🦋 Meditation verse - ஏசாயா 30: 18 / Isaiah 30:18

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1834

🔆 ஆதவன் 14.02.2026 சனி   

"ஆனாலும் உங்களுக்கு இரங்கும்படி கர்த்தர் காத்திருப்பார், உங்கள்மேல் மனதுருகும்படி எழுந்திருப்பார்; கர்த்தர் நீதிசெய்கிற தேவன்; அவருக்குக் காத்திருக்கிற அனைவரும் பாக்கிவான்கள்." ( ஏசாயா 30: 18)

தேவன் எதனையும் அவசரகதியில் செய்வதில்லை. பொறுமை, நிதானம், காத்திருத்தல் இவை தேவனது குணங்களில் ஒன்றாக இருக்கின்றது. இதனை நாம் வேதாகமத்தில் பல்வேறு சம்பவங்களில் தேவன் செயல்பட்டதை வாசிக்கும்போது புரிந்துகொள்கின்றோம். 

இன்றைய தியான வசனம், தேவன் மற்றும் மனிதர்கள் ஆகிய  இரண்டுபேரின் காத்திருத்தலையும் உணர்த்துகின்றது. "உங்களுக்கு இரங்கும்படி கர்த்தர் காத்திருப்பார்" என்று கூறும் இந்த வசனத்தில்தானே, "அவருக்குக் காத்திருக்கிற அனைவரும் பாக்கிவான்கள்" என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது நமக்கு உதவும் ஏற்ற காலம் வரும் வரை தேவன் காத்திருக்கின்றார்; அந்தக் காலத்தில் தேவன் செயல்படும்வரை நாமும் காத்திருக்கவேண்டும். 

ஆபிரகாமிடம் தேவன், "நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்கி, உன்னை ஆசீர்வதித்து, உன் பேரைப் பெருமைப்படுத்துவேன்; நீ ஆசீர்வாதமாய் இருப்பாய்." ( ஆதியாகமம் 12: 2) என்று வாக்குறுதி அளித்தபோது ஆபிரகாமின் வயது 75. அப்போது அவருக்கு பிள்ளைகள் எதுவும் இல்லாதிருந்தது. ஆனால் தேவனது வாக்குறுதி நிறைவேற ஆபிரகாம் 100 வயதாகும்வரை  காத்திருக்கவேண்டியிருந்தது. "அந்தப்படியே, அவன் பொறுமையாய்க் காத்திருந்து, வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்டதைப் பெற்றான்." ( எபிரெயர் 6: 15)

மோசே 80 வயதானபோதுதான் தேவ அழைத்தலைப் பெற்று இஸ்ரவேலரை கானானை நோக்கி வழிநடத்தினார். ஆம், மோசேயைத் தனது பணிக்கு என முன்குறித்த தேவன் அதற்காக மோசே 80 வயதாகும்வரைக் காத்திருந்தார். "இஸ்ரவேல் புத்திரர் எகிப்திலே குடியிருந்த காலம் நானூற்றுமுப்பது வருஷம்." ( யாத்திராகமம் 12: 40) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. தனது மக்களை எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்க தேவன் இத்தனை ஆண்டுகள் காத்திருந்தார். மட்டுமல்ல, அவர்கள் எகிப்தைவிட்டுப் புறப்பட்டுக் கானான் தேசத்தை வந்தடைய 40 ஆண்டுகள் ஆயிற்று. 

ஆம் அன்பானவர்கள், இன்று நாமும் இதுபோல தேவனிடம் பல்வேறு தேவைகளுக்காகக் காத்திருக்கலாம். இந்தக் காத்திருத்தல் பலவேளைகளில் நமக்கு மனச் சோர்வை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால் இந்தச் சோர்வு நிரந்தரமல்ல, "கர்த்தருக்குக் காத்திருக்கிறவர்களோ புதுப்பெலன் அடைந்து, கழுகுகளைப்போலச் செட்டைகளை அடித்து எழும்புவார்கள்; அவர்கள் ஓடினாலும் இளைப்படையார்கள், நடந்தாலும் சோர்ந்துபோகார்கள்." ( ஏசாயா 40: 31) என்று வேத வசனம் நமக்குத் தெம்பூட்டுகின்றது. 

இன்றைய தியான வசனம் இறுதியாகக் கூறுகின்றது, "கர்த்தர் நீதிசெய்கிற தேவன்; அவருக்குக் காத்திருக்கிற அனைவரும் பாக்கிவான்கள்" என்று. ஆம், நம்மைக் காத்திருக்க வைத்து ஏமாற்றுபவரல்ல நமது தேவன். அவர் நீதி செய்கின்றவர். அவரிடம் அநீதி எதுவும் இல்லை. எனவே, நமக்கு இரங்கும்படிக் காத்திருக்கும் தேவனுக்காக நாமும் பொறுமையுடன் காத்திருப்போம். 

"ஆகையால், ஏற்றகாலத்திலே தேவன் உங்களை உயர்த்தும்படிக்கு, அவருடைய பலத்த கைக்குள் அடங்கியிருங்கள்." (1 பேதுரு 5: 6)

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                      

“Within the Seeds” 🌳

📖 Scripture Meditation – No. 1834
🔆 AATHAVAN – 14.02.2026, Saturday

“Therefore, the LORD longs to be gracious to you, and therefore He waits on high to have compassion on you. For the LORD is a God of justice; How blessed are all those who long for Him.” — Isaiah 30:18

God does not act in haste. Patience, calmness, and waiting are among the attributes of God. As we read the various events recorded in the Bible, we understand that God works according to His perfect timing.

Today’s meditation verse speaks about two kinds of waiting — God waiting for man, and man waiting for God. The verse says, “The LORD longs to be gracious to you…,” and also declares, “How blessed are all those who long for Him.” This means that God waits for the appointed time to show us compassion, and until that time comes, we too must wait for Him to act.

When God gave Abraham the promise, “And I will make you a great nation, and I will bless you, and make your name great; And so you shall be a blessing.” — Genesis 12:2

Abraham was 75 years old and had no children. Yet he had to wait until he was 100 years old for God’s promise to be fulfilled. As it is written:

“And so, having patiently waited, he obtained the promise.”— Hebrews 6:15

Moses received God’s call at the age of 80 and then led the Israelites toward Canaan. Yes, God, who had chosen Moses for His work, waited until Moses was 80 years old to appoint him. The Scripture says:

“Now the time that the sons of Israel lived in Egypt was four hundred and thirty years.” — Exodus 12:40

God waited all those years to deliver His people from the bondage of Egypt. Even after leaving Egypt, it took them 40 more years to reach the land of Canaan.

Yes, beloved, today we too may be waiting on God for various needs. At times, this waiting can cause discouragement. But that discouragement is not permanent. The Word of God strengthens us:

“Yet those who wait for the LORD Will gain new strength; they will mount up with wings like eagles, they will run and not get tired, they will walk and not become weary.” — Isaiah 40:31

Finally, today’s meditation reminds us:

“For the LORD is a God of justice; how blessed are all those who long for Him.” — Isaiah 30:18

Our God is not one who makes us wait only to disappoint us. He is a God of justice. There is no unrighteousness in Him. Therefore, as God waits to show us compassion, let us also wait patiently for Him.

“Therefore, humble yourselves under the mighty hand of God, that He may exalt you at the proper time.” — 1 Peter 5:6

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - எசேக்கியேல் 16: 4 / Ezekiel 16:4

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1833

🔆 ஆதவன் 13.02.2026 வெள்ளி  

"உன் பிறப்பின் வர்த்தமானம் என்னவென்றால், நீ பிறந்த நாளிலே உன் தொப்புள் அறுக்கப்படவுமில்லை; நீ சுத்தமாவதற்குத் தண்ணீரினால் குளிப்பாட்டப்படவுமில்லை; உப்பால் சுத்திகரிக்கப்படவுமில்லை; துணிகளில் சுற்றப்படவுமில்லை." ( எசேக்கியேல் 16: 4)

எருசலேம் குறித்துத் தேவன் கூறும் வார்த்தைகளே இன்றைய தியான வசனம். இதனைத் தொடர்ந்து அடுத்த வசனத்தில் தேவன் கூறுகின்றார், "உனக்காகப் பரிதபித்து, இவைகளில் ஒன்றையாகிலும் உனக்குச் செய்ய ஒரு கண்ணும் உன்பேரில் இரக்கமாயிருந்ததுமில்லை; நீ பிறந்த நாளில் நீ அருவருக்கப்பட்டதினால் வெளியில் எறிந்துவிடப்பட்டாய்." ( எசேக்கியேல் 16: 5) அதாவது, தொப்புள் அறுக்கப்படாமலும்,  தண்ணீரினால் குளிப்பாட்டப்படாமலும், உப்பால் சுத்திகரிக்கப்படாமலும், துணிகளில் சுற்றப்படாமலும் கிடந்த அனாதைக் குழந்தையாக எருசலேம் இருந்தது.

பிறந்த குழந்தைகள் அனாதைகளாக குப்பைத் தொட்டிகளில் விடப்படுவதை இன்று நாம் பலவேளைகளில்  செய்தித்தாளில் வாசித்திருக்கின்றோம். மட்டுமல்ல, பிறந்து தொப்புள்கொடி காய்வதற்குமுன் இரத்தத்தோடு சில குழந்தைகள் இப்படி ஆனாதைகளாக விடப்படுவதுண்டு. இதனைக்காணும் சிலர் எடுத்து அரசாங்கத்துக்குத் தகவல் தெரிவிப்பார்கள். பின்னர் அந்தக் குழந்தை அரசாங்கக் காப்பகங்களில் வளர்க்கப்படும். இப்படி இந்தக் குழந்தைகள் கைவிடப்படக்  காரணம் பெரும்பாலும் இவை தகாத உறவுமூலம் பிறந்தவைகளாக இருக்கும்.

எருசலேம் இப்படியேக் கைவிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அனாதையாக குப்பைத் தொட்டியில் போடப்பட்டக் குழந்தையான எருசலேம் தேவனது கிருபையால் ஆசீர்வாதமான தேவ நகரமாக மாறியது. நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்வில் எருசலேம் முக்கிய பங்குவகித்த நகரமாக இருந்தது. விண்ணக எருசலேமுக்கு ஒப்பாக கூறப்படும் மண்ணக நகரமாக எருசலேம் மாறிவிட்டது. 

இன்று, கைவிடப்பட்ட நிலையிலிருக்கும் நமக்கு இதனை நாம் ஒப்பிட்டுப்பார்க்கலாம். ஆம் அன்பானவர்களே, கைவிடப்பட்ட அனாதையான எருசலேம் போன்ற கைவிடப்பட்ட வாழ்வு நம்மில் பலருக்கு பலவேளைகளில் நேர்கின்றது. நமக்கு உதவி செய்வார்கள் என்று எதிர்பாத்திருந்த யாருமே நமக்கு உதவாமல் நம்மை உதாசீனப்படுத்தி ஒதுங்கலாம். இப்படிப்பட்ட நாம்தான் தொப்புள் அறுக்கப்படாமலும்,  தண்ணீரினால் குளிப்பாட்டப்படாமலும், உப்பால் சுத்திகரிக்கப்படாமலும், துணிகளில் சுற்றப்படாமலும் கிடக்கும் அனாதைக் குழந்தைகள். 

இப்படிப்பட்ட நிலையில் அந்த அனாதைக் குழந்தையால் எப்படி எதுவும் செய்யமுடியாதோ அப்படியே எதுவும் செய்யமுடியாத நிர்க்கதியான நிலைமையில் கைவிடப்பட்டு நாம் நிற்கலாம். ஆனால், அனாதைக் குழந்தையை மீட்க இரக்ககுணம் கொண்ட மனிதர்கள் உலகினில் இல்லாமல் இருந்தாலும் நமது இழிவான அற்பமான நிலைமையை ஆசீர்வாதமாக மாற்றும் ஒரு மீட்பர் நமக்கு உண்டு. அதனை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.  அவர் கிருபையால் நமக்கு இரங்குகின்றார்  என்பதனையும்  நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.

இதனையே தொடர்ந்து நாம் வாசிக்கின்றோம், "நான் உன் அருகே கடந்துபோகும்போது, மிதிக்கப்படுவதற்கு ஏதுவாய் நீ உன் இரத்தத்தில் கிடக்கிறதைக் கண்டு, உன் இரத்தத்தில் கிடக்கிற உன்னைப் பார்த்து: பிழைத்திரு என்றேன்; ஆம், உன் இரத்தத்தில் கிடக்கிற உன்னைப் பார்த்து: பிழைத்திரு என்று சொன்னேன்." ( எசேக்கியேல் 16: 6) எருசலேமைப்பார்த்து "பிழைத்திரு" என்று கூறியதைப்போல  ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து நம்மைப்பார்த்தும்  கிருபையாக, "பிழைத்திரு" என்கின்றார். இந்த வார்த்தையால் நாம் பிழைத்து வாழமுடியும். 

அனாதைக் குழந்தையான எருசலேமுக்கு வாழ்வளித்த உயர்த்திய தேவன் அனாதைபோல உதவிற்று வாழும் நம்மையும் "பிழைத்திரு" என்று ஒரே வார்த்தையால் உயர்த்தமுடியும். குப்பைத் தொட்டி குழந்தைபோல அமைதியாக அவரது கிருபை நம்மைக் கடந்துபோகக் காத்திருப்போம். "நான் உன் அருகே கடந்துபோகும்போது, மிதிக்கப்படுவதற்கு ஏதுவாய் நீ உன் இரத்தத்தில் கிடக்கிறதைக் கண்டு, உன் இரத்தத்தில் கிடக்கிற உன்னைப் பார்த்து: பிழைத்திரு என்கிறேன்" என்கிறார் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து. அவரது வார்த்தைக்காகக்  குழந்தைபோலக் காத்திருப்போம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                          

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1833
🔆 AATHAVAN | Friday, 13.02.2026

“As for your birth, on the day you were born your navel cord was not cut, nor were you washed with water for cleansing; you were not rubbed with salt or even wrapped in cloths.” — Ezekiel 16:4

Today’s meditation verse contains the words spoken by God concerning Jerusalem. In the very next verse, the Lord continues:

“No eye looked with pity on you to do any of these things for you, to have compassion on you. Rather, you were thrown out into the open field, for you were abhorred on the day you were born.” — Ezekiel 16:5

In other words, Jerusalem was like an orphaned infant—her navel cord not cut, not washed with water, not rubbed with salt, and not wrapped in cloths—completely abandoned.

Even today, we often read in newspapers about newborn babies being abandoned in garbage bins. Not only that, some infants are cruelly left with blood still on them, even before the umbilical cord has dried. When such scenes are noticed, some compassionate people inform the authorities, and the child is then taken into government care and raised in shelters. In most cases, such abandonment happens because the child was born out of an illicit relationship.

Jerusalem, too, was abandoned in this very manner. Yet, by the grace of God, this orphaned child—cast into a garbage heap—was transformed into the blessed city of God. Jerusalem became a city of great significance in the earthly ministry of our Lord Jesus Christ. It came to be known as the earthly city that is spoken of in comparison with the heavenly Jerusalem.

Today, we can apply this truth to our own lives. Yes, beloved, many of us experience seasons of abandonment—times when our lives resemble that of forsaken Jerusalem. Those from whom we expected help may ignore us and turn away. In such moments, we too become like infants lying helpless — navel not cut, not washed with water, not purified with salt, not wrapped in cloths.

In that condition, just as an abandoned infant can do nothing for itself, we too may find ourselves utterly helpless and destitute. Yet, even if there were no compassionate people in this world to rescue an orphaned child, we have a Redeemer who can transform our lowly and despised condition into blessing. We must never forget that. We must also never forget that He looks upon us with grace and compassion.

We read further:

“When I passed by you and saw you squirming in your blood, I said to you while you were in your blood, ‘Live!’ Yes, I said to you while you were in your blood, ‘Live!’” — Ezekiel 16:6

Just as God said to Jerusalem, “Live!”, our Lord Jesus Christ graciously speaks the same word over us today— “Live!” It is by this word that we are able to live.

The exalted God who gave life to orphaned Jerusalem can also lift us—who struggle like orphans—by a single word: “Live!” Let us wait quietly, like a discarded child by the roadside, for His grace to pass by us. Our Lord Jesus Christ says:

“When I passed by you and saw you squirming in your blood… I said to you, ‘Live!’

Let us wait like children for His life-giving word.

God’s Message: - Bro. M. Geo Prakash            

🦋 Meditation verse - எண்ணாகமம் 17: 8 / Numbers 17:8

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1832

🔆 ஆதவன் 12.02.2026 வியாழன்  

"மறுநாள் மோசே சாட்சியின் கூடாரத்துக்குள் பிரவேசித்தபோது, இதோ, லேவியின் குடுப்பத்தாருக்கு இருந்த ஆரோனின் கோல் துளிர்த்திருந்தது; அது துளிர்விட்டு, பூப்பூத்து, வாதுமைப் பழங்களைக் கொடுத்தது." ( எண்ணாகமம் 17: 8)

நமது தேவன் அதிசயமான முறையில் தான் தெரிந்துகொள்பவர்களை நடத்துபவர். மனித அறிவுக்கும் கற்பனைக்கும் எட்டாத அதிசயங்களை செய்து தனக்கு ஏற்புடையவர்களாக வாழ்பவர்களை அவர் மற்றவர்களிலிருந்து வேறுபிரித்துக் காட்டுகின்றார்;  உயர்த்துகின்றார். 

தேவனே மோசேயையும் ஆரோனையும் இஸ்ரவேல் மக்கள் மத்தியில் உயர்த்தி அவர்கள்மூலம் அவர்களை எகிப்தியரின் கைகளுக்கு விடுவிக்கத்  திட்டம்கொண்டார். ஆனால், இஸ்ரவேல் மக்கள் மோசேயும் ஆரோனும் தங்களாகத் தங்களை உயர்த்தி மற்றவர்களுக்குத் தங்களைத் தலைவர்களாக ஏற்படுத்த முயல்வதாக எண்ணிக்கொண்டனர். தேவனது கட்டளையின்படியே மோசேயும் ஆரோனும் செயல்பட்டனர் என்பதை அவர்கள் நம்பவில்லை. எனவே, இஸ்ரவேல் மக்கள் கூட்டத்தார் மோசேக்கும் ஆரோனுக்கும் விரோதமாக முறுமுறுத்தார்கள். 

அப்போது கர்த்தர் மோசேயிடம்,  இஸ்ரவேல் கோத்திரத்துத் தலைவர்கள் பன்னிரண்டுபேரிடமும் ஆளுக்கொரு கோலை கொண்டுவரச்செய்து அதில் அவர்களது பெயரை  எழுதவும், லேவி கோத்திரத்துக்குரிய கோலில் ஆரோனின் பெயரை எழுதி கர்த்தரது சமூகத்தில் வைக்கவும் சொன்னார். "அப்பொழுது நான் தெரிந்துகொள்ளுகிறவனுடைய கோல் துளிர்க்கும்; இப்படி இஸ்ரவேல் புத்திரர் உங்களுக்கு விரோதமாய் முறுமுறுக்கிற அவர்கள் முறுமுறுப்பை என்னைவிட்டு ஒழியப்பண்ணுவேன் என்றார்." ( எண்ணாகமம் 17: 5) என்றார்.

மோசே அப்படியே செய்தான். அந்த ஒரே இரவில் அற்புதம் நிகழ்ந்தது. லேவியின் குடுப்பத்தாருக்கு இருந்த ஆரோனின் கோல் துளிர்த்திருந்தது; அது துளிர்விட்டு, பூப்பூத்து, வாதுமைப் பழங்களைக் கொடுத்தது.

இன்று தேவனுக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழும் நம்மையும் இதுபோல பல்வேறு பிரச்சனைகள், எதிர்ப்புகள்,  தோல்விகள், துன்பங்கள் நெருக்கிக் கொண்டிருக்கலாம். நமது அற்பமான நிலைமையினைக்கண்டு சுற்றத்தாரும் நண்பர்களும் "தேவனையே நம்பி வாழ்கின்றாய் என்றால் உனக்கு ஏன் இத்தனைத் துன்பங்கள்? உன்னைவிட நாங்கள் நன்றாகத்தானே இருக்கின்றோம்? நீ ஏன் உன்னைப் பரிசுத்தவான்போலக் காண்பிக்கின்றாய்? என்று நேரடியாகக் கூறலாம், அல்லது மனதினில் நினைக்கலாம். இவர்கள்தான் நமது வாழ்வில் ஆரோனுக்கு எதிராக முறுமுறுத்தவர்களைப்   போன்றவர்கள். 

ஆம், இன்று  ஆரோனின் கையிலிருந்த காய்ந்த கோலைப்போல நமது வாழ்க்கை இருக்கலாம். ஆனால் காய்ந்த கோலையும் தேவனால் உயிர்ப்பிக்க முடியும்.  நமது வாழ்வில் ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டுவரவும், நமது எந்த நோயையும் பிரச்சனைகளையும் மாற்றிடவும் தேவனுக்கு அதிக நாட்களோ நேரமோ தேவையில்லை. காய்ந்துபோல ஒரு மரக்கோலை  ஒரே இரவில் துளிர்த்து, பூத்து, காய்த்து கனிகளைக் கொடுக்கத்தக்கதாக  மாற்ற தேவனால் கூடுமென்றால் காய்ந்து பட்டுப்போன நமது வாழ்வையும் அவரால் ஒரே நொடியில் மாற்றிட முடியும். இஸ்ரவேல் மக்கள் கூட்டத்தார்முன் மோசேயும் ஆரோனும் உயர்த்தப்பட்டதுபோல நம்மையும் அவர் உயர்த்துவார். 

ஆனால் நாம் செய்யவேண்டியது ஒன்று உண்டு. மோசே உலர்ந்துபோன கோலை தேவ சமூகத்தில் வைத்ததுபோல நமது உலர்ந்த வாழ்வையும் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் சமூகத்தில் ஒப்படைக்க வேண்டியது அவசியம். மறுநாள்வரைக் காத்திருக்கவேண்டியது அவசியம். 

மனிதர்களாகிய நமக்குத்தான் காலமும் நேரமும். தேவனோ காலங்களைக் கடந்தவர். நமது விசுவாசம் தளர்ந்திடாமல் இருப்போம் என்றால் ஆரோனின் கோல் துளிர்த்து,  பூப்பூத்து, வாதுமைப் பழங்களைக் கொடுத்ததுபோல தேவன் நமது வறண்டுபோன வாழ்க்கையிலும் பழங்களைக் காணச்செய்வார். அதற்கு முதலில் நமது வாழ்வை அவருக்குமுன் ஒப்படைப்போம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                      

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1832
🔆 AATHAVAN | Thursday, 12.02.2026

“Now on the next day Moses entered the tent of the testimony, and behold, Aaron’s staff for the house of Levi had sprouted and put forth buds and produced blossoms, and it bore ripe almonds.” — Numbers 17:8

Our God is One who leads those He has chosen in extraordinary ways. By performing wonders beyond human understanding and imagination, He sets apart and lifts up those who live lives pleasing to Him, distinguishing them from others.

It was God Himself who exalted Moses and Aaron among the people of Israel and chose to deliver them from the hands of the Egyptians through them. However, the Israelites assumed that Moses and Aaron had exalted themselves and were trying to establish themselves as leaders over others. They failed to believe that Moses and Aaron were acting strictly according to the command of God. As a result, the congregation of Israel grumbled against Moses and Aaron.

At that time, the Lord said to Moses that he should collect one staff from each of the twelve tribal leaders of Israel, write each man’s name on his staff, and write Aaron’s name on the staff of the tribe of Levi. These staffs were to be placed before the Lord in the Tent of Meeting. Then the Lord said:

“It will come about that the staff of the man whom I choose will sprout. Thus, I will lessen from upon Myself the grumblings of the sons of Israel, who are grumbling against you.” — Numbers 17:5

Moses did exactly as the Lord commanded. And in just one night, a miracle took place. The staff belonging to Aaron, of the house of Levi, had sprouted; it had budded, blossomed, and produced almonds.

Even today, those of us who desire to live a life pleasing to God may find ourselves surrounded by many problems—opposition, failures, suffering, and distress. Looking at our seemingly insignificant condition, relatives and friends may say openly, “If you truly trust God, why are you facing so many troubles? Aren’t we doing better than you? Why do you try to appear so holy?” Or they may think these things silently in their hearts. Such people are like those who grumbled against Aaron in our lives.

Yes, today our lives may resemble Aaron’s dry staff. But even a dry staff can be brought to life by God. To bring transformation into our lives, or to change any disease or problem we face, God does not need many days or much time. If God could cause a dry wooden staff to sprout, blossom, and bear fruit overnight, then surely, He can transform our dried-up lives in a single moment. Just as Moses and Aaron were exalted before the congregation of Israel, God will also lift us up in due time.

However, there is one thing we must do. Just as Moses placed the dried staff in the presence of God, we must place our dry and weary lives into the presence of the Lord Jesus Christ. We must be willing to wait until the next day.

Time and seasons belong to us as human beings, but God is beyond time. If our faith does not fail, then just as Aaron’s staff sprouted, blossomed, and bore almonds, God will cause fruit to appear even in our barren lives. Therefore, let us first surrender our lives completely before Him.

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - ஓசியா 13: 5 / Hosea 13:5

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1831

🔆 ஆதவன் 11.02.2026 புதன் 

"நான் உன்னை மகா வறட்சியான தேசமாகிய வனாந்தரத்திலே அறிந்துகொண்டேன்." ( ஓசியா 13: 5)

வறட்சியான பாலை நிலங்களைக் குறித்து  நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றோம். அங்கு நீரில்லாததால் வறண்ட நிலைமையே நீடிக்கின்றது. வனாந்தரங்களில் செழிப்பைக் காண்பது இயலாத ஒன்று. எனவே, இன்றைய தியான வசனத்தில் கூறப்பட்டுள்ள வறட்சி, வனாந்தரம், போன்ற வார்த்தைகள் செழிப்பற்ற நிலைமையைக் குறிக்கின்றன  என்பது தெளிவு. 

பொதுவாகத்  தேவன் தனக்கான மனிதர்களை இதுபோன்ற வனாந்தரங்களில் தெரிந்துகொள்கின்றார். அதாவது, செழிப்பற்ற, துன்பங்கள் சூழ்ந்த வாழ்க்கை நிலையில் வாழும் மக்களைத் தேவன் தனக்காகத் தெரிந்துகொள்கின்றார். "உள்ளவைகளை அவமாக்கும்படி, உலகத்தின் இழிவானவைகளையும், அற்பமாய் எண்ணப்பட்டவைகளையும், இல்லாதவைகளையும், தேவன் தெரிந்துகொண்டார்." (1 கொரிந்தியர் 1: 28) என்று கூறப்பட்டுள்ளதை நாம் அறிவோம்.

ஆம் அன்பானவர்களே, தொடர்ந்த துன்பங்களும் இக்கட்டுகளும், இல்லாமையும், அற்பமான வாழ்வும்  நெருக்கி நமது வாழ்க்கைக் கடினமான நிலையில் இருக்கும்போது தேவன் தம்மை நமக்கு வெளிப்படுத்த விரும்புகின்றார் என்று பொருள். "இதோ, உன்னைப் புடமிட்டேன்; ஆனாலும் வெள்ளியைப்போலல்ல, உபத்திரவத்தின் குகையிலே உன்னைத் தெரிந்துகொண்டேன்." ( ஏசாயா 48: 10) என்கிறார் தேவனாகிய கர்த்தர். 

இதனால்தான் சங்கீத ஆசிரியர், "நான் உபத்திரவப்பட்டது எனக்கு நல்லது; அதனால் உமது பிரமாணங்களைக் கற்றுக்கொள்ளுகிறேன்." ( சங்கீதம் 119: 71) என்று பாடுகின்றார். உபத்திரவம் இல்லாவிட்டால் நாம் தேவனது கிருபை நம்மில் செயல்படுவதை உணரமுடியாது. நமது சுய பலமே நமக்குச் செழிப்பைத் தந்துள்ளது என்று எண்ணி, தேவனைப் புறக்கணித்து தேவனை அறியாதவர்களாகவே வாழ்வோம். 

இப்படியே தேவன் இஸ்ரவேல் மக்களை அவர்களது எளிய நிலையில்  கண்டுபிடித்தார். ஆனால் அவர்கள் தேவனது அன்பில் நிலைத்து நிற்காமல் பிற தெய்வங்களை வழிபட ஆரம்பித்தனர். இதனை, "வனாந்தரத்தில் திராட்சக்குலைகளைக் கண்டுபிடிப்பதுபோல இஸ்ரவேலைக் கண்டுபிடித்தேன்; அத்திமரத்தில் முதல் தரம் பழுத்த கனிகளைப்போல உங்கள் பிதாக்களைக் கண்டுபிடித்தேன்; ஆனாலும் அவர்கள் பாகால்பேயோர் அண்டைக்குப்போய், இலச்சையானதற்குத் தங்களை ஒப்புவித்து, தாங்கள் நேசித்தவைகளைப்போலத் தாங்களும் அருவருப்புள்ளவர்கள் ஆனார்கள்." ( ஓசியா 9: 10) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, உபத்திரவம், துன்பங்கள் நமக்குத்தேவன் வைக்கும் தேர்வு போன்றவை. அதனால்தான் அப்போஸ்தலரான பவுல்,  "அதுமாத்திரமல்ல, உபத்திரவம் பொறுமையையும், பொறுமை பரீட்சையையும், பரீட்சை நம்பிக்கையையும் உண்டாக்குகிறதென்று நாங்கள் அறிந்து, உபத்திரவங்களிலேயும் மேன்மை பாராட்டுகிறோம்." ( ரோமர் 5: 3, 4) என்று கூறுகின்றார். 

எனவே அன்பானவர்களே, இன்று நமது வாழ்க்கை மகா வறட்சியான தேசமாகிய வனாந்தரம்போல இருந்தாலும் கவலையடையாமல் தேவனுக்குப் பணிந்த வாழ்க்கை வாழ்வோம். வறட்சியான காலத்தில் நாம் எப்படி அந்தச் சூழ்நிலையை மேற்கொள்கின்றோம் என்பதனைத்  தேவன் பார்க்கின்றார்; மட்டுமல்ல, அதனை மேற்கொள்ள பெலன் தருகின்றார்.  ஆம், உபத்திரவத்தின் குகையிலே அவர் மனிதர்களைத் தெரிந்துகொள்கின்றார்.  இந்த உபத்திரவமான குகை வாழ்க்கைக்குப்பின் தேவனோடு வாழும் மகிழ்ச்சியான ஒரு வாழ்க்கை உள்ளது. எனவே, துன்ப சூழ்நிலைகளை அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு கடந்துசெல்வோம்.

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்        

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1831
🔆 Aathavan | Wednesday, 11.02.2026

“I knew you in the wilderness, In the land of drought.” (Hosea 13:5)

We have all heard about dry desert lands. Because there is no water, dryness prevails there continually. It is impossible to expect abundance in a wilderness. Therefore, the words drought and wilderness used in today’s meditation verse clearly point to a condition that lacks prosperity.

Generally, God chooses His people in such wilderness experiences. In other words, God chooses for Himself those who live in unfruitful circumstances—lives surrounded by suffering and hardship. As Scripture says:

“God has chosen the foolish things of the world to shame the wise, and God has chosen the weak things of the world to shame the things which are strong, and the base things of the world and the despised God has chosen, the things that are not, so that He may nullify the things that are.” (1 Corinthians 1:27–28)

Yes, beloved, when continuous troubles, afflictions, lack, and a humble way of life press us into difficult situations, it means that God desires to reveal Himself to us. The Lord says:

“Behold, I have refined you, but not as silver; I have tested you in the furnace of affliction.” (Isaiah 48:10)

This is why the psalmist sings:

“It is good for me that I was afflicted, so that I may learn Your statutes.” (Psalm 119:71)

Without affliction, we would not recognize God’s grace at work in us. We might assume that our own strength has brought us prosperity, ignore God, and live as those who do not truly know Him.

In the same way, God found the people of Israel in their humble condition. But instead of remaining in God’s love, they began to worship other gods. We read:

“I found Israel like grapes in the wilderness; I saw your forefathers as the earliest fruit on the fig tree at its first season. But they came to Baal-peor and devoted themselves to shame, and they became as detestable as that which they loved.” (Hosea 9:10)

Yes, beloved, afflictions and sufferings are like God’s tests for us. That is why the apostle Paul says:

“And not only this, but we also exult in our tribulations, knowing that tribulation brings about perseverance; and perseverance, proven character; and proven character, hope.” (Romans 5:3–4)

Therefore, beloved, even if our life today feels like a vast, drought-stricken wilderness, let us not be discouraged. Let us live a life of submission to God. God watches how we respond during dry seasons—and not only that, He also gives us the strength to overcome them. Yes, it is in the furnace of affliction that He chooses people.

Beyond this furnace of suffering lies a joyful life lived with God. So let us calmly accept painful circumstances and pass through them with faith.

God’s Message: -  Bro. M. Geo Prakash

                              

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 4: 7 / 2 Corinthians 4:7

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1830

🔆 ஆதவன் 10.02.2026 செவ்வாய்       

"இந்த மகத்துவமுள்ள வல்லமை எங்களால் உண்டாயிராமல், தேவனால் உண்டாகியிருக்கிறதென்று விளங்கும்படி, இந்தப் பொக்கிஷத்தை மண்பாண்டங்களில் பெற்றிருக்கிறோம்." (2 கொரிந்தியர் 4: 7)

ஆவிக்குரிய வாழ்வு வாழும்போது நாம் பெறுகின்ற தேவ வல்லமை பற்றி இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது. இந்த தேவ வல்லமையைப் பொக்கிஷம் அல்லது புதையல் என்கின்றார் பவுல்.  அதாவது,  மண்ணினாலான நமது உடம்பில் நாம் இந்த விலையேறப்பெற்ற வல்லமை எனும் புதையலைப் பெற்றிருக்கின்றோம். இது நமது சுய பலத்தினால் கிடைத்ததல்ல; மாறாக, தேவ பலத்தால் கிடைத்தது. இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல், "இந்த மகத்துவமுள்ள வல்லமை எங்களால் உண்டாயிராமல், தேவனால் உண்டாகியிருக்கிறதென்று விளங்கும்படி, இந்தப் பொக்கிஷத்தை மண்பாண்டங்களில் பெற்றிருக்கிறோம்" என்று கூறுகின்றார்.

இன்று பலரும்  பல்வேறு தேவ வரங்களைப் பெறுவதுதான் வல்லமை பெறுதல் என எண்ணிக்கொள்கின்றனர். நோய்களைக் குணமாக்குதல், தீர்க்கத்தரிசனம் கூறுவது இவை இரண்டையும் பலரும் மிகப்பெரிய வல்லமை என்று எண்ணுகின்றனர். பல கிறிஸ்தவ ஊழியர்களும்கூட தங்களது பெயரை விளம்பரம் செய்யும்போது, "வல்லமை பெற்ற தேவ ஊழியர்" எனும் அடைமொழியைக் கூடவேச் சேர்த்துக்கொள்கின்றனர். 

ஆனால், அப்போஸ்தலரான பவுல் இவற்றைவிட வேறு பலத்தைத் தேவனிடமிருந்து பெறுவதுதான் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நாம் பின்மாறிடாமல் நம்மைப் பாதுகாக்கும் என்று எண்ணுகின்றார். எனவேதான் இன்றைய தியான வசனத்தின் தொடர்ச்சியாக, "நாங்கள் எப்பக்கத்திலும் நெருக்கப்பட்டும் ஒடுங்கிப் போகிறதில்லை; கலக்கமடைந்தும் மனம் முறிவடைகிறதில்லை; துன்பப்படுத்தப்பட்டும் கைவிடப்படுகிறதில்லை;     கீழே தள்ளப்பட்டும்   மடிந்துபோகிறதில்லை." (2 கொரிந்தியர் 4: 8,9) என்கின்றார். ஆம், இதுவே மிகப்பெரிய வல்லமை என்கின்றார்.

ஆவிக்குரிய வாழ்க்கைக் கடினமான ஒன்று. பல்வேறு நெருக்கடிகளும், துன்பங்களும், சோர்வுகளும் அடங்கியது. அவைகளை மேற்கொள்வதே வல்லமை. எனவே ஆவிக்குரிய வாழ்வில் துன்பங்களால் நாங்கள் எப்பக்கத்திலும் நெருக்கப்பட்டும் ஒடுங்கிப் போகிறதில்லை; கலக்கமடைந்தும் மனம் முறிவடைகிறதில்லை; துன்பப்பட்டும் தேவனால் கைவிடப்படுவதில்லை, வாழ்க்கை நெருக்கடிகளால்     கீழே தள்ளப்பட்டாலும்    மடிந்துபோகிறதில்லை என்கின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நிலைநிற்கவேண்டுமானால் இந்த வல்லமை நமக்கு அவசியம். ஒருகாலத்தில் பல்வேறு அதிசய அற்புதங்களைச்  செய்த பல ஊழியர்கள் கிறிஸ்துவைவிட்டுப் பின்மாறியதுண்டு.  காரணம், சில வேளைகளில் வல்லமை பெற்று அரும்பெரும் செயல்கள் செய்வது நம்மில் பெருமையினைத்  தோன்றச்செய்து  நம்மைத் தேவனை விட்டுப் பிரித்துவிடும். அப்படி பல ஊழியர்கள் தேவனைவிட்டுப் பின்மறியுள்ளனர்; அல்லது தேவனால் கைவிடப்பட்டுள்ளனர். 

கிறிஸ்தவ உலகினில் இப்படி மக்களைத் தவறானச் சிந்தனையில் வளரச்செய்யும் பல்வேறு காரியங்கள் உண்டு. நாம் இவற்றுக்கு எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். கிறிஸ்துவின்மேல் உண்மையான அன்புகொண்டு வாழ்வோமானால் தவறான மந்திரவாத வல்லமைகளை நாம் அதிகம் விரும்பாமல் நம்மை அவரது அன்பில் நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் வல்லமையையே அதிகம் நாடுபவர்களாக இருப்போம். 

எனவே, தேவ வல்லமை நம்மை நமது ஆவிக்குரிய வாழ்வில் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்துவதாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். நாம் தலையில் கைகளை வைத்தவுடன் மக்கள் கீழே விழுவது அல்ல மெய்யான வல்லமை, நாம் விழுந்துவிடாமல் நமது ஆவிக்குரிய வாழ்வைக் காத்துக்கொண்டு நிலைநிற்பதே வல்லமை. எப்பக்கத்திலும் நெருக்கடிகள், கலக்கங்கள், துன்பங்கள் நம்மைத் தொடர்ந்தாலும் ஒடுங்கிப்போகாமல் கலக்கமடையாமல் மனம் முறிவடையாமல் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் தேவனால் கைவிடப்பட்டுவிடாமல் வாழ்வதே வல்லமை. 

எனவே, முதலில் இந்த மகத்துவமுள்ள வல்லமையை தேவனால் மண்பாண்டமாகிய நமது உடலில் பெற்றுக்கொள்ள முயலுவோம். அதுவே ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நம்மை முற்றுமுடிய நிலைநிறுத்திட உதவும். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                      

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1830
🔆 AATHAVAN – Tuesday, 10.02.2026

“But we have this treasure in earthen vessels, so that the extraordinary greatness of the power will be of God and not from ourselves.”  (2 Corinthians 4:7)

Today’s meditation speaks about the divine power we receive while living a spiritual life. The Apostle Paul refers to this divine power as a treasure. That is, within our earthly bodies—formed from dust—we carry this priceless treasure called God’s power. This power does not originate from our own strength; rather, it comes from God. This is why Paul says, “But we have this treasure in earthen vessels, so that the extraordinary greatness of the power will be of God and not from ourselves.”

Today, many people assume that receiving various spiritual gifts alone is what it means to possess power. Healing the sick and prophesying are often considered the greatest forms of power. Even many Christian ministers, while promoting their ministries, add the title “a powerful servant of God” alongside their names.

However, the Apostle Paul believes that there is another kind of power—far greater than these—that we must receive from God in order to remain steadfast and not fall away in our spiritual walk. That is why, continuing the thought of today’s meditation verse, he writes:

“We are afflicted in every way, but not crushed; perplexed, but not despairing; persecuted, but not abandoned; struck down, but not destroyed.” (2 Corinthians 4:8–9)

Yes, Paul declares that this is the true and greatest power.

The spiritual life is not an easy one. It is filled with pressures, sufferings, and weariness. Overcoming these is real power. Therefore, even when we are afflicted in every way, we are not crushed; even when perplexed, we do not lose heart; even when persecuted, we are not abandoned by God; and even when struck down by life’s pressures, we are not destroyed.

Beloved, if we are to remain firm in our spiritual life, this power is essential. There have been times when many ministers who once performed great signs and wonders later turned away from Christ. The reason is that power used to accomplish mighty acts can sometimes give rise to pride, which separates a person from God. Because of this, many servants have drifted away from God—or have been left spiritually abandoned.

In the Christian world, there are many influences that nurture people in misguided thinking. We must remain alert against them. If we live with genuine love for Christ, we will not crave deceptive or magical forms of power; instead, we will earnestly seek the power that keeps us firmly rooted in His love.

Therefore, the power of God must be the kind that sustains us continually in our spiritual life. True power is not that people fall down when we lay hands on them; true power is that we ourselves do not fall but preserve and persevere in our spiritual walk. Even when pressures, confusion, and sufferings surround us on every side, living without being crushed, without despair, without being abandoned by God, and without being destroyed—that is true power.

So, let us first seek to receive this extraordinary power from God within our earthen vessels—our fragile bodies. This alone will help us remain firmly established and endure faithfully in our spiritual life.

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - யோபு 31: 1 / Job 31:1

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1829

🔆 ஆதவன் 09.02.2026 திங்கள்      

"என் கண்களோடே உடன்படிக்கைபண்ணின நான் ஒரு கன்னிகையின்மேல் நினைப்பாயிருப்பதெப்படி?"( யோபு 31: 1)

இன்று காதல் எனும் பெயரில் வெறும் இனக்கவர்ச்சியால் இளைஞர்களும் இளம் பெண்களும் சீரழிந்துகொண்டிருக்கின்றனர். காரணம், அவர்கள் தங்கள் கண்களால் காண்பவை தங்களுக்கு பூரண நன்மைதரும் என்று மனதினில் எண்ணுகின்றனர். வெளி அழகினைப் பார்த்து தங்கள் உள்ளங்களை எதிர்பாலரிடம் பறிகொடுத்து பலவேளைகளில் அல்லல்படுகின்றனர். இன்றைய வசனம் இளைஞர்களுக்கும் இளம் பெண்களுக்கும் சிந்தனைக்குரிய வசனம். 

பக்தனான யோபு  தன் கண்களால் அழகிய பெண்களையல்ல, தேவனைக் காண்பதிலேயே தனது ஆர்வத்தைக் கொண்டிருந்தார். அதனால் பரிசுத்தமான பார்வை தனக்கு வேண்டும்; தேவனைத் தவிர வேறு எதனையும் பார்க்கமாட்டேன்; எதன்மேலும் ஆசைகொள்ளமாட்டேன்  என உடன்படிக்கைப்  பண்ணிக்கொண்டார். இப்படி இருந்ததால் ஒருநாளில் தனது கண்களால் தேவனைப் பார்ப்பேன் என உறுதியாக நம்பினார். அவரது எண்ணமெல்லாம் அதுவாகவே இருந்தது. ஆம்,  இளைஞர்களும்  இளம் பெண்களும் காதலால் சோர்ந்துபோவதுபோல யோபு தேவனின் நினைவால் சோர்ந்துபோனார். 

எனவேதான் அவர் கூறுகின்றார், "அவரை நானே பார்ப்பேன்; அந்நிய கண்கள் அல்ல, என் கண்களே அவரைக் காணும்; இந்த வாஞ்சையால் என் உள்ளிந்திரியங்கள் எனக்குள் சோர்ந்துபோகிறது." ( யோபு 19: 27) என்கின்றார் அவர். இதுவே அவரது உடன்படிக்கை. அதாவது, என் கண்களை நான் பரிசுத்தமாகக் காத்துகொள்வேனென்றால் தேவன் எனக்குத் தரிசனமாவார் என்று நம்பினார். அவரது அந்த ஆசை வீணாகவில்லை. தேவன் அவருக்குத் தரிசனமானார். "என் காதினால் உம்மைக்குறித்துக் கேள்விப்பட்டேன்; இப்பொழுதோ என் கண் உம்மைக் காண்கிறது." ( யோபு 42: 5) என்கின்றார் யோபு.

இளைஞர்களுக்கு மட்டுமல்ல,  பெரியோர்களுக்கும் இன்றைய தியான வசனம் பொருந்தும். இன்று ஆபாச படங்களும் வீடியோ காட்சிகளும் எளிதில் காணக்கிடைப்பதால் பெரியோர்களும்கூட இவற்றின் கவர்ச்சியில் கவரப்பட்டு கண்களின் பாவத்தில் விழுகின்றனர். அன்பானவர்களே, இப்படி உலகக் கவர்ச்சியில் மயங்கியும் உலக மனிதர்களிடம் காதல் கொண்டும்  அலைவோமானால், "அப்பொழுது உன்னதங்களிலிருந்து தேவன் அளிக்கும் பங்கும், உன்னதத்திலிருந்து சர்வவல்லவர் கொடுக்கும் சுதந்தரமும் கிடைக்குமோ?" ( யோபு 31: 2) கிடைக்காது. 

அன்பான இளம் வாலிபர்களே, வாலிபப் பெண்களே, யோபுவைப்போல கண்களை  பரிசுத்தத்தை மட்டுமே காணவேண்டுமென்று  தேவனோடு உடன்படிக்கைபண்ணி வாழும்போது மட்டுமே நாம் உலகக் கவர்ச்சிக்குத் தப்பிடமுடியும். தேவனுக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுக்கும்போது அவர் மட்டுமே நமக்குக் கவர்ச்சியாகத் தெரிவார். என் கண்களோடே தேவனுடன் உடன்படிக்கைப்பண்ணின நான் ஒரு கன்னிகையின்மேல் அல்லது ஒரு இளைஞன்மேல் நினைப்பாயிருப்பதெப்படி? எனும் எண்ணம் வெளிப்படும். 

உன்னதப்பாடல் ஆசிரியர் தேவனை ரசித்து அவரது அழகால் கவரப்பட்டுப் பாடுகின்றார்:-  "அவர் வாய் மிகவும் மதுரமாயிருக்கிறது; அவர் முற்றிலும் அழகுள்ளவர். இவரே என் நேசர்; எருசலேமின் குமாரத்திகளே! இவர் என் சிநேகிதர்." ( உன்னதப்பாட்டு 5: 16) ஆம், நமது கண்களோடு தேவனுடன் உடன்படிக்கைச் செய்யும்போது மட்டுமே நாமும் இப்படிப் பாடிடவும்; பரிசுத்த வாழ்க்கைவாழவும்  பரிசுத்த ஆவியானவர் நமக்கு உதவி செய்வார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                             

“Within the Seeds” 🌳

📖 Scripture Meditation – No. 1829
🔆 AATHAVAN – Monday, 09.02.2026

“I have made a covenant with my eyes; How then could I look at a virgin?” (Job 31:1)

Today, in the name of love, many young men and young women are being morally ruined by mere physical attraction. The reason is that they assume what they see with their eyes will bring them complete happiness. By being captivated by outward beauty, they surrender their hearts to the opposite gender and often end up in distress. Today’s verse is a thought-provoking Scripture for both young men and young women.

The godly Job was not interested in gazing at beautiful women with his eyes, but rather in seeing God. Therefore, he desired to maintain a pure vision and made a covenant saying that he would not set his eyes or desires upon anything other than God. Because of this, he firmly believed that one day he would see God with his own eyes. All his thoughts were cantered on that hope. Yes, just as many young men and women grow weary because of romantic love, Job grew faint because of his longing for God.

That is why he declared, “Whom I myself shall behold, and whom my eyes will see and not another. My heart faints within me!” (Job 19:27)

This was his covenant. He believed that if he preserved the purity of his eyes, God would grant him His divine vision. His desire did not go in vain. God revealed Himself to him. Job testified, “I have heard of You by the hearing of the ear; But now my eye sees You.” (Job 42:5)

This meditation verse is not only for the youth but also for adults. Today, obscene pictures and video content are easily accessible, and even adults are often drawn into their temptation, falling into the sin of the eyes. Beloved, if we wander in worldly attractions and develop love for worldly pleasures, can we receive God’s portion and inheritance? Certainly not. As Job asks, “And what is the portion of God from above or the inheritance of the Almighty from on high?” (Job 31:2)

Dear young men and young women, only when we make a covenant with God, like Job, to allow our eyes to behold purity alone, can we escape worldly temptations. When we surrender ourselves to God, He alone will become our true attraction. Then the thought will arise within us: “If I have made a covenant with my eyes before God, how could I look lustfully upon a young woman or a young man?”

The writer of the Song of Songs, being captivated by God’s beauty, sings:

“His mouth is full of sweetness. And he is wholly desirable. This is my beloved and this is my friend, O daughters of Jerusalem.” (Song of Songs 5:16)

Yes, only when we make a covenant with God concerning our eyes can we sing like this and live a holy life. The Holy Spirit will help us to live in purity.

Divine Message: Bro. M. Geo Prakash

      

🦋 Meditation verse - எஸ்றா 4: 3 / Ezra 4:3

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1828

🔆 ஆதவன் 08.02.2026 ஞாயிறு     

"எங்கள் தேவனுக்கு ஆலயத்தைக்கட்டுகிறதற்கு உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் சம்பந்தமில்லை; பெர்சியாவின் ராஜாவாகிய கோரேஸ் ராஜா எங்களுக்குக் கட்டளையிட்டபடி. நாங்களே இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு அதைக் கட்டுவோம்." ( எஸ்றா 4: 3)

தேவனுக்கும் ஆலயக் காரியங்களுக்கும் காணிக்கைகள் கொடுப்பதற்குப் பலரும் தயங்குவதில்லை. காரணம், அப்படிக் கொடுப்பது தங்களுக்கு ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டுவரும் என்று அவர்கள் எண்ணுவதுதான். ஆனால், கோடி கோடியாக ஆலயங்களுக்குக் கொட்டிக்கொடுத்தாலும், இரவு பகல் பாராமல் ஆலயக் காரியங்களுக்கு உழைத்தாலும் கர்த்தருக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழாதவர்கள் கர்த்தருக்கென்று அளிக்கும் காணிக்கைகளையும் அவர்கள் செய்யும் உதவிகளையும் தேவன் அங்கீகரிப்பதில்லை. காரணம், தேவன் ஒன்றுமில்லாத தரித்திரனோ நம் உதவினால்தான் நிறைவடைபவரோ அல்ல.

தேவன் மனம்திரும்பிய வாழ்கையினையே மேலாக  விரும்புகின்றார். மேலும், மற்றவர்கள் செய்வதைப்பார்த்து போட்டிபோட்டுத்  தேவனுக்கென்று செய்வதை தேவன் அங்கீகரிப்பதில்லை.

பாபிலோனிலிருந்து கோரேஸ் ராஜாவால் விடுவிக்கப்பட்டு எருசலேமுக்கு வந்த யூதர்கள் செருபாபேல்,  யெசுவா தலைமையில் எருசலேம் ஆலயத்தைப்  பழுதுபார்த்துக்  கட்டத்துவங்கினர். அதுவரை யூதர்களுக்கு எதிராகச்  செயல்பட்டவர்களும்  யூதர்கள் ஆலயம் கட்டுவதைப் பார்த்து அவர்களிடம்  வந்து, "உங்களோடுகூட நாங்களும் கட்டுவோம்; உங்களைப்போல நாங்களும் உங்கள் தேவனையே நாடுவோம்" (எஸ்றா - 4:2) என்றார்கள்.  அவர்களுக்கு மறுமொழியாக செருபாபேலும்  எசுவாவும் இன்றைய வசனத்தைக் கூறுகின்றனர். 

தேவனுக்கு ஆலயம் கட்டுவதில் அவர்கள் உதவ முன்வந்தது நல்லச்  செயல்தான் ஆனால் யூதர்கள் அதனை விரும்பவில்லை. இன்றையகால ஊழியர்களை இந்நேரத்தில் நாம் நினைத்துப்பார்ப்போம். அவர்கள் தங்கள் ஊழியத் தேவைகளுக்கும் செலவுகளுக்கும் எந்தத்  துன்மார்க்கன், ஏமாற்றுக்காரன் உதவினாலும் அதனைப் பெற்றுக்கொண்டு அவனுக்கு ஆசீர்வாத வார்த்தைகளைக் கூறத்தயாராக உள்ளனர். மனம்திரும்புதல் பற்றி அவர்களிடம் பேசுவதுகிடையாது. 

ஆனால், ஆவியானவரின் துணையோடு உண்மையான ஊழியம்செய்யும் ஊழியர்கள் மனம்திரும்பாத மக்களது காணிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவர்கள், செருபாபேலும்  எசுவாவும் கூறியதைப்போலவே  இத்தகையோர் அளிக்கும் காணிக்கைகளை பெற்றுக்கொள்ளாமல் தவிர்த்துவிடுகின்றனர். 

நான் ஆரம்பகாலத்தில் ஆராதனைக்குச் செல்லும் IPC சபை பாஸ்டர், ஜாண்சன் டேவிட் அவர்கள் அவருக்குக் காணிக்கைக் கொடுக்க முன்வரும் சிலரிடம், "தம்பி, முதலில் நீங்க ஆண்டவர்பக்கம் வாருங்க, உங்க வாழ்க்கையை அவருக்கு ஒப்புகொண்டுங்க, காணிக்கைகளைப் பிறகு பார்க்கலாம்" என்று கூறிவிடுவார். அவர்களது மனம்திரும்புதலுக்காக ஜெபிப்பார். இதுவே உண்மை ஊழியர்  செய்யக்கூடிய செயல். மக்கள் கொண்டுவரும் காணிக்கைகளல்ல, மக்களது ஆத்துமாவே தேவனுக்குத்  தேவை.

எவ்வளவு பெரிய பணத் தேவைகள் இருந்தபோதிலும் மற்றவர்கள் கொண்டுவந்த காணிக்கைகளை  ஏற்றுக்கொள்ளாமல் "நாங்களே இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு ஆலயத்தைக் கட்டுவோம்" என்று துணிவுடன் இருந்து யூதர்கள் ஆலயத்தைக் கட்டினர்.  

நேர்மையாக உழைத்து சம்பாதித்த பணத்தில் அளிக்கப்படும் காணிக்கையே தேவன் விரும்புவது. லஞ்சம் வாங்கியும் ஏமாற்றியும் சம்பாதித்த பணத்தை ஊழியர்கள் அங்கீகரித்தாலும் தேவன் அங்கீகரிப்பதில்லை. எனவே காணிக்கை அளிப்பதிலும் ஆலய பணிகளிலும் ஈடுபடும்போது நமக்கு அச்சம் இருக்கவேண்டியது அவசியம். காணிக்கை என்பது தேவனுக்கு அளிக்கப்படும் கையூட்டு அல்ல.  "எங்கள் தேவனுக்கு ஆலயத்தைக்கட்டுகிறதற்கு உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் சம்பந்தமில்லை" என்ற வார்த்தைகள் நம்மை சிந்திக்கத் தூண்டி மனம்திரும்புதலைக் கொண்டுவரவேண்டும்.

தேவனுக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழும் அவரது  பிள்ளைகளாகிய மக்கள் மட்டுமே இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு காணிக்கை அளிக்கமுடியும்; அவர்கள் அளிக்கும் காணிக்கைகளை மட்டுமே அவர் ஏற்றுக்கொள்வார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                      

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1828
🔆 AATHAVAN | Sunday, 08.02.2026

“But Zerubbabel and Jeshua and the rest of the heads of fathers’ households of Israel said to them, ‘You have nothing in common with us in building a house to our God; but we ourselves will together build for the LORD God of Israel, as King Cyrus, the king of Persia, has commanded us.’” (Ezra 4:3)

Many people do not hesitate to give offerings for God and for temple-related activities, because they believe that such giving will bring blessings into their lives. However, even if one pours millions into the construction of temples or labours day and night for religious activities, God does not approve the offerings or services of those who do not live a life pleasing to Him. The reason is simple—God is not poor, nor is He someone who becomes complete because of our help.

What God desires above all is a life of repentance. Moreover, God does not accept acts done for Him merely out of competition or comparison with others.

When the Jews were freed from Babylon by King Cyrus and returned to Jerusalem, they began rebuilding the temple under the leadership of Zerubbabel and Jeshua. Those who had earlier opposed the Jews, seeing the temple construction, came to them and said,

“Let us build with you, for we, like you, seek your God” (Ezra 4:2).

In response, Zerubbabel and Jeshua spoke the words found in today’s verse.

Though their offer to help build the temple appeared to be a good deed, the Jews did not accept it. At this point, let us reflect on some present-day ministries. Many ministers are willing to accept financial support for their ministry needs and expenses from anyone—even from the wicked or deceitful—and readily pronounce blessings over them. Rarely do they speak to such people about repentance.

However, true servants of God who minister under the guidance of the Holy Spirit do not accept offerings from unrepentant people. Just as Zerubbabel and Jeshua declared, they refrain from receiving such offerings.

In my early days, the IPC church pastor I attended—Pastor Johnson David—used to say to some who came forward to give offerings, “Brother, first come to the Lord. Surrender your life to Him. We can talk about offerings later.”

He would pray earnestly for their repentance. This is the mark of a true servant of God. God does not primarily desire the offerings people bring—He desires their souls.

Despite having great financial needs, the Jews boldly declared, “We ourselves will build the house to the LORD God of Israel,” and they completed the temple without accepting inappropriate support.

God desires offerings that come from honest labour and righteous living. Even if ministers accept money earned through bribery or deceit, God does not approve it. Therefore, there must be a holy fear in us when we give offerings or involve ourselves in temple-related works. An offering is not a bribe given to God.

The words,

“You have nothing in common with us in building a house to our God,”
should provoke deep reflection within us and lead us to repentance.

Only those who live a life pleasing to God—His true children—can give offerings to the LORD God of Israel, and only their offerings will be accepted by Him.

Gospel Message: Bro. M. Geo Prakash