🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 3 : 15 -16 / 2 Corinthians 3:15–16

🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2090 - நாள் :- 29.10.2026

"மோசேயின் ஆகமங்கள் வாசிக்கப்படும்போது, இந்நாள்வரைக்கும் முக்காடு அவர்கள் இருதயத்தின்மேல் இருக்கிறதே. அவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, அந்த முக்காடு எடுபட்டுப்போகும்." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 15 -16 )

மோசே சீனாய் மலையில் நாற்பதுநாள் அப்பம் புசியாமலும் தண்ணீர் குடியாமலும் இரவும் பகலும் நாற்பதுநாள் கர்த்தரோடு இருந்து, பத்துக்கட்டளைகள் எழுதப்பட்ட கற்பலகைகளைக் கையில் எடுக்துக்கொண்டு இறங்கிவந்தார் (யாத்திராகமம்  34:28) "மோசே சாட்சிப் பலகைகள் இரண்டையும் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, சீனாய் மலையிலிருந்து இறங்குகிறபோது, தன்னோடே அவர் பேசினதினாலே தன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதை அவன் அறியாதிருந்தான்." ( யாத்திராகமம் 34 : 29 ) என்று வாசிக்கின்றோம். கர்த்தர் மோசேயோடு பேசியதால் அவரது முகம் பிரகாசித்தது. 

இஸ்ரவேல் மக்களால் மோசேயின் முகத்தைப் பார்க்கமுடியாதபடி  அவரது முகத்தின் ஒளி அவ்வளவு பிரகாசமாக இருந்தது. எனவே, மோசே தனது முகத்தை ஒரு துணியினால் முக்காடாகப் போட்டு மூடிக்கொண்டார். ஆம்,  "இஸ்ரவேல் புத்திரர் அவன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதைக் கண்டார்கள். மோசே அவரோடே பேசும்படிக்கு உள்ளே பிரவேசிக்கும்வரைக்கும், முக்காட்டைத் திரும்பத் தன் முகத்தின்மேல் போட்டுக்கொள்ளுவான்." ( யாத்திராகமம் 34 : 35 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

அதன்பின்னர் பழைய ஏற்பாடு வாசிக்கப்படும்போதெல்லாம் அதனை வாசிப்பவர்கள்  முக்காடு போட்டுக்கொள்வார்கள். இந்தச் சம்பவத்தை அப்போஸ்தலரான பவுல் நினைவுகூர்ந்து இன்றைய தியான வசனத்தில் குறிப்பிடுகின்றார். இப்படி முக்காடு போடுவதை அவர் அடிமைத்தனத்தின் அடையாளமாகக் குறிப்பிடுகின்றார்.  ஒரு தகப்பனிடம் பேசுவதற்கு முக்காடு எதற்கு? பாவ அடிமைத்தனம் இருப்பதால் அவர்களால் கர்த்தரது முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால், அவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, அந்த முக்காடு எடுபட்டுப்போகும் என்று இன்றைய தியான வசனத்தில் அவர் குறிப்பிடுகின்றார்.  

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் கர்த்தரிடம் திரும்பும்போது பாவ அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுகின்றோம். "கர்த்தரே ஆவியானவர்; கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே விடுதலையுமுண்டு." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 17 ) கர்த்தரின் விடுதலையின் ஆவியாவானவர் நம்மில் வரும்போது நாம் முக்காடு போடவேண்டிய அவசியமில்லை. 

அன்று மோசேயின் முகம் பிரகாசித்ததைப்போல தேவன் நம்மையும்  இன்று பிரகாசிக்கச் செய்கின்றார். அது இயேசு கிறிஸ்துவால் நமக்குக் கிடைக்கும் மேலான கிருபை. நாம் கிறிஸ்துவிடம் திரும்பும்போது நமது இருதயங்களில் அந்த மகிமையின் ஒளி பிரகாசிக்கும். "இருளிலிருந்து வெளிச்சத்தைப் பிரகாசிக்கச்சொன்ன தேவன் இயேசுகிறிஸ்துவின் முகத்திலுள்ள தமது மகிமையின் அறிவாகிய ஒளியைத் தோன்றப்பண்ணும்பொருட்டாக, எங்கள் இருதயங்களிலே பிரகாசித்தார்." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 6 )

அன்று மோசேயின் முகத்தின் ஒளியினைக் கண்களால் பார்க்க முடியாமல் இஸ்ரவேல் மக்கள் முக்காடு போட்டுகொண்டார்கள். ஆனால் இன்று நமது இருதயத்தில் பிரகாசிக்கும் கிறிஸ்துவின் ஒளி அப்படி முக்காடுபோட்டு மறைக்கவேண்டிய ஒளியல்ல. அந்த லி மக்களை நம்மிடம் கவர்ந்து இழுக்கும் ஆற்றல் கொண்டதாக இருக்கின்றது.  பூச்சிகள் எப்படி விளக்கின் ஒளியால் கவரப்படுகின்றதோ அதுபோல நம்மிலுள்ள கிறிஸ்துவின் ஒளி மற்றவர்களை நம்மிடம் கொண்டு சேர்க்கும். 

எனவேதான் இயேசு கிறிஸ்துக்  கூறினார், "நீங்கள் உலகத்துக்கு வெளிச்சமாயிருக்கிறீர்கள்; மலையின்மேல் இருக்கிற பட்டணம் மறைந்திருக்கமாட்டாது." ( மத்தேயு 5 : 14 ) ஆம் அன்பானவர்களே, நம்மை அடிமைப்படுத்தியிருக்கும் பாவ முக்காட்டை கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் நீக்கும்போது மட்டுமே  நாம் உலகிற்கு வெளிச்சமாக மாறி மற்றவர்களை கிறிஸ்துவிடம் சேர்க்கின்றவர்களாக மாறமுடியும். நாம் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, நமது முக்காடு எடுபட்டுப்போகும். எனவே நமது பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிட்டு அவை அவரது பரிசுத்த இரத்தத்தால் கழுவப்பட வேண்டுதல் செய்வோம்.  கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே பாவ விடுதலையுமுண்டு.

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2090 – Date: 29.10.2026

“But to this day whenever Moses is read, a veil lies over their hearts; but whenever someone turns to the Lord, the veil is taken away.” (2 Corinthians 3:15–16, NASB)

Moses spent forty days and forty nights with the Lord on Mount Sinai, without eating bread or drinking water. He came down carrying the stone tablets on which the Ten Commandments had been written (Exodus 34:28). We read, “When Moses was coming down from Mount Sinai (and the two tablets of the testimony were in Moses’ hand as he was coming down from the mountain), Moses did not know that the skin of his face shone because of his speaking with Him” (Exodus 34:29, NASB). Moses’ face shone because he had spoken with the Lord.

The radiance of Moses’ face was so intense that the Israelites could not look at him. Therefore, Moses covered his face with a veil. Yes, we read that “when Moses had finished speaking with them, he would put a veil over his face” (Exodus 34:33, NASB). Whenever he went in before the Lord to speak with Him, he removed the veil; when he came out and spoke to the Israelites, they saw that his face was shining. Afterward, he would put the veil over his face again (Exodus 34:34–35).

Later, whenever the Old Testament Scriptures were read, a veil remained over the hearts of those who read them without understanding their true significance. The Apostle Paul recalls this incident and refers to it in today’s meditation verse. He uses the veil as a symbol of bondage. Why should anyone need a veil when approaching a loving Father? The bondage of sin prevents people from truly seeing the Lord and understanding His glory. But Paul declares that whenever they turn to the Lord, the veil is taken away.

Yes, dear beloved, when we turn to the Lord, we are set free from the bondage of sin. “Now the Lord is the Spirit, and where the Spirit of the Lord is, there is freedom.” (2 Corinthians 3:17, NASB). When the Spirit of the Lord brings His freedom into our lives, there is no longer any need for a veil over our hearts.

\Just as Moses’ face shone in those days, God also causes us to shine today. This is the wonderful grace we receive through Jesus Christ. When we turn to Christ, the light of His glory shines in our hearts. The Bible says, “For God, who said, ‘Light shall shine out of darkness,’ is the One who has shone in our hearts to give the Light of the knowledge of the glory of God in the face of Christ.” (2 Corinthians 4:6, NASB).

In those days, the Israelites covered their faces because they could not bear to look at the radiance of Moses’ face. But the light of Christ shining in our hearts today is not a light that should be hidden behind a veil. Instead, it has the power to attract others to us and, through our witness, lead them to Christ. Just as insects are drawn to the light of a lamp, the light of Christ shining through our lives can draw others towards Him.

That is why Jesus Christ said, “You are the light of the world. A city set on a hill cannot be hidden.” (Matthew 5:14, NASB). Yes, dear beloved, only when the veil of sin that enslaves us is removed through the blood of Jesus Christ can we become lights to the world and lead others to Christ. When we turn to the Lord, the veil is taken away.

Therefore, let us confess our sins to Him and pray that they may be washed away by His precious, holy blood. Where the Spirit of the Lord is, there is freedom from sin.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - 2 കൊരിന്ത്യർ 3:15–16

 🌅 ആധവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2090 – തീയതി: 29.10.2026

“മോശെയുടെ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഇന്നുവരെയും ഒരു മൂടുപടം അവരുടെ ഹൃദയത്തിന്മേൽ കിടക്കുന്നു. എന്നാൽ ആരെങ്കിലും കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ ആ മൂടുപടം നീക്കപ്പെടുന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 3:15–16)

മോശെ സീനായ് പർവതത്തിൽ നാൽപ്പതു രാവും പകലും അപ്പം ഭക്ഷിക്കാതെയും വെള്ളം കുടിക്കാതെയും കർത്താവിനോടുകൂടെ ചെലവഴിച്ചു. പത്തു കല്പനകൾ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന കൽപ്പലകകൾ കൈയിൽ എടുത്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പർവതത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു (പുറപ്പാട് 34:28). “മോശെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ രണ്ടു കല്പലകകളും കൈയിൽ എടുത്തുകൊണ്ട് സീനായ് പർവതത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ, കർത്താവിനോടു സംസാരിച്ചതിനാൽ തന്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചിരുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല” (പുറപ്പാട് 34:29) എന്നു നാം വായിക്കുന്നു. കർത്താവിനോടു സംസാരിച്ചതിനാലാണ് മോശെയുടെ മുഖം പ്രകാശിച്ചത്.

മോശെയുടെ മുഖത്തുനിന്നുള്ള പ്രകാശം അത്രയധികം തേജസ്സുള്ളതായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഇസ്രായേൽ ജനത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ മോശെ ഒരു മൂടുപടംകൊണ്ട് തന്റെ മുഖം മറച്ചു. അതെ, “അവരോടു സംസാരിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ മോശെ തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു മൂടുപടം ഇട്ടു” (പുറപ്പാട് 34:33) എന്നു നാം വായിക്കുന്നു. കർത്താവിനോടു സംസാരിക്കാൻ മോശെ അവിടുത്തെ സന്നിധിയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ മൂടുപടം നീക്കിയിരുന്നു. പുറത്തുവന്ന് ഇസ്രായേൽ ജനത്തോടു സംസാരിച്ചശേഷം, തന്റെ മുഖം വീണ്ടും മൂടുപടംകൊണ്ട് മറയ്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു (പുറപ്പാട് 34:34–35).

പിന്നീട്, പഴയനിയമ തിരുവെഴുത്തുകൾ വായിക്കപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം അവയുടെ യഥാർഥ അർഥം ഗ്രഹിക്കാത്തവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു മൂടുപടം നിലനിന്നിരുന്നു. അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഈ സംഭവത്തെ ഓർത്തെടുത്തുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനത്തിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നു. ഈ മൂടുപടത്തെ അദ്ദേഹം അടിമത്തത്തിന്റെ അടയാളമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. സ്നേഹവാനായ ഒരു പിതാവിനോടു സംസാരിക്കാൻ എന്തിനാണ് ഒരു മൂടുപടം? പാപത്തിന്റെ അടിമത്തം നിമിത്തം അവർക്ക് കർത്താവിന്റെ മഹത്വം യഥാർഥമായി കാണാനും മനസ്സിലാക്കാനും കഴിയുന്നില്ല. എന്നാൽ അവർ കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ ആ മൂടുപടം നീക്കപ്പെടുമെന്ന് പൗലോസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, നാം കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽനിന്നു മോചനം പ്രാപിക്കുന്നു. “കർത്താവ് ആത്മാവാണ്; കർത്താവിന്റെ ആത്മാവുള്ളിടത്ത് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.” (2 കൊരിന്ത്യർ 3:17). കർത്താവിന്റെ ആത്മാവ് തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ മൂടുപടം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

അന്ന് മോശെയുടെ മുഖം പ്രകാശിച്ചതുപോലെ ദൈവം ഇന്നും നമ്മെ പ്രകാശമുള്ളവരാക്കുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന അതിമഹത്തായ കൃപയാണിത്. നാം ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിന്റെ വെളിച്ചം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്ത് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “ഇരുട്ടിൽനിന്നു വെളിച്ചം പ്രകാശിക്കട്ടെ എന്നു കല്പിച്ച ദൈവം, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖത്തിലുള്ള ദൈവമഹത്വത്തിന്റെ പരിജ്ഞാനമാകുന്ന വെളിച്ചം നൽകുന്നതിനായി ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിച്ചിരിക്കുന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 4:6).

അന്ന് മോശെയുടെ മുഖത്തുനിന്നുള്ള പ്രകാശം സഹിക്കാനാവാതെ ഇസ്രായേൽ ജനങ്ങൾ മൂടുപടം ഉപയോഗിച്ചു. എന്നാൽ ഇന്ന് നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം മൂടുപടംകൊണ്ട് മറച്ചുവയ്ക്കേണ്ട ഒന്നല്ല. മറിച്ച്, ആ വെളിച്ചത്തിന് മറ്റുള്ളവരെ നമ്മിലേക്കും അതിലൂടെ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കും ആകർഷിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് പ്രാണികൾ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം മറ്റുള്ളവരെ അവിടുത്തെ അടുക്കലേക്കു നയിക്കും.

അതുകൊണ്ടാണ് യേശുക്രിസ്തു ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞത്: “നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണ്. മലമുകളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പട്ടണം മറഞ്ഞിരിക്കാൻ കഴിയുകയില്ല.” (മത്തായി 5:14).

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, നമ്മെ അടിമകളാക്കുന്ന പാപത്തിന്റെ മൂടുപടം യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്താൽ നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ നമുക്ക് ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമായി മാറാനും മറ്റുള്ളവരെ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കു നയിക്കാനും കഴിയുകയുള്ളൂ. നാം കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ നമ്മുടെ മൂടുപടം നീക്കപ്പെടുന്നു.

അതിനാൽ, നമുക്ക് നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ കർത്താവിനോടു ഏറ്റുപറയാം. അവിടുത്തെ വിശുദ്ധവും വിലയേറിയതുമായ രക്തത്താൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയപ്പെടുന്നതിനായി പ്രാർഥിക്കാം. കർത്താവിന്റെ ആത്മാവുള്ളിടത്ത് പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽനിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 Called Not Only to Be Good, but to Be Holy - Ephesians 5:27; Leviticus 19:2; 1 Peter 1:15–16

                            - Sr. Amutha, ICM

In one of the retreats I attended, I remember a priest saying something that deeply touched me: “We are not called merely to be good Christians, good religious, or good missionaries; we are called to be holy.” This made me reflect more deeply on the meaning of our Christian vocation.

St Paul tells us in today's first reading that Christ desires to present the Church to Himself in splendour, “holy and without blemish” (Ephesians 5:27). In Leviticus 19:2, God commands His people, “Be holy, for I, the Lord your God, am holy.” St Peter repeats this call: “As he who called you is holy, be holy yourselves in all your conduct” (1 Peter 1:15–16).

To be holy means to be set apart for God, not separated from people, but living among them with a heart that belongs to Him. Being good is important, but holiness goes deeper. We may pray, fulfil our duties, and serve others faithfully, yet holiness calls us to examine our hearts. Are we growing in love, humility, forgiveness, and compassion? Are we willing to let go of pride, jealousy, resentment, and selfishness?

Holiness is not about appearing perfect before others; it is about allowing God to transform us from within. Every Christian is called to holiness, and we live this calling through our daily actions relationships, words, and love for others. Let us ask ourselves: Am I satisfied with being good, or am I allowing God to make me holy?

Lord Jesus, transform our hearts and help us grow in Your love. May our daily lives reflect Your holiness and make Your presence visible to everyone we meet. Amen.

நல்லவர்களாக மட்டுமல்ல, புனிதர்களாக வாழவும் நாம் அழைக்கப்பட்டவர்கள் (எபேசியர் 5:27; லேவியர் 19:2; 1 பேதுரு 1:15–16)

நான் கலந்துகொண்ட ஒரு தியானத்தில், அருள்பணியாளர் ஒருவர் சொன்ன வார்த்தைகள் என் மனதை ஆழமாகத் தொட்டன: “நாம் நல்ல கிறிஸ்தவர்களாக, நல்ல துறவிகளாக, நல்ல மறைப்பணியாளர்களாக இருப்பதற்கு மட்டுமல்ல, புனிதர்களாக வாழ்வதற்கும் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.” இந்த வார்த்தைகள் நமது கிறிஸ்தவ அழைப்பைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திக்க வைத்தன.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில், திருத்தூதர் பவுல், கிறிஸ்து தம் திருச்சபையை மாசு மறுவற்ற, புனிதமான மகிமை நிறைந்த திருச்சபையாகத் தமக்குமுன் நிறுத்த விரும்புகிறார் என்று கூறுகிறார் (எபேசியர் 5:27). லேவியர் நூலில், “நானே உங்கள் கடவுளாகிய ஆண்டவர்; நான் தூயவர். எனவே நீங்களும் தூயவர்களாய் இருங்கள்” என்று கடவுள் அழைக்கிறார் (லேவியர் 19:2). புனித பேதுருவும், “உங்களை அழைத்தவர் தூயவராய் இருப்பதுபோல, நீங்களும் உங்கள் நடத்தையெல்லாம் தூய்மையாய் இருங்கள்” என்று அறிவுறுத்துகிறார் (1 பேதுரு 1:15–16).

புனிதமாக வாழ்வது என்பது கடவுளுக்கென ஒதுக்கப் பட்டவர்களாக வாழ்வதாகும். இது மக்களிடமிருந்து விலகி வாழ்வதல்ல; மக்களோடு வாழ்ந்துகொண்டே, நம் இதயத்தை முழுமையாகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிப்பதாகும். நல்லவர்களாக இருப்பது முக்கியம்; ஆனால் புனிதம் என்பது அதைவிட ஆழமானது. நமது அன்றாட வாழ்வில் அன்பு, மன்னிப்பு, தாழ்மை, இரக்கம் ஆகியவற்றில் வளர்கிறோமா? பெருமை, பொறாமை, மனக்கசப்பு, சுயநலம் ஆகியவற்றைக் கைவிடத் தயாராக இருக்கிறோமா?

புனிதம் என்பது மற்றவர்கள்முன் குறையற்றவர்களாகத் தோன்றுவது அல்ல; கடவுள் நம்மை உள்ளிருந்து மாற்றுவதற்கு இடமளிப்பதாகும். நமது வார்த்தைகளிலும் உறவுகளிலும்,  செயல்களிலும் கிறிஸ்துவின் அன்பு வெளிப்பட வேண்டும். எனவே, நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்வோம்: நல்ல கிறிஸ்தவர்களாக இருப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறோமா, அல்லது கடவுளின் அருளால் புனிதத்தில் வளர்கிறோமா?

அன்பு இயேசுவே, எங்கள் உள்ளங்களை மாற்றி, உமது அன்பில் வளரச் செய்யும். எங்கள் அன்றாட வாழ்வின் வழியாக உமது அன்பையும் புனிதத்தையும் மற்றவர்கள் அனுபவிக்க அருள்புரியும். ஆமென்.

அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - ரோமர் 14 : 17 / Romans 14:17

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2089 - நாள் :- 28.10.2026

"தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் புசிப்பும் குடிப்புமல்ல, அது நீதியும் சமாதானமும் பரிசுத்த ஆவியினாலுண்டாகும் சந்தோஷமுமாயிருக்கிறது." ( ரோமர் 14 : 17 )

மேசியாவாகிய கிறிஸ்து இந்த உலகத்தில் இறை அரசை நிறுவுவதற்காக வருவார் என யூதர்கள் நம்பியிருந்தாலும் அவர்கள் அதனை உலக அரசாங்கம் போல ஒரு அரசாங்கமாக இருக்குமென்று எண்ணினர். எனவேதான் அவர்கள் இயேசு கிறிஸ்துவிடம், தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் எப்போது வரும் என்று கேட்டனர். ஆம், இறை அரசு அல்லது தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் என்ன என்பதை யூதர்கள் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. 

இயேசு கிறிஸ்து தன்னிடம் கேள்வி கேட்ட யூதர்களிடம், "தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் பிரத்தியட்சமாய் வராது. இதோ, இங்கே என்றும், அதோ, அங்கே என்றும் சொல்லப்படுகிறதற்கும் ஏதுவிராது; இதோ, தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறதே என்றார்." ( லுூக்கா 17 : 20, 21 ) ஆம், தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசித்து இரட்சகராக ஏற்றுக்கொள்ளும்போது ஒருவரது உள்ளத்தில் உருவாகின்றது. 

அது நீதியுள்ள ஒரு வாழ்க்கை, சமாதானமுள்ள ஒரு வாழ்க்கை, ஒருவரது உள்ளத்தில் பரிசுத்த ஆவியினால் உண்டாகும் மகிழ்ச்சி. இவைகளை ஒருவன் அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தால் அவன் தேவனுடைய இராஜ்ஜியத்துக்குள் இருக்கின்றான் என்று பொருள். இயேசு கிறிஸ்து இந்த தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் உருவாகவேண்டுமென்று கூறுகின்றார். 

இந்த தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் நமக்குள் உருவாகவேண்டுமென்றால் நாம் குழந்தைகளாக மாறவேண்டியது அவசியம்.  அதாவது குழந்தையைப்போல கள்ளம் கபடமில்லாதவர்களாக மாறவேண்டும்.  சிறு குழந்தைகளை இயேசு கிறிஸ்துவிடம் மக்கள் கொண்டுவந்தபோது அவருடைய சீடர்கள் அவர்களைத் தடைசெய்தனர். அப்போது அவர்களைப் பார்த்து இயேசு, "சிறு பிள்ளைகள் என்னிடத்தில் வருகிறதற்கு இடங்கொடுங்கள், அவர்களைத் தடைபண்ணாதிருங்கள்; தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் அப்படிப்பட்டவர்களுடையது." ( லுூக்கா 18 : 16 ) என்று கூறினார்.  

தேவனுடைய ராஜ்ஜியம், பரலோக ராஜ்ஜியம் இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் உண்டு. தேவனுடைய ராஜ்ஜியம் என்பது இந்த உலகத்தில் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வாழும் மக்கள் அனுபவிப்பது. அது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வாழும் மக்களது இராஜ்ஜியம். ஆனால் பரலோக ராஜ்ஜியம் என்பது விண்ணக இராஜ்ஜியம். அது நாம் மரித்தபின்பு நாம் செய்த நன்மைகளுக்குப் பரிசாக அனுபவிக்கப்போவது. 

அன்பானவர்களே, நாம் பரலோக இராஜ்யத்துக்குத் தகுதியுள்ளவர்கள் ஆகவேண்டுமென்றால் முதலில் இந்த உலகத்தில் தேவனுடைய இராஜ்யத்துக்குத் தகுதியுள்ளவர்கள் ஆகவேண்டியது அவசியம். பவுல் அப்போஸ்தலர் கூறுவதுபோல புசிப்பு, குடிப்பு (அதாவது உலக காரியங்கள்) போன்ற உலக காரியங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் நீதி, சமாதானம், பரிசுத்த ஆவியினாலுண்டாகும் சந்தோஷம் இவைகளால் நாம் நிறைந்திருக்க முக்கியத்துவம் கொடுத்து வாழவேண்டியது அவசியம். அப்படி வாழ்வோமானால் நாம் தேவனுடைய இராஜ்ஜியத்துக்குள் இருக்கின்றோம் என்று பொருள். 

இன்று செழிப்பின் உபதேசத்தை பிரசித்திப்படுத்தும் பிரசங்கிகள் உலக செல்வத்தைப் பெறுவதுதான் ஆசீர்வாதம் என்று போதித்து மக்களைக் குழப்பி வைத்துள்ளனர். இது அப்போஸ்தலராகிய பவுலின் போதனைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கின்றது. தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் புசிப்பும் குடிப்பும் சொத்து சுகங்களைச் சேர்ப்பதல்ல. 

இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில் நாம் தெளிவாக வாசிக்கின்றோம், தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் புசிப்பும் குடிப்புமல்ல, அது நீதியும் சமாதானமும் பரிசுத்த ஆவியினாலுண்டாகும் சந்தோஷமுமாயிருக்கிறது என்று. உலக ஆசீர்வாதம் பெறும்போது அல்ல, மாறாக கிறிஸ்து நமக்குள் வரும்போது நாம் தேவனுடைய இராஜ்யத்துக்குள் வருகின்றோம். இந்த இராஜ்யத்துக்குள் நாம் நுழைந்திட முதலில் நமது பாவங்கள் கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் கழுவப்பட அவரிடம் அவற்றை அறிக்கையிடுவோம்.  தொடர்ந்து ஆவியானவர் நம்மை வழிநடத்திட அவருக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்து வாழ்வோம். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2089 – Date: 28.10.2026

“For the kingdom of God is not eating and drinking, but righteousness and peace and joy in the Holy Spirit.” (Romans 14:17, NASB)

Although the Jews believed that Christ, the Messiah, would come into this world to establish God’s kingdom, they imagined that it would be a government like the kingdoms of this world. That is why they asked Jesus Christ when the kingdom of God would come. Yes, the Jews did not correctly understand what God’s kingdom really meant.

Jesus Christ answered the Jews who questioned Him, saying, “The kingdom of God is not coming with signs to be observed; nor will they say, ‘Look, here it is!’ or, ‘There it is!’ For behold, the kingdom of God is in your midst” (Luke 17:20–21, NASB). Yes, the kingdom of God takes shape in a person’s heart when that person believes in Jesus Christ and accepts Him as their Saviour.

It is a life of righteousness, a life of peace, and the joy that the Holy Spirit produces within a person’s heart. When someone experiences these things, it means that they are living in the kingdom of God. Jesus Christ teaches that this kingdom of God must be established within every person.

For the kingdom of God to be established within us, we must become like children. In other words, we must become innocent and free from deceit, like little children. When people brought little children to Jesus Christ, His disciples tried to stop them. Seeing this, Jesus said, “Permit the children to come to Me, and do not hinder them, for the kingdom of God belongs to such as these” (Luke 18:16, NASB).

There is a distinction between the kingdom of God and the kingdom of heaven. The kingdom of God refers to the spiritual life that people experience here in this world when they live according to God’s will. It is the realm of life experienced by those who live spiritually. The kingdom of heaven, on the other hand, refers to the heavenly kingdom, which, according to the understanding expressed here, we hope to experience after death as a reward for the good we have done.

Dearly beloved, if we are to become worthy of the kingdom of heaven, we must first learn to live as people of God’s kingdom here on earth. As the Apostle Paul teaches, instead of giving undue importance to worldly concerns such as eating and drinking—that is, the things of this world—we must give priority to being filled with righteousness, peace, and joy in the Holy Spirit. If we live this way, it means that we are living in the kingdom of God.

Today, preachers who popularise the prosperity gospel have confused people by teaching that receiving worldly wealth is the very definition of blessing. This teaching is completely contrary to the teaching of the Apostle Paul. The kingdom of God is not about eating and drinking or accumulating wealth and possessions.

We read this truth clearly in today’s meditation verse: “The kingdom of God is not eating and drinking, but righteousness and peace and joy in the Holy Spirit.” We enter the kingdom of God not by receiving worldly blessings, but when Christ comes to dwell within us.

To enter this kingdom, let us first confess our sins to Christ and seek His cleansing through His precious blood. Then, let us surrender ourselves to the Holy Spirit and live under His guidance continually.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 20: 44 / Luke 20:44

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2088 - நாள் :- 27.10.2026

"தாவீது அவரை ஆண்டவரென்று சொல்லியிருக்க, அவனுக்கு அவர் குமாரனாயிருப்பது எப்படி? என்றார்." ( லுூக்கா 20: 44)

ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை நாம் எப்படிப்பார்க்கின்றோம் என்பதனைப் பொறுத்தே நமது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை அமையும். இயேசு கிறிஸ்து தாவீதின் சந்ததியில் பிறந்தார் என்பது உண்மை. ஆனால், அது அவரது மனிதத்தன்மையைக் குறிக்கும் அடையாளம். அவர் உண்மையில் தாவீதின் மகனல்ல, அவர் சர்வ வல்லவரான பிதாவாகிய தேவனின் குமாரன். இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில், "எப்படித்  தான் தாவீதுக்கு மகனாக இருக்கமுடியும்" என்று கேட்கின்றார் இயேசு கிறிஸ்து. 

இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுலும், "இயேசுகிறிஸ்துவைக் குறித்து தேவன் தம்முடைய தீர்க்கதரிசிகள் மூலமாய்ப் பரிசுத்த வேதாகமங்களில் முன்னே தம்முடைய சுவிசேஷத்தைப்பற்றி வாக்குத்தத்தம்பண்ணினபடி கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவானவர், மாம்சத்தின்படி தாவீதின் சந்ததியில் பிறந்தவரும், பரிசுத்தமுள்ள ஆவியின்படி தேவனுடைய சுதனென்று மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்ததினாலே பலமாய் ரூபிக்கப்பட்ட தேவகுமாரனுமாயிருக்கிறார்." ( ரோமர் 1: 4, 5) என்று கூறுகின்றார். 

மீட்பின் திட்டம் நிறைவேற அவர் இந்த உலகினில் மனிதனாகப் பிறக்கவேண்டியது அவசியமாய் இருந்தது. எனவே அவர் தாவீதின் சந்ததியில் பிறந்தாரேத் தவிர அவர் உண்மையில் தாவீதின் மகனல்ல. 

கிறிஸ்துவின் இறைத்தன்மையை அக்காலத்து மக்கள் உணரவில்லை. எனவே, அவரை அவரது குடும்பத்துப் பின்னணியோடு எண்ணிப்பார்த்து, "இவன் தச்சனுடைய குமாரன் அல்லவா? இவன் தாய் மரியாள் என்பவள் அல்லவா? யாக்கோபு, யோசே, சீமோன், யூதா என்பவர்கள் இவனுக்குச் சகோதரர் அல்லவா?" ( மத்தேயு 13: 55) என்று கூறிக்கொண்டிருந்தனர். இன்று நாம் கிறிஸ்துவை யாராகப் பார்க்கின்றோம்? அவரது உலக உறவுகளின் பின்னணியிலா இல்லை சர்வ வல்லவரான பிதாவின் குமாரனாகவா? 

அன்பானவர்களே, நாம் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு கிறிஸ்துவின் மீப்பு அனுபவத்தைப் பெறவேண்டுமானால் கிறிஸ்துவை பிதாவின் குமாரனாகப் பார்க்கவேண்டியது அவசியம். உலக உறவுகளின் அடிப்படையில் கிறிஸ்துவைப் பார்ப்போமானால் அன்று யூதர்கள் அவரைப் பார்த்தது போலவே நாமும் இருப்போம். மட்டுமல்ல,  இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்து மறைந்த மகாத்மா காந்தி, புத்தர் அல்லது ஒரு மகான் போன்றவர்களைப்போல ஒரு மனிதனாக அவரைப் பார்க்கின்றோம் என்றுதான்  பொருள்.  இப்படிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோமானால் நாம் அவரையும் அவரது தெய்வீகத்தையும் உணர்ந்துகொள்ள முடியாது, நமது பாவங்களிலிருந்து மீட்படையவும் முடியாது. 

இதனையே, வேதாகமம் மிகத் தெளிவாகக் கூறுகின்றது, "தேவன், தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடையும்படிக்கு, அவரைத் தந்தருளி, இவ்வளவாய் உலகத்தில் அன்பு கூர்ந்தார்." ( யோவான் 3: 16) என்று. ஆம், நாம் ஒருவரும் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடையும்படிக்குப் பிதாவாகிய தேவன் தனது ஒரேபேறான குமாரனை இந்த உலகிற்கு அனுப்பினார். அவரை பிதாவின் மகனாக முற்றிலும் பார்க்காமல், வேறு உலக உறவுகளின் அடிப்படையில் மட்டும் பார்த்து அவர்களின் மகனாக  எண்ணிக்கொண்டிருப்போமானால் நாம் பாவ மன்னிப்பையும் அதனால் கிடைக்கப்போகும் நித்தியஜீவனையும் இழந்துவிடுவோம். 

"உங்களுக்கு நித்தியஜீவன் உண்டென்று நீங்கள் அறியவும், தேவகுமாரனுடைய நாமத்தின்மேல் நீங்கள் விசுவாசமாயிருக்கவும், தேவகுமாரனுடைய நாமத்தின்மேல் விசுவாசமாயிருக்கிற உங்களுக்கு இவைகளை எழுதியிருக்கிறேன்." (1 யோவான்  5 : 13)

இயேசு கிறிஸ்துவை வெறும் பூமிக்குரிய குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்ட ஒரு மனிதராக மட்டுமே நாம் பார்க்கிறோமா, அல்லது அவர் இறைவனின் குமாரன் மற்றும் நம்முடைய இரட்சகர் என்று உண்மையாகவே நம்புகிறோமா? வேதவசனங்களில் அவர் தன்னை வெளிப்படுத்தியபடியே, அவர் மீது நம்பிக்கை வைப்பதில்தான் நம்முடைய பாவமன்னிப்பும் நித்திய ஜீவனும் அடங்கியுள்ளன.

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2088 – Date: 27.10.2026

“David therefore calls Him ‘Lord,’ and how is He, his son?” (Luke 20:44, NASB)

Our spiritual life depends on how we view the Lord Jesus Christ. It is true that Jesus Christ was born in the lineage of David. However, this identifies His human ancestry. He is not merely David’s son; He is the Son of God the Almighty Father. This is precisely what Jesus Christ asks in today’s meditation verse: “How, then, can He be David’s son?”

The Apostle Paul also explains this truth: “concerning His Son, who was born of a descendant of David according to the flesh, who was declared the Son of God with power by the resurrection from the dead, according to the Spirit of holiness, Jesus Christ our Lord” (Romans 1:3–4, NASB).

For the plan of redemption to be fulfilled, it was necessary for Him to be born as a human being in this world. Therefore, He was born in the lineage of David, but He is far more than merely David’s son.

The people of those days did not recognize the divine nature of Christ. Instead, they viewed Him in the light of His family background, saying, “Is this not the carpenter’s son? Is His mother not called Mary, and His brothers James, Joseph, Simon, and Judas?” (Matthew 13:55, NASB).

How do we view Christ today? Do we see Him merely in the context of His earthly family relationships, or do we recognize Him as the Son of God, the Almighty Father?

Dearly beloved, if we are to receive forgiveness for our sins and experience the redemption offered through Christ, we must recognize Him as the Son of the Father. If we view Christ merely in terms of His earthly relationships, we will be no different from the Jews who viewed Him that way in those days. Moreover, regarding Him merely as a human being, like Mahatma Gandhi, Buddha, or another great spiritual figure who lived and died in this world, means that we fail to recognize His divine identity. If we continue to view Him in this manner, we will neither understand who He truly is nor receive redemption from our sins.

The Bible declares this truth very clearly: “For God so loved the world, that He gave His only Son, so that everyone who believes in Him will not perish, but have eternal life” (John 3:16, NASB).

Yes, God the Father sent His only Son into this world so that none of us should perish, but that we might receive eternal life. If we fail to recognize Him fully as the Son of the Father and regard Him only in terms of earthly family relationships, we risk losing the forgiveness of our sins and the eternal life that comes through Him.

The Bible assures us: “These things I have written to you who believe in the name of the Son of God, so that you may know that you have eternal life” (1 John 5:13, NASB).

Do we recognize Jesus Christ merely as a man with an earthly family background, or do we truly believe that He is the Son of God and our Saviour? Our forgiveness and eternal life depend on placing our faith in Him as He has revealed Himself in Scripture.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

கிறிஸ்துவை எப்படிப் பார்க்கின்றோம்? அவரது உலக உறவுகளின் பின்னணியிலா, இல்லை  பிதாவின் குமாரனாகவா? 

🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 20:44

 🌅 ആധവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2088 – തീയതി: 27.10.2026

“ദാവീദ് അവനെ കർത്താവ് എന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ അവൻ അവന്റെ മകനാകുന്നത് എങ്ങനെ?” (ലൂക്കോസ് 20:44, NIBV)

കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിനെ നാം എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതം രൂപപ്പെടുന്നത്. യേശുക്രിസ്തു ദാവീദിന്റെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചു എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാൽ അത് അവിടുത്തെ മാനുഷിക വംശപരമ്പരയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് ദാവീദിന്റെ മകൻ മാത്രമല്ല; സർവശക്തനായ പിതാവായ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനാണ്. ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനത്തിൽ യേശുക്രിസ്തു ചോദിക്കുന്നതും ഇതുതന്നെയാണ്: “അവൻ ദാവീദിന്റെ മകനാകുന്നത് എങ്ങനെ?”

അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസും ഈ സത്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: യേശുക്രിസ്തു “ജഡപ്രകാരം ദാവീദിന്റെ സന്തതിയിൽ ജനിച്ചവനും വിശുദ്ധിയുടെ ആത്മാവിനാൽ മരിച്ചവരിൽനിന്നുള്ള പുനരുത്ഥാനത്താൽ ശക്തിയോടെ ദൈവപുത്രനായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടവനും ആകുന്നു” (റോമർ 1:3–4).

വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ ദൈവികപദ്ധതി പൂർത്തിയാകുന്നതിന് അവിടുന്ന് ഈ ലോകത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യനായി ജനിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവിടുന്ന് ദാവീദിന്റെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചത്. എന്നാൽ അവിടുന്ന് ദാവീദിന്റെ മകൻ മാത്രമല്ല; അതിനുമപ്പുറം ദൈവപുത്രനാണ്.

അക്കാലത്തെ ജനങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവികസ്വഭാവം തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. പകരം, അവിടുത്തെ കുടുംബപശ്ചാത്തലത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അവിടുത്തെ വിലയിരുത്തിക്കൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “ഇവൻ ആശാരിയുടെ മകനല്ലയോ? ഇവന്റെ അമ്മ മറിയ എന്നല്ലയോ? യാക്കോബ്, യോസേ, ശിമോൻ, യൂദാ എന്നിവർ ഇവന്റെ സഹോദരന്മാരല്ലയോ?” (മത്തായി 13:55).

ഇന്ന് നാം ക്രിസ്തുവിനെ എങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത്? അവിടുത്തെ ഭൗമികമായ കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മാത്രമാണോ, അതോ സർവശക്തനായ പിതാവായ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായി അവിടുത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ?

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടുകയും ക്രിസ്തുവിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന വീണ്ടെടുപ്പ് അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യണമെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ പിതാവായ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായി നാം അംഗീകരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ക്രിസ്തുവിനെ ഭൗമികമായ ബന്ധങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം കാണുന്നുവെങ്കിൽ, അന്നത്തെ യഹൂദന്മാർ അവിടുത്തെ കണ്ടതുപോലെ തന്നെയായിരിക്കും നാമും അവിടുത്തെ കാണുന്നത്.

മാത്രമല്ല, ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിച്ച് മരിച്ച മഹാത്മാഗാന്ധിയെയോ ബുദ്ധനെയോ മറ്റേതെങ്കിലും മഹാനെയോ പോലെ ഒരു മനുഷ്യനായി മാത്രം ക്രിസ്തുവിനെ കാണുന്നു എന്നായിരിക്കും അതിന്റെ അർത്ഥം. ഇങ്ങനെ കാണുന്നുവെങ്കിൽ അവിടുന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്നും അവിടുത്തെ ദൈവികസ്വഭാവം എന്താണെന്നും നമുക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുകയില്ല. നമ്മുടെ പാപങ്ങളിൽനിന്നുള്ള വീണ്ടെടുപ്പും നമുക്ക് പ്രാപിക്കാനാവുകയില്ല.

ഈ സത്യം ബൈബിൾ വളരെ വ്യക്തമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

“തന്റെ ഏകജാതനായ പുത്രനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടതിന് ദൈവം അവനെ നൽകുവാൻ തക്കവണ്ണം ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു” (യോഹന്നാൻ 3:16).

അതെ, നമ്മിൽ ആരും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടതിനാണ് പിതാവായ ദൈവം തന്റെ ഏകപുത്രനെ ഈ ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചത്. എന്നാൽ അവിടുത്തെ പിതാവായ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായി പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കാതെ, ഭൗമികമായ കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം അവിടുത്തെ വിലയിരുത്തുകയും ഒരു മനുഷ്യന്റെ മകനായി മാത്രം കരുതുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ പാപക്ഷമയും അതിലൂടെ ലഭിക്കേണ്ട നിത്യജീവനും നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള അപകടത്തിലാണ് നാം.

“ദൈവപുത്രന്റെ നാമത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്ക് നിത്യജീവൻ ഉണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയേണ്ടതിന് ഞാൻ ഇത് നിങ്ങൾക്ക് എഴുതിയിരിക്കുന്നു” (1 യോഹന്നാൻ 5:13).

യേശുക്രിസ്തുവിനെ ഭൗമികമായ കുടുംബപശ്ചാത്തലമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനായി മാത്രമാണോ നാം കാണുന്നത്? അതോ അവിടുന്ന് ദൈവപുത്രനും നമ്മുടെ രക്ഷകനുമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? നമ്മുടെ പാപക്ഷമയും നിത്യജീവനും അവിടുന്നിലുള്ള വിശ്വാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 Live as Children of Light - Ephesians 5:1–8 / ஒளியின் பிள்ளைகளாக வாழ்வோம் - எபேசியர் 5:1–8

                       

                           - Sr. Amutha ICM

St Paul reminds us that once we lived in darkness, but now we are light in the Lord. Therefore, we must live as children of light, allowing Christ to transform our thoughts, words, attitudes, and actions.

First, we are called to imitate God and live in love. As beloved children, we reflect God's love through forgiveness, understanding, sacrifice, and care for others, even when it is difficult.  We must keep our hearts free from impurity and greed. Greed is not only the desire for money but also the desire to possess, control, and have things our own way. When our desires become more important than God's will and the dignity of others, darkness enters our hearts.

St Paul also reminds us to let our words bring light. Gossip, foolish talk, and hurtful words can damage relationships and divide people. Our words should heal, encourage, and build unity rather than humiliate or hurt others.  We must examine what governs our hearts and not be deceived by empty arguments. We may justify our behaviour.  We must judge our actions by the Gospel. Being children of light requires continual conversion and the courage to choose what pleases God.

Let us ask ourselves: Do people experience the light of Christ through our lives, or do our attitudes and actions create darkness? *Being children of light is not merely a title we receive; it is a way of life we must practise every day.*

Loving Father, transform our hearts and guide our words and actions. May we reflect the light of Christ in our relationships and become instruments of Your love and peace. Amen.

ஒளியின் பிள்ளைகளாக வாழ்வோம் (எபேசியர் 5:1–8)

புனித பவுல் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்: முன்பு நாம் இருளில் வாழ்ந்தோம். ஆனால் இப்போது ஆண்டவரோடு இணைந்து ஒளியின் பிள்ளைகளாக மாறியிருக்கிறோம். எனவே, கிறிஸ்துவின் ஒளி நம்முடைய எண்ணங்கள், பேச்சு, மனப்பான்மை, செயல்கள் எல்லாவற்றையும் மாற்றுவதற்கு நாம் இடம் கொடுக்க வேண்டும்.

முதலாவதாக, கடவுளைப் பின்பற்றி அன்பில் வாழ வேண்டும். கடவுளின் அன்புக்குரிய பிள்ளைகளான நாம், மற்றவர்களை மன்னித்து, புரிந்துகொண்டு, தியாகத்தோடு அன்பு செய்ய வேண்டும். அது கடினமாக இருந்தாலும், மற்றவர்கள்மீது அக்கறை காட்ட வேண்டும்.

அதேபோல, நம் உள்ளத்தைத் தூய்மையாக வைத்துக்கொண்டு பேராசையைத் தவிர்க்க வேண்டும். பேராசை என்பது பணத்தின்மீது ஆசைப்படுவது மட்டுமல்ல; எல்லாவற்றையும் தனக்கே சொந்தமாக்க வேண்டும், மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும், எல்லாம் தன் விருப்பப்படியே நடக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் பேராசைதான். நம்முடைய ஆசைகள் கடவுளின் விருப்பத்தையும் மற்றவர்களின் மதிப்பையும் விடப் பெரிதாகும்போது, இருள் நம் உள்ளத்தில் நுழைகிறது.

மேலும், நம்முடைய பேச்சு ஒளியைக் கொண்டுவர வேண்டும். புறணி பேசுவது, பயனற்ற பேச்சு, மற்றவர்களைப் புண்படுத்தும் வார்த்தைகள் ஆகியவை உறவுகளைச் சிதைத்து, பிரிவினையை ஏற்படுத்துகின்றன. எனவே, நம்முடைய வார்த்தைகள் மற்றவர்களைத் தேற்றவும், ஊக்கப்படுத்தவும், ஒற்றுமையை வளர்க்கவும் வேண்டும்.

நாம் நம் உள்ளத்தை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்; தவறான காரணங்களைக் கூறி நம்மையே ஏமாற்றிக்கொள்ளக் கூடாது. நம்முடைய செயல்களை நற்செய்தியின் அடிப்படையில் ஆராய வேண்டும். ஒளியின் பிள்ளைகளாக வாழ்வதற்கு, தொடர்ந்து மனமாற்றம் அடைந்து, கடவுளுக்குப் பிரியமானவற்றைத் துணிவுடன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

நாம் வாழும் வாழ்க்கையின் வழியாக மற்றவர்கள் கிறிஸ்துவின் ஒளியை அனுபவிக்கிறார்களா? அல்லது நம்முடைய மனப்பான்மையும் செயல்களும் அவர்களுக்கு இருளைக் கொண்டுவருகின்றனவா? என்று நம்மையே கேட்டுக்கொள்வோம்.

*ஒளியின் பிள்ளைகளாக இருப்பது ஒரு பெயரளவிலான அடையாளம் மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு நாளும் நம் வாழ்வில் செயல்படுத்த வேண்டிய வாழ்க்கை முறையாகும்.*

அன்புத் தந்தையே, எங்கள் உள்ளங்களை மாற்றி, எங்கள் பேச்சிலும் செயல்களிலும் வழிநடத்தும். எங்கள் உறவுகள் வழியாக கிறிஸ்துவின் ஒளியை வெளிப்படுத்தி, உமது அன்பையும் அமைதியையும் பிறருக்குக் கொண்டுசெல்லும் கருவிகளாக எங்களை மாற்றியருளும். ஆமென்.

Sr.அமுதா ICM

🍒 Faith That Becomes a Witness 1 Thessalonians 1:6–10 சாட்சியாக மாறும் ஒரு நம்பிக்கை - 1 தெசலோனிக்கர் 1:6–10

                      

                 

                - Sr. Amutha, ICM

In today’s passage, St Paul appreciates the Thessalonians because their faith was not merely professed; but it became a way of life that inspired others. This passage invites us to reflect on six aspects of our Christian life.

Receiving the Word with joy

The Thessalonians welcomed God’s Word even amid suffering. Christian joy comes from the Holy Spirit, not from favorable circumstances. Do I remain joyful and faithful when things do not go according to my expectations?

Becoming imitators of Christ

The Thessalonians imitated Paul and the Lord by putting the Gospel into practice. Our faith must be reflected in our patience, kindness, forgiveness, and concern for others. Can people recognise Christ through my life. 

Becoming witnesses to others

Their faith became known beyond their community. Through small acts of kindness,, honesty and a word of encouragement, we too can inspire others to bring them closer to God.

Practising genuine hospitality

People remembered how the Thessalonians welcomed Paul.  True hospitality means more than offering food or shelter; it means making room for others in our hearts. Do people feel accepted and valued in my presence?. 

Turning from idols to the Lord

The Thessalonians turned away from idols to serve the true living God. Today our idols may be pride, wealth, personal preferences, or the desire for recognition. Conversion means allowing God, rather than our ego or attachments, to guide our lives. What occupies the centre of my heart?

Waiting for the Lord with hope

The Thessalians waited for God's  son to come from heaven.  Christian waiting is not passive; it means living each day faithfulness, readiness, and hope. Even when our efforts seem fruitless, we continue trusting that our life is in God's hands. 

The Thessalonians’ faith was visible in their joy, hospitality, conversion, and hope. Let us ask ourselves: Will people recognise Christ through the way we live, welcome, serve, and relate to one another?

Lord Jesus, help us to live Your Word with joy, reflect Your love in our lives, welcome others with open hearts, turn away from whatever separates us from You, and remain faithful in hope. May our lives become a living witness to Your love. Amen.

நம் வாழ்வின் வழியாக வெளிப்படும் நம்பிக்கை (1 தெசலோனிக்கர் 1:6–10)

இன்றைய வாசகத்தில், புனித பவுல் தெசலோனிக்க மக்களைப் பாராட்டுகிறார். ஏனென்றால், அவர்களுடைய நம்பிக்கை வெறும் வார்த்தைகளோடு நின்றுவிடவில்லை; அது அவர்களுடைய வாழ்க்கையாக மாறி, மற்றவர்களுக்கும் நல்ல முன்மாதிரியாக அமைந்தது. இந்த வாசகம் நம்முடைய கிறிஸ்தவ வாழ்வின் ஆறு அம்சங்களைப் பற்றி சிந்திக்க அழைக்கிறது.

1. மகிழ்ச்சியோடு இறைவார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்வது.

துன்பங்கள் வந்தபோதும், தெசலோனிக்க மக்கள் இறை வார்த்தையை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொண்டார்கள். உண்மையான கிறிஸ்தவ மகிழ்ச்சி நமக்குச் சாதகமான சூழ்நிலைகளிலிருந்து வருவதில்லை; அது தூய ஆவியிடமிருந்து வருகிறது. நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மாறாகச் சூழ்நிலைகள் அமைந்தாலும், நாம் மகிழ்ச்சியோடும் நம்பிக்கையோடும் இருக்கிறோமா?

2. கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றி வாழ்வது

தெசலோனிக்க மக்கள் புனித பவுலையும் ஆண்டவராகிய இயேசுவையும் முன்மாதிரியாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்கள். நாமும் நற்செய்தியை நம் வாழ்வில் செயல்படுத்த வேண்டும். நம்முடைய பொறுமை, அன்பு, மன்னிக்கும் மனப்பான்மை, பிறர்மீது காட்டும் அக்கறை ஆகியவற்றின் வழியாக நம்மால் கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்த முடிகிறதா? நம்மைப் பார்க்கும்போது மற்றவர்கள் கிறிஸ்துவை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்களா?

3. மற்றவர்களுக்கு நம்பிக்கையின் சாட்சிகளாக வாழ்வது

தெசலோனிக்க மக்களின் நம்பிக்கை பல இடங்களிலும் பேசப்பட்டது. நாமும் சிறிய அன்புச் செயல்கள், நேர்மை, ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தைகள் ஆகியவற்றின் வழியாக மற்றவர்களுக்கு நல்ல முன்மாதிரியாக இருக்க முடியும். நம்முடைய வாழ்வு மற்றவர்களை இறைவனுக்கு நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்கிறதா?

4. உண்மையான விருந்தோம்பலைக் கடைப்பிடிப்பது

தெசலோனிக்க மக்கள் புனித பவுலையும் அவருடைய தோழர்களையும் அன்போடு வரவேற்றதை மற்றவர்கள் நினைவுகூர்ந்தார்கள். விருந்தோம்பல் என்பது உணவோ தங்குவதற்கு இடமோ கொடுப்பது மட்டுமல்ல; மற்றவர்களுக்கு நம் உள்ளத்தில் இடம் கொடுப்பதும் ஆகும். நம்மோடு இருக்கும்போது மற்றவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதாகவும் மதிக்கப்படுவதாகவும் உணர்கிறார்களா?

5. சிலைகளை விட்டுவிட்டு வாழும் இறைவனிடம் திரும்புவது

தெசலோனிக்க மக்கள் சிலைகளை விட்டுவிட்டு, உண்மையான வாழும் இறைவனுக்குப் பணிபுரியத் திரும்பினார்கள். இன்று நமக்குச் சிலைகளாக இருப்பவை நம்முடைய பெருமை, பணம், சொந்த விருப்பங்கள், மற்றவர்களிடமிருந்து பாராட்டைப் பெற வேண்டும் என்ற ஆசை ஆகியவையாக இருக்கலாம். உண்மையான மனமாற்றம் என்பது நம்முடைய அகந்தைக்கும் பற்றுதல்களுக்கும் இடம் கொடுக்காமல், இறைவன் நம் வாழ்வை வழிநடத்த அனுமதிப்பதாகும். நம்முடைய உள்ளத்தின் மையத்தில் இருப்பது யார்? இறைவனா, அல்லது நம்முடைய விருப்பங்களா?

6. நம்பிக்கையோடு ஆண்டவருக்காகக் காத்திருப்பது

தெசலோனிக்க மக்கள் இறைவனின் மகன் விண்ணகத்திலிருந்து வருவார் என்று நம்பிக்கையோடு காத்திருந்தார்கள். கிறிஸ்தவ வாழ்வில் காத்திருப்பது என்பது சும்மா இருப்பதல்ல. ஒவ்வொரு நாளும் நம்பிக்கையோடும், விழிப்போடும், உண்மையோடும் வாழ்வதாகும். நம்முடைய முயற்சிகள் பலனளிக்காததுபோல் தோன்றினாலும், நம் வாழ்வு இறைவனுடைய கைகளில் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையோடு தொடர்ந்து செயல்பட வேண்டும்.

தெசலோனிக்க மக்களின் நம்பிக்கை அவர்களுடைய மகிழ்ச்சி, விருந்தோம்பல், மனமாற்றம், எதிர் நோக்கு ஆகியவற்றின் வழியாக வெளிப்பட்டது.

நாமும் நம்மையே கேட்டுக்கொள்வோம்: நம்முடைய வாழ்வு, பிறரை வரவேற்கும் விதம், நாம் செய்யும் சேவை, மற்றவர்களோடு நாம் உறவாடும் முறை ஆகியவற்றின் வழியாக, மக்கள் கிறிஸ்துவை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்களா?

ஆண்டவராகிய இயேசுவே, உமது வார்த்தையை மகிழ்ச்சியோடு வாழ எங்களுக்கு உதவும். எங்கள் வாழ்வின் வழியாக உமது அன்பை வெளிப்படுத்தவும், திறந்த உள்ளத்தோடு மற்றவர்களை வரவேற்கவும், உம்மிடமிருந்து எங்களைப் பிரிக்கும் அனைத்தையும் விட்டுவிடவும், நம்பிக்கையோடு உண்மையாக வாழவும் எங்களுக்கு அருள் தாரும். எங்கள் வாழ்வு உமது அன்புக்குச் சாட்சியாக அமையட்டும். ஆமென்.

Sr.அமுதா ICM 

🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 19:46

 🌅 ആതവൻ ധ്യാനം 🌅

ലക്കം: 2087 | തീയതി: 26.10.2026

" 'എന്റെ ആലയം പ്രാർത്ഥനാലയം ആകുമെന്നു എഴുതിയിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളോ അതിനെ കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കി തീർത്തു' എന്നു പറഞ്ഞു." (ലൂക്കോസ് 19:46 - NIBV)

ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം യേശുക്രിസ്തു ഉദ്ധരിച്ച യെശയ്യാവ് 56:7-ലെ വാക്കുകളാണ്. ദൈവം ഈ ലോകത്തിൽ എല്ലാറ്റിനെയും ഓരോ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് വച്ചിരിക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ പദ്ധതിയിൽ അനാവശ്യമായി ഒന്നുമില്ല. എന്നാൽ അവിടുത്തെ ഉദ്ദേശ്യം മനസ്സിലാക്കാതെ, ദൈവം നിശ്ചയിച്ച ലക്ഷ്യത്തിന് എതിരായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നു; ചിലപ്പോൾ അത് പാപമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

ദൈവാലയം എന്നത് ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനുള്ള സ്ഥലമാണ്. ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതിനും പ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കുന്നതിനുമായി നാം അതിനെ ഉപയോഗിക്കണം. അതായത്, വിശുദ്ധമായ കാര്യങ്ങൾക്കായി മാത്രം അതിനെ ഉപയോഗിക്കണം. ഇതിന് വിപരീതമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ നാം അതിനെ കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പ്രത്യേകം പറയുകയാണെങ്കിൽ, പണം സമ്പാദിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ വ്യക്തികളോ സഭയോ ദൈവാലയത്തെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അത് കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയായി മാറുന്നു.

കൂടാതെ, പുതിയ നിയമ സത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നാം ഓരോരുത്തരും ദൈവത്തിന്റെ ആലയമാണ്. അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് ചോദിക്കുന്നു: > "നിങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ആലയം എന്നും ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു എന്നും അറിയുന്നില്ലയോ?" (1 കൊരിന്ത്യർ 3:16 - NIBV). ശരീരം എന്ന ഈ ആലയത്തെ നാം ക്രിസ്തുവിനാൽ അലങ്കരിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഇതിന് വിപരീതമായി, പണം, സ്വത്ത്, അധികാരം, പ്രശസ്തി എന്നിവ നേടാനുള്ള തെറ്റായ ശ്രമങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോഴും, ലഹരിവസ്തുക്കളും ശരീരത്തിന് ഹാനികരമായ മറ്റ് വസ്തുക്കളും ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴും നാം ഈ ആലയത്തെ നശിപ്പിച്ച് കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകത്തിൽ നാം വളരെ വ്യക്തമായി വായിക്കുന്നു: > "ദൈവത്തിന്റെ ദാനമായി നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആലയമാകുന്നു നിങ്ങളുടെ ശരീരം എന്നും നിങ്ങളെത്തന്നെ നിങ്ങൾക്കുള്ളതല്ല എന്നും അറിയുന്നില്ലയോ?" (1 കൊരിന്ത്യർ 6:19 - NIBV). അതായത്, നാം നമ്മുടേതല്ല; നാം ക്രിസ്തുവിന് ഉള്ളവരാണ്. നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ കർത്താവായ ക്രിസ്തുവിന് മാത്രം വസിക്കാൻ ഇടം നൽകണം. ക്രിസ്തുവിനെ തള്ളിമാറ്റി മറ്റ് ഏതെങ്കിലും വസ്തുവിനോ വ്യക്തിക്കോ മുൻഗണന നൽകുമ്പോൾ, നാം കള്ളന്മാരെപ്പോലെ കൊള്ളമുതലുകളാൽ നമ്മെത്തന്നെ നിറയ്ക്കുകയാണെന്ന് അർത്ഥം.

മാത്രമല്ല, ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ നാം ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തെ മലിനമാക്കുകയോ നശിപ്പിക്കുകയോ ആണ് ചെയ്യുന്നത്. > "ആരെങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ ആലയം നശിപ്പിച്ചാൽ ദൈവവും അവനെ നശിപ്പിക്കും; ദൈവത്തിന്റെ ആലയം വിശുദ്ധമല്ലോ; നിങ്ങളും ആ ആലയം തന്നെ." (1 കൊരിന്ത്യർ 3:17 - NIBV).

നമ്മുടെ ശരീരമാകുന്ന ആലയം ക്രിസ്തുവിനായുള്ള പ്രാർത്ഥനാലയമാണ്. അതിനെ കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കാതെ വിശുദ്ധിയോടെ സൂക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. പൗലൊസ് പറയുന്നു: > "അതുപോലെ സ്ത്രീകളും തലമുടി പിന്നുന്നതിനാലും പൊന്നോ മുത്തോ വിലയേറിയ വസ്ത്രങ്ങളോ ധരിക്കുന്നതിനാലും അല്ല, ഉചിതമായ വസ്ത്ര ധാരണത്താലും നാണത്താലും സ്വബോധത്താലും ദൈവഭക്തിയെ സ്വീകരിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് തക്കവണ്ണം സൽപ്രവൃത്തികളാലും തങ്ങളെത്തന്നെ അലങ്കരിക്കേണം." (1 തിമൊഥെയൊസ് 2:9-10 - NIBV). ഇത് സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രമുള്ള ഉപദേശമല്ല, എല്ലാവർക്കും പൊതുവായതാണ്.

പ്രിയമുള്ളവരേ, നമ്മുടെ ശരീരമാകുന്ന ആലയത്തെ നാം എങ്ങനെയാണ് പരിപാലിക്കുന്നത് എന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കാം. നമ്മുടെ ബാഹ്യശരീരത്തെ അലങ്കരിക്കാനും ശുദ്ധീകരിക്കാനും നാം വിവിധ വസ്ത്രങ്ങളും സൗന്ദര്യവർദ്ധക വസ്തുക്കളും ഉപയോഗിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യനെ (ആന്തരിക മനുഷ്യനെ) അലങ്കരിക്കാൻ മറന്നുപോവുകയാണ്. അതിനായുള്ള ശ്രമങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാനാണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം നമ്മെ പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ശരീരം പ്രാർത്ഥനാലയമാകുന്ന ആലയമാണ്; അതിനെ കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കി മാറ്റാതിരിക്കാം.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 19 : 46 / Luke 19:46

🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2087 - நாள் :- 26.10.2026

"என்னுடைய வீடு ஜெபவீடாயிருக்கிறதென்று எழுதியிருக்கிறது, நீங்களோ அதைக் கள்ளர்குகையாக்கினீர்கள் என்றார்." ( லுூக்கா 19 : 46 )

இன்றைய தியான வசனம் இயேசு கிறிஸ்துவால் மேற்கோள் காட்டப்படும் ஏசாயா - 56:7 வார்த்தைகளாகும். தேவன் இந்த உலகத்தில் ஒவ்வொன்றையும் ஒரு நோக்கத்துக்காக வைத்துள்ளார். அவரது திட்டத்தில் தேவையற்றவை என்று எதுவுமே இல்லை. ஆனால் நாம் அவரது நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவர் உருவாக்கிய நோக்கத்துக்கு எதிராகச் செயல்படும்போது தவறு செய்கின்றோம், சில வேளைகளில் பாவம் செய்கின்றோம். 

ஆலயம் என்பது தேவனை ஆராதிப்பதற்கான இடம். அதனை நாம் தேவனை ஆராதிப்பதற்கும், ஜெபங்கள் செய்வதற்கும் பயன்படுத்தவேண்டும். அதாவது, பரிசுத்தமான செயல்பாடுகளுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தவேண்டும்.  இதற்கு மாறான செயல்பாடுகள் செய்யும்போது அதனைக் கள்ளர்குகையாக மாற்றுகின்றோம் என்று பொருள். குறிப்பாக,  பணம் சேர்க்கவேண்டும் எனும் நோக்கத்தில் தனி நபர்களோ, திருச்சபையோ ஆலயத்தைப் பயன்படுத்தும்போது அது கள்ளர்குகையாக மாறுகின்றது. 

மேலும், புதிய ஏற்பாட்டுச்  சத்தியத்தின் அடிப்படையில் நாம் ஒவ்வொருவரும் தேவனுடைய ஆலயமாக இருக்கின்றோம். "நீங்கள் தேவனுடைய ஆலயமாயிருக்கிறீர்களென்றும், தேவனுடைய ஆவி உங்களில் வாசமாயிருக்கிறாரென்றும் அறியாதிருக்கிறீர்களா?"( 1 கொரிந்தியர் 3 : 16 ) என்கின்றார் பவுல் அப்போஸ்தலர். இந்த உடலாகிய ஆலயத்தை நாம் கிறிஸ்துவால் அலங்கரிக்கவேண்டியது அவசியம். இதற்கு மாறாக, பணம், பொருள், அதிகாரம், புகழ் இவற்றைச் சேர்க்கும் தவறான முயற்சிகளில் ஈடுபடும்போதும், போதைப்பொருட்கள் மற்றும் உடலைக் கெடுக்கும் இதரச் பொருட்களைப் பயன்படுத்தும்போதும் நாம் இந்த ஆலயத்தைக் கெடுத்துக் கள்ளர்குகையாக மாற்றுகின்றோம் என்று பொருள். 

நாம் மிகத்தெளிவாக வேதாகமத்தில் வாசிக்கின்றோம், "உங்கள் சரீரமானது நீங்கள் தேவனாலே பெற்றும் உங்களில் தங்கியும் இருக்கிற பரிசுத்த ஆவியினுடைய ஆலயமாயிருக்கிறதென்றும், நீங்கள் உங்களுடையவர்கள் அல்ல என்றும் அறியீர்களா?" ( 1 கொரிந்தியர் 6 : 19 ) என்று. அதாவது, நாம் நம்முடையவர்கள் அல்ல. நாம் கிறிஸ்துவுக்கு உரிமையானவர்கள். நமது உள்ளத்தில் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து மட்டுமே தங்கிட இடம்தரவேண்டும். கிறிஸ்துவைத் தள்ளி இதர எந்த ஒரு பொருளுக்கும் நபருக்கும் நாம் முன்னுரிமை கொடுக்கும்போதும்  நாம் கள்ளர்களைப்போல கொள்ளைப்பொருட்களால் நம்மை  நிரப்புகின்றோம் என்று பொருள். 

மட்டுமல்ல, இப்படிச் செய்யும்போது நாம் தேவனுடைய ஆலயத்தைக் கெடுகின்றோம் என்று பொருள். "ஒருவன் தேவனுடைய ஆலயத்தைக் கெடுத்தால், அவனைத் தேவன் கெடுப்பார்; தேவனுடைய ஆலயம் பரிசுத்தமாயிருக்கிறது; நீங்களே அந்த ஆலயம்." ( 1 கொரிந்தியர் 3 : 17 )

நமது உடலாகிய ஆலயம் கிறிஸ்துவுக்கான ஜெபவீடு. அதனை கள்ளர்குகையாக்கிடாமல் பரிசுத்தமாய்க் காத்திட முயற்சியெடுப்போம். "ஸ்திரீகளும் மயிரைப் பின்னுதலினாலாவது, பொன்னினாலாவது, முத்துக்களினாலாவது, விலையேறப்பெற்ற வஸ்திரத்தினாலாவது தங்களை அலங்கரியாமல், தகுதியான வஸ்திரத்தினாலும், நாணத்தினாலும், தெளிந்த புத்தியினாலும், தேவபக்தியுள்ளவர்களென்று சொல்லிக்கொள்ளுகிற ஸ்திரீகளுக்கு ஏற்றபடியே நற்கிரியைகளினாலும், தங்களை அலங்கரிக்கவேண்டும்." ( 1 தீமோத்தேயு 2 : 9 -10 ) என்கின்றார் பவுல். இது பெண்களுக்கான அறிவுரை மட்டுமல்ல, அனைவருக்கும் பொதுவானதே. 

அன்பானவர்களே, நாம் நமது உடலாகிய ஆலயத்தை எப்படிப் பராமரிக்கின்றோம் என்று எண்ணிப்பார்ப்போம். நமது வெளி உடலை அலங்கரிக்கவும், தூய்மைப்படுத்தவும் நாம் பல்வேறு ஆடைகளையும் அழகுசாதனங்களையும் பயன்படுத்துகின்றோம். ஆனால் உள்ளான மனிதனை அலங்கரிக்க மறந்துவிடுகின்றோம். அதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபடவே இன்றைய தியான வசனம் நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது.  நமது உடல் ஆலயமாகிய ஜெபவீடு; அதனைக் கள்ளர்குகையாக மாற்றிடவேண்டாம். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No.: 2087 | Date: 26.10.2026

"…saying to them, 'It is written, "AND MY HOUSE SHALL BE A HOUSE OF PRAYER," but you have made it a ROBBERS' DEN.'" (Luke 19:46 - NASB)

Today's meditation verse quotes the words of Isaiah 56:7, highlighted by Jesus Christ. God has created everything in this world for a purpose. Nothing in His plan is unnecessary. However, when we fail to understand His purpose and act contrary to what He intended, we make mistakes, and at times, we commit sin.

The temple is a place to worship God. We must use it for worshiping Him and offering prayers—that is, strictly for holy purposes. Acting contrary to this means turning it into a robbers' den. Specifically, when individuals or the church uses the temple with the intent of accumulating money, it turns into a robbers' den.

Furthermore, based on New Testament truth, each of us is a temple of God. Apostle Paul asks, "Do you not know that you are a temple of God and that the Spirit of God dwells in you?" (1 Corinthians 3:16 - NASB). It is essential that we adorn this physical temple with Christ. Conversely, when we engage in wrong pursuits to hoard money, material wealth, power, and fame, or when we consume intoxicants and other harmful substances that defile the body, we ruin this temple and make it a robbers' den.

We read very clearly in the Bible: "Or do you not know that your body is a temple of the Holy Spirit within you, whom you have from God, and that you are not your own?" (1 1 Corinthians 6:19 - NASB). That is, we do not belong to ourselves; we belong to Christ. We must give space in our hearts for the Lord Christ alone to abide. When we push Christ aside and give priority to any other object or person, we fill ourselves with stolen goods like robbers.

Moreover, by doing so, we destroy God's temple. "If anyone destroys the temple of God, God will destroy that person; for the temple of God is holy, and that is what you are." (1 Corinthians 3:17 - NASB).

Our body, as a temple, is a house of prayer for Christ. Let us strive to keep it holy without turning it into a robbers' den. Paul says, "Likewise, I want women to adorn themselves with proper clothing, modestly and discreetly, not with braided hair and gold or pearls or costly garments, but rather by means of good works, as is proper for women making a claim to godliness." (1 Timothy 2:9-10 - NASB). This advice is not only for women; it applies to everyone.

Dearly beloved, let us examine how we maintain the temple of our body. We use various clothes and cosmetics to adorn and cleanse our outer body, but we forget to adorn the inner person. Today’s meditation verse urges us to make efforts toward that inner adornment. Our body is a house of prayer—a temple; let us not turn it into a robbers' den.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦