🦋 Meditation verse - 1 தெசலோனிக்கேயர் 2 : 13 / 1 Thessalonians 2:13

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2094 - நாள் :- 02.11.2026

"ஆகையால், நீங்கள் தேவவசனத்தை எங்களாலே கேள்விப்பட்டு ஏற்றுக்கொண்டபோது, அதை மனுஷர்வசனமாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், தேவவசனமாகவே ஏற்றுக்கொண்டதனாலே நாங்கள் இடைவிடாமல் தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம் செலுத்துகிறோம்; அது மெய்யாகவே தேவவசனம்தான், விசுவாசிக்கிற உங்களுக்குள்ளே அது பெலனும் செய்கிறது." ( 1 தெசலோனிக்கேயர் 2 : 13 )

இன்று பரவலாக கிறிஸ்தவ விசுவாசிகள் பலரும் ஆலயங்களில் கேட்கும் பிரசங்கங்களையும், வசனங்களையும்  குறித்து வெளியில் யாரிடமாவது கூறும்போது, "எங்கள் பாஸ்டர் கூறினார், எங்கள் பங்குத்தந்தை கூறினார்" என்றுதான் கூறுவார்கள். இப்படிக் கூறும் விசுவாசிகள் ஆலயங்களில் கூறப்பட்டத் தேவ செய்திகளை தேவன் கூறுவதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல்  சாதாரண மனித வார்தைகளாகவே அவற்றைப் புரிந்துகொண்டுள்ளனர் என்றுதான்  பொருள். 

எவ்வளவு மோசமான ஊழியரின் வாயிலிருந்து வெளிவந்தாலும் தேவனது வார்த்தை, தேவ வார்த்தைதான். அவர்கள் கூறுவதை நாம் தேவ வார்த்தையாகவே எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும். ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து கூறினார், "ஆகையால், நீங்கள் கைக்கொள்ளும்படி அவர்கள் உங்களுக்குச் சொல்லுகிற யாவையும் கைக்கொண்டு செய்யுங்கள்; அவர்கள் செய்கையின்படியோ செய்யாதிருங்கள்; ஏனெனில், அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள், சொல்லியும் செய்யாதிருக்கிறார்கள்." ( மத்தேயு 23 : 3 ) அதாவது, நமக்கு முன்மாதிரி தேவ செய்தியைக் கூறிய ஊழியரல்ல, அவர் கூறிய தேவ வார்த்தைமட்டுமே. 

அதனை நாம் மனுஷர்வசனமாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், தேவவசனமாகவே ஏற்றுக்கொண்டால் அது  மெய்யாகவே  அதனை விசுவாசிக்கிற  நமக்குள்ளே பெலனும் செய்கிறது. காரணம், தேவ வசனங்கள் உயிருள்ளவை. அவை ஒருபோதும் அவமாய்ப்போகாது. 

ஆதியாகமம் கி.மு. 15-ஆம் நூற்றாண்டில், அதாவது மோசேயின் காலத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்று பெரும்பாலான அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்; அவரே இதன் ஆசிரியர் என்று நம்பப்படுகிறது. புதிய ஏற்பாடு எழுதப்பட்டு 2000 ஆண்டுகள் ஆகின்றன. ஆனாலும் இன்றும்  ஆதியாகமம் முதல் வெளிப்படுத்தின விஷேசம் வரை நாம் வேதாகமத்தில் வாசிக்கும் வசனங்கள் நம்மில் வல்லமையாகச் செயல்படுவதை நாம் பார்க்கின்றோம். ஆம், தேவ வசனங்களை யார் எழுதினார், யாருடைய வாயிலிருந்து அவை  வெளிவருகின்றன என்பது முக்கியமல்ல, மாறாக அவை தேவனது வாயின் வசனங்கள் என்பதே முக்கியம். 

தெசலோனிக்கேயா சபையினர் இப்படி பவுல் மற்றும் அவருடைய சீடர்கள் போதித்த தேவ வசனங்களை தேவ வசனமாகவே ஏற்றுக்கொண்டனர். எனவேதான் பவுல் அப்போஸ்தலர், ஆகையால், நீங்கள் தேவவசனத்தை எங்களாலே கேள்விப்பட்டு ஏற்றுக்கொண்டபோது, அதை மனுஷர்வசனமாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், தேவவசனமாகவே ஏற்றுக்கொண்டதனாலே நாங்கள் இடைவிடாமல் தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம் செலுத்துகிறோம் என்கின்றார். 

எனவே அன்பானவர்களே, நாம் இப்படியே தேவ வசனங்களைப் பார்க்கவேண்டும். சாமுவேல், தாவீது, ஏசாயா, எரேமியா, பவுல், பேதுரு எனும் தேவ ஊழியர்கள் கூறியவையாக இருந்தாலும் அவை இந்தத்  தனி மனிதர்களின் வார்த்தைகளல்ல, அவை தேவ வார்த்தைகள். அவற்றை நாம் தேவ வசனமாக ஏற்றுக்கொண்டு விசுவாசிக்கும்போது மட்டுமே அவை நமக்குள் செயல்புரிய முடியும். தேவன் அந்த மனிதர்கள்மூலம் பேசியுள்ளார். 

இன்று இஸ்லாமியர்கள் பொதுவாக பழைய ஏற்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டாலும் புதிய ஏற்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. காரணம் அதனை அவர்கள் மனித வசனமாகவேப்  பார்க்கின்றனர். குறிப்பாக பவுல் அப்போஸ்தலரின் எழுத்துக்களுக்கு அவர்கள் மிகப்பெரிய எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றனர். அவர்கள் அதனை தேவ வசனமாக ஏற்றுக்கொள்ளாததால் அந்த வசனங்கள் அவர்களில் செயல்புரியவில்லை. ஆனாலும், பல இஸ்லாமிய சகோதரர்கள் இன்று இந்த வசனங்களை ஏற்றுக்கொண்டு கிறிஸ்துவையும் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர். 

ஆம் அன்பானவர்களே, வேதாகம வசனங்களை மனுஷர்வசனமாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், தேவவசனமாகவே ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே நாம் தேவனையும் அவரது வல்லமையினையும் நமது வாழ்வில் கண்டுணரமுடியும். காரணம், யார் மூலம் கூறப்பட்டிருந்தாலும் அவை தேவனது வாயின் வார்த்தைகள்.  அவை மெய்யாகவே விசுவாசிக்கிற நமக்குள்ளே பெலனும் செய்கிறது. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2094 – Date: 02.11.2026

“For this reason, we also constantly thank God that when you received the word of God which you heard from us, you accepted it not as the word of men, but for what it really is, the word of God, which also performs its work in you who believe.” (1 Thessalonians 2:13 – NASB)

Today, it is common for many Christians, when speaking to others about the sermons and Scripture passages they hear in churches, to say, “Our pastor said this” or “Our parish priest said this.” This indicates that such believers have understood the messages of God proclaimed in churches merely as ordinary human words rather than receiving them as words spoken by God.

Even if God's Word comes from the mouth of a minister whose personal conduct is extremely ungodly, it remains the Word of God. We must receive what is proclaimed as the Word of God. The Lord Jesus Christ said, “Therefore all that they tell you, do and observe, but do not do according to their deeds; for they say things and do not do them.” (Matthew 23:3 – NASB). In other words, the person who proclaims God's message is not necessarily our example to follow; it is the Word of God that he proclaims that we must follow.

When we receive God's Word not as the word of men but as the Word of God, it truly performs its work within us who believe. The reason is that God's Word is living and active. It will never become ineffective or fail.

Most scholars believe that Genesis may have been written in the fifteenth century BC, during the time of Moses, and Moses is traditionally believed to be its author. Nearly 2,000 years have passed since the New Testament was written. Yet, even today, we see the Scriptures that we read in the Bible, from Genesis to Revelation, working powerfully within us. Yes, what matters is not who wrote God's Word or whose mouth it came from, but the fact that these are the words that proceed from the mouth of God.

The believers in the church at Thessalonica received the Word of God proclaimed by Paul and his companions as the very Word of God. That is why the Apostle Paul says, “For this reason we also constantly thank God that when you received the word of God which you heard from us, you accepted it not as the word of men, but for what it really is, the word of God.”

Therefore, dear ones, this is how we must regard the Word of God. Whether the words were proclaimed through God's servants such as Samuel, David, Isaiah, Jeremiah, Paul or Peter, they are not merely the words of these individuals; they are the Word of God. Only when we receive them as God's Word and believe them can they work effectively within us. God has spoken through these individuals.

Today, Muslims generally accept the Old Testament but do not accept the New Testament. The reason is that they regard it as merely the word of men. In particular, they strongly oppose the writings of the Apostle Paul. Since they do not accept these writings as the Word of God, those words do not perform their work within them. Nevertheless, many Muslim brothers and sisters today have come to accept these Scriptures and have also accepted Christ.

Yes, dear ones, only when we receive the Scriptures not as the words of men but as the Word of God can we experience God and His power in our lives. The reason is that, regardless of whom God used to proclaim them, they are the words that proceed from His mouth. They truly perform their work within us who believe.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - 1 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:13

 🌅 ആതവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ :- 2094 – തീയതി :- 02.11.2026

“നിങ്ങൾ ഞങ്ങളാൽ കേട്ട ദൈവവചനം കൈക്കൊണ്ടപ്പോൾ അത് മനുഷ്യരുടെ വചനമായിട്ടല്ല, ദൈവവചനമായിട്ടുതന്നെ സ്വീകരിച്ചതിനാൽ ഞങ്ങളും ഇടവിടാതെ ദൈവത്തിന് സ്തോത്രം ചെയ്യുന്നു. വിശ്വസിക്കുന്ന നിങ്ങളിൽ അത് യഥാർത്ഥമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” (1 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:13 – NIBV)

ഇന്ന് അനേകം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസികൾ ദൈവാലയങ്ങളിൽ കേൾക്കുന്ന പ്രസംഗങ്ങളെയും വചനങ്ങളെയും കുറിച്ച് മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, “ഞങ്ങളുടെ പാസ്റ്റർ പറഞ്ഞു”, “ഞങ്ങളുടെ ഇടവക വികാരി പറഞ്ഞു” എന്നിങ്ങനെയാണ് സാധാരണയായി പറയുന്നത്. ഇങ്ങനെ പറയുന്ന വിശ്വാസികൾ ദൈവാലയങ്ങളിൽ പ്രസംഗിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവസന്ദേശങ്ങളെ ദൈവം അരുളിച്ചെയ്യുന്നതായി സ്വീകരിക്കാതെ, വെറും മനുഷ്യരുടെ സാധാരണ വാക്കുകളായിട്ടാണ് മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഇതിലൂടെ അർത്ഥമാക്കുന്നത്.

എത്ര മോശമായ സ്വഭാവമുള്ള ഒരു ശുശ്രൂഷകന്റെ വായിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ടാലും ദൈവവചനം ദൈവവചനം തന്നെയാണ്. അവർ പ്രസംഗിക്കുന്നതിനെ നാം ദൈവവചനമായിത്തന്നെ സ്വീകരിക്കണം. കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു: “ആകയാൽ അവർ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതൊക്കെയും പ്രമാണിച്ചു ചെയ്‌വിൻ; അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾപോലെ ചെയ്യരുത്; അവർ പറയുന്നതല്ലാതെ ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ.” (മത്തായി 23:3 – NIBV).

അതായത്, ദൈവസന്ദേശം പ്രസംഗിക്കുന്ന ശുശ്രൂഷകനല്ല നമുക്ക് മാതൃകയായിരിക്കേണ്ടത്; മറിച്ച്, അദ്ദേഹം പ്രസംഗിക്കുന്ന ദൈവവചനം മാത്രമാണ് നാം അനുസരിക്കേണ്ടത്.

ദൈവവചനത്തെ മനുഷ്യരുടെ വചനമായിട്ടല്ല, ദൈവവചനമായിത്തന്നെ നാം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, അത് വിശ്വസിക്കുന്ന നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ യഥാർത്ഥമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. കാരണം, ദൈവവചനം ജീവനും ശക്തിയുമുള്ളതാണ്. അതിന് ഒരിക്കലും നിഷ്ഫലമാകാൻ കഴിയുകയില്ല.

ഉല്പത്തി പുസ്തകം ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, അതായത് മോശെയുടെ കാലത്തായിരിക്കാം എഴുതപ്പെട്ടതെന്ന് ഭൂരിഭാഗം പണ്ഡിതന്മാരും കരുതുന്നു. മോശെയാണ് അതിന്റെ രചയിതാവെന്നും വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. പുതിയനിയമം എഴുതപ്പെട്ടിട്ട് ഏകദേശം രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ഇന്നും ഉല്പത്തി മുതൽ വെളിപ്പാട് വരെ ബൈബിളിൽ നാം വായിക്കുന്ന വചനങ്ങൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ശക്തിയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് നാം കാണുന്നു. അതെ, ദൈവവചനങ്ങൾ ആരാണ് എഴുതിയത്, ആരുടെ വായിലൂടെയാണ് അവ പുറപ്പെട്ടത് എന്നതല്ല പ്രധാനം; അവ ദൈവത്തിന്റെ വായിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ട വചനങ്ങളാണ് എന്നതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം.

തെസ്സലൊനീക്യ സഭയിലെ വിശ്വാസികൾ പൗലോസും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും പ്രസംഗിച്ച ദൈവവചനങ്ങളെ ദൈവവചനമായിത്തന്നെ സ്വീകരിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ്, “നിങ്ങൾ ഞങ്ങളാൽ കേട്ട ദൈവവചനം കൈക്കൊണ്ടപ്പോൾ അത് മനുഷ്യരുടെ വചനമായിട്ടല്ല, ദൈവവചനമായിട്ടുതന്നെ സ്വീകരിച്ചതിനാൽ ഞങ്ങൾ ഇടവിടാതെ ദൈവത്തിന് സ്തോത്രം ചെയ്യുന്നു” എന്ന് പറയുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് പ്രിയമുള്ളവരേ, നാമും ദൈവവചനങ്ങളെ ഇതേവിധത്തിൽ കാണണം. ശമൂവേൽ, ദാവീദ്, യെശയ്യാവ്, യിരെമ്യാവ്, പൗലോസ്, പത്രോസ് തുടങ്ങിയ ദൈവദാസന്മാർ മുഖാന്തരം അരുളിച്ചെയ്യപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും അവ ആ വ്യക്തികളുടെ സ്വന്തം വാക്കുകളല്ല; അവ ദൈവവചനങ്ങളാണ്. അവയെ ദൈവവചനമായി സ്വീകരിച്ച് വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ അവയ്ക്ക് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ. ദൈവം ആ വ്യക്തികളിലൂടെ സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇന്ന് മുസ്ലീങ്ങൾ പൊതുവെ പഴയനിയമം അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും പുതിയനിയമം അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. അതിന്റെ കാരണം അവർ പുതിയനിയമത്തെ മനുഷ്യരുടെ വചനമായിട്ടാണ് കാണുന്നത് എന്നതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളോട് അവർ ശക്തമായ എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. അവയെ ദൈവവചനമായി സ്വീകരിക്കാത്തതിനാൽ ആ വചനങ്ങൾ അവരുടെ ഉള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും ഇന്ന് അനേകം മുസ്ലീം സഹോദരങ്ങൾ ഈ വചനങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിനെ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, ബൈബിൾ വചനങ്ങളെ മനുഷ്യരുടെ വചനങ്ങളായിട്ടല്ല, ദൈവവചനമായിത്തന്നെ നാം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ദൈവത്തെയും അവിടുത്തെ ശക്തിയെയും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ചറിയാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ. കാരണം, ആരിലൂടെ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടതായാലും അവ ദൈവത്തിന്റെ വായിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ട വചനങ്ങളാണ്. അവ വിശ്വസിക്കുന്ന നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ യഥാർത്ഥമായി ശക്തിയോടെ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - ഇയ്യോബ് 27:8, 9

 ആഥവൻ ധ്യാനം

നമ്പർ :- 2093 – തീയതി :- 01.11.2026

"ദൈവഭക്തിയില്ലാത്തവന്റെ പ്രത്യാശ എന്താകുന്നു? ദൈവം അവന്റെ ജീവനെ എടുത്തുകളയുമ്പോൾ അവന് എന്തു പ്രത്യാശയാണുള്ളത്? കഷ്ടകാലം അവന്റെമേൽ വരുമ്പോൾ ദൈവം അവന്റെ നിലവിളി കേൾക്കുമോ?" (ഇയ്യോബ് 27:8, 9 – NIBV)

ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം കപടഭക്തന്മാരെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. കപടജീവിതം എന്നത് വ്യാജമായ ഒരു ജീവിതം നയിക്കുന്നതിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അതായത്, മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ താൻ നീതിമാനും നല്ലവനുമാണെന്ന് കാണിക്കുവാൻ വേണ്ടി പലവിധത്തിലുള്ള നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ, അത്തരം നല്ല പ്രവൃത്തികൾ നല്ല ഹൃദയത്തോടെയല്ല, മറിച്ച് വഞ്ചനാപരമായ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, കപടഭക്തന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾക്കും അവരുടെ ആന്തരിക ചിന്തകൾക്കും തമ്മിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. പരീശന്മാരിൽ പലരും കപടഭക്തന്മാരായിരുന്നു. ഇന്നും പലരും പണം, പദവി, അധികാരം, പ്രശസ്തി എന്നിവയ്ക്കുവേണ്ടി കപടജീവിതം നയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവം ഹൃദയത്തെ പരിശോധിച്ച് അറിയുന്നവനായതിനാൽ കപടഭക്തന്മാരുടെ ഉള്ളിലുള്ള ചിന്തകളും ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും അവൻ അറിയുന്നു.

യേശു കപടഭക്തന്മാരെ വെള്ളയടിച്ച ശവകുടീരങ്ങളോട് ഉപമിച്ചു. അവിടുന്ന് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: "കപടഭക്തിക്കാരായ ശാസ്ത്രിമാരേ, പരീശന്മാരേ, നിങ്ങൾക്കു ഹാ കഷ്ടം! നിങ്ങൾ വെള്ളയടിച്ച ശവകുടീരങ്ങൾക്കു തുല്യരാണ്. അവ പുറമേ മനോഹരമായി കാണപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ അകമേ മരിച്ചവരുടെ അസ്ഥികളും സകല അശുദ്ധിയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു." (മത്തായി 23:27 – NIBV)

ഞാൻ ആദവൻ ധ്യാനം എഴുതുന്നതിനെ ചിലർ പ്രശംസിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ അവരിൽ പലരും ധ്യാനം വായിക്കാറില്ല. മാത്രമല്ല, എന്നെ നേരിൽ കാണുമ്പോൾ എന്നെക്കുറിച്ച് പുകഴ്ത്തിപ്പറയുന്ന ചിലർ മറ്റുള്ളവരോട്, "ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ എന്തൊക്കെയോ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; അവൻ മാത്രം അവൻ എഴുതുന്നത് വായിച്ചാൽ മതി..." എന്ന് പറയുന്നതായും ഞാൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. இப்படி ஒருவரുടെ മുഖത്ത് പുകഴ്ത്തിപ്പറഞ്ഞിട്ട് മറ്റുള്ളവരോട് പരിഹസിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് കപടഭക്തന്മാരുടെ ഒരു സ്വഭാവമാണ്.

എന്നാൽ ഇത്തരം സ്വഭാവത്തെ ദൈവം വെറുക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ കപടമായി സംസാരിച്ചും വഞ്ചിച്ചും പണവും സ്വത്തുക്കളും സമ്പാദിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരുവൻ കഷ്ടകാലത്ത് ദൈവത്തോട് നിലവിളിക്കുമ്പോൾ ദൈവം അവന്റെ നിലവിളി കേൾക്കുകയില്ലെന്നാണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

ദുഷ്ടതയിലൂടെ സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കുകയും അതിൽത്തന്നെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു മനുഷ്യനെക്കുറിച്ച് യേശുക്രിസ്തു ഒരു ഉപമ പറഞ്ഞു. അവൻ ഇപ്രകാരം ചിന്തിച്ചു: "ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്യും: എന്റെ കളപ്പുരകൾ പൊളിച്ച് വലിയവ പണിത്, എന്റെ ധാന്യവും വസ്തുക്കളും എല്ലാം അവിടെ സംഭരിച്ചുവെക്കും. പിന്നെ ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനോട് പറയും: ആത്മാവേ, അനേകവർഷത്തേക്ക് ധാരാളം സമ്പത്ത് നിനക്കായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു; വിശ്രമിക്കുക, ഭക്ഷിക്കുകയും പാനം ചെയ്യുകയും സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യുക." (ലൂക്കോസ് 12:18, 19 – NIBV)

തുടർന്ന് യേശു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു: "എന്നാൽ ദൈവം അവനോട് പറഞ്ഞു: മൂഢാ, ഈ രാത്രിയിൽ നിന്റെ ആത്മാവിനെ നിന്നിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടും. അപ്പോൾ നീ സമ്പാദിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നതെല്ലാം ആർക്കുള്ളതാകും?" (ലൂക്കോസ് 12:20 – NIBV)

അതെ പ്രിയമുള്ളവരേ, ഒരുവൻ എത്രയധികം സമ്പത്തും വസ്തുക്കളും സമ്പാദിച്ചുവെച്ചാലും ദൈവം അവന്റെ ആത്മാവിനെ എടുത്തുകളയുമ്പോൾ അവന് എന്താണ് പ്രത്യാശ? കഷ്ടത അവന്റെമേൽ വരുമ്പോൾ ദൈവം അവന്റെ നിലവിളി കേൾക്കുമോ?

നമ്മുടെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും ഒരുപോലെ ആയിരിക്കേണ്ടതും കപടതയില്ലാത്ത ജീവിതം നയിക്കേണ്ടതും അത്യാവശ്യമാണ്. അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് താൻ അങ്ങനെ കപടത കാണിച്ചോ വഞ്ചനയിലൂടെ സമ്പത്ത് സമ്പാദിച്ചോ ജീവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. അദ്ദേഹം പറയുന്നു: "നിങ്ങൾക്കറിയാവുന്നതുപോലെ, ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും മുഖസ്തുതിയോടെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല; അതുപോലെതന്നെ അത്യാഗ്രഹം മറച്ചുവെക്കാനുള്ള വ്യാജമായ കാരണവും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അതിന് ദൈവം സാക്ഷി." (1 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:5 – NIBV)

അതെ പ്രിയമുള്ളവരേ, കപടതയില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം നയിക്കുവാൻ നമുക്ക് പരിശ്രമിക്കാം. അപ്പോൾ മാത്രമേ നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ദൈവം ഉത്തരം നൽകുകയുള്ളൂ.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - யோபு 27 : 8, 9 / Job 27:8, 9

  🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2093 - நாள் :- 01.11.2026

"மாயக்காரன் பொருளைத் தேடி வைத்திருந்தாலும், தேவன் அவன் ஆத்துமாவை எடுத்துக்கொள்ளும்போது, அவன் நம்பிக்கை என்ன? ஆபத்து அவன்மேல் வரும்போது, தேவன் அவன் கூப்பிடுதலைக் கேட்பாரோ?" ( யோபு 27 : 8, 9 )

இன்றைய தியான வசனம் மாய்மாலக்காரர்களைக்குறித்துக் கூறப்பட்டுள்ளது. மாய்மால வாழ்க்கை என்பது பொய்யான ஒரு வாழ்க்கை வாழ்வதைக் குறிக்கின்றது.  அதாவது, மற்றவர்கள்முன் தான் நீதிமான், நல்லவன் எனக் காட்டிக்கொள்ள பல்வேறு நல்ல செயல்களைச்  செய்வது. ஆனால் உண்மையில்  அப்படி நல்ல செயல்கள் செய்வதை உள்ளான நல்ல மனதுடன் அல்லாமல் கபட எண்ணத்துடன் செய்வதைக் குறிக்கின்றது. 

அதாவது, மாய்மாலக்காரர்களின் செயலுக்கும் உள்ளான மனதுக்கும் எந்தத் தொடர்புமிருக்காது. பரிசேயர்கள் பலரும் மாய்மாலக்காரர்களாக இருந்தனர். மக்கள் பலரும் பணம், பதவி அதிகாரம், புகழ் இவற்றுக்காக மாய்மால வாழ்க்கை வாழ்கின்றனர்.  ஆனால் தேவன் உள்ளத்தை ஆராய்ந்து அறிபவர் ஆகையால் மாய்மாலக்காரர்களின் உள்ளான எண்ணத்தை அறிவார். 

மாய்மாலக்காரர்களை வெள்ளையடிக்கப்பட்டக் கல்லறைகளுக்கு இயேசு உவமையாகக் கூறினார். "மாயக்காரராகிய வேதபாரகரே! பரிசேயரே! உங்களுக்கு ஐயோ, வெள்ளையடிக்கப்பட்ட கல்லறைகளுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறீர்கள், அவைகள் புறம்பே அலங்காரமாய்க் காணப்படும், உள்ளேயோ மரித்தவர்களின் எலும்புகளினாலும் சகல அசுத்தத்தினாலும் நிறைந்திருக்கும்." ( மத்தேயு 23 : 27 )

நான் ஆதவன் தியானம் எழுதுவதை சிலர் பாராட்டுவதுண்டு. ஆனால் அவர்களில் பலர் தியானத்தை வாசிப்பது கிடையாது. மட்டுமல்ல, என்னிடம் என்னைப் புகழ்ந்து பேசும் சிலர் மற்றவர்களிடம், "பைத்தியக்காரன்போல என்னவோ எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான்; அவன் மட்டும்தான்  அவன் எழுதுவதை வாசித்துக்கொள்ளவேண்டும் ..." என்று கூறி நான் அறிந்துள்ளேன். இப்படி மற்றவர்கள்முன் அவர்களைப் புகழ்ந்துபேசிவிட்டு மற்றவர்களிடம் கேலி பேசுவதுதான் மாய்மாலக்காரர்களின் ஒரு குணம். 

ஆனால் இத்தகைய குணத்தை தேவன் அருவருக்கின்றார். இப்படி மாய்மாலமாய்ப் பேசி பணம், சொத்துக்கள் சேர்த்து வாழ்பவன் துன்பவேளையில் தேவனை நோக்கிக் கூப்பிடும்போது தேவன் அவனது குரலைக் கேட்பதில்லை என்று இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது. 

துன்மார்க்கமாய்ப்  பொருள் சேர்த்து அதனையே நம்பி வாழ்ந்த மனிதனைக்குறித்து இயேசு கிறிஸ்து ஒரு உவமை கூறினார். அவன், "நான் ஒன்று செய்வேன், என் களஞ்சியங்களை இடித்து, பெரிதாகக் கட்டி, எனக்கு விளைந்த தானியத்தையும் என் பொருள்களையும் அங்கே சேர்த்துவைத்து, பின்பு: ஆத்துமாவே, உனக்காக அநேக வருஷங்களுக்கு அநேகம் பொருள்கள் சேர்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது; நீ இளைப்பாறி, புசித்துக் குடித்து, பூரிப்பாயிரு என்று என் ஆத்துமாவோடே சொல்லுவேன் என்று தனக்குள்ளே சிந்தித்துச் சொல்லிக்கொண்டான்." ( லுூக்கா 12 : 18, 19 )

தொடர்ந்து இயேசு கூறுகின்றார், "தேவனோ அவனை நோக்கி: மதிகேடனே, உன் ஆத்துமா உன்னிடத்திலிருந்து இந்த இராத்திரியிலே எடுத்துக்கொள்ளப்படும், அப்பொழுது நீ சேகரித்தவைகள் யாருடையதாகும் என்றார்." ( லுூக்கா 12 : 20 ) ஆம் அன்பானவர்களே, பொருளைத் தேடி வைத்திருந்தாலும், தேவன் ஒருவனது ஆத்துமாவை எடுத்துக்கொள்ளும்போது, அவன் நம்பிக்கை என்ன? ஆபத்து அவன்மேல் வரும்போது, தேவன் அவன் கூப்பிடுதலைக் கேட்பாரோ?

நமது பேச்சும் செயலும் ஒன்றாக மாய்மாலமில்லாமல்  இருக்கவேண்டியது அவசியம். அப்போஸ்தலரான பவுல் தான் அப்படி மாய்மாலம் செய்து பொருள் சேர்க்கவில்லை என்று கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது. "உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறபடி, நாங்கள் ஒருக்காலும் இச்சகமான வசனங்களைச் சொல்லவுமில்லை, பொருளாசையுள்ளவர்களாய் மாயம்பண்ணவுமில்லை; தேவனே சாட்சி." ( 1 தெசலோனிக்கேயர் 2 : 5 ) என்கின்றார் அவர். 

ஆம் அன்பானவர்களே, மாய்மாலமில்லாத வாழ்க்கை வாழ முயல்வோம். அப்போது மட்டுமே நமது ஜெபங்களுக்குத் தேவன் பதில்தருவார். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2093 – Date: 01.11.2026

“For what is the hope of the godless when he is cut off, when God takes away his life? Will God hear his cry when distress comes upon him?” (Job 27:8, 9 – NASB)

Today's meditation verse speaks about hypocrites. A hypocritical life is a life of falsehood. It refers to doing various good deeds merely to make oneself appear righteous and virtuous before others. However, such deeds are not performed with a genuinely good heart but with deceitful intentions.

In other words, there is no connection between the outward actions of hypocrites and their inward thoughts. Many of the Pharisees were hypocrites. Even today, many people lead hypocritical lives for the sake of money, positions of authority, power, and fame. But God examines and knows the hearts of people, and therefore He knows the hidden intentions of hypocrites.

Jesus compared hypocrites to whitewashed tombs. He said, “Woe to you, scribes and Pharisees, hypocrites! For you are like whitewashed tombs which on the outside appear beautiful, but inside they are full of dead men's bones and all uncleanness!” (Matthew 23:27 – NASB).

Some people appreciate my writing of the Aathavan Meditation. However, many of them do not actually read the meditations. Moreover, I have come to know that some people who praise me to my face speak mockingly about me to others, saying, "He keeps writing something or other like a madman; he is the only one who should read what he writes!" Praising someone in their presence while ridiculing them behind their back is one of the characteristics of hypocrites.

God detests such behaviour. Today's meditation verse tells us that when a person who accumulates money and possessions through hypocritical words and deceitful conduct faces trouble and cries out to God, God will not listen to his cry.

Jesus Christ told a parable about a man who accumulated wealth through unrighteous means and placed his trust in his possessions. He thought to himself, “This is what I will do: I will tear down my barns and build larger ones, and I will store all my grain and my goods there. And I will say to my soul, ‘Soul, you have many goods stored up for many years to come; relax, eat, drink and enjoy yourself.’” (Luke 12:18, 19 – NASB).

Jesus continued, “But God said to him, ‘You fool! This very night your soul is demanded of you; and as for all that you have prepared, who will own it now?’” (Luke 12:20 – NASB).

Yes, dear friends, even if a person accumulates great wealth and possessions, what hope does he have when God takes away his soul? When distress comes upon him, will God hear his cry?

It is essential that our words and actions remain consistent and that we live without hypocrisy. It is worth noting that the Apostle Paul clearly stated that he had neither practised deceit nor accumulated wealth through hypocrisy. He said, “For we never came with flattering speech, as you know, nor with a pretext for greed—God is witness.” (1 Thessalonians 2:5 – NASB).

Yes, dear friends, let us strive to live a life free from hypocrisy. Only then can we expect God to answer our prayers.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🍒 True Greatness in God's Eyes - Luke 14:10–11 / கடவுளின் பார்வையில் உண்மையான மேன்மை - லூக்கா 14:10–11

                          - Sr. Amutha, ICM

“For everyone who exalts himself will be humbled, but the one who humbles himself will be exalted.”

Through the simple example of choosing a place at the table, Jesus invites us to examine the place we seek in the eyes of others. Do we serve out of love, or do we secretly expect recognition and appreciation? Sometimes, even our good works become a way of proving our importance. Because pride gradually makes us the centre of our own world. We begin to measure our worth by our position, responsibilities, influence, or the appreciation we receive. When others are honoured, we may feel overlooked; and when someone else succeeds, we may struggle to rejoice. These reactions reveal how deeply our identity may be attached to recognition rather than to God's love. True humility is not denying our worth, but knowing that our worth comes from God, not from our position or the praise of others.

Jesus invites us to choose the lower place—not to appear humble and gain honour later, but to serve sincerely without seeking superiority. It means accepting correction, rejoicing in others' success, and continuing to do good even when nobody notices. Jesus Himself, though Lord and Master, came among us as one who serves. His greatness was revealed through self-giving love, not the pursuit of honour. God's way of exalting us is different from the world's way. True exaltation begins when we no longer need to exalt ourselves. When we surrender our need for recognition, we become free to love and serve wherever we are needed.

Today's Gospel challenges us to ask: Can we remain faithful without appreciation? Can we rejoice when others receive the honour we desire? Are we willing to serve without insisting on the place we think we deserve? Humility is not about making ourselves small; it is about making room for God and others. True greatness is found not in the highest place we occupy, but in the love with which we serve. Amen

கடவுளின் பார்வையில் உண்மையான மேன்மை (லூக்கா 14:10–11)

“தன்னைத்தானே உயர்த்துகிறவன் தாழ்த்தப்படுவான்; தன்னைத்தானே தாழ்த்துகிறவன் உயர்த்தப்படுவான்.”

விருந்தில் ஓர் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் எளிய நிகழ்வின் வழியாக, மற்றவர்களின் பார்வையில் நாம் எந்த இடத்தைப் பெற விரும்புகிறோம் என்று சிந்திக்க இயேசு நம்மை அழைக்கிறார். நாம் அன்பினால் பணியாற்றுகிறோமா? அல்லது மற்றவர்கள் நம்மைப் பாராட்ட வேண்டும், நம் சேவையை அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று உள்ளத்தில் எதிர்பார்க்கிறோமா? சில நேரங்களில், நம்முடைய நல்ல செயல்கள்கூட நம்முடைய முக்கியத்துவத்தை நிரூபிப்பதற்கான வழியாக மாறிவிடுகின்றன.

பெருமை நம்மையே நம் வாழ்க்கையின் மையமாக மாற்றிவிடுகிறது. நம்முடைய பதவி, பொறுப்புகள், செல்வாக்கு, மற்றவர்கள் நம்மைப் பாராட்டுவது ஆகியவற்றைக் கொண்டே நம்முடைய மதிப்பை அளவிடத் தொடங்குகிறோம். மற்றவர்கள் பாராட்டப்படும்போது நாம் புறக்கணிக்கப்பட்டதாக உணரலாம்; மற்றவர்கள் முன்னேறும்போது அவர்களோடு மனதார மகிழ முடியாமல் போகலாம். இத்தகைய உணர்வுகள், கடவுளின் அன்பில் நம் அடையாளத்தைக் காண்பதற்குப் பதிலாக, மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்தில் நம் மதிப்பைத் தேடுகிறோம் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

உண்மையான தாழ்ச்சி என்பது நம்முடைய மதிப்பைக் குறைத்துக் கொள்வதல்ல; நம்முடைய மதிப்பு பதவியிலோ, மற்றவர்களின் பாராட்டிலோ இல்லை, கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது என்பதை உணர்வதாகும்.

இயேசு நம்மைத் தாழ்ந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க அழைக்கிறார். பின்னர் உயர்ந்த இடத்தைப் பெற வேண்டும் என்பதற்காகத் தாழ்மையாக நடிப்பதல்ல இது; மற்றவர்களைவிட உயர்ந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமின்றி உண்மையாகப் பணியாற்றுவதாகும். திருத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்வது, மற்றவர்கள் வெற்றி பெறும்போது மகிழ்வது, யாரும் பாராட்டாவிட்டாலும் தொடர்ந்து நன்மை செய்வது ஆகியவை உண்மையான தாழ்மையின் அடையாளங்கள். ஆண்டவரும் போதகருமான இயேசுவே பணியாளராக நம்மிடையே வந்தார். பிறருக்காகத் தம்மையே அர்ப்பணித்த அன்பில்தான் அவருடைய மேன்மை வெளிப்பட்டது; பெருமையைத் தேடுவதில் அல்ல.

உலகம் ஒருவரை உயர்த்தும் விதமும், கடவுள் ஒருவரை உயர்த்தும் விதமும் வேறுபட்டவை. நம்மை நாமே உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதை உணரும்போதுதான் உண்மையான உயர்வு நம்மில் தொடங்குகிறது. மற்றவர்களின் பாராட்டுக்காக வாழ்வதை விட்டுவிடும்போது, எங்கே இருந்தாலும், எந்தப் பொறுப்பில் இருந்தாலும், அன்போடு பணியாற்ற நாம் சுதந்திரம் பெறுகிறோம்.

இன்றைய நற்செய்தி நம்மைச் சில கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொள்ள அழைக்கிறது: யாரும் பாராட்டாவிட்டாலும் நம்மால் உண்மையாகப் பணியாற்ற முடியுமா? நாம் எதிர்பார்த்த பாராட்டு மற்றவர்களுக்குக் கிடைக்கும்போது அவர்களோடு மகிழ முடியுமா? நமக்குத் தகுதியானது என்று நாம் நினைக்கும் இடத்தை வற்புறுத்தாமல், தேவையான இடத்தில் பணியாற்றத் தயாராக இருக்கிறோமா?

தாழ்மை என்பது நம்மைச் சிறியவர்களாக ஆக்கிக்கொள்வதல்ல; கடவுளுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் நம் உள்ளத்தில் இடமளிப்பதாகும். நாம் எந்த உயர்ந்த இடத்தில் இருக்கிறோம் என்பதில் உண்மையான மேன்மை இல்லை; நாம் எவ்வளவு அன்போடு மற்றவர்களுக்குப் பணியாற்றுகிறோம் என்பதில்தான் உண்மையான மேன்மை இருக்கிறது. ஆமென்.

Sr அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 12 : 23 / Luke 12:23

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2092 - நாள் :- 31.10.2026

"ஆகாரத்தைப்பார்க்கிலும் ஜீவனும், உடையைப்பார்க்கிலும் சரீரமும் விசேஷித்தவைகளாயிருக்கிறது." ( லுூக்கா 12 : 23 )

இன்றைய தியான வசனம் நமது விசுவாசத்தைக் குறித்து நமக்குத் தெளிவுபடுத்த இயேசு கூறும் வசனமாகும். நாம் உலகத் தேவைகளைவிட தேவன்மேல் அசைக்கமுடியாத விசுவாசமுள்ளவர்களாக வாழவேண்டியது அவசியம் என்பதை இயேசு கிறிஸ்து இன்றைய தியான வசனத்தின்மூலம் வலியுறுத்துகின்றார். 

பொதுவாக மனிதர்கள் நாம் நமது  உலகத் தேவைகளை நிறைவுச் செய்வதிலேயே கருத்தாய் இருக்கின்றோம். ஆகாரம், உடை என இயேசு குறிப்பிடுவது வெறும் உணவையும் உடையையும் குறித்து மட்டுமல்ல, மாறாக இந்த உலகத்தில் நாம் தேடும் உலகச் செல்வங்கள் அனைத்தையும் குறிப்பதாக இருக்கின்றது. 

மனிதர்கள் நாம் இவற்றுக்கே முன்னுரிமை கொடுக்கின்றோம். ஆனால் மனிதர்களுக்கு உணர்வூட்டிட இயேசு காகங்களையும் வயல்வெளி புற்களையும் உதாரணமாக காட்டுகின்றார். "காகங்களைக் கவனித்துப்பாருங்கள், அவைகள் விதைக்கிறதுமில்லை அறுக்கிறதுமில்லை, அவைகளுக்குப் பண்டசாலையுமில்லை, களஞ்சியமுமில்லை, இல்லாவிட்டாலும் அவைகளையும் தேவன் பிழைப்பூட்டுகிறார்; பறவைகளைப்பார்க்கிலும் நீங்கள் எவ்வளவோ விசேஷித்தவர்களாயிருக்கிறீர்கள்" ( லுூக்கா 12 : 24 ) என்கின்றார் இயேசு கிறிஸ்து. 

இது, காகங்களைப்போல நாமும் உழைக்காமல் இருக்கவேண்டும் எனும் பொருளிலல்ல. மாறாக, அவைகள் இந்த உலகத் தேவைகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்காமல் இருந்தாலும் அவற்றுக்கும் தேவன் உணவளிக்கின்றார். நாமோ பறவைகளைவிட மேலானவர்களாக இருக்கின்றோம். அப்படியானால் நமக்கு இவைகளை தேவன் தரமாட்டாரா?  எனவே, அந்த விசுவாசத்தோடு வாழுங்கள் என்று இயேசு கூறுகின்றார். "ஆகையால், என்னத்தை உண்போம், என்னத்தைக் குடிப்போம் என்று, நீங்கள் கேளாமலும் சந்தேகப்படாமலும் இருங்கள்." ( லுூக்கா 12 : 29 ) நமக்கு ஆழமான தேவ விசுவாசம் தேவை என்பதனை இயேசு கிறிஸ்து இதன்மூலம் வலியுறுத்துகின்றார். 

மட்டுமல்ல, தொடர்ந்து "தேவனுடைய ராஜ்யத்தையே தேடுங்கள், அப்பொழுது இவைகளெல்லாம் உங்களுக்குக் கூடக் கொடுக்கப்படும்." ( லுூக்கா 12 : 31 ) என்கின்றார். அதாவது முதலில் நாம் தேவன்மேல் விசுவாசம்கொண்டு அவரது இராஜ்ஜியத்தை அடைந்திட முயல்வோமானால் தேவன் நமது மற்ற உலகத் தேவைகளை பார்த்துக்கொள்வார் என்று இயேசு நம்மைத் திடப்படுத்துகின்றார். 

நாம் நமது உணவு, உடைகளுக்காக (அதாவது உலகத் தேவைகளை) முன்னுரிமைகொடுத்துச் செயல்படுகின்றோம். அதாவது நாம் நமது உடல் தேவைகளை பெரிதாக எண்ணுகின்றோம். அனால் உணவைவிட நமது ஆத்துமாவும் உடையைவிட நமது உடலும் தேவனுக்குமுன் பெரியவையாக இருக்கின்றன. எனவே நாம் நமது ஆத்துமாவையும் உடலையும் பாவக் கறைபடாமல் காத்துக் கொள்ளவேண்டியது அவசியம். 

இதனாலேயே அப்போஸ்தலரான பவுல், "உங்கள் சரீரமானது நீங்கள் தேவனாலே பெற்றும் உங்களில் தங்கியும் இருக்கிற பரிசுத்த ஆவியினுடைய ஆலயமாயிருக்கிறதென்றும், நீங்கள் உங்களுடையவர்களல்லவென்றும் அறியீர்களா?" ( 1 கொரிந்தியர் 6 : 19 ) என்கின்றார். ஆம், நாம் தேவனுடையவர்கள். நமது உடலே அவரது ஆலயம். வெறும் உலகத்தேவைகளுக்காக உழைத்துவிட்டு உடலாகிய ஆலயத்தை தேவன் இல்லாத இல்லமாக மாற்றிவிட்டால் அதனால் என்ன பயன்? எனவே, தேவனுடைய ராஜ்யத்தையே முதலில் தேடுங்கள் அப்பொழுது நமது மற்றத் தேவைகளை தேவனே பொறுப்பெடுத்துக்கொள்வார் என்று இயேசு நமக்கு நம்பிக்கை அளிக்கின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, ஆகாரத்தைப்பார்க்கிலும் ஜீவனும், உடையைப்பார்க்கிலும் சரீரமும் தேவனுக்குமுன் விசேஷித்தவைகளாயிருக்கிறன. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2092 – Date: 31.10.2026

“For life is more than food, and the body is more than clothing.” (Luke 12:23 – NASB)

Today's meditation verse is one through which Jesus gives us a clear understanding of our faith. Through this verse, Jesus Christ emphasizes the importance of living with unwavering faith in God rather than being preoccupied with the needs and necessities of this world.

Generally, we human beings are primarily concerned with meeting our worldly needs. When Jesus refers to food and clothing, He is not merely speaking about food and garments. Rather, these represent all the worldly possessions, riches, and material things that we seek in this world.

We give priority to these things. However, to make us understand this truth, Jesus gives the examples of ravens and the grass of the field. Jesus says, “Consider the ravens, for they neither sow nor reap; they have no storeroom nor barn, and yet God feeds them; how much more valuable you are than the birds!” (Luke 12:24 – NASB).

This does not mean that we should stop working and live like the ravens. Rather, even though they do not give priority to worldly needs, God provides food for them. We are much more valuable than the birds. If that is so, will God not provide these necessities for us? Therefore, Jesus tells us to live with such faith in God. “And do not seek what you will eat and what you will drink, and do not keep worrying.” (Luke 12:29 – NASB). Through this, Jesus Christ emphasizes that we need deep and unwavering faith in God.

Furthermore, Jesus continues, “But seek His kingdom, and these things will be added to you.” (Luke 12:31 – NASB). In other words, Jesus assures us that if we first place our faith in God and seek to enter His Kingdom, God Himself will take care of our other worldly needs.

We give priority to food and clothing (that is, our worldly necessities) and make every effort to obtain them. In other words, we consider our physical needs to be of great importance. But, in the sight of God, our life is more important than food, and our body is more important than clothing. Therefore, it is essential that we safeguard both our soul and body from being stained by sin.

That is why the Apostle Paul says, “Or do you not know that your body is a temple of the Holy Spirit who is in you, whom you have from God, and that you are not your own?” (1 Corinthians 6:19 – NASB).

Yes, we belong to God. Our body itself is His temple. What is the benefit of working merely to meet worldly needs while allowing the temple of our body to become a house without God's presence? Therefore, Jesus gives us this assurance: seek the Kingdom of God first, and God Himself will take responsibility for meeting our other needs.

Yes, beloved, in the sight of God, life is more important than food, and the body is more important than clothing.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 12:23

 🌅 ആധവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ :- 2092 – തീയതി :- 31.10.2026

“ആഹാരത്തെക്കാൾ ജീവനും ഉടുപ്പിനെക്കാൾ ശരീരവും വലുതല്ലോ.” (ലൂക്കോസ് 12:23 – NIBV)

ഇന്നത്തെ ധ്യാനവാക്യം നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ബോധ്യം നൽകുന്നതിനായി യേശു അരുളിച്ചെയ്ത വചനമാണ്. ഈ ലോകത്തിലെ ആവശ്യങ്ങളെക്കാൾ ദൈവത്തിൽ അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസം അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നാം ജീവിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം യേശുക്രിസ്തു ഇന്നത്തെ ധ്യാനവാക്യത്തിലൂടെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

പൊതുവെ, നാം മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ലൗകിക ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിലാണ് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നത്. ആഹാരം, വസ്ത്രം എന്നിങ്ങനെ യേശു പരാമർശിക്കുന്നത് ഭക്ഷണത്തെയും വസ്ത്രത്തെയും മാത്രം കുറിച്ചല്ല. മറിച്ച്, ഈ ലോകത്തിൽ നാം അന്വേഷിക്കുന്ന സമ്പത്തും ഭൗതികസമ്പാദ്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാ ലൗകിക കാര്യങ്ങളെയും അവ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

നാം ഇവയ്ക്കാണ് മുൻഗണന നൽകുന്നത്. എന്നാൽ ഈ സത്യം നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതിനായി യേശു കാക്കകളെയും വയലിലെ പുല്ലുകളെയും ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. യേശുക്രിസ്തു പറയുന്നു: “കാക്കയെ നോക്കുവിൻ; അത് വിതയ്ക്കുന്നില്ല, കൊയ്യുന്നില്ല, അതിന് പാണ്ടികശാലയും കളപ്പുരയും ഇല്ല; എങ്കിലും ദൈവം അതിനെ പുലർത്തുന്നു. പറവകളെക്കാൾ നിങ്ങൾ എത്രയോ വിശേഷമുള്ളവർ!” (ലൂക്കോസ് 12:24).

ഇതിനർത്ഥം നാമും കാക്കകളെപ്പോലെ അധ്വാനിക്കാതെ ജീവിക്കണമെന്നല്ല. മറിച്ച്, ഈ ലോകത്തിലെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നില്ലെങ്കിലും ദൈവം അവയ്ക്കുപോലും ആഹാരം നൽകുന്നു. പക്ഷികളേക്കാൾ എത്രയോ വിലപ്പെട്ടവരാണ് നാം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ദൈവം നിറവേറ്റുകയില്ലയോ? അതിനാൽ, അത്തരം വിശ്വാസത്തോടെ ജീവിക്കുവാനാണ് യേശു നമ്മോട് പറയുന്നത്. “എന്തു തിന്നും എന്തു കുടിക്കും എന്നു നിങ്ങൾ ചിന്തിച്ചു ചഞ്ചലപ്പെടരുത്.” (ലൂക്കോസ് 12:29). ദൈവത്തിലുള്ള ആഴമേറിയതും അചഞ്ചലവുമായ വിശ്വാസം നമുക്ക് ആവശ്യമാണെന്ന് യേശുക്രിസ്തു ഇതിലൂടെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

മാത്രമല്ല, യേശു തുടർന്നും ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: “അവന്റെ രാജ്യം അന്വേഷിപ്പിൻ; അതോടുകൂടെ നിങ്ങൾക്ക് ഇതും കിട്ടും.” (ലൂക്കോസ് 12:31). അതായത്, നാം ആദ്യം ദൈവത്തിൽ വിശ്വാസമർപ്പിക്കുകയും അവിടുത്തെ രാജ്യം പ്രാപിക്കുവാൻ പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്താൽ, നമ്മുടെ മറ്റു ലൗകിക ആവശ്യങ്ങൾ ദൈവം തന്നെ നിറവേറ്റിക്കൊള്ളുമെന്ന് യേശു നമുക്ക് ഉറപ്പുനൽകുന്നു.

നാം നമ്മുടെ ആഹാരത്തിനും വസ്ത്രത്തിനും (അതായത്, ലൗകിക ആവശ്യങ്ങൾക്കും) മുൻഗണന നൽകിക്കൊണ്ട് അവ നേടിയെടുക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നമ്മുടെ ശാരീരിക ആവശ്യങ്ങൾക്കാണ് നാം വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. എന്നാൽ ദൈവസന്നിധിയിൽ ആഹാരത്തെക്കാൾ നമ്മുടെ ജീവനും വസ്ത്രത്തെക്കാൾ നമ്മുടെ ശരീരവും വിലപ്പെട്ടതാണ്. അതിനാൽ, നമ്മുടെ ആത്മാവിനെയും ശരീരത്തെയും പാപത്തിന്റെ കറ പുരളാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നത്: “നിങ്ങളുടെ ശരീരം നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നതും ദൈവത്തിൽനിന്നു ലഭിച്ചതുമായ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മന്ദിരം ആകുന്നു എന്നും നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടേതല്ല എന്നും അറിയുന്നില്ലയോ?” (1 കൊരിന്ത്യർ 6:19).

അതെ, നാം ദൈവത്തിന്റേതാണ്. നമ്മുടെ ശരീരം തന്നെയാണ് അവിടുത്തെ ആലയം. വെറും ലൗകിക ആവശ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അധ്വാനിക്കുകയും അതേസമയം നമ്മുടെ ശരീരമാകുന്ന ആലയത്തെ ദൈവസാന്നിധ്യമില്ലാത്ത ഭവനമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്താൽ അതുകൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം? അതിനാൽ, ആദ്യം ദൈവരാജ്യം അന്വേഷിക്കുവിൻ; അപ്പോൾ നമ്മുടെ മറ്റു ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ദൈവം തന്നെ ഏറ്റെടുക്കുമെന്ന് യേശു നമുക്ക് ഉറപ്പുനൽകുന്നു.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, ദൈവസന്നിധിയിൽ ആഹാരത്തെക്കാൾ ജീവനും വസ്ത്രത്തെക്കാൾ ശരീരവും എത്രയോ വിശേഷപ്പെട്ടവയാണ്.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

Love that grows in knowledge and discernment - Philippians 1:9 /அறிவிலும் பகுத்தறிவிலும் வளர்கின்ற அன்பு - பிலிப்பியர் 1:9

                          -Sr. Amutha ICM

“That your love may increase ever more in knowledge and every kind of perception.”

St. Paul prays for three graces: growing love, true knowledge, and spiritual discernment.

Love must keep growing. Jesus commands us to love one another as He has loved us (John 13:34). His love reaches beyond friends and those who love us in return, even embracing our enemies (Matthew 5:44). Therefore, we must ask not simply whether we love, but whether our love is becoming more like the self-giving love of Christ.

Love must grow in knowledge. Biblical knowledge is more than knowing about God; it is coming to know Him through a living relationship. As we grow in knowing Christ, we learn to see others with His compassion rather than judge them by their weaknesses. As Paul reminds us, “Knowledge puffs up, but love builds up” (1 Corinthians 8:1). True knowledge must lead us towards greater love.

Love must be guided by discernment. Paul prays that the Philippians may recognise what truly matters (Philippians 1:10). Discernment helps us distinguish between what pleases us and what pleases God. Even when speaking the truth, we are called to speak it in love (Ephesians 4:15). Our words and actions should build up others, not wound them.

These three graces belong together. Love gives warmth to knowledge; knowledge deepens our understanding; and discernment guides our love towards the good.  The deeper we know Christ, the more we learn to love as He loves. The more we love, the more we desire to understand others. And the more we grow in discernment, the better we become at expressing that love in ways that bring life, healing, and unity.

Paul's prayer is ultimately a prayer for transformation. He wants our hearts to grow, our understanding to deepen, and our choices to reflect Christ. Christian maturity is seen in how our love changes the way we understand people, make decisions, and live together. Amen.

அறிவிலும் பகுத்தறிவிலும் வளர்கின்ற அன்பு (பிலிப்பியர் 1:9)

“உங்கள் அன்பு அறிவிலும், எல்லாவிதமான நுண்ணறிவிலும் இன்னும் அதிகமதிகமாக வளர வேண்டும் என்று வேண்டுகிறேன்.”

புனித பவுல் இங்கே மூன்று அருள்களுக்காக வேண்டுகிறார்: வளருகின்ற அன்பு, உண்மையான அறிவு, சரியானதைத் தேர்ந்து கொள்ளும் பகுத்தறிவு.

அன்பு தொடர்ந்து வளர வேண்டும். இயேசு நம்மை ஒருவர் மற்றவரை அவர் நம்மீது அன்புகூர்ந்ததுபோல அன்புகூரச் சொல்கிறார் (யோவான் 13:34). நம்மை நேசிப்பவர்களை மட்டுமல்ல, நமக்குத் தீங்கு செய்பவர்களையும் அன்பு செய்ய அழைக்கிறார் (மத்தேயு 5:44). எனவே, நாம் அன்பு செய்கிறோமா என்பது மட்டுமல்ல, கிறிஸ்துவைப் போலத் தியாகம் செய்யும் அன்பில் வளர்கிறோமா என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும்.

அன்பு உண்மையான அறிவோடு வளர வேண்டும். கடவுளைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வது மட்டும் போதாது; அவரோடு நெருக்கமான உறவில் வாழ்ந்து அவரை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். கிறிஸ்துவை ஆழமாக அறியும்போது, மற்றவர்களின் குறைகளை மட்டும் பார்க்காமல், அவர்களைக் கிறிஸ்துவின் இரக்கத்தோடு பார்க்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம். “அறிவு இறுமாப்பைத் தரும்; அன்போ கட்டியெழுப்பும்” (1 கொரிந்தியர் 8:1) என்று பவுல் நினைவூட்டுகிறார். உண்மையான அறிவு நம்மை அதிகமாக அன்பு செய்யத் தூண்ட வேண்டும்.

அன்பு சரியான பகுத்தறிவால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். எது உண்மையில் சிறந்தது என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று பவுல் வேண்டுகிறார் (பிலிப்பியர் 1:10). நமக்குப் பிடித்ததைச் செய்வதற்கும், கடவுளுக்கு உகந்ததைச் செய்வதற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை அறிய பகுத்தறிவு உதவுகிறது. உண்மையைச் சொன்னாலும் அன்போடு சொல்ல வேண்டும் (எபேசியர் 4:15). நம்முடைய வார்த்தைகளும் செயல்களும் மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தாமல், அவர்களைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும்.

இந்த மூன்றும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தவை. அன்பு அறிவுக்கு உயிர் கொடுக்கிறது; அறிவு நம்முடைய புரிதலை ஆழப்படுத்துகிறது; பகுத்தறிவு நம் அன்பைச் சரியான வழியில் வெளிப்படுத்த உதவுகிறது.

கிறிஸ்தவ வாழ்வில் முதிர்ச்சி என்பது நாம் எவ்வளவு தெரிந்துவைத்து இருக்கிறோம் என்பதில் மட்டும் இல்லை; நம் அன்பு மற்றவர்களை எப்படிப் புரிந்துகொள்ளவும், முடிவுகளை எடுக்கவும், ஒன்றிணைந்து வாழவும் உதவுகிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது. கிறிஸ்துவை இன்னும் ஆழமாக அறியும்போது, அவரைப் போல அன்பு செய்யவும், மற்றவர்களின் வாழ்வில் குணப்படுத்துதலையும் ஒற்றுமையையும் உருவாக்கவும் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

ஆண்டவரே, எங்கள் அன்பு நாளுக்கு நாள் வளரவும், உம்மை ஆழமாக அறியவும், மற்றவர்களை உமது அன்போடு புரிந்துகொண்டு வாழவும் எங்களுக்கு அருள் தாரும். ஆமென்.

Sr.அமுதா ICM

🍒 Stand firm in the Lord - Ephesians 6:10–20 / ஆண்டவரில் உறுதியாய் நில்லுங்கள் - எபேசியர் 6:10–20

                   
                        - Sr. Amutha, ICM

1. Our Battle — Against What? (Ephesians 6:10–12)

St. Paul writes: “For our struggle is not with flesh and blood, but with the principalities, with the powers, with the world rulers of this present darkness, with the evil spirits in the heavens.-”

Paul reminds us that our struggle is deeper than conflicts between people. He describes the spiritual forces that oppose God's truth, love, justice, and peace.

A) The Principalities — Evil in Our Thinking Pride, jealousy, and prejudice can blind us to our weaknesses. The battle begins in our hearts. Do we allow Christ's truth to guide our thinking?

B) The Powers — Evil in the Misuse of Authority When we use our position to control, silence, or favour others, power becomes an instrument of harm. God gives us authority to serve, not to dominate.

C) The World Rulers of This Present Darkness —Evil We Accept as Normal When injustice, division, and dishonesty become common, we may take sides or remain silent. What we tolerate today may become the darkness we live in tomorrow.

D) The Evil Spirits in the Heavens — The Hidden Spiritual Struggle

Temptation, fear, and resentment can weaken our faith and draw us away from God and one another.

Our struggle is not against people, but against the evil that works through pride, jealousy, division, and hatred. The real battle is to resist whatever destroys God's truth, love, and unity in our hearts.

2. The Armour of God — How Do We Fight? (Ephesians 6:13–17)

Belt of Truth: Choose honesty and integrity, even when lying seems easier.

Breastplate of Righteousness: Choose what is right, even when it is difficult or goes unnoticed.

Shoes of the Gospel of Peace: Heal divisions rather than create anger, gossip, and conflict.

Shield of Faith: Trust God when fear, doubt, disappointment, and temptation threaten your faith.

Helmet of Salvation: Let the hope of God's saving love protect you from despair.

Sword of the Spirit — The Word of God: Let God's Word help you recognise falsehood, resist temptation, and make faithful choices.

God's armour is not merely something we pray about; it is something we practise. When anger rises, choose patience; when tempted, choose what is right; when hurt, choose forgiveness. We stand firm not by our own strength, but by God's power working in us.

3. Paul's Witness in Chains — How Do We Stand Firm? (Ephesians 6:18–20) 

Though imprisoned, Paul asks not for his chains to be removed, but for the courage to proclaim the Gospel. His body is bound, but the Word of God cannot be imprisoned. Paul challenges us to witness to Christ even when we face criticism, misunderstanding, or difficulties. Prayer in the Spirit gives us courage to speak the truth with love and remain faithful. The chains may bind the messenger, but they cannot bind the Gospel.

Ephesians 6:10–20 calls us to recognise the evil we must resist, practise God's armour in our daily lives, and courageously witness to Christ.Our victory is not in defeating people, but in standing firm in God's truth and love.

ஆண்டவரில் உறுதியாய் நில்லுங்கள் (எபேசியர் 6:10–20)

1. நம்முடைய போராட்டம் யாருக்கு எதிராக? (எபேசியர் 6:10–12)

புனித பவுல் கூறுகிறார்: “நம்முடைய போராட்டம் மனிதர்களுக்கு எதிரானது அல்ல; ஆட்சியாளர்களுக்கும் அதிகாரங்களுக்கும், இந்த இருளுலகின் ஆற்றல்களுக்கும், விண்ணுலகிலுள்ள தீய ஆவிகளுக்கும் எதிரானது.”

நம்முடைய போராட்டம் மனிதர்களுக்கு இடையிலான சண்டையைவிட ஆழமானது. கடவுளின் உண்மை, அன்பு, நீதி, அமைதி ஆகியவற்றுக்கு எதிராகச் செயல்படும் தீமையை நாம் எதிர்க்க வேண்டும்.

- ஆட்சியாளர்கள் – நம் சிந்தனையில் செயல்படும் தீமை: ஆணவம், பொறாமை, பாரபட்சம் ஆகியவை நம்முடைய குறைகளை உணரவிடாமல் தடுக்கின்றன. கிறிஸ்துவின் உண்மை நம் சிந்தனையை வழிநடத்துகிறதா?

- அதிகாரங்கள் – அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துதல்: பிறரைக் கட்டுப்படுத்தவும், அவர்களுடைய குரலை அடக்கவும் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துகிறோமா? கடவுள் அதிகாரத்தை வழங்குவது பிறருக்குச் சேவை செய்யவே; அவர்களை அடக்குவதற்கு அல்ல.

- இருளுலகின் ஆற்றல்கள் – தீமையைச் சாதாரணமாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல்: அநீதியும் பிரிவினையும் பொய்மையும் சாதாரணமாகிவிட்டால், நாம் அவற்றை எதிர்க்காமல் இருக்கலாம். இன்று நாம் பொறுத்துக்கொள்ளும் தீமை நாளை நம் வாழ்க்கையையே இருளாக்கிவிடும்.

- தீய ஆவிகள் – மறைமுகமான ஆன்மிகப் போராட்டம்: சோதனைகள், பயம், மனக்கசப்பு ஆகியவை நம் நம்பிக்கையைப் பலவீனப்படுத்தி, கடவுளிடமிருந்தும் ஒருவரிடமிருந்தும் மற்றவரிடமிருந்தும் நம்மைப் பிரிக்கலாம்.

நம்முடைய எதிரி மனிதர்கள் அல்ல; நமக்குள் செயல்படும் ஆணவம், பொறாமை, வெறுப்பு, பிரிவினை போன்ற தீமைகளே.

2. கடவுளின் படைக்கலம் – நாம் எப்படிப் போராடுவது? (எபேசியர் 6:13–17) புனித பவுல் கடவுள் தரும் படைக்கலங்களை அணிந்துகொள்ள அழைக்கிறார்.

- உண்மையின் இடைக்கச்சை: பொய் சொல்வது எளிதாக இருந்தாலும் உண்மையையும் நேர்மையையும் தேர்ந்தெடுப்போம்.

- நீதியின் மார்புக்கவசம்: யாரும் பார்க்காவிட்டாலும் சரியானதையே செய்வோம்.

- அமைதியின் நற்செய்திக்கான காலணி: கோபம், புறணி, சண்டை ஆகியவற்றை வளர்க்காமல், பிரிந்த உறவுகளைச் சரிசெய்வோம்.

- நம்பிக்கையின் கேடயம்: பயம், சந்தேகம், ஏமாற்றம், சோதனை ஆகியவை வரும்போதும் கடவுளை நம்புவோம்.

- மீட்பின் தலைக்கவசம்: கடவுளின் மீட்பளிக்கும் அன்பில் நம்பிக்கை வைத்து, மனச்சோர்வுக்கு இடம்கொடுக்காமல் வாழ்வோம்.

- தூய ஆவியின் வாள் – கடவுளின் வார்த்தை: இறைவார்த்தையின் வழியாகப் பொய்யை உணர்ந்து, சோதனைகளை எதிர்த்து, நம்பிக்கையுடன் சரியான முடிவுகளை எடுப்போம்.

 கடவுளின் படைக்கலம் என்பது செபத்தில் மட்டும் நினைத்துக் கொள்வது அல்ல; அன்றாட வாழ்வில் கடைப்பிடிப்பது. கோபம் வரும்போது பொறுமையையும், காயப்படுத்தப் பட்டபோது மன்னிப்பையும், சோதனை வரும்போது சரியானதையும் தேர்ந்தெடுப்போம். நம்முடைய சொந்த வலிமையால் அல்ல; நமக்குள் செயல்படும் கடவுளின் வல்லமையால் நாம் உறுதியாக நிற்க முடியும்.

 3. சங்கிலிகளிலும் பவுலின் சாட்சி – நாம் எப்படித் துணிவுடன் நிற்பது? (எபேசியர் 6:18–20)

    சிறையில் இருந்தபோதும், புனித பவுல் தன்னுடைய சங்கிலிகள் நீங்க வேண்டும் என்று மட்டும் கேட்கவில்லை. நற்செய்தியைத் துணிவுடன் அறிவிக்கத் தேவையான வலிமையைக் கேட்டார். அவருடைய உடலைச் சங்கிலிகள் கட்டியிருந்தாலும், கடவுளின் வார்த்தையைக் கட்டிப்போட முடியவில்லை.

நாமும் விமர்சனங்களையும் தவறான புரிதல்களையும் சிரமங்களையும் சந்திக்கலாம். ஆனாலும், செபத்தின் வழியாகத் தூய ஆவியின் வலிமையைப் பெற்று, அன்போடு உண்மையைப் பேசி, நம் வாழ்வால் கிறிஸ்துவுக்குச் சாட்சியாக இருக்க வேண்டும். சங்கிலிகள் நற்செய்தியை அறிவிப்பவரைக் கட்டலாம்; ஆனால் நற்செய்தியைக் கட்ட முடியாது.*

எபேசியர் 6:10–20 நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது: தீமையை அடையாளம் கண்டு எதிர்ப்போம்; கடவுளின் படைக்கலங்களை அன்றாட வாழ்வில் பயன்படுத்துவோம்; துணிவுடன் கிறிஸ்துவுக்குச் சாட்சிகளாக வாழ்வோம்.

நம்முடைய வெற்றி பிறரைத் தோற்கடிப்பதில் இல்லை; கடவுளின் உண்மையிலும் அன்பிலும் உறுதியாக நிலைத்து, அமைதியையும் ஒற்றுமையையும் வளர்ப்பதில்தான் இருக்கிறது.

Sr.அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 4 : 3 / 2 Corinthians 4:3

🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2091 - நாள் :- 30.10.2026

"எங்கள் சுவிசேஷம் மறைபொருளாயிருந்தால், கெட்டுப்போகிறவர்களுக்கே அது மறைபொருளாயிருக்கும்." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 3 )

தேவன் தனக்கு வெளிப்படுத்திய சுவிசேஷத்தை அப்போஸ்தலராகிய பவுல் மக்களுக்கு அறிவித்து வந்தார். தேவன் தனக்கு அறிவித்தவற்றையே தனது நிரூபங்களில் எழுதினார். ஆனால், அவரது சுவிசேஷம் பலரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. பலருக்குப் புரியவில்லை. பவுல் எழுதியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்கள் அவற்றை தங்களது மனித அறிவுக்கேற்ப புரட்டி சத்தியத்தை மக்கள் அறியாதபடி செய்தனர். 

இதனாலேயே  பவுலின் எழுத்துக்களைக்குறித்துக் கூறும்போது  அப்போஸ்தலரான பேதுரு,   "எல்லா நிருபங்களிலும் இவைகளைக் குறித்துப் பேசியிருக்கிறான்; அவன் சொன்னவைகளில் சில காரியங்கள் அறிகிறதற்கு அரிதாயிருக்கிறது; கல்லாதவர்களும் உறுதியில்லாதவர்களும் மற்ற வேதவாக்கியங்களைப் புரட்டுகிறதுபோலத் தங்களுக்குக் கேடுவரத்தக்கதாக இவைகளையும் புரட்டுகிறார்கள்." ( 2 பேதுரு 3 : 16 ) என்று கூறுகின்றார். 

இது ஏன் இப்படி இருக்கின்றது என்பது குறித்து அப்போஸ்தலரான பவுல், "தேவனுடைய சாயலாயிருக்கிற கிறிஸ்துவின் மகிமையான சுவிசேஷத்தின் ஒளி, அவிசுவாசிகளாகிய அவர்களுக்குப் பிரகாசமாயிராதபடிக்கு, இப்பிரபஞ்சத்தின் தேவனானவன் அவர்களுடைய மனதைக் குருடாக்கினான்." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 4 ) என்று கூறுகின்றார். அதாவது, மக்கள் சத்தியத்தை அறியாதபடிக்கு இந்த உலகத்தின் அதிபதியாகிய சாத்தான் அவர்களது மனக்கண்களைக் குருடாக்கிவிட்டான் எனவே அவை அவர்களுக்குப் புரியாத மறைபொருளாய் இருக்கின்றது  என்கின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, கெட்டுப்போகிறவர்களுக்கே சுவிசேஷ உண்மைகள்  மறைபொருளாக இருக்கும். காரணம், மனிதர்கள் பொதுவாகத் தங்களது ஜென்ம சுபாவத்தை மாற்றிக்கொள்ளவும் தேவனுக்குரிய ஆவிக்குரிய சத்தியங்களை அறிவதற்கும்  ஆர்வமற்றவர்களாக இருக்கின்றனர். இதனையே அவர், "ஜென்மசுபாவமான மனுஷனோ தேவனுடைய ஆவிக்குரியவைகளை ஏற்றுக்கொள்ளான்; அவைகள் அவனுக்குப் பைத்தியமாகத் தோன்றும்; அவைகள் ஆவிக்கேற்றபிரகாரமாய் ஆராய்ந்து நிதானிக்கப்படுகிறவைகளானதால், அவைகளை அறியவுமாட்டான்." ( 1 கொரிந்தியர் 2 : 14 ) என்று கூறுகின்றார். 

தேவனுக்குரியவைகளை அறிந்துகொள்ள நமக்கு தேவ ஆவியானவரின் துணை தேவை. மனித ஆவியால் ஆவிக்குரியவற்றை அறிந்துகொள்ள முடியாது. ஆம், "மனுஷனிலுள்ள ஆவியேயன்றி மனுஷரில் எவன் மனுஷனுக்குரியவைகளை அறிவான்? அப்படிப்போல, தேவனுடைய ஆவியேயன்றி, ஒருவனும் தேவனுக்குரியவைகளை அறியமாட்டான்." ( 1 கொரிந்தியர் 2 : 11 )

எனவே அன்பானவர்களே, சுவிசேஷ சத்தியங்களை அறிந்துகொள்ள முதலில் நாம் ஆர்வம் கொள்ளவேண்டும். நமது மனித எண்ணங்கள் ஆசைகள் இவற்றுக்கு முன்னுரிமை கொடாமல் தேவ ஆவியானவர் நமக்கு சத்தியத்தைப் புரியவைக்க இடம்தரவேண்டும். கிறிஸ்துவின்  சுவிசேஷம் மறைபொருளாயிருந்தால், கெட்டுப்போகிறவர்களுக்கே அது மறைபொருளாயிருக்கும்; சத்தியத்தை அறிய விரும்பும் ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு அது எப்போதுமே மறைபொருளாய் இராது. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

No. 2091 – Date: 30.10.2026

“But if our gospel is veiled, it is veiled to those who are perishing.” (2 Corinthians 4:3, NASB)

The apostle Paul proclaimed to the people the Gospel that God had revealed to him. He wrote in his epistles only the things that God had made known to him. However, many people could not accept his Gospel, and many failed to understand it. Those who could not understand Paul’s writings distorted them according to their own human reasoning, thereby preventing people from knowing the truth.

For this very reason, when speaking about Paul’s writings, the apostle Peter says:

“...in which are some things that are hard to understand, which the untaught and unstable distort, as they do also the rest of the Scriptures, to their own destruction.” (2 Peter 3:16, NASB)

The apostle Paul explains why this happens:

“...the god of this world has blinded the minds of the unbelieving so that they will not see the light of the gospel of the glory of Christ, who is the image of God.” (2 Corinthians 4:4, NASB)

In other words, Satan, the ruler of this world, has blinded the eyes of people’s hearts so that they cannot know the truth. Consequently, the Gospel remains a mystery to them, and they fail to understand it.

Yes, dear beloved ones, the truths of the Gospel remain veiled to those who are perishing. The reason is that people are generally unwilling to change their natural disposition or to understand the spiritual truths of God. Paul explains this as follows:

“But a natural person does not accept the things of the Spirit of God, for they are foolishness to him; and he cannot understand them, because they are spiritually discerned.” (1 Corinthians 2:14, NASB)

We need the help of the Spirit of God to understand the things of God. The human spirit alone cannot comprehend spiritual truths. Indeed, Paul says:

“For who among people knows the thoughts of a person except the spirit of the person that is in him? So also the thoughts of God no one knows, except the Spirit of God.” (1 Corinthians 2:11, NASB)

Therefore, dear beloved ones, we must first develop a genuine desire to understand the truths of the Gospel. Instead of giving priority to our own human thoughts and desires, we must allow the Spirit of God to enlighten us and help us understand the truth.

If the Gospel of Christ remains veiled, it is veiled to those who are perishing. But for those who sincerely desire to know the truth, the Gospel need never remain a mystery.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦