🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 39 : 7 / Psalm 39:7

"ஆதவன்" தியானம் - 1962                                                      ஜூன் 22,  திங்கள் 2026  

"இப்போதும் ஆண்டவரே, நான் எதற்கு எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்? நீரே என் நம்பிக்கை." ( சங்கீதம் 39 : 7 )

இன்று பெரும்பாலான மக்களது ஜெபங்களும் தேவனிடமிருந்து எதையாவது பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும் எனும் ஒரே நோக்கத்தின் அடிப்படையிலேயே இருப்பதை  நாம் உணரலாம். இதனை நாம்  "பெறும் மனப்பான்மை" (Receiving Mentality) என்று கூறலாம். இத்தகைய மனிதர்கள், "நான் விசுவாசத்துடன் ஜெபிக்கிறேன்" என்று கூறிக்கொண்டாலும் இவர்களிடம் தேவன் மேல் முழு விசுவாசம் இல்லை என்றுதான்  பொருள். பெறும் மனப்பான்மையிலிருந்து நாம் கொடுக்கும் மனப்பான்மைக்கு மாறவேண்டியது அவசியம். ஆம், தேவனுக்கு நமது முழு அன்பினையும் கொடுப்பவர்களாக நாம் மாறவேண்டும். 

நாம் இந்த உலகத்தில் பிறந்து வாழ்ந்து எத்தனையோ ஆண்டுகளாக ஜெபிக்காமல்தான் இருந்திருப்போம். ஆனால் இன்று ஒருவேளை நமக்கு அறுபது, அறுபத்தைந்து அல்லது எழுபதோ அதற்குமேலோ வயதாகியிருக்கலாம். இத்தனை ஆண்டுகள் தேவன் நம்மை நமது ஜெபத்தின் அடிப்படையில் பராமரிக்கவில்லை. மாறாக, தனது கிருபையினால் வழிநடத்தியுள்ளார். இதனையே இயேசு கிறிஸ்து, "உங்கள் பிதாவை நோக்கி நீங்கள் வேண்டிக்கொள்ளுகிறதற்கு முன்னமே உங்களுக்கு இன்னது தேவை என்று அவர் அறிந்திருக்கிறார்" ( மத்தேயு 6 : 8 ) என்று கூறினார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் கர்த்தர்மேல் அன்பு வைத்து அவரை முற்றிலும் அடைந்துகொள்ள வாஞ்சித்து விரும்புவதே மேலான ஜெபம். இதுவே முழு விசுவாசம். என் தேவன் என்னை நடத்துவார் என்று நம்பிக்கையுடன் இருந்து அவரையே அடைந்துகொள்ள விருப்புவதுதான் மேலான விசுவாச ஜெபம். ஆம், இப்படி "கர்த்தர்மேல் நம்பிக்கைவைத்து, கர்த்தரைத் தன் நம்பிக்கையாகக் கொண்டிருக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான்." ( எரேமியா 17 : 7 )

இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில் தாவீது, "இப்போதும் ஆண்டவரே, நான் எதற்கு எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்? நீரே என் நம்பிக்கை" என்று கூறுகின்றார். அதாவது, ஆண்டவரே, நான் உம்மிடம் என்ன எதிர்பார்த்திருக்கிறேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; அது உமக்கேத் தெரியும். நான் உம்மையே நம்பிக்கொண்டிருக்கின்றேன் என்கின்றார் அவர். 

எனவேதான் இன்றைய தியான வசனத்தின் முந்தின வசனத்தில் அவர் "வேஷமாகவே மனுஷன் திரிகிறான்; விருதாவாகவே சஞ்சலப்படுகிறான்; ஆஸ்தியைச் சேர்க்கிறான். யார் அதை வாரிக்கொள்ளுவான் என்று அறியான்" ( சங்கீதம் 39 : 6 ) என்று கூறுகின்றார். அதாவது, ஜெபிப்பதுபோல மனிதர்கள் செய்வது வேஷம்தான். அவர்கள் பல உலக அசீர்வாதங்களுக்காக வீணாகச் சஞ்சலப்படுகின்றார்கள். ஆஸ்திகளைச் சேர்க்கவேண்டும் என்று விரும்பி ஜெபிக்கின்றார்கள். ஆனால் அவற்றை  பிற்பாடு யார் எடுத்துக்கொள்ளப்போகிறார்கள் என்று அவர்கள் அறியார்கள். 

இப்படிக்கூறிவிட்டு, இன்றைய தியான வசனத்தில்  தாவீது கூறுகின்றார், ஆணடவரே, நான் அப்படியல்ல; "நான் எதற்கு எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்? நீரே என் நம்பிக்கை" என்று.

ஆம் அன்பானவர்களே, தேவனிடம் எதிர்பார்ப்பில்லாத அன்பு செலுத்தும்போது,  "என் தேவன் என்னையும் எனது பிள்ளைகள், பேரப்பிள்ளைகளையும் ஆசீர்வாதமாக நடத்துவார் எனும் விசுவாசத்தை நமக்குள் கொண்டுவரும்.  

நாளை நடப்பது நமக்குத் தெரியாது; எதிர்காலத்தைக்குறித்து நமக்கு நூறுசதம் அறிவு கிடையாது. பின் எப்படி நாம் சரியானமுறையில் நமது விண்ணப்பங்களை தேவனிடம் எடுத்துக்கூறமுடியும்? எனவே, முழு அன்புடன் தேவனைச் சார்ந்து அவரை முற்றிலும் அடைந்துகொள்ளவே நாம் ஜெபிக்கவேண்டியது அவசியம். நாம் பலவீனமான மனிதர்கள். எனவே, "அந்தப்படியே ஆவியானவரும் நமது பலவீனங்களில் நமக்கு உதவிசெய்கிறார். நாம் ஏற்றபடி வேண்டிக்கொள்ளவேண்டியது இன்னதென்று  அறியாமலிருக்கிறபடியால், ஆவியானவர்தாமே வாக்குக்கடங்காத பெருமூச்சுகளோடு நமக்காக வேண்டுதல்செய்கிறார்." ( ரோமர் 8 : 26 )

எனவே, "இப்போதும் ஆண்டவரே, நான் எதற்கு எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்? நீரே என் நம்பிக்கை" எனத்  தாவீது கூறுவதுபோல நாமும் கூறுவோம். நமது நம்பிக்கையின்படியே தேவன் நம்மைக் கைவிடாமல் நடத்துவார்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                                                                                                                                                                                                                  

"AATHAVAN" Meditation - 1962

Monday, June 22, 2026

"And now, Lord, for what do I wait? My hope is in You." — Psalm 39:7

Today, we can perceive that the prayers of most people are based on the sole purpose of receiving something from God. We can call this a "Receiving Mentality." Even though such individuals claim, "I am praying with faith," it actually means they lack complete faith in God. It is essential for us to shift from a receiving mentality to a giving mentality. Yes, we must transform into people who give our complete love to God.

We were born into this world and lived for so many years, perhaps without praying at all. But today, we might be sixty, sixty-five, seventy, or even older. All these years, God did not sustain us based on our prayers. Rather, He has guided us by His grace. It is precisely this that Jesus Christ spoke of:

"...for your Father knows what you need before you ask Him." — Matthew 6:8

Yes, dearly beloved, loving the Lord and yearning to possess Him entirely is the higher form of prayer. This is complete faith. To live with the confidence that "my God will lead me" and to desire Him above all else is the ultimate prayer of faith. Indeed, "Blessed is the man who trusts in the Lord, and whose trust is the Lord." (Jeremiah 17:7).

This is exactly what David says in today’s meditation verse: "And now, Lord, for what do I wait? My hope is in You." In other words, he is saying, "Lord, I do not know what I am expecting from You; You alone know it. I place my hope in You entirely."

That is why, in the verse preceding today’s meditation text, he says:

"Barely as a phantom does a person walk; barely for nothing are they in turmoil; he amasses riches and does not know who will gather them." — Psalm 39:6

This means that what people do under the guise of prayer is often just a mere show (a phantom). They needlessly worry themselves over various worldly blessings. They pray with a desire to amass wealth, yet they do not know who will gather or inherit it afterward.

After stating this, David declares in today’s meditation verse: "Lord, I am not like that; 'And now, Lord, for what do I wait? My hope is in You.'"

Yes, dearly beloved, when we offer God a love that is free from worldly expectations, it brings a deep faith within us that "my God will blessedly lead me, my children, and my grandchildren."

We do not know what tomorrow holds; we have zero percent knowledge about the future. How then can we present our petitions to God in the right manner? Therefore, it is essential that we pray to depend on God with complete love and to possess Him entirely. We are weak human beings. Therefore:

"Now in the same way the Spirit also helps our weakness; for we do not know what to pray for as we should, but the Spirit Himself intercedes for us with groanings too deep for words." — Romans 8:26

Therefore, let us also say, just as David says: "And now, Lord, for what do I wait? My hope is in You." According to our faith, God will never forsake us but will surely lead us.

✍️ Bro. M. Geo Prakash     

🦋 Meditation verse - 1 பேதுரு 3 : 15 / 1 Peter 3:15

"ஆதவன்" தியானம் - 1961

ஜூன் 21,  ஞாயிறு 2026  

"கர்த்தராகிய தேவனை உங்கள் இருதயங்களில் பரிசுத்தம்பண்ணுங்கள்; உங்களிலிருக்கிற நம்பிக்கையைக் குறித்து உங்களிடத்தில் விசாரித்துக் கேட்கிற யாவருக்கும் சாந்தத்தோடும் வணக்கத்தோடும் உத்தரவுசொல்ல எப்பொழுதும் ஆயத்தமாயிருங்கள்." ( 1 பேதுரு 3 : 15 )

பொதுவாகப் பல கிறிஸ்தவர்களும் ஆலயங்களைக் கடந்து செல்லும்போது அதனைப்பார்த்துப்  பணிவாக வணங்குவதுண்டு. காரணம், அங்கு பரிசுத்தரான தேவன் இருக்கின்றார் என்பதால்தான்.  பலரும் ஆலய வளாகத்துக்குள் கெட்டவார்த்தைகள் பேசுவது கிடையாது, மது அருந்துவதோ, புகைபிடிப்பதோ கிடையாது. காரணம்  அவர்கள் அங்கு பரிசுத்தரான தேவன் இருக்கின்றார் என்று எண்ணுவதால்தான். இப்படிச் சில காரியங்களை ஆலய வளாகத்தினுள் பலரும் செய்வதில்லை. 

ஆனால், ஆலய வளாகத்தினுள் வைத்து நடைபெறும் ஆலயக் கமிட்டி கூட்டங்களிலும், இதர நிர்வாகக் குழு கூட்டங்களிலும், குறிப்பிட்ட அமைப்பினரின் கூடுகைகளிலும்  இந்த கிறிஸ்தவர்கள் நடந்துகொள்வது வித்தியாசமாக இருக்கும். அங்கு இவர்கள் தங்களோடு இருக்கும் இதர நிர்வாகக்குழு உறுப்பினர்களுக்கு எதிராகக் கோஷ்டிகளாகப் பிரிந்து மூன்றாம்தர அரசியல்வாதிகளைவிடக் கேவலமாக நடந்துகொள்வார்கள்; வஞ்சகமும், நரித்தனங்களும் இவர்களுக்குள் நிறைந்து காணப்படும். எப்படி அடுத்தவனைக் கெடுக்கலாம், அல்லது அவனது அதிகாரத்தைப் பறிக்கலாம் என்றே முயன்று நடந்துகொள்வார்கள். 

ஆனால் இத்தகைய தங்களது செயலைப்   பரிசுத்தரான தேவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றார் என்று எண்ணுவது கிடையாது.  இதற்குக் காரணம் இவர்கள் தேவனைத் தங்களது  இருதயத்தில் பரிசுத்தம் பண்ணாமல் இருப்பதுதான். எனவேதான் இன்றைய தியான வசனம், "கர்த்தராகிய தேவனை உங்கள் இருதயங்களில் பரிசுத்தம்பண்ணுங்கள்" என்று அறிவுறுத்துகின்றது. 

தேவனை இருதயத்தில் பரிசுத்தம் பண்ணும்போதுதான் நாம் உண்மையான பரிசுத்தர்களாக மாறமுடியும். காரணம், இருதயத்தின் நிறைவுதான் வாய்மூலம் வெளிவரும். "விரியன் பாம்புக் குட்டிகளே, நீங்கள் பொல்லாதவர்களாயிருக்க, நலமானவைகளை எப்படிப் பேசுவீர்கள்? இருதயத்தின் நிறைவினால் வாய் பேசும்." ( மத்தேயு 12 : 34 )  என்று இயேசு கிறிஸ்து கூறவில்லையா?

மேலும், "வாயிலிருந்து புறப்படுகிறவைகள் இருதயத்திலிருந்து புறப்பட்டுவரும்; அவைகளே மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தும். எப்படியெனில், இருதயத்திலிருந்து பொல்லாத சிந்தனைகளும், கொலைபாதகங்களும், விபசாரங்களும், வேசித்தனங்களும், களவுகளும், பொய்ச்சாட்சிகளும், தூஷணங்களும் புறப்பட்டுவரும்." ( மத்தேயு 15 : 18, 19 ) என்றார் இயேசு கிறிஸ்து. 

ஆம் அன்பானவர்களே, நமது இருதயத்தை கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு முற்றிலும் ஒப்புக்கொடுக்காமல் நாம் பரிசுத்தர்களாக மாற முடியாது. இப்படி நாம் நமது இருதயத்தை முற்றிலுமாக அவருக்கு ஏற்புடையது ஆக்கினால்தான் தேவனது வார்த்தைகள் நமக்குள் தங்கும். இல்லாவிட்டால் நாம் ஆயிரம் முறை வேதாகமத்தை வாசித்தாலும் நமக்குப் பயனிருக்காது. 

இன்றைய தியான வசனம் தொடர்ந்து கூறுகின்றது, "உங்களிலிருக்கிற நம்பிக்கையைக்குறித்து உங்களிடத்தில் விசாரித்துக் கேட்கிற யாவருக்கும் சாந்தத்தோடும் வணக்கத்தோடும் உத்தரவுசொல்ல எப்பொழுதும் ஆயத்தமாயிருங்கள்" என்று. அதாவது, முதலில் நாம் முதலில் தேவனை நமது இருதயத்தில் பரிசுத்தம் பண்ணவேண்டும்; அப்படிப் பரிசுத்தம் பண்ணினால்தான்  அவரது வார்த்தைகள் நமக்குள் தங்கும்; அப்படித் தங்கினால்தான் நமது நம்பிக்கையைக்குறித்து நம்மிடம் விசாரித்துக் கேட்கிற யாவருக்கும் சாந்தத்தோடும் வணக்கத்தோடும் நாம் பதில் சொல்ல முடியும்.  

இப்படி நாம் முதலில் தேவனை நமது இருதயங்களில் பரிசுத்தம் பண்ணும்போதுதான் நம்மிடம் நமது நம்பிக்கையினைக்குறித்து கேள்வி கேட்கும் பிற மத அன்பர்களுக்கு நாம் தெளிவான பதிலைக் கூறி கிறிஸ்துவிடம் வழிநடத்த முடியும்.  நமது இருதயத்தை கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து கழுவி சுத்திகரிக்கும்படி ஒப்புக்கொடுப்போம்.  அப்போது ஆலய வளாகத்தினுள் மட்டுமல்ல, எல்லா இடங்களிலும் நமது பேச்சும் செயலும் சாட்சியுள்ளவையாக மாறும். 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

"AATHAVAN" Meditation - 1961

June 21, Sunday 2026

"But sanctify Christ as Lord in your hearts, always being ready to make a defence to everyone who asks you to give an account for the hope that is in you, yet with gentleness and reverence." — 1 Peter 3:15

Generally, many Christians tend to bow respectfully whenever they pass by a church building. The reason for this is their belief that the Holy God dwells there. Many will not utter foul language, drink alcohol, or smoke within the church premises. This is because they perceive that the Holy God is present there. Thus, many avoid doing certain things inside the church grounds.

However, the way these same Christians behave during church committee meetings, other administrative board meetings, and specific organizational gatherings held right inside the church premises is starkly different. There, they divide themselves into factions against their fellow board members, behaving worse than third-rate politicians; deceit and craftiness fill their hearts. They constantly plot how to bring someone else down or how to usurp another's authority.

Yet, they fail to consider that the Holy God is watching their actions. The root cause of this is that they have not sanctified God in their hearts. That is why today's meditation verse admonishes us, "But sanctify Christ as Lord in your hearts."

Only when we sanctify God in our hearts can we transform into truly holy people. This is because whatever fills the heart is what overflows through the mouth. Did Jesus Christ not say:

"You brood of vipers, how can you, being evil, speak what is good? For the mouth speaks out of that which fills the heart." — Matthew 12:34

Furthermore, Jesus Christ said:

"But the things that proceed out of the mouth come from the heart, and those defile the man. For out of the heart come evil thoughts, murders, adulteries, fornications, thefts, false witness, slanders." — Matthew 15:18, 19

Yes, dearly beloved, we cannot become holy without completely surrendering our hearts to the Lord Jesus Christ. Only when we make our hearts entirely acceptable to Him will the Word of God abide in us. Otherwise, even if we read the Bible a thousand times, it will be of no use to us.

Today's meditation verse goes on to say, "always being ready to make a defense to everyone who asks you to give an account for the hope that is in you, yet with gentleness and reverence." This means that first, we must sanctify God in our hearts. Only when we sanctify Him will His words dwell within us; and only when His words dwell within us can we give an answer with gentleness and reverence to anyone who questions us about our hope.

When we first sanctify God in our hearts in this manner, we will be able to give clear answers and guide friends of other faiths—who ask us about our hope—toward Christ. Let us submit our hearts to the Lord Jesus Christ to be washed and cleansed. Then, our words and actions will become a powerful testimony not just inside the church premises, but everywhere we go.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - 1 இராஜாக்கள் 19 : 19 / 1 Kings 19:19

 "ஆதவன்" தியானம் - 1960 

ஜூன் 20,  சனி  2026  

"அப்படியே அவன் (எலியா) அவ்விடம் விட்டுப் புறப்பட்டுப்போய், பன்னிரண்டு ஏர்பூட்டி உழுத சாப்பாத்தின் குமாரனாகிய எலிசாவைக் கண்டான்; அவன் பன்னிரண்டாம் ஏரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்; எலியா அவன் இருக்கும் இடமட்டும் போய், அவன்மேல் தன் சால்வையைப் போட்டான்." ( 1 இராஜாக்கள் 19 : 19 )

தேவன் தனது கிருபையினால் நம்மை அழைத்தாலும், நாம் தேவனுக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு நமக்குப் பரிசுத்த ஆவியானவரின் அபிஷேகம் மட்டுமல்ல, நமது சுய அர்ப்பணிப்பும் தேவையாக இருக்கின்றது. அப்படி இருந்தால் மட்டுமே நாம் மேலான ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையினை வாழமுடியும். 

எலியா, எலிசாவை ஊழியத்துக்கு அழைத்தச் செய்தி; அழைத்த விதம் இவைகளை இன்றைய தியான வசனத்தில் நாம் வாசிக்கின்றோம். வேதாகமம் கூறும் அடிப்படையில் பார்த்தால் எலிசா செல்வந்தனான ஒரு மனிதனாக இருக்கவேண்டுமென்று நாம் கணிக்கலாம். காரணம்,  எலிசா உழவுசெய்துகொண்டிருந்த பெரிய நிலத்தில் பன்னிரெண்டாம் ஏரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்  என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அப்படியானால் அவருக்கு அதிகமான நிலம் இருந்திருக்கலாம். 

"எலியா அவன் இருக்கும் இடமட்டும் போய், அவன்மேல் தன் சால்வையைப் போட்டான்" என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இது  எலியா வழியாக தேவன் எலிசாவுக்கு பரிசுத்த ஆவியானவரை அளித்ததைக் குறிக்கின்றது. இயேசு கிறிஸ்துவின் ஆடையில் வல்லமையான ஆவியின் அபிஷேகம் இருந்ததைப்போல எலியாவின் சால்வையில் ஆவியின் அபிஷேகம் இருந்தது. எனவே, எலியா வாயினால் எதுவும் கூறாமலே எலிசா தேவ அழைப்பைப் புரிந்துகொண்டார். ஆவியானவரின் வல்லமை அவரில் அதிகமாகச் செயல்படத்துவங்கியது. 

அன்பானவர்களே, ஆவியானவரின் அழைப்பை எலியா வழியாகப் புரிந்துகொண்டதும் அவரால் அவரையே கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. எலியாவிடம் அதுகுறித்து விளக்கமும் கேட்கவில்லை. மாறாக, உடனேயே எலிசா தனது வீட்டிற்குப் போய்த்  தாய்தகப்பனிடம் சொல்லிவிட்டுத் திரும்பி வருகின்றார். அப்போது அவரது மனதினில் "நாம் எக்காரணம் கொண்டும் மீண்டும் பின்மாறி பழைய வேலைக்கு வந்துவிடக்கூடாது" என எண்ணம் ஏற்படுகின்றது.  எனவே, பழைய வேலைக்கான அடிப்படைக் கருவிகளையே அழித்துவிட முடிவெடுத்தார்.  

"அப்பொழுது அவன் இவனை விட்டுப் போய், ஒரு ஏர் மாடுகளைப் பிடித்து அடித்து, ஏரின் மரமுட்டுகளால் அவைகளின் இறைச்சியைச் சமைத்து ஜனங்களுக்குக் கொடுத்தான்; அவர்கள் சாப்பிட்டபிற்பாடு, அவன் எழுந்து, எலியாவுக்குப் பின்சென்று அவனுக்கு ஊழியஞ்செய்தான்." ( 1 இராஜாக்கள் 19 : 21 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

இன்று இந்தச் செய்தி நமக்கு உணர்த்துவது கவனிக்கத்தக்கது. ஆம்  அன்பானவர்களே, தேவனுக்கென்று நாம் எடுக்கும் முடிவில் உறுதியுள்ளவர்களாக வாழவேண்டியது அவசியம். "இருமனமுள்ளவன் தன் வழிகளிலெல்லாம் நிலையற்றவனாய் இருக்கிறான்" ( யாக்கோபு 1 : 8 ) என்பதனை எலிசா உணர்ந்திருந்தார். எனவே, தனது அழைப்பைக்குறித்து பிற்காலத்தில் குழப்பம் ஏற்பட்டாலும் தேவனுக்காக அதனால் வரும் இழப்பையும் அவர் ஏற்றுகொள்ளத் தயாராக இருந்தார்.  

அதுவரைத் தனக்கு வாழ்வாதாரமாக இருந்த தனது அடிப்படை வேலைக் கருவிகளையும், உழவு மாடுகளையும் அழித்துவிட்டு தேவனையே முற்றிலும் சார்ந்துகொண்டார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, கிறிஸ்துவைவிட்டு நம்மைப் பிரிக்கும் அல்லது கிறிஸ்துவின்மேல் முழு அன்பையும் நாம் செலுத்தத் தடையாக இருப்பவைகளை நாம் முற்றிலும் நம்மைவிட்டு அகற்றிடத்  தயங்கிடாமல் இருப்போம். குறைந்தபட்சம் நமது கைபேசியில் முகநூல், இன்ஸ்டாகிராம் போன்றச் செயலிகளையாவது அகற்றிவிட முயல்வோமா? ஆம், இன்று அவைகளே நம்மைக் கிறிஸ்துவைவிட்டுப் பிரிப்பதில் முன்னணியில் இருக்கின்றன.  எலிசா துணித்து செய்தார். நாம் ? 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                

"AATHAVAN"                                                                                  

June 20, Saturday 2026

"So, he departed from there and found Elisha the son of Shaphat, while he was ploughing with twelve pairs of oxen before him, and he with the twelfth. And Elijah passed over to him and threw his mantle on him." — 1 Kings 19:19 (NASB)

Even though God calls us by His grace, for us to live a life acceptable to Him, we need not only the anointing of the Holy Spirit but also our own self-surrender. Only then can we live a higher spiritual life.

In today's meditation verse, we read about the message of how Elijah called Elisha into ministry and the manner in which he called him. Based on what the Bible says, we can infer that Elisha must have been a wealthy man. The reason is that it is stated Elisha was ploughing with the twelfth pair of oxen in a large field. If that was the case, he likely owned a vast amount of land.

It is written, "Elijah passed over to him and threw his mantle on him." This signifies that God, through Elijah, bestowed the Holy Spirit upon Elisha. Just as there was a powerful anointing of the Spirit in the garment of Jesus Christ, there was an anointing of the Spirit in Elijah's mantle. Therefore, without Elijah saying a single word, Elisha understood the divine call. The power of the Spirit began to move mightily within him.

Beloved, once he understood the calling of the Spirit through Elijah, he could not contain himself. He did not ask Elijah for explanations either. Instead, Elisha immediately went home to inform his parents and returned. At that moment, a thought arose in his mind: "For no reason should I backslide and return to my old occupation." Therefore, he decided to completely destroy the very tools of his old trade.

We read in scripture:

"So he returned from following him, and took the pair of oxen and sacrificed them and boiled their flesh with the implements of the oxen, and gave it to the people and they ate. Then he arose and followed Elijah and ministered to him." — 1 Kings 19:21 (NASB)

It is worth noting what this message teaches us today. Yes, beloved, it is essential that we remain firm in the decisions we make for God. Elisha was well aware that "a double-minded man is unstable in all his ways" (James 1:8, NASB). Therefore, even if confusion about his calling were to arise in the future, he was prepared to accept any loss that came with standing for God.

He destroyed his oxen and his basic farming tools—which until then had been his very livelihood—and relied entirely on God.

Yes, beloved, let us not hesitate to completely remove from our lives the things that separate us from Christ or hinder us from giving Him our full love. Shall we at least try to delete apps like Facebook and Instagram from our mobile phones? Yes, today, these are at the forefront of separating us from Christ. Elisha acted decisively. What about us?

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                           

🦋 Meditation verse - உபாகமம் 4 : 20 / Deuteronomy 4:20

 "ஆதவன்" தியானம் - 1959

ஜூன் 19,  வெள்ளி 2026   

"இந்நாளில் நீங்கள் இருக்கிறதுபோல, தமக்குச் சுதந்தரமான ஜனமாயிருக்கும்படி, கர்த்தர் உங்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு, உங்களை எகிப்து என்னும் இருப்புக்காளவாயிலிருந்து புறப்படப்பண்ணினார்." ( உபாகமம் 4 : 20 )

முன்பு நாம் பாவத்துக்கு அடிமைகளாக எகிப்தில் இருந்தோம். இன்று நாம் கிறிஸ்து இயேசுவின் இரத்தத்தினால் மீட்கப்பட்ட சுதந்திர மக்களாக இருக்கின்றோம். காரணம், இப்போது கிறிஸ்துவின் இரக்கத்தினால் நாம் பழைய பாவ வாழ்க்கையிலிருந்து விடுதலையாக்கப்பட்டுள்ளோம். 

நமது பாவத்துக்கு அடிமையான பழைய வாழ்க்கை எகிப்து எனும் இரும்புக்காளவாய் என்று இன்றைய தியான வசனத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது வலிமையான இரும்பையே உருக்கக்கூடிய உலைக்களம் நமது பழைய எகிப்து வாழ்க்கை.  அதாவது அந்தப்பாவம் நமது ஆத்துமாவையே அளிக்கக்கூடியதாக இருந்தது. அந்த நிலையிலிருந்து நம்மை அவர் வெளியேறி புறப்படப்பண்ணியுள்ளார். 

இதனை நாம் எபேசியருக்கு எழுதப்பட்ட நிருபத்தில்,  "அவர்களுக்குள்ளே நாமெல்லாரும் முற்காலத்திலே நமது மாம்ச இச்சையின்படியே நடந்து, நமது மாம்சமும் மனசும் விரும்பினவைகளைச் செய்து, சுபாவத்தினாலே மற்றவர்களைப்போலக் கோபாக்கினையின் பிள்ளைகளாயிருந்தோம். தேவனோ இரக்கத்தில் ஐசுவரியமுள்ளவராய் நம்மில் அன்புகூர்ந்த தம்முடைய மிகுந்த அன்பினாலே, அக்கிரமங்களில் மரித்தவர்களாயிருந்த நம்மைக் கிறிஸ்துவுடனேகூட உயிர்ப்பித்தார்; கிருபையினாலே இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்"  ( எபேசியர் 2 : 3 - 5 ) என்று வாசிக்கின்றோம்.

இப்படிக் கிறிஸ்து நம்மை எகிப்து என்னும் இருப்புக்காளவாயான எகிப்து எனும் பாவத்திலிருந்து விடுவித்ததால், நாம் இந்நாளில்  இருக்கிறதுபோல, அவருக்குச் சுதந்தரமான மக்களாக இருக்கின்றோம். எகிப்தில் பார்வோனுக்கு அடிமைகளாக இருந்த இஸ்ரவேலரைத்  தேவன் தனது கிருபையினால் மீட்டதுபோல பாவத்துக்கு அடிமைகளாக இருந்த நம்மையும் அவர்  மீட்டுள்ளார். ஆம், "கிருபையினாலே விசுவாசத்தைக் கொண்டு இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்; இது உங்களால் உண்டானதல்ல, இது தேவனுடைய ஈவு" ( எபேசியர் 2 : 8 )

இன்றைய தியான வசனத்தைத் தொடர்ந்து மோசே, இப்படித்  தேவன் உங்களை எகிப்து எனும் இரும்பு உலைக்களத்திலிருந்து மீட்டுக்கொண்டதால் அவரைத்தவிர வேறு தெய்வங்களை வணங்காதீர்கள் என்று அறிவுறுத்துகின்றார். ஆம் அன்பானவர்களே, நாமும் பாவத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டதால் இனியும் பாவ வாழ்க்கைக்குள் நுழைத்திடாமல் எச்சரிக்கையாக இருப்போம்,  

நாம் அவரது சொந்த மக்களாக இருக்கும்படி நம்மைத் தெரிந்துகொண்டு பாவத்திலிருந்து நம்மை விடுவித்து நடத்தும் தேவன் நம்மை ராஜரீக ஆசாரியர்களாகவும் பரிசுத்த மக்கள் இனமாகவும் மாற்றியுள்ளார். ஆம், "நீங்களோ, உங்களை அந்தகாரத்தினின்று தம்முடைய ஆச்சரியமான ஒளியினிடத்திற்கு வரவழைத்தவருடைய புண்ணியங்களை அறிவிக்கும்படிக்குத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததியாயும், ராஜரீகமான ஆசாரியக்கூட்டமாயும், பரிசுத்த ஜாதியாயும், அவருக்குச் சொந்தமான ஜனமாயும் இருக்கிறீர்கள்." ( 1 பேதுரு 2 : 9 )

எனவே தொடர்ந்து நாம் அவருக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழவேண்டியது அவசியம். இப்படி நாம் தேவனுக்கு ஏற்புடையவர்களாக வாழ்வோமானால், "உன் தேவனாகிய கர்த்தர் இரக்கமுள்ள தேவனாயிருக்கிறபடியால், அவர் உன்னைக் கைவிடவுமாட்டார், உன்னை அழிக்கவுமாட்டார், உன் பிதாக்களுக்குத் தாம் ஆணையிட்டுக் கொடுத்த உடன்படிக்கையை மறக்கவுமாட்டார்." ( உபாகமம் 4 : 31 )  எனத் தொடர்ந்து கூறுகின்றார் மோசே. 

பாவ எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து நம்மை விடுவித்த கர்த்தருக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக தொடர்ந்து அவருக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழ நம்மை அவருக்கு ஒப்புக்கொடுப்போம்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                                                                                                                                                                                                                    

"AATHAVAN" Meditation - 1959

Friday, June 19, 2026

"But the Lord has taken you and brought you out of the iron furnace, from Egypt, to be a people for His own possession, as today." — Deuteronomy 4:20 (NASB)

Previously, we were in Egypt as slaves to sin. Today, we are a redeemed and free people through the blood of Jesus Christ. This is because, by the mercy of Christ, we have now been set free from our old life of sin.

In today's meditation verse, our old life of bondage to sin is compared to Egypt, the "iron furnace." In other words, our old life in Egypt was a furnace capable of melting even the strongest iron; that sin was destructive enough to destroy our very souls. He has brought us out and caused us to depart from that condition.

We read about this in the Epistle to the Ephesians:

"Among them we too all formerly lived in the lusts of our flesh, indulging the desires of the flesh and of the mind, and were by nature children of wrath, even as the rest. But God, being rich in mercy, because of His great love with which He loved us, even when we were dead in our transgressions, made us alive together with Christ (by grace you have been saved)" — Ephesians 2:3-5 (NASB)

Because Christ has delivered us from sin—which is the iron furnace of Egypt—we are now a people for His own possession, just as we are this day. Just as God, by His grace, redeemed the Israelites who were slaves to Pharaoh in Egypt, He has also redeemed us who were slaves to sin. Yes,

"For by grace you have been saved through faith; and that not of yourselves, it is the gift of God;" — Ephesians 2:8 (NASB)

Following today's meditation verse, Moses admonishes that since God has redeemed you from the iron furnace of Egypt, you must not worship any other gods besides Him. Yes, beloved, since we too have been redeemed from sin, let us be careful not to enter into a life of sin ever again.

The God who chose us to be His own people and who guides us by delivering us from sin has transformed us into a royal priesthood and a holy nation. Yes,

"But you are a chosen race, a royal priesthood, a holy nation, a people for God’s own possession, so that you may proclaim the excellencies of Him who has called you out of darkness into His marvellous light;" — 1 Peter 2:9 (NASB)

Therefore, it is essential that we continue to live a life acceptable to Him. Moses goes on to say that if we live in a way that pleases God:

"For the Lord your God is a compassionate God; He will not fail you nor destroy you nor forget the covenant with your fathers which He swore to them." — Deuteronomy 4:31 (NASB)

Let us commit ourselves to Him, living a life that is continually acceptable to the Lord, remaining grateful to Him who delivered us from the bondage of sinful Egypt as His own possession.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - ரூத் 1 : 16 / Ruth 1:16

 "ஆதவன்" தியானம் - 1958

ஜூன் 18,  வியாழன் 2026   

அதற்கு ரூத்: "நான் உம்மைப்பின்பற்றாமல் உம்மைவிட்டுத் திரும்பிப் போவதைக்குறித்து, என்னோடே பேசவேண்டாம்; நீர் போகும் இடத்திற்கு நானும் வருவேன்; நீர் தங்கும் இடத்திலே நானும் தங்குவேன்; உம்முடைய ஜனம் என்னுடைய ஜனம்; உம்முடைய தேவன் என்னுடைய தேவன்." ( ரூத் 1 : 16 )

இன்றைய தியான வசனம் ரூத் தனது மாமியார் நகோமியிடம் கூறிய விசுவாச வார்த்தைகளாகும்.

தன்னிடம் வைராக்கியமான அன்புடன் செயல்படுபவர்களை நமது தேவன் மகிமைப்படுத்தாமல் விடுவதில்லை. ஒருவேளை நமது காலத்தில் நாம் இதனை உணராமல் இருந்தாலும் நமது பின் சந்ததிகள் இதன் ஆசீர்வாதத்தினைப் பெற்றுக்கொள்வார்கள். இதனையே நாம் ரூத்தின் வாழ்க்கை மூலம் அறிந்து கொள்கின்றோம். 

ரூத் மோவாப் தேசத்தைச் சார்ந்தவள்.  அவள் கர்த்தரை அறிந்த இனத்தவளல்ல. ஆனால் அவள் பஞ்சம்பிழைக்க அந்த நாட்டில் குடியேறிய   இஸ்ரவேலனாகிய நகோமியின் மகனை மணமுடித்ததால் நகோமியின் மருமகள் ஆனாள். நகோமியின் வாழ்க்கை, அவள் கர்த்தர்மேல் கொண்டிருந்த பக்தி, கர்த்தர் அவளது வாழ்வில் செய்த மேலான காரியங்கள் இவைகளைப் பார்த்திருந்த ரூத், கர்த்தர்மேல் பற்றுகொண்டு அவரையே தனது தேவனாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.  

அந்த அன்பினால் அவள் தனது இனத்தையும் தான் வணங்கிவந்த தெய்வங்களையும் அறவே விட்டுவிடத் துணித்துவிட்டாள். எனவேதான் தனது மாமியாரிடம், "நீர் போகும் இடத்திற்கு நானும் வருவேன்; நீர் தங்கும் இடத்திலே நானும் தங்குவேன்; உம்முடைய ஜனம் என்னுடைய ஜனம்; உம்முடைய தேவன் என்னுடைய தேவன்" என்று அறிக்கையிட்டாள். அவ்வாறே நகோமியுடன் இஸ்ரவேல் தேசத்துக்குத் திரும்பிவந்தாள். 

இப்படித் தன்னைத் தெரிந்துகொண்டு, தனது இனத்தையும், தான் வணங்கிவந்த தெய்வங்களையும் விட்டுவிட்டு வந்த ரூத்தினை தேவன் கைவிடவில்லை. அவளது வழிமரபில் மீட்பராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் பிறக்கச் செய்தார். ஆம், இயேசு கிறிஸ்துவின் மூதாதையரின் பெயர் பட்டியலில் ரூத்தும் இணைந்துகொண்டாள். இதனை நாம், "சல்மோன் போவாசை ராகாபினிடத்தில் பெற்றான்; போவாஸ் ஓபேதை ரூத்தினிடத்தில் பெற்றான்; ஓபேத் ஈசாயைப் பெற்றான்; ஈசாய் தாவீது ராஜாவைப் பெற்றான்; தாவீது ராஜா உரியாவின் மனைவியாயிருந்தவளிடத்தில் சாலொமோனைப் பெற்றான்;" ( மத்தேயு 1 : 5, 6 ) என்று வாசிக்கின்றோம். இப்படி ரூத் தாவீது ராஜாவின் பூட்டியானாள்.  

இதனை நாம் ரூத் புத்தகத்திலும், "அயல்வீட்டுக்காரிகள் நகோமிக்கு ஒரு ஆண்பிள்ளை பிறந்தது என்று வாழ்த்தி, அதற்கு ஓபேத் என்று பேரிட்டார்கள்; அவன் தாவீதின் தகப்பனாகிய ஈசாயின் தகப்பன்." ( ரூத் 4 : 17 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாமும் கர்த்தருக்காக வைராக்கியமாகச் செயல்படும்போது அவரது ஆசீர்வாதத்தினைப் பெற்று மகிழ முடியும். ரூத்தினைபோல இன்று நாம் உலகத்துக்கு அறிமுகமில்லாதவர்களாக இருக்கலாம். ஆனால் தேவனுக்கு நாம் அறிமுகமில்லாதவர்களல்ல. நமது ஒவ்வொரு செயல்பாட்டினையும் தேவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றார். அவற்றுக்கான கைமாறினை அவர் நிச்சயமாகத் தருவார். 

"ஏனென்றால், உங்கள் கிரியையையும், நீங்கள் பரிசுத்தவான்களுக்கு ஊழியஞ்செய்ததினாலும் செய்து வருகிறதினாலும் தமது நாமத்திற்காகக் காண்பித்த அன்புள்ள பிரயாசத்தையும் மறந்துவிடுகிறதற்கு தேவன் அநீதியுள்ளவரல்லவே." ( எபிரெயர் 6 : 10 )

துன்பங்கள், சோதனைகள் நம்மை நெருக்கினாலும் கர்த்தர்மேலுள்ள அன்பில் குறைந்திடாமல் வைராக்கியமாக வாழ்வோம். தேவன் அவருக்காக நாம் செய்யும் நமது செயல்பாடுகளை ஒருபோதும் மறக்கமாட்டார். கைமாறுதராமல் இருக்கமாட்டார். 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                                                                                                                                                                                                                   

"AATHAVAN" Meditation – 1958

June 18, Thursday 2026

But Ruth said, “Do not plead with me to leave you or to turn back from following you; for where you go, I will go, and where you lodge, I will lodge. Your people shall be my people, and your God, my God." — Ruth 1:16

Today’s meditation verse features the words of faith spoken by Ruth to her mother-in-law, Naomi.

Our God never fails to honour those who act with zealous love toward Him. Even if we do not fully realize or experience this during our own lifetime, our future generations will inherit the blessings of it. This is the profound truth we learn through the life of Ruth.

Ruth was from the land of Moab. She did not belong to a people who originally knew the Lord. However, she became Naomi’s daughter-in-law by marrying the son of Naomi, an Israelite who had migrated to Moab to escape a famine. By closely observing Naomi’s life, her devotion to the Lord, and the great things the Lord had done in her life, Ruth developed a deep affection for the Lord and clung to Him as her own God.

Because of this love, she courageously resolved to completely leave behind her own people and the gods she used to worship. That is why she declared to her mother-in-law: "Where you go, I will go, and where you lodge, I will lodge. Your people shall be my people, and your God, my God." True to her word, she returned to the land of Israel alongside Naomi.

God did not abandon Ruth, who chose Him and left her country and her ancestral gods behind. Instead, He chose her lineage to bring forth Jesus Christ, the Savior. Yes, Ruth was included in the genealogy of Jesus Christ. As we read in Scripture:

"Salmon fathered Boaz by Rahab, Boaz fathered Obed by Ruth, and Obed fathered Jesse. Jesse fathered David the king. David fathered Solomon by her who had been the wife of Uriah;" — Matthew 1:5–6

In this way, Ruth became the great-grandmother of King David. We read about this in the Book of Ruth as well:

"The neighbour women gave him a name, saying, 'A son has been born to Naomi!' So they named him Obed. He is the father of Jesse, the father of David." — Ruth 4:17

Yes, dearly beloved, when we act with zeal and devotion for the Lord, we too can receive and rejoice in His blessings. Like Ruth, we might be completely unknown to the world today. But we are not unknown to God. God sees our every action, and He will surely reward us.

"For God is not unjust so as to forget your work and the love which you have shown toward His name, in having served and in still serving the saints." — Hebrews 6:10

Even when troubles and trials press hard against us, let us live with zeal, never allowing our love for the Lord to diminish. God will never forget what we do for Him, nor will He ever fail to reward us.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                         

🦋 Meditation verse - மத்தேயு 16 : 25 / Matthew 16:25

 "ஆதவன்" தியானம் - 1957

ஜூன் 17,  புதன் 2026   

"தன் ஜீவனை இரட்சிக்க விரும்புகிறவன் அதை இழந்துபோவான்; என்னிமித்தமாகத் தன் ஜீவனை இழந்துபோகிறவன் அதைக் கண்டடைவான்." ( மத்தேயு 16 : 25 )

நாம் ஏற்கெனவே பல தியானங்களில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, வேதாகம வசனங்கள் அனைத்துமே ஆவிக்குரியப்  பொருள் கொண்டவை.  நாம் உலக மனநிலையில் வேதாகம வசனங்களை வாசிப்போமானால் அவற்றின் உள்ளான அர்த்தங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. 

இன்றைய தியான வசனத்தை இயேசு கிறிஸ்து சற்று மாற்றி இன்னொரு இடத்தில்  கூறுகின்றார், "தன் ஜீவனைக் காக்கிறவன் அதை இழந்துபோவான்; என்னிமித்தம் தன் ஜீவனை இழந்துபோகிறவன் அதைக் காப்பான்." ( மத்தேயு 10 : 39 ) என்று. 

நாம் இந்த உலகத்தில் தேவனை முற்றிலுமாகச் சார்ந்துகொள்ளாமல் உலகப்பொருட்களையே நம்பி அவற்றைச் சம்பாதிப்பதிலும்  சேமிப்பதிலும் நமது வாழ்கையினைச் செலவழித்துக் கொண்டிருப்போமானால் நிச்சயமாக நாம் நமது ஆத்துமாவை இழந்துவிடுவோம். ஆம் அன்பானவர்களே, நமது பணம், அழகு, திறமை இவைகளைக்கொண்டு உலக மக்களது அன்பையும் பேராதரவையும் நாம் ஒருவேளைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் நமது ஆத்தும காரியங்களுக்கு நாம் முன்னுரிமைக்கொடுத்து வாழாவிட்டால் அதனால் பயனில்லை. 

எனவேதான் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து  இன்றைய தியான வசனத்தைத் தொடர்ந்து, "மனுஷன் உலகம் முழுவதையும் ஆதாயப்படுத்திக்கொண்டாலும், தன் ஜீவனை நஷ்டப்படுத்தினால் அவனுக்கு லாபம் என்ன? மனுஷன் தன் ஜீவனுக்கு ஈடாக என்னத்தைக் கொடுப்பான்?" ( மத்தேயு 16 : 26 ) என்று கேட்கின்றார்.  

மேலும் உலகத்தை ஆதாயப்படுத்துதல் என்பது உலகத்தோடு ஒத்துப்போகும் மனிதர்களுக்கு  மட்டுமே சாத்தியம். அவர்கள் தங்களது திறமையால் உலக மக்களைத் தங்களைத் திரும்பிப்பார்க்க வைக்க முடியும். காரணம், இந்த உலகம் புகழையும் பணத்தையும் மேலானதாகக் கருதுகின்றது. . 

ஆனால் கிறிஸ்துக்குள் வாழும் ஒரு கிறிஸ்தவன் இதற்கு மாறாகக் கிறிஸ்துவைச் சுதந்தரிக்க முயற்சியெடுக்கவேண்டும். அதற்கு நாம் உலகம் மேலானதாகக் கருதுபவைகள் மேலுள்ள ஆசையினையும் விட்டுவிடவேண்டும். அப்போதுதான் நாம்  கிறிஸ்துவை முற்றிலும் சுதந்தரித்துக்கொள்ளமுடியும்; நமது ஆத்துமாவை அழிவுக்கு நீங்கலாக்க முடியும். 

எனவேதான் அப்போஸ்தலரான பவுல், "அவருக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று விட்டேன்; குப்பையுமாக எண்ணுகிறேன்." ( பிலிப்பியர் 3 : 11 ) என்றும், "ஆகிலும், எனக்கு லாபமாயிருந்தவைகளெவைகளோ அவைகளைக் கிறிஸ்துவுக்காக நஷ்டமென்று எண்ணினேன். அதுமாத்திரமல்ல, என் கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவை அறிகிற அறிவின்மேன்மைக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்." ( பிலிப்பியர் 3 : 7, 8 ) என்று கூறுகின்றார். 

பணமும் பதவியும், புகழும் மட்டும் போதும் நாம் வாழ்ந்துவிடலாம் என்று தனது ஜீவனை அவற்றின்மூலம் இரட்சிக்க விரும்புகிறவன் அதை இழந்துபோவான்; கிறிஸ்துவுக்காக வாழ்ந்து, எனக்கு பணமும் புகழும் சம்பாதிப்பது முக்கியமல்ல எனத்  தனது  உலக ஜீவனுக்கான இவைகளின்மேலுள்ள பற்றினை விட்டுவிடுகின்றவன் அவற்றை மறுமையில் கண்டடைவான். கிறிஸ்துவா, உலகப்பொருள் இன்பமா என வரும்போது நாம் கிறிஸ்துவுக்கே முன்னுரிமை கொடுப்பவர்களாக இருக்கவேண்டும். இப்படி முன்னுரிமை கொடுப்பதே கிறிஸ்துக்காக  ஜீவனை இழப்பதாகும். 

கிறிஸ்துவை வாழ்வில் பற்றிக்கொண்டு வாழ்வோம். உலகப் பொருட்களுக்கோ பணம், பதவி, புகழ் இவற்றுக்கோ அடிமைகளாகாமல் கிறிஸ்து ஒருவருக்கே அடிமைகளாக நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம். பொருள் சம்பாதிப்பது தவறல்ல; ஆனால் அவற்றின்மேலான அதிகப்படியான பற்றினையே தேவன் வெறுக்கின்றார். எனவே, கிறிஸ்துவின் நிமித்தம் நமது ஜீவனை இழந்துபோகிறவர்களாக வாழ்வோம்; அப்போது அதனைக் கண்டடைவோம்.

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                                                                                                                                                                    

"AATHAVAN" Meditation – 1957

June 17, Wednesday, 2026

"For whoever wishes to save his life will lose it; but whoever loses his life for My sake will find it." — Matthew 16:25

As we have already mentioned in many previous meditations, all scriptural verses carry a deep spiritual meaning. If we read the verses of the Bible with a worldly mindset, we cannot comprehend their inner truth.

In another instance, Jesus Christ phrases today’s meditation verse slightly differently:

"He who has found his life will lose it, and he who has lost his life for My sake will find it." — Matthew 10:39

If we spend our lives in this world relying entirely on worldly possessions, earning, and hoarding them without fully depending on God, we will surely lose our soul. Yes, dearly beloved, using our money, beauty, and talents, we might perhaps gain the love and immense support of the people of this world. However, if we do not live giving priority to the matters of our soul, it is of no use.

That is why the Lord Jesus Christ, continuing from today's meditation verse, asks:

"For what will it profit a man if he gains the whole world and forfeits his soul? Or what will a man give in exchange for his soul?" — Matthew 16:26

Furthermore, gaining the world is possible only for those who conform to the world. Through their talents, they can make the people of the world turn and look at them. This is because the world considers fame and money as supreme.

On the contrary, a Christian living in Christ must strive to inherit Christ. For that, we must surrender our desire for the things that the world considers supreme. Only then can we completely inherit Christ and keep our souls from destruction.

This is precisely why the Apostle Paul says:

"...for whom I have suffered the loss of all things, and count them but rubbish so that I may gain Christ," — Philippians 3:8b (Note: In the Tamil sequence, this refers to the ultimate loss for Christ).

And further:

"But whatever things were gain to me, those things I have counted as loss for the sake of Christ. More than that, I count all things to be loss in view of the surpassing value of knowing Christ Jesus my Lord..." — Philippians 3:7, 8a

Whoever wishes to save his life through money, status, and fame—thinking that these alone are enough to live by—will lose it. But he who lives for Christ and detaches himself from these worldly dependencies, believing that earning money and fame is not his primary purpose, will find his life in eternity. When it comes down to a choice between Christ or worldly pleasures, we must be those who give priority to Christ. Giving priority in this manner is what it means to lose one's life for Christ.

Let us hold fast to Christ in our lives. Instead of becoming slaves to worldly things, money, status, and fame, let us submit ourselves as servants to Christ alone. Earning wealth is not wrong; however, it is the excessive attachment to it that God detests. Therefore, let us live as those who lose their lives for the sake of Christ; then, we shall find it.

✍️ Bro. M. Geo Prakash