருக்கு எங்கள் குடும்பம் செய்த நல்லதுபோல வேறு யாரும் செய்திருக்கமாட்டார்கள்......." என்பார்கள். இப்படிப் பெருமைபேசிக்கொண்டு இருப்போமானால் நாம் கிறிஸ்துவை வாழ்வில் அறிந்துகொள்ள முடியாது; இவைகள் வெறும் குப்பைகள். 

இப்படி ஒரு பெருமை பவுல் அப்போஸ்தலருக்கு ஒருகாலத்தில் இருந்தது. தேவனுக்காக தான் செய்த மேன்மையான காரியங்கள் என்று அவர் எண்ணிக்கொண்டிருந்த அவற்றை அவர், "நான் எட்டாம் நாளில் விருத்தசேதனமடைந்தவன், இஸ்ரவேல் வம்சத்தான், பென்யமீன் கோத்திரத்தான், எபிரெயரில் பிறந்த எபிரெயன், நியாயப்பிரமாணத்தின்படி பரிசேயன்;  பக்திவைராக்கியத்தின்படி சபையைத் துன்பப்படுத்தினவன், நியாயப்பிரமாணத்திற்குரிய நீதியின்படி குற்றம் சாட்டப்படாதவன்."  (பிலிப்பியர் 3:5,6) என்று கூறுகின்றார்.

ஆனால் இவை எதுவும் மெய்யான தேவனை அறிந்துகொள்ள அவருக்கு உதவிடவில்லை. "அவருக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று விட்டேன்; குப்பையுமாக எண்ணுகிறேன்" (பிலிப்பியர் 3:11) என அவர் இந்தப் பெருமை அனைத்தையும் கிறிஸ்துவுக்காக குப்பை என்று  விட்டுவிட்டப் பின்னர்தான் உண்மையினை அறிந்துகொண்டார். "சத்தியத்தையும் அறிவீர்கள், சத்தியம் உங்களை விடுதலையாக்கும் " (யோவான் 8:32) எனும் வசனத்தின்படி சத்தியத்தை அறிந்தபின்னர் அவர் விடுதலை வாழ்வையும் சுவைத்தார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நம்மிடம் நம்மைக்குறித்தும் நமது குடும்பப் பாரம்பரிய பெருமைகளைக்குறித்தும் இத்தகைய வைராக்கியமான எண்ணம்  இருக்குமானால் அவற்றை கிறிஸ்துவிடம் அறிக்கைசெய்து விட்டுவிடும்போதுதான் நாம் கிறிஸ்துவை வாழ்வில் அறிந்துகொள்ள முடியும். இல்லையானால் அந்தப் பெருமைகளைப்  பேசிப்பேசி  நமது வாழ்வின் இறுதிவரை கிறிஸ்துவை வாழ்வில் சுவைக்காதவர்களாகவே மரித்துப்போவோம். எனவே நமக்கு இலாபமாயிருப்பவை என நாம் பெருமையாக எண்ணும் பாரம்பரிய பெருமைகளைக்  கிறிஸ்துவுக்காக நஷ்டமென்று எண்ணி விட்டுவிடுவோம். இத்தகைய எண்ணம் கொண்டு இதுவரை வாழ்ந்திருப்போமானால் அவரிடம் மன்னிப்பை வேண்டுவோம்.

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

No. 2102 – Date: 10.11.2026

“But whatever things were gain to me, those things I have counted as loss for the sake of Christ. More than that, I count all things to be loss in view of the surpassing value of knowing Christ Jesus my Lord.” (Philippians 3:7, 8 – NASB)

Traditional pride does not make us acceptable to God. Rather, it becomes a hindrance to knowing Him. Yes, the very things that we consider reasons for taking pride in ourselves can become stumbling blocks that prevent us from knowing Christ Jesus in our lives. Only when we consider them rubbish and let go of them can we truly come to know Christ in our lives.

The Jews in those days had a similar source of pride. They took great pride in calling themselves descendants of Abraham. When Jesus Christ explained to them about humanity's bondage to sin, they responded arrogantly, saying, “We are Abraham’s descendants and have never yet been enslaved to anyone; how is it that You say, ‘You will become free’?” (John 8:33 – NASB). Because of this pride, they were unable to recognise Christ as the Messiah in their lives.

Today, we cannot deny that many Christians also harbour this kind of pride. Generally, when we explain spiritual truths to certain people, this pride becomes evident in their responses. They say, “We are Christians by birth. Our parents brought us up with great devotion. We never neglect Sunday worship. Our family has always taken the lead in church activities, ever since our grandparents' days. No other family in this town could have done as much good as ours...” If we continue boasting about such things, we will never be able to know Christ in our lives. All these are nothing but rubbish.

The Apostle Paul himself once had this kind of pride. He considered certain things he had accomplished for God to be great achievements. He describes them as follows: “circumcised the eighth day, of the nation of Israel, of the tribe of Benjamin, a Hebrew of Hebrews; as to the Law, a Pharisee; as to zeal, a persecutor of the church; as to the righteousness which is in the Law, found blameless.” (Philippians 3:5, 6 – NASB).

However, none of these things helped him truly know God. Only after he gave up all these sources of pride for the sake of Christ, declaring, “I have suffered the loss of all things, and count them but rubbish” (Philippians 3:8 – NASB), did he come to know the truth. As the Scripture says, “and you will know the truth, and the truth will make you free” (John 8:32 – NASB), after knowing the truth, he also experienced the freedom that comes from Christ.

Yes, dear ones, if we harbour such intense pride in ourselves and in our family's traditional heritage, we must confess it before Christ and let it go. Only then can we truly know Christ in our lives. Otherwise, we may spend our entire lives boasting about these things and eventually die without ever experiencing Christ personally in our lives.

Therefore, let us consider as loss for the sake of Christ all those traditional privileges and family heritages that we proudly regard as gains. If we have lived with such an attitude of pride until now, let us seek His forgiveness.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - ഫിലിപ്പിയർ 3:7, 8

 🌅 ആതവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ :- 2102 – തീയതി :- 10.11.2026

“എന്നാൽ എനിക്ക് ലാഭമായിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ ക്രിസ്തുനിമിത്തം നഷ്ടമായി ഞാൻ കണക്കാക്കി. അതുമാത്രമല്ല, എന്റെ കർത്താവായ ക്രിസ്തുയേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരിജ്ഞാനത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠതനിമിത്തം സകലവും നഷ്ടമായി ഞാൻ കണക്കാക്കുന്നു.” (ഫിലിപ്പിയർ 3:7, 8 – NIBV)

പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച അഭിമാനം നമ്മെ ദൈവത്തിന് സ്വീകാര്യരാക്കുകയില്ല. മറിച്ച്, ദൈവത്തെ അറിയുന്നതിന് അവ തടസ്സങ്ങളായിത്തീരും. അതെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ക്രിസ്തുയേശുവിനെ അറിയുന്നതിന് തടസ്സമായി നിൽക്കുന്നത്, നാം നമ്മെക്കുറിച്ച് അഭിമാനിക്കാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ്. അവയെ ചവറുപോലെ കണക്കാക്കി ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെ യഥാർത്ഥമായി അറിയുവാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.

അന്നത്തെ യഹൂദന്മാർക്കും ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു അഭിമാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങൾ അബ്രഹാമിന്റെ സന്തതികളാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നതിൽ അവർ അഭിമാനം കൊണ്ടിരുന്നു. മനുഷ്യർ പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിലാണെന്ന കാര്യം യേശുക്രിസ്തു അവരോട് വിശദീകരിച്ചപ്പോൾ അവർ അഹങ്കാരത്തോടെ ഇപ്രകാരം മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ അബ്രഹാമിന്റെ സന്തതികളാണ്; ഒരിക്കലും ആരുടെയും അടിമകളായിരുന്നിട്ടില്ല. നിങ്ങൾ സ്വതന്ത്രരാകും എന്ന് പറയുന്നത് എങ്ങനെ?” (യോഹന്നാൻ 8:33 – NIBV). ഈ അഭിമാനം നിമിത്തം ക്രിസ്തുവിനെ മശിഹായായി തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ തിരിച്ചറിയുവാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

ഇന്നും അനേകം ക്രിസ്ത്യാനികളിൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള അഭിമാനം ഉണ്ടെന്ന കാര്യം നമുക്ക് നിഷേധിക്കാനാവില്ല. പൊതുവേ, ചിലരോട് ആത്മീയ സത്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ പ്രതികരണങ്ങളിൽ ഈ അഭിമാനം പ്രകടമാകാറുണ്ട്. അപ്പോൾ അവർ നമ്മോട് ഇപ്രകാരം പറയും: “ഞങ്ങൾ പാരമ്പര്യ ക്രിസ്ത്യാനികളാണ്... ഞങ്ങളുടെ അപ്പനും അമ്മയും ഞങ്ങളെ വലിയ ഭക്തിയോടെയാണ് വളർത്തിയത്... ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഞായറാഴ്ച ആരാധന മുടക്കാറില്ല... ഞങ്ങളുടെ മുത്തച്ഛന്റെ കാലം മുതൽ പള്ളിയിലെ കാര്യങ്ങളിൽ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബമാണ്... ഈ നാട്ടിൽ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം ചെയ്തിട്ടുള്ള നന്മകൾ മറ്റാരും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവില്ല...” ഇങ്ങനെ അഭിമാനത്തോടെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെ അറിയുവാൻ നമുക്ക് കഴിയുകയില്ല. ഇവയെല്ലാം വെറും ചവറുകൾ മാത്രമാണ്.

ഒരുകാലത്ത് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസിനും ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു അഭിമാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദൈവത്തിനുവേണ്ടി താൻ ചെയ്ത മഹത്തായ കാര്യങ്ങളായി അദ്ദേഹം കരുതിയിരുന്നവയെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “എട്ടാം ദിവസം പരിച്ഛേദനയേറ്റവൻ, യിസ്രായേൽ വംശജൻ, ബെന്യാമീൻ ഗോത്രക്കാരൻ, എബ്രായരിൽ ജനിച്ച എബ്രായൻ; ന്യായപ്രമാണത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പരീശൻ; തീക്ഷ്ണതയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സഭയെ ഉപദ്രവിച്ചവൻ; ന്യായപ്രമാണത്തിലെ നീതിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കുറ്റമില്ലാത്തവൻ.” (ഫിലിപ്പിയർ 3:5, 6 – NIBV).

എന്നാൽ ഇവയൊന്നും യഥാർത്ഥ ദൈവത്തെ അറിയുവാൻ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചില്ല. ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി ഈ അഭിമാനകരമായ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, “അവയെല്ലാം നഷ്ടമായി കണക്കാക്കുകയും ചവറുപോലെ എണ്ണുകയും ചെയ്യുന്നു” (ഫിലിപ്പിയർ 3:8 – NIBV) എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോഴാണ് സത്യം യഥാർത്ഥമായി തിരിച്ചറിയുവാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞത്. “നിങ്ങൾ സത്യം അറിയുകയും സത്യം നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും ചെയ്യും” (യോഹന്നാൻ 8:32 – NIBV) എന്ന വചനപ്രകാരം സത്യം അറിഞ്ഞതിനുശേഷം ക്രിസ്തു നൽകുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യജീവിതവും അദ്ദേഹം അനുഭവിച്ചു.

അതെ പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, നമ്മെക്കുറിച്ചും നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ പാരമ്പര്യ മഹത്വങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഇത്തരത്തിലുള്ള തീവ്രമായ അഭിമാനചിന്തകൾ നമ്മിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവ ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഏറ്റുപറഞ്ഞ് ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെ യഥാർത്ഥമായി അറിയുവാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ. അല്ലാത്തപക്ഷം, ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനംവരെ ഈ അഭിമാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയും, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെ അനുഭവിച്ചറിയാതെ മരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിവരും.

അതുകൊണ്ട്, നമുക്ക് ലാഭകരമാണെന്ന് കരുതി അഭിമാനിക്കുന്ന പാരമ്പര്യ മഹത്വങ്ങളെയും കുടുംബപാരമ്പര്യങ്ങളെയും ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി നഷ്ടമായി കണക്കാക്കി ഉപേക്ഷിക്കാം. ഇതുവരെയും ഇത്തരത്തിലുള്ള അഭിമാനചിന്തകളോടെയാണ് നാം ജീവിച്ചിട്ടുള്ളതെങ്കിൽ, കർത്താവിനോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാം.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 A Life-Giving River That Turns the Dead Sea into Fresh Water - Ezekiel 47:1–12 / சாக்கடலை நன்னீராக்கும் ஜீவ நதி - எசேக்கியேல் 47:1-12

                    - Sr . Amutha, ICM 

The River That Reaches Our Dead Seas: Becoming the Banks of the Living River (Ezekiel 47:1–12)

The Mystery of the Unused Gate: In Ezekiel’s vision, an angel guides the prophet through the North, East, and South gates—yet Ezekiel is never taken to the West Gate. Why?

In the Temple layout, the Holy of Holies sat at the far western end: the dwelling place of God’s absolute glory. The West had no exit because God’s presence is not a path to pass through; it is the source from which all existence springs. God’s grace originates in the West, but it never stays locked inside the sanctuary. It trickles out beneath the threshold and flows steadily toward the East—down into the barren desert of the Arabah, aiming straight for the Dead Sea.

1. Grace Meets Us in the Barren Places:

The East represented darkness, desert, and death. The Dead Sea was so choked with salt that no fish could swim in it, no plant could drink from it, and no creature could survive. God does not demand that the Dead Sea clean itself up before He approaches it. Instead, He lets His sanctuary water flow into the salt. Grace often starts small—a tiny trickle from the altar—but deepens into a river so vast it cannot be crossed. God’s grace flows straight off the altar into our most toxic places. What was once stagnant and dead is made fresh twice over by the touching of His spirit.

Where is the "Dead Sea" in your life today?

- Is it a bitter memory, a broken relationship, a secret addiction, or a quiet despair?

2 Deep Water, Healing Banks

When this holy river enters the Dead Sea, two transformations happen simultaneously: 

First, the depths are made fresh. Where there was complete barrenness, life multiplies and fish become abundant. This is the promise of Christ, who poured out blood and water from His side on the Cross. Sacramental grace does not merely patch up our wounds; it transforms our essential nature, turning death into thriving life.

Second, the banks overflow with unfading life. Trees planted along this river do not depend on weather or seasonal rain: Their leaves do not fade: Their hope remains vibrant even in times of trial.

Their fruit does not fail: Month after month, they bear fresh fruit because their roots drink continuously from the sanctuary.

Their purpose is twofold: Their fruit provides food for a spiritually hungry world, and their leaves bring medicine and healing to wounded hearts.

Becoming the Banks of the River We are called to be like those trees along the bank. As we stand around the altar during church services, we receive a spring of grace. From there, we are sent forth—like messengers—into our homes and workplaces, which may otherwise lie parched, much like the Dead Sea. 

Do not be afraid of the desert places around you. Drink deeply from the grace offered here today, let your roots sink into His word, and allow His living river to flow through you to bring healing, nourishment, and fresh life to a world in need. Amen.

சாக்கடலை நன்னீராக்கும் ஜீவ நதி: வாழ்வளிக்கும் கரைகளாக நாம் மாறுவோம் (எசேக்கியேல் 47:1-12)

1. அடைக்கப்பட்ட மேற்கு வாசல் – இரக்கத்தின் தொடக்கம்

எசேக்கியேல் தரிசனத்தில், தூதர் அவரை வடக்கு, கிழக்கு, தெற்கு வாசல்களுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். ஆனால் மேற்கு வாசலுக்கு அழைத்துச் செல்லவே இல்லை. ஏன்? ஏனென்றால், ஆலயத்தின் மேற்கு பகுதியில் தான் 'தூயவதிலும் தூய இடம்' (Holy of Holies) இருந்தது. இறைவனின் பிரசன்னமும் மாட்சியும் உறைவிடமாக இருந்த அந்த மேற்கு பகுதிக்கு வெளிவாசல் கிடையாது. கடவுளின் அருள் அங்கிருந்து தான் பிறக்கிறது; ஆனால் அது அங்கேயே முடங்கிப்போவதில்லை. பலிபீடத்தின் கீழிருந்து சிறு ஊற்றாகத் தொடங்கி, வறண்ட பாலைவனத்தைக் கடந்து, கிழக்கு திசையில் இருக்கும் சாக்கடலை (Dead Sea) நோக்கி ஜீவ நதியாகப் பாய்ந்தோடுகிறது.

2. வறண்ட இடங்களில் நம்மைத் தேடிவரும் அருள்

கிழக்குப் பகுதி என்பது வறட்சி, இருள், மற்றும் மரணத்தின் அடையாளம். அந்தச் சாக்கடல் அதிக உப்பால் நிறைந்திருந்ததால், அதில் எந்த உயிரினமும் வாழ முடியாது.கடவுள் சாக்கடலிடம், "நீ முதலில் தூய்மையாகி வா" என்று நிபந்தனை போடவில்லை. மாறாக, பலிபீடத்தின் ஜீவ நதியை அந்த உப்பு நீரிலேயே பாயச் செய்கிறார்.

ஆரம்பத்தில் சின்ன ஊற்றாகத் தோன்றும் இறைஅருள், போகப் போக யாராலும் கடக்க முடியாத  நதியாக மாறுகிறது. நமது வாழ்வின் மிகவும் கசப்பான, நச்சுத்தன்மையான இடங்களுக்கும் கடவுளின் அருள் நேரடியாகப் பாய்ந்து வருகிறது.

- இன்று உங்கள் வாழ்க்கையில் "சாக்கடல்" போல வறண்டு கிடப்பது எது?

- ஏதேனும் கசப்பான நினைவா, முறிந்த உறவா, யாருக்கும் தெரியாத பாவப் பழக்கமா, அல்லது மன அழுத்தமா?

3. உயிர்பெறும் ஆழமும், கனிகொடுக்கும் கரைகளும்

இந்த ஜீவ நதி சாக்கடலில் கலக்கும்போது இரண்டு மாற்றங்கள் நடக்குகின்றன:

ஆழங்கள் புதுப்பிக்கப் படுகின்றன: உயிரற்ற இடத்தில் மீன்களும் உயிரினங்களும் பெருகுகின்றன. சிலுவையில் இயேசுவின் விலாவிலிருந்து வழிந்தோடிய திரு இரத்தமும் தண்ணீரும் நமது பாவங்களைக் கழுவி, சாபத்தை ஜீவனாக மாற்றுகிறது.

கரைகள் செழிப்படைகின்றன: ஆற்றின் இருமருங்கிலும் உள்ள மரங்கள் எப்போதும் பசுமையாக இருக்கும்

இலைகள் உதிர்வதில்லை: துன்ப நேரத்திலும் நம்பிக்கை தளராது.

கனிகள் குறைவதில்லை: மாதந்தோறும் புதிய கனிகளைக் கொடுக்கும்.

இரட்டை நோக்கம்: அந்த மரத்தின் கனிகள் உணவாகவும், இலைகள் மருந்தாகவும் மாறி காயப்பட்ட மனங்களைக் குணமாக்கும்.

நாமே அந்த நதியின் கரைகள்!

நாமும் அந்த ஆற்றின் கரைகளில் நிற்கும் மரங்களைப் போல வாழ அழைக்கப்படுகிறோம். ஆலைய  ஆராதனைகளில்  பலிபீடத்தைச் சுற்றி நிற்கும் நாம், அருள் என்ற ஊற்றைப் பெறுகிறோம்.  அங்கிருந்து சாக்கடல் போல வறண்டு கிடக்கும் நம் வீடுகளுக்கும், வேலை செய்யும் இடங்களுக்கும் தூதரைப் போல அனுப்பப்படுகிறோம்.

உங்களைச் சுற்றியுள்ள வறட்சியைக் கண்டு பயப்படாதீர்கள். நற்கருணை வழியாக இறைஅருளைப் பருகி, இறைவார்த்தையில் வேரூன்றி வாழும்போது, உங்கள் வாழ்க்கை பிறருக்கு உணவாகவும், ஆறுதல் அளிக்கும் மருந்தாகவும் மாறும். ஆமென்.

- Sr . Amutha, ICM 

🦋 Meditation verse - ரோமர் 12 : 11 / Romans 12:11

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2101 - நாள் :- 09.11.2026

"அசதியாயிராமல் ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்; ஆவியிலே அனலாயிருங்கள்; கர்த்தருக்கு ஊழியஞ்செய்யுங்கள்." ( ரோமர் 12 : 11 )

ஆவியில் அனலாய் இருத்தல் என்பது பக்திவாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்ட, தேவன்மேல் உறுதியான பற்றுடன் தேவ வைராக்கியமாக வாழும் வாழ்க்கை  நிலையினைக் குறிக்கின்றது. வெறுமனே ஆலயங்களுக்குச் சென்று வழிபாடுகளில் கலந்துகொண்டு நாம் மேலான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை வாழ்கின்றோம் என்று நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்ளக்கூடாது. 

ஆவிக்குரிய அனல் நம்மில் இருக்குமானால் நாம் எல்லா காரியங்களிலும் தேவனுக்கு முன்னுரிமைகொடுத்து வாழ்பவர்களாக இருப்போம். மட்டுமல்ல, அனலுள்ள கிறிஸ்தவ  வாழ்க்கைதான் நம்மை பாவங்களிலிருந்து விடுதலை கொடுப்பதாக இருக்கும். மேலும்,  தேவனுடைய ஆவியானவர் தங்களுக்குள் இருந்து செயல்படுவதை அனலுள்ள மக்கள் அறிந்துகொள்வார்கள். அத்தகைய ஆவிக்குரிய மக்களே கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள். "தேவனுடைய ஆவி உங்களில் வாசமாயிருந்தால், நீங்கள் மாம்சத்துக்குட்பட்டவர்களாயிராமல் ஆவிக்கு உட்பட்டவர்களாய் இருப்பீர்கள். கிறிஸ்துவின் ஆவியில்லாதவன் அவருடையவனல்ல." ( ரோமர் 8 : 9 )

ஆலயங்களுக்குச் செல்வதில் ஆர்வம், பக்திச் செயல்பாடுகளில் அதிக ஈடுபாடு இவைகளைக் கொண்டிருப்பதால் மட்டும் ஒருவரை அனலுள்ள கிறிஸ்தவர்கள் என்று நாம் எண்ணிவிடமுடியாது.  இத்தகைய மக்கள் தங்களது சுய பக்தி முயற்சியில் தேவனைத் தேடுபவர்கள். இவர்களிடம் தேவன்மேல் உண்மையான ஆவிக்குரிய  அன்பு இல்லாவிட்டாலும் சிறந்த  பக்தியுள்ளவர்கள்.  ஆனால் தேவன் பக்தியையல்ல, பரிசுத்தத்தையே  விரும்புகின்றார். அனலுள்ள வாழ்க்கை ஒரு மனிதனின் வெளிச் செயல்பாடுகளிலல்ல, மாறாக உள்ளான மாற்றத்தில் விளங்கும். 

நெருப்பானது எப்படி சருகுகளையும், பதர்களையும், குப்பைகளையும் எரித்துப்போடுகின்றதோ அதுபோல ஆவிக்குரிய அனல் நமக்குள் இருக்குமானால் அது நம்மிடமுள்ள வேண்டாத குணங்கள், பாவ பழக்கவழக்கங்கள் இவற்றைச் சுட்டெரித்துவிடும். 

மேலும், ஆவிக்குரிய அனல் இல்லாத மக்கள் வேதாகம சத்திய வசனங்களை வெறுமனே வசனங்களாக மட்டுமே அறிந்துகொண்டு அதுபற்றிய எந்த சொந்த அனுபவத்தையும் வாழ்வில் கண்டுணராத மக்களாகவே இருப்பார்கள். அதாவது வேத வசனங்களை கணித பார்மலாப்போல இவர்கள் அறிந்துள்ளதால் வசனத்தின் வல்லமை அல்லது அதன் உண்மையான அனுபவபூர்வமான தன்மை இவர்களுக்குத் தெரியாது  தெரிந்துகொள்ளவும் முயற்சிக்க மாட்டார்கள்.   

அனலுள்ள ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையினை பரிசுத்த ஆவியானவர்தான் நமக்குக் கொடுக்கமுடியும். ஆவியானவரை வாழ்வில் பெற்றுக்கொள்ளும்போதுதான் நாம் அனலுள்ள வாழ்க்கை வாழமுடியும். எனவே, இந்தச் சத்திய ஆவியானவரை வாழ்வில் பெற்றுக்கொள்ள முயற்சியெடுப்போம். அப்போதுதான் நாம் நம்மைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று கூறிக்கொள்ள முடியும்.  கிறிஸ்துவின் ஆவியில்லாதவன் அவருடையவனல்ல

அன்பானவர்களே, ஒரு அகல் விளக்கோ மெழுகுவர்த்தியோ பலத்தக் காற்றில் அணைந்துவிடும்.   நம்மிடம் ஆவியின் அனல் ஏற்கனவே இருக்குமானால் அது சூழ்நிலை காற்றினால் அழிந்துவிடாமல் காத்துக்கொள்ள நாம் ஜாக்கிரதையாய் இருக்கவேண்டியது அவசியம். இன்றைய தியான வசனம் எனவேதான்,  "அசதியாயிராமல் ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்; ஆவியிலே அனலாயிருங்கள்; கர்த்தருக்கு ஊழியஞ்செய்யுங்கள்" என்று கூறுகின்றது. இப்படி நாம் ஆவியானவரை வாழ்வில் பெற்றுக்கொண்டு, அதனைக் காத்துக்கொண்டு,  நமது ஆவியில் அனலுள்ளவர்களாக இருந்துகொண்டு, கிறிஸ்துவை மற்றவர்களுக்கு நமது வாழ்க்கையால் அறிவிக்கவேண்டும் என்று இன்றைய தியான வசனம் உணர்த்துகின்றது.  

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

No. 2101 – Date: 09.11.2026

“Not lagging behind in diligence, fervent in spirit, serving the Lord.” (Romans 12:11 – NASB)

Being fervent in spirit refers to a life that goes beyond mere religious devotion—a life of wholehearted commitment to God, marked by spiritual zeal and unwavering attachment to Him. We should not deceive ourselves into believing that we are living an excellent Christian life merely because we attend church services and participate in religious activities.

If the spiritual fire is burning within us, we will give God the highest priority in every aspect of our lives. Moreover, a spiritually fervent Christian life is what enables us to break free from sin. People who are spiritually fervent will also recognise the work of the Spirit of God within them. Such people truly belong to Christ. “However, you are not in the flesh but in the Spirit, if indeed the Spirit of God dwells in you. But if anyone does not have the Spirit of Christ, he does not belong to Him.” (Romans 8:9 – NASB)

We cannot consider someone a spiritually fervent Christian merely because they are enthusiastic about attending church or actively involved in religious practices. Such people may be seeking God through their own religious efforts. Even without genuine spiritual love for God, they may appear highly devout. However, God desires holiness, not mere religious devotion. A fervent Christian life is not demonstrated through outward activities but through inward transformation.

Just as fire burns away dry leaves, chaff and rubbish, the spiritual fire within us will consume and remove our undesirable qualities, sinful habits and practices.

Furthermore, people who lack spiritual fervour may know the truths of the Bible merely as words, without ever experiencing their power in their personal lives. In other words, they may know Scripture just as one memorises mathematical formulae. Consequently, they neither understand the power of God's Word nor experience its transforming reality, and they make no effort to discover it.

Only the Holy Spirit can give us a spiritually fervent life. We can live a life burning with spiritual zeal only when we receive the Holy Spirit into our lives. Therefore, let us earnestly seek to receive the Spirit of Truth into our lives. Only then can we truly call ourselves Christians. Anyone who does not have the Spirit of Christ does not belong to Him.

Dearly beloved, an oil lamp or a candle can easily be extinguished by a strong wind. Likewise, if the spiritual fire is already burning within us, we must remain vigilant and guard it so that it is not extinguished by the winds of life's circumstances. That is why today's meditation verse instructs us: “Not lagging behind in diligence, fervent in spirit, serving the Lord.”

Today's meditation reminds us that we must receive the Holy Spirit into our lives, guard the spiritual fire He has kindled within us, remain fervent in spirit, and proclaim Christ to others through the testimony of our lives.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦