🦋 Meditation verse - உபாகமம் 4 : 20 / Deuteronomy 4:20

 "ஆதவன்" தியானம் - 1959

ஜூன் 19,  வெள்ளி 2026   

"இந்நாளில் நீங்கள் இருக்கிறதுபோல, தமக்குச் சுதந்தரமான ஜனமாயிருக்கும்படி, கர்த்தர் உங்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு, உங்களை எகிப்து என்னும் இருப்புக்காளவாயிலிருந்து புறப்படப்பண்ணினார்." ( உபாகமம் 4 : 20 )

முன்பு நாம் பாவத்துக்கு அடிமைகளாக எகிப்தில் இருந்தோம். இன்று நாம் கிறிஸ்து இயேசுவின் இரத்தத்தினால் மீட்கப்பட்ட சுதந்திர மக்களாக இருக்கின்றோம். காரணம், இப்போது கிறிஸ்துவின் இரக்கத்தினால் நாம் பழைய பாவ வாழ்க்கையிலிருந்து விடுதலையாக்கப்பட்டுள்ளோம். 

நமது பாவத்துக்கு அடிமையான பழைய வாழ்க்கை எகிப்து எனும் இரும்புக்காளவாய் என்று இன்றைய தியான வசனத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது வலிமையான இரும்பையே உருக்கக்கூடிய உலைக்களம் நமது பழைய எகிப்து வாழ்க்கை.  அதாவது அந்தப்பாவம் நமது ஆத்துமாவையே அளிக்கக்கூடியதாக இருந்தது. அந்த நிலையிலிருந்து நம்மை அவர் வெளியேறி புறப்படப்பண்ணியுள்ளார். 

இதனை நாம் எபேசியருக்கு எழுதப்பட்ட நிருபத்தில்,  "அவர்களுக்குள்ளே நாமெல்லாரும் முற்காலத்திலே நமது மாம்ச இச்சையின்படியே நடந்து, நமது மாம்சமும் மனசும் விரும்பினவைகளைச் செய்து, சுபாவத்தினாலே மற்றவர்களைப்போலக் கோபாக்கினையின் பிள்ளைகளாயிருந்தோம். தேவனோ இரக்கத்தில் ஐசுவரியமுள்ளவராய் நம்மில் அன்புகூர்ந்த தம்முடைய மிகுந்த அன்பினாலே, அக்கிரமங்களில் மரித்தவர்களாயிருந்த நம்மைக் கிறிஸ்துவுடனேகூட உயிர்ப்பித்தார்; கிருபையினாலே இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்"  ( எபேசியர் 2 : 3 - 5 ) என்று வாசிக்கின்றோம்.

இப்படிக் கிறிஸ்து நம்மை எகிப்து என்னும் இருப்புக்காளவாயான எகிப்து எனும் பாவத்திலிருந்து விடுவித்ததால், நாம் இந்நாளில்  இருக்கிறதுபோல, அவருக்குச் சுதந்தரமான மக்களாக இருக்கின்றோம். எகிப்தில் பார்வோனுக்கு அடிமைகளாக இருந்த இஸ்ரவேலரைத்  தேவன் தனது கிருபையினால் மீட்டதுபோல பாவத்துக்கு அடிமைகளாக இருந்த நம்மையும் அவர்  மீட்டுள்ளார். ஆம், "கிருபையினாலே விசுவாசத்தைக் கொண்டு இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்; இது உங்களால் உண்டானதல்ல, இது தேவனுடைய ஈவு" ( எபேசியர் 2 : 8 )

இன்றைய தியான வசனத்தைத் தொடர்ந்து மோசே, இப்படித்  தேவன் உங்களை எகிப்து எனும் இரும்பு உலைக்களத்திலிருந்து மீட்டுக்கொண்டதால் அவரைத்தவிர வேறு தெய்வங்களை வணங்காதீர்கள் என்று அறிவுறுத்துகின்றார். ஆம் அன்பானவர்களே, நாமும் பாவத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டதால் இனியும் பாவ வாழ்க்கைக்குள் நுழைத்திடாமல் எச்சரிக்கையாக இருப்போம்,  

நாம் அவரது சொந்த மக்களாக இருக்கும்படி நம்மைத் தெரிந்துகொண்டு பாவத்திலிருந்து நம்மை விடுவித்து நடத்தும் தேவன் நம்மை ராஜரீக ஆசாரியர்களாகவும் பரிசுத்த மக்கள் இனமாகவும் மாற்றியுள்ளார். ஆம், "நீங்களோ, உங்களை அந்தகாரத்தினின்று தம்முடைய ஆச்சரியமான ஒளியினிடத்திற்கு வரவழைத்தவருடைய புண்ணியங்களை அறிவிக்கும்படிக்குத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததியாயும், ராஜரீகமான ஆசாரியக்கூட்டமாயும், பரிசுத்த ஜாதியாயும், அவருக்குச் சொந்தமான ஜனமாயும் இருக்கிறீர்கள்." ( 1 பேதுரு 2 : 9 )

எனவே தொடர்ந்து நாம் அவருக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழவேண்டியது அவசியம். இப்படி நாம் தேவனுக்கு ஏற்புடையவர்களாக வாழ்வோமானால், "உன் தேவனாகிய கர்த்தர் இரக்கமுள்ள தேவனாயிருக்கிறபடியால், அவர் உன்னைக் கைவிடவுமாட்டார், உன்னை அழிக்கவுமாட்டார், உன் பிதாக்களுக்குத் தாம் ஆணையிட்டுக் கொடுத்த உடன்படிக்கையை மறக்கவுமாட்டார்." ( உபாகமம் 4 : 31 )  எனத் தொடர்ந்து கூறுகின்றார் மோசே. 

பாவ எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து நம்மை விடுவித்த கர்த்தருக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக தொடர்ந்து அவருக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழ நம்மை அவருக்கு ஒப்புக்கொடுப்போம்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                                                                                                                                                                                                                    

"AATHAVAN" Meditation - 1959

Friday, June 19, 2026

"But the Lord has taken you and brought you out of the iron furnace, from Egypt, to be a people for His own possession, as today." — Deuteronomy 4:20 (NASB)

Previously, we were in Egypt as slaves to sin. Today, we are a redeemed and free people through the blood of Jesus Christ. This is because, by the mercy of Christ, we have now been set free from our old life of sin.

In today's meditation verse, our old life of bondage to sin is compared to Egypt, the "iron furnace." In other words, our old life in Egypt was a furnace capable of melting even the strongest iron; that sin was destructive enough to destroy our very souls. He has brought us out and caused us to depart from that condition.

We read about this in the Epistle to the Ephesians:

"Among them we too all formerly lived in the lusts of our flesh, indulging the desires of the flesh and of the mind, and were by nature children of wrath, even as the rest. But God, being rich in mercy, because of His great love with which He loved us, even when we were dead in our transgressions, made us alive together with Christ (by grace you have been saved)" — Ephesians 2:3-5 (NASB)

Because Christ has delivered us from sin—which is the iron furnace of Egypt—we are now a people for His own possession, just as we are this day. Just as God, by His grace, redeemed the Israelites who were slaves to Pharaoh in Egypt, He has also redeemed us who were slaves to sin. Yes,

"For by grace you have been saved through faith; and that not of yourselves, it is the gift of God;" — Ephesians 2:8 (NASB)

Following today's meditation verse, Moses admonishes that since God has redeemed you from the iron furnace of Egypt, you must not worship any other gods besides Him. Yes, beloved, since we too have been redeemed from sin, let us be careful not to enter into a life of sin ever again.

The God who chose us to be His own people and who guides us by delivering us from sin has transformed us into a royal priesthood and a holy nation. Yes,

"But you are a chosen race, a royal priesthood, a holy nation, a people for God’s own possession, so that you may proclaim the excellencies of Him who has called you out of darkness into His marvellous light;" — 1 Peter 2:9 (NASB)

Therefore, it is essential that we continue to live a life acceptable to Him. Moses goes on to say that if we live in a way that pleases God:

"For the Lord your God is a compassionate God; He will not fail you nor destroy you nor forget the covenant with your fathers which He swore to them." — Deuteronomy 4:31 (NASB)

Let us commit ourselves to Him, living a life that is continually acceptable to the Lord, remaining grateful to Him who delivered us from the bondage of sinful Egypt as His own possession.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - ரூத் 1 : 16 / Ruth 1:16

 "ஆதவன்" தியானம் - 1958

ஜூன் 18,  வியாழன் 2026   

அதற்கு ரூத்: "நான் உம்மைப்பின்பற்றாமல் உம்மைவிட்டுத் திரும்பிப் போவதைக்குறித்து, என்னோடே பேசவேண்டாம்; நீர் போகும் இடத்திற்கு நானும் வருவேன்; நீர் தங்கும் இடத்திலே நானும் தங்குவேன்; உம்முடைய ஜனம் என்னுடைய ஜனம்; உம்முடைய தேவன் என்னுடைய தேவன்." ( ரூத் 1 : 16 )

இன்றைய தியான வசனம் ரூத் தனது மாமியார் நகோமியிடம் கூறிய விசுவாச வார்த்தைகளாகும்.

தன்னிடம் வைராக்கியமான அன்புடன் செயல்படுபவர்களை நமது தேவன் மகிமைப்படுத்தாமல் விடுவதில்லை. ஒருவேளை நமது காலத்தில் நாம் இதனை உணராமல் இருந்தாலும் நமது பின் சந்ததிகள் இதன் ஆசீர்வாதத்தினைப் பெற்றுக்கொள்வார்கள். இதனையே நாம் ரூத்தின் வாழ்க்கை மூலம் அறிந்து கொள்கின்றோம். 

ரூத் மோவாப் தேசத்தைச் சார்ந்தவள்.  அவள் கர்த்தரை அறிந்த இனத்தவளல்ல. ஆனால் அவள் பஞ்சம்பிழைக்க அந்த நாட்டில் குடியேறிய   இஸ்ரவேலனாகிய நகோமியின் மகனை மணமுடித்ததால் நகோமியின் மருமகள் ஆனாள். நகோமியின் வாழ்க்கை, அவள் கர்த்தர்மேல் கொண்டிருந்த பக்தி, கர்த்தர் அவளது வாழ்வில் செய்த மேலான காரியங்கள் இவைகளைப் பார்த்திருந்த ரூத், கர்த்தர்மேல் பற்றுகொண்டு அவரையே தனது தேவனாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.  

அந்த அன்பினால் அவள் தனது இனத்தையும் தான் வணங்கிவந்த தெய்வங்களையும் அறவே விட்டுவிடத் துணித்துவிட்டாள். எனவேதான் தனது மாமியாரிடம், "நீர் போகும் இடத்திற்கு நானும் வருவேன்; நீர் தங்கும் இடத்திலே நானும் தங்குவேன்; உம்முடைய ஜனம் என்னுடைய ஜனம்; உம்முடைய தேவன் என்னுடைய தேவன்" என்று அறிக்கையிட்டாள். அவ்வாறே நகோமியுடன் இஸ்ரவேல் தேசத்துக்குத் திரும்பிவந்தாள். 

இப்படித் தன்னைத் தெரிந்துகொண்டு, தனது இனத்தையும், தான் வணங்கிவந்த தெய்வங்களையும் விட்டுவிட்டு வந்த ரூத்தினை தேவன் கைவிடவில்லை. அவளது வழிமரபில் மீட்பராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைப் பிறக்கச் செய்தார். ஆம், இயேசு கிறிஸ்துவின் மூதாதையரின் பெயர் பட்டியலில் ரூத்தும் இணைந்துகொண்டாள். இதனை நாம், "சல்மோன் போவாசை ராகாபினிடத்தில் பெற்றான்; போவாஸ் ஓபேதை ரூத்தினிடத்தில் பெற்றான்; ஓபேத் ஈசாயைப் பெற்றான்; ஈசாய் தாவீது ராஜாவைப் பெற்றான்; தாவீது ராஜா உரியாவின் மனைவியாயிருந்தவளிடத்தில் சாலொமோனைப் பெற்றான்;" ( மத்தேயு 1 : 5, 6 ) என்று வாசிக்கின்றோம். இப்படி ரூத் தாவீது ராஜாவின் பூட்டியானாள்.  

இதனை நாம் ரூத் புத்தகத்திலும், "அயல்வீட்டுக்காரிகள் நகோமிக்கு ஒரு ஆண்பிள்ளை பிறந்தது என்று வாழ்த்தி, அதற்கு ஓபேத் என்று பேரிட்டார்கள்; அவன் தாவீதின் தகப்பனாகிய ஈசாயின் தகப்பன்." ( ரூத் 4 : 17 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாமும் கர்த்தருக்காக வைராக்கியமாகச் செயல்படும்போது அவரது ஆசீர்வாதத்தினைப் பெற்று மகிழ முடியும். ரூத்தினைபோல இன்று நாம் உலகத்துக்கு அறிமுகமில்லாதவர்களாக இருக்கலாம். ஆனால் தேவனுக்கு நாம் அறிமுகமில்லாதவர்களல்ல. நமது ஒவ்வொரு செயல்பாட்டினையும் தேவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றார். அவற்றுக்கான கைமாறினை அவர் நிச்சயமாகத் தருவார். 

"ஏனென்றால், உங்கள் கிரியையையும், நீங்கள் பரிசுத்தவான்களுக்கு ஊழியஞ்செய்ததினாலும் செய்து வருகிறதினாலும் தமது நாமத்திற்காகக் காண்பித்த அன்புள்ள பிரயாசத்தையும் மறந்துவிடுகிறதற்கு தேவன் அநீதியுள்ளவரல்லவே." ( எபிரெயர் 6 : 10 )

துன்பங்கள், சோதனைகள் நம்மை நெருக்கினாலும் கர்த்தர்மேலுள்ள அன்பில் குறைந்திடாமல் வைராக்கியமாக வாழ்வோம். தேவன் அவருக்காக நாம் செய்யும் நமது செயல்பாடுகளை ஒருபோதும் மறக்கமாட்டார். கைமாறுதராமல் இருக்கமாட்டார். 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                                                                                                                                                                                                                   

"AATHAVAN" Meditation – 1958

June 18, Thursday 2026

But Ruth said, “Do not plead with me to leave you or to turn back from following you; for where you go, I will go, and where you lodge, I will lodge. Your people shall be my people, and your God, my God." — Ruth 1:16

Today’s meditation verse features the words of faith spoken by Ruth to her mother-in-law, Naomi.

Our God never fails to honour those who act with zealous love toward Him. Even if we do not fully realize or experience this during our own lifetime, our future generations will inherit the blessings of it. This is the profound truth we learn through the life of Ruth.

Ruth was from the land of Moab. She did not belong to a people who originally knew the Lord. However, she became Naomi’s daughter-in-law by marrying the son of Naomi, an Israelite who had migrated to Moab to escape a famine. By closely observing Naomi’s life, her devotion to the Lord, and the great things the Lord had done in her life, Ruth developed a deep affection for the Lord and clung to Him as her own God.

Because of this love, she courageously resolved to completely leave behind her own people and the gods she used to worship. That is why she declared to her mother-in-law: "Where you go, I will go, and where you lodge, I will lodge. Your people shall be my people, and your God, my God." True to her word, she returned to the land of Israel alongside Naomi.

God did not abandon Ruth, who chose Him and left her country and her ancestral gods behind. Instead, He chose her lineage to bring forth Jesus Christ, the Savior. Yes, Ruth was included in the genealogy of Jesus Christ. As we read in Scripture:

"Salmon fathered Boaz by Rahab, Boaz fathered Obed by Ruth, and Obed fathered Jesse. Jesse fathered David the king. David fathered Solomon by her who had been the wife of Uriah;" — Matthew 1:5–6

In this way, Ruth became the great-grandmother of King David. We read about this in the Book of Ruth as well:

"The neighbour women gave him a name, saying, 'A son has been born to Naomi!' So they named him Obed. He is the father of Jesse, the father of David." — Ruth 4:17

Yes, dearly beloved, when we act with zeal and devotion for the Lord, we too can receive and rejoice in His blessings. Like Ruth, we might be completely unknown to the world today. But we are not unknown to God. God sees our every action, and He will surely reward us.

"For God is not unjust so as to forget your work and the love which you have shown toward His name, in having served and in still serving the saints." — Hebrews 6:10

Even when troubles and trials press hard against us, let us live with zeal, never allowing our love for the Lord to diminish. God will never forget what we do for Him, nor will He ever fail to reward us.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                         

🦋 Meditation verse - மத்தேயு 16 : 25 / Matthew 16:25

 "ஆதவன்" தியானம் - 1957

ஜூன் 17,  புதன் 2026   

"தன் ஜீவனை இரட்சிக்க விரும்புகிறவன் அதை இழந்துபோவான்; என்னிமித்தமாகத் தன் ஜீவனை இழந்துபோகிறவன் அதைக் கண்டடைவான்." ( மத்தேயு 16 : 25 )

நாம் ஏற்கெனவே பல தியானங்களில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, வேதாகம வசனங்கள் அனைத்துமே ஆவிக்குரியப்  பொருள் கொண்டவை.  நாம் உலக மனநிலையில் வேதாகம வசனங்களை வாசிப்போமானால் அவற்றின் உள்ளான அர்த்தங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. 

இன்றைய தியான வசனத்தை இயேசு கிறிஸ்து சற்று மாற்றி இன்னொரு இடத்தில்  கூறுகின்றார், "தன் ஜீவனைக் காக்கிறவன் அதை இழந்துபோவான்; என்னிமித்தம் தன் ஜீவனை இழந்துபோகிறவன் அதைக் காப்பான்." ( மத்தேயு 10 : 39 ) என்று. 

நாம் இந்த உலகத்தில் தேவனை முற்றிலுமாகச் சார்ந்துகொள்ளாமல் உலகப்பொருட்களையே நம்பி அவற்றைச் சம்பாதிப்பதிலும்  சேமிப்பதிலும் நமது வாழ்கையினைச் செலவழித்துக் கொண்டிருப்போமானால் நிச்சயமாக நாம் நமது ஆத்துமாவை இழந்துவிடுவோம். ஆம் அன்பானவர்களே, நமது பணம், அழகு, திறமை இவைகளைக்கொண்டு உலக மக்களது அன்பையும் பேராதரவையும் நாம் ஒருவேளைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் நமது ஆத்தும காரியங்களுக்கு நாம் முன்னுரிமைக்கொடுத்து வாழாவிட்டால் அதனால் பயனில்லை. 

எனவேதான் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து  இன்றைய தியான வசனத்தைத் தொடர்ந்து, "மனுஷன் உலகம் முழுவதையும் ஆதாயப்படுத்திக்கொண்டாலும், தன் ஜீவனை நஷ்டப்படுத்தினால் அவனுக்கு லாபம் என்ன? மனுஷன் தன் ஜீவனுக்கு ஈடாக என்னத்தைக் கொடுப்பான்?" ( மத்தேயு 16 : 26 ) என்று கேட்கின்றார்.  

மேலும் உலகத்தை ஆதாயப்படுத்துதல் என்பது உலகத்தோடு ஒத்துப்போகும் மனிதர்களுக்கு  மட்டுமே சாத்தியம். அவர்கள் தங்களது திறமையால் உலக மக்களைத் தங்களைத் திரும்பிப்பார்க்க வைக்க முடியும். காரணம், இந்த உலகம் புகழையும் பணத்தையும் மேலானதாகக் கருதுகின்றது. . 

ஆனால் கிறிஸ்துக்குள் வாழும் ஒரு கிறிஸ்தவன் இதற்கு மாறாகக் கிறிஸ்துவைச் சுதந்தரிக்க முயற்சியெடுக்கவேண்டும். அதற்கு நாம் உலகம் மேலானதாகக் கருதுபவைகள் மேலுள்ள ஆசையினையும் விட்டுவிடவேண்டும். அப்போதுதான் நாம்  கிறிஸ்துவை முற்றிலும் சுதந்தரித்துக்கொள்ளமுடியும்; நமது ஆத்துமாவை அழிவுக்கு நீங்கலாக்க முடியும். 

எனவேதான் அப்போஸ்தலரான பவுல், "அவருக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று விட்டேன்; குப்பையுமாக எண்ணுகிறேன்." ( பிலிப்பியர் 3 : 11 ) என்றும், "ஆகிலும், எனக்கு லாபமாயிருந்தவைகளெவைகளோ அவைகளைக் கிறிஸ்துவுக்காக நஷ்டமென்று எண்ணினேன். அதுமாத்திரமல்ல, என் கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவை அறிகிற அறிவின்மேன்மைக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்." ( பிலிப்பியர் 3 : 7, 8 ) என்று கூறுகின்றார். 

பணமும் பதவியும், புகழும் மட்டும் போதும் நாம் வாழ்ந்துவிடலாம் என்று தனது ஜீவனை அவற்றின்மூலம் இரட்சிக்க விரும்புகிறவன் அதை இழந்துபோவான்; கிறிஸ்துவுக்காக வாழ்ந்து, எனக்கு பணமும் புகழும் சம்பாதிப்பது முக்கியமல்ல எனத்  தனது  உலக ஜீவனுக்கான இவைகளின்மேலுள்ள பற்றினை விட்டுவிடுகின்றவன் அவற்றை மறுமையில் கண்டடைவான். கிறிஸ்துவா, உலகப்பொருள் இன்பமா என வரும்போது நாம் கிறிஸ்துவுக்கே முன்னுரிமை கொடுப்பவர்களாக இருக்கவேண்டும். இப்படி முன்னுரிமை கொடுப்பதே கிறிஸ்துக்காக  ஜீவனை இழப்பதாகும். 

கிறிஸ்துவை வாழ்வில் பற்றிக்கொண்டு வாழ்வோம். உலகப் பொருட்களுக்கோ பணம், பதவி, புகழ் இவற்றுக்கோ அடிமைகளாகாமல் கிறிஸ்து ஒருவருக்கே அடிமைகளாக நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம். பொருள் சம்பாதிப்பது தவறல்ல; ஆனால் அவற்றின்மேலான அதிகப்படியான பற்றினையே தேவன் வெறுக்கின்றார். எனவே, கிறிஸ்துவின் நிமித்தம் நமது ஜீவனை இழந்துபோகிறவர்களாக வாழ்வோம்; அப்போது அதனைக் கண்டடைவோம்.

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                                                                                                                                                                    

"AATHAVAN" Meditation – 1957

June 17, Wednesday, 2026

"For whoever wishes to save his life will lose it; but whoever loses his life for My sake will find it." — Matthew 16:25

As we have already mentioned in many previous meditations, all scriptural verses carry a deep spiritual meaning. If we read the verses of the Bible with a worldly mindset, we cannot comprehend their inner truth.

In another instance, Jesus Christ phrases today’s meditation verse slightly differently:

"He who has found his life will lose it, and he who has lost his life for My sake will find it." — Matthew 10:39

If we spend our lives in this world relying entirely on worldly possessions, earning, and hoarding them without fully depending on God, we will surely lose our soul. Yes, dearly beloved, using our money, beauty, and talents, we might perhaps gain the love and immense support of the people of this world. However, if we do not live giving priority to the matters of our soul, it is of no use.

That is why the Lord Jesus Christ, continuing from today's meditation verse, asks:

"For what will it profit a man if he gains the whole world and forfeits his soul? Or what will a man give in exchange for his soul?" — Matthew 16:26

Furthermore, gaining the world is possible only for those who conform to the world. Through their talents, they can make the people of the world turn and look at them. This is because the world considers fame and money as supreme.

On the contrary, a Christian living in Christ must strive to inherit Christ. For that, we must surrender our desire for the things that the world considers supreme. Only then can we completely inherit Christ and keep our souls from destruction.

This is precisely why the Apostle Paul says:

"...for whom I have suffered the loss of all things, and count them but rubbish so that I may gain Christ," — Philippians 3:8b (Note: In the Tamil sequence, this refers to the ultimate loss for Christ).

And further:

"But whatever things were gain to me, those things I have counted as loss for the sake of Christ. More than that, I count all things to be loss in view of the surpassing value of knowing Christ Jesus my Lord..." — Philippians 3:7, 8a

Whoever wishes to save his life through money, status, and fame—thinking that these alone are enough to live by—will lose it. But he who lives for Christ and detaches himself from these worldly dependencies, believing that earning money and fame is not his primary purpose, will find his life in eternity. When it comes down to a choice between Christ or worldly pleasures, we must be those who give priority to Christ. Giving priority in this manner is what it means to lose one's life for Christ.

Let us hold fast to Christ in our lives. Instead of becoming slaves to worldly things, money, status, and fame, let us submit ourselves as servants to Christ alone. Earning wealth is not wrong; however, it is the excessive attachment to it that God detests. Therefore, let us live as those who lose their lives for the sake of Christ; then, we shall find it.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - மத்தேயு 10 : 36 / Matthew 10:36

 "ஆதவன்" தியானம் - 1956

ஜூன் 16,  செவ்வாய்  2026      

"ஒரு மனுஷனுக்குச் சத்துருக்கள் அவன் வீட்டாரே." ( மத்தேயு 10 : 36 )

இந்த உலகத்தில் சிலவேளைகளில் நம்மோடு இருக்கும் சிலரே நமக்கு எதிராகச் செயல்படுவதுண்டு. அதாவது நமக்குள் நடக்கும் உரையாடல்கள், இரகசியங்கள் இவற்றை நம்மோடு இருக்கும் சிலரே நமக்கு எதிராகச் செயல்படுபவர்களுக்கு கொடுத்து நம்மைக் கெடுக்கப்பார்ப்பதுண்டு. இதுபோல ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் நமது முன்னேற்றத்தை நமது குடும்பத்தினரே தடுக்கப்பார்ப்பதுண்டு. இதனையே இன்றைய தியான வசனம் எடுத்துக்கூறுகின்றது. 

ஆம், இன்றைய தியான வசனமானது ஆண்டவர் கூறிய மேலான ஆவிக்குரிய பொருள்கொண்ட ஒன்றாகும். ஒரு கிறிஸ்தவ குடும்பத்திலுள்ள அனைவரும் ஒரே அளவு ஆவிக்குரிய அனுபவம் கொண்டவர்கள் அல்ல. குடும்பத்திலுள்ள ஒருவர் அல்லது இருவர் மட்டும் பாவ மன்னிப்பு அனுபவத்தைப்பெற்று, பரிசுத்த ஆவியானவரின் அபிஷேகத்தையும் பெற்றிருப்பார்கள். ஆவியானவர் வழிநடத்துவதை அவர்கள் உணர்த்திருப்பதால் அதன்படி நடக்க முயற்சிப்பார்கள். ஆனால் அவர்களது குடும்பத்திலுள்ள மற்ற உறுப்பினர்கள் கிறிஸ்துவைத் தனிப்பட்ட முறையில் அறியாதவர்களாக இருப்பதால்  குடும்பத்துக்குள்   முரண்பாடுகள்  எழுவதுண்டு.    

இப்படி ஒரு முரண்பாடு குடும்பத்துக்குள் ஏற்படுவதால்தான், சமாதானத்தை உண்டாக்கவந்தேன் என்று கூறிய இயேசு கிறிஸ்து,  பிரிவினை உண்டாக்கவே வந்தேன் என்றும் கூறுகின்றார், "எப்படியெனில், மகனுக்கும் தகப்பனுக்கும், மகளுக்கும் தாய்க்கும், மருமகளுக்கும் மாமிக்கும் பிரிவினையுண்டாக்க வந்தேன்." ( மத்தேயு 10 : 35 )  

மேலும், "தகப்பனையாவது தாயையாவது என்னிலும் அதிகமாய் நேசிக்கிறவன் எனக்குப் பாத்திரன் அல்ல; மகனையாவது மகளையாவது என்னிலும் அதிகமாய் நேசிக்கிறவன் எனக்குப் பாத்திரன் அல்ல" ( மத்தேயு 10 : 37 ) என்றும்  கூறினார். மேற்படி வசனத்தின் பொருளை பல கிறிஸ்தவர்கள் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாததால், "அப்படியானால் நாம் நமது தாய் தகப்பனையும் மனைவி, பிள்ளைகளையும் அன்பு செய்யக்கூடாதா?" என்று கேள்வி எழுப்புவதுண்டு. 

அன்பானவர்களே, இயேசு கிறிஸ்து நாம் அவர்களை அன்பு செய்யக்கூடாது என்று கூறவில்லை. மாறாக, ஆவிக்குரிய காரியங்களில் நம்மோடு அவர்கள் முரண்படும்போது நாம் கிறிஸ்துவுக்கே முன்னுரிமை கொடுக்கவேண்டும் என்று கூறுகின்றார்.  நாம் யாரை அன்பு செய்கின்றோமோ அவர்களது சொல்லைத்தானே கேட்டு நடப்போம்? அதுபோல குடும்பத்திலுள்ள மற்றவர்கள் கூறுவதற்கல்ல; மாறாக, ஆவியானவரின் குரலுக்கே முன்னுரிமைகொடுத்து நாம் நடக்கவேண்டியது அவசியம். 

இப்படி நடக்கும்போது அவர்கள் நமக்கு எதிரிகள்போலத் தெரியலாம். இதனையே இயேசு கிறிஸ்து, "ஒரு மனுஷனுக்குச் சத்துருக்கள் அவன் வீட்டாரே" என்று கூறுகின்றார். அதாவது ஆவிக்குரிய காரியங்களில் நாம் முன்னேறமுடியாமல் நமக்கு அவர்கள் சத்துருபோல இருக்கின்றார்கள். உலகத்தில் நாம் இதனை அதிகம்  பார்க்கலாம். கிறிஸ்துவைத் தனிப்பட்ட விதத்தில் அறிந்துள்ள மனைவிகள் தங்கள் கணவனால் இதுபோல ஆவிக்குரிய காரியங்களில் முன்னேறமுடியாமல் துன்பங்கள் அனுபவிப்பதுண்டு. சில குடும்பங்களில் கணவன்மார்கள் மனைவிகளால் இதுபோல துன்பப்படுகின்றனர். 

இதுவே பல ஆவிக்குரிய கிறிஸ்தவர்களின் சிலுவை. இந்தச் சிலுவை அனுபவத்தை அனுபவித்துக்கொண்டே நாம் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் தொடர்ந்து பயணிக்கவேண்டும். இப்படி இந்தச் சிலுவையைச் சுமக்க விரும்பாதவன் எனக்கு ஏற்புடையவன் அல்ல என்கின்றார் இயேசு கிறிஸ்து. ஆம், "தன் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றாதவன் எனக்குப் பாத்திரன் அல்ல." ( மத்தேயு 10 : 38 )

அன்பானவர்களே, இத்தகையைச் சிலுவைச் சுமக்கும் அனுபவம் இருக்குமானால் கவலைப்படாமல்  ஆவிக்குரிய பயணத்தைக் தொடர்வோம். தேவன் நம் மனநிலையை அறிந்திருக்கின்றார்; நாம் சுமக்கும் சுமையையும் அறிந்திருக்கின்றார். வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்து நமக்கு எதிராக சத்துருவாக இருக்கும் குடும்பத்தார் கிறிஸ்துவை அறிந்து நமக்கு நண்பர்களாக மாறிட ஜெபிப்போம். அப்போது நமது சுமை குறைவானதாக மாறும்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

 "AATHAVAN" Meditation - 1956

June 16, Tuesday 2026

"and a man’s enemies will be the members of his household." — Matthew 10:36

In this world, sometimes the very people who are with us act against us. That is, those close to us may leak our conversations and secrets to our opponents, attempting to ruin us. Similarly, in our spiritual life, our own family members may try to hinder our progress. This is exactly what today’s meditation verse highlights.

Indeed, today's verse carries a profound spiritual meaning spoken by the Lord. Not everyone in a Christian family shares the same level of spiritual experience. Only one or two members of a family might have received the experience of forgiveness of sins and the anointing of the Holy Spirit. Because they discern the guidance of the Spirit, they strive to walk according to it. However, since the other members of their family do not know Christ personally, conflicts inevitably arise within the household.

It is precisely because such conflicts arise within the family that Jesus Christ, who said He came to bring peace, also stated that He came to bring division:

"For I came to set a man against his father, and a daughter against her mother, and a daughter-in-law against her mother-in-law;" — Matthew 10:35

Furthermore, He said:

"He who loves father or mother more than Me is not worthy of Me; and he who loves son or daughter more than Me is not worthy of Me." — Matthew 10:37

Because many Christians do not properly understand the meaning of the above verse, they often raise the question, "Does this mean we should not love our father, mother, wife, and children?"

Beloved, Jesus Christ did not say that we should not love them. Instead, He is saying that when they conflict with us in spiritual matters, we must give priority to Christ. Don't we naturally listen to and follow the words of those we love? Likewise, it is essential that we prioritize the voice of the Holy Spirit rather than what others in the family say.

When we live this way, they may appear to be like enemies to us. This is why Jesus Christ says, "and a man’s enemies will be the members of his household." In other words, they become like enemies to us by preventing us from progressing in spiritual matters. We see this quite often in the world. Wives who know Christ personally often suffer under their husbands, unable to grow spiritually. In some families, husbands suffer similarly because of their wives.

This is the cross that many spiritual Christians must bear. We must continue our journey in the spiritual life while enduring this experience of the cross. Jesus Christ says that anyone who is unwilling to take up this cross is not worthy of Him:

"And he who does not take his cross and follow after Me is not worthy of Me." — Matthew 10:38

Beloved, if you are experiencing the burden of carrying such a cross, do not lose heart; let us press on in our spiritual journey. God knows our hearts, and He knows the heavy burden we carry. Let us pray that our family members—who live under the same roof but act as enemies against our spiritual growth—will come to know Christ and be transformed into our companions. When that happens, our burden will be made light.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

                                                                                         

🦋 Meditation verse -யூதா 1 : 21 / Jude 1:21

"ஆதவன்" தியானம் - 1955

ஜூன் 15,  திங்கள் 2026      

"தேவனுடைய அன்பிலே உங்களைக் காத்துக்கொண்டு, நித்தியஜீவனுக்கேதுவாக நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய இரக்கத்தைப்பெறக் காத்திருங்கள்."( யூதா 1 : 21 )

இன்று பலரும் பாவ மன்னிப்பு அனுபவத்தைப் பெற்றுக்கொண்டவுடன் நேராக நித்தியஜீவனுக்குத் தாங்கள் தகுதிப்பட்டுவிட்டதாக எண்ணிக்கொள்கின்றனர். குறிப்பாக  பல ஆவிக்குரிய சபை என்று தங்களைக் கூறிக்கொள்ளும் சபைகளின் விசுவாசிகள் இப்படி நினைத்துக்கொள்கின்றனர். காரணம், அவர்களை வழிநடத்தும் சில போதகர்கள் அவர்களுக்கு அப்படித்தான் போதிக்கின்றனர். இத்தகைய மனிதர்களது சுவிசேஷ அறிவிப்புகள் வித்தியாசமானதாக இருக்கும். இவர்கள் தங்களை பரலோகத்துக்குத் தகுதியானவர்கள் எனவும் மற்றவர்கள் எல்லோரும் நரகத்தின் மக்கள் எனவும் எண்ணிக்கொள்கின்றனர். 

அன்பானவர்களே, ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து கூறினார், இறுதிவரை நிலை நிற்பவனே இரட்சிக்கப்படுவான்" என்று. இரட்சிக்கப்படுவது ஒருநாள் அனுபவமல்ல, மாறாக அன்றாடம் சிலுவை சுமக்கும் அனுபவம். எனவேதான், இன்றைய தியான வசனத்தில் தேவனுடைய அன்பிலே நம்மைக்  காத்துக்கொண்டு, நித்தியஜீவனுக்கேதுவாக நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய இரக்கத்தைப்பெறக் காத்திருக்க வேண்டும் என்கின்றார் அப்போஸ்தலரான யூதா. 

ஆம், கிறிஸ்துவின் இரகத்தைப் பெறுவதற்கு நாம்  காத்திருக்கவேண்டும். அதாவது நம்மில் தேவ அன்புள்ளவர்களாய் பொறுமையாய்  வாழ்ந்து வரவேண்டும். தேவ அன்பு நம்மில் இருக்குமேயானால் நாம் யாரையும் அற்பமாக எண்ணமாட்டோம், யாரையும் நரகத்தின் மக்கள் என்று நியாயம்தீர்க்கமாட்டோம். 

பாவ மன்னிப்பும் இரட்சிப்பும் வேறுவேறு காரியங்கள். இரட்சிப்பு எனும் புத்திரசுவிகாரமும் நித்திய ஜீவனும்  என்றோ ஒருநாள் பெற்ற பாவ மன்னிப்பு அனுபவத்தினால் கிடைப்பதல்ல; அது ஒரு தொடர் அனுபவம்.  எனவேதான் அப்போஸ்தலரான பவுல் கூறுகின்றார், "ஆவியின் முதற்பலன்களைப் பெற்ற நாமுங்கூட நம்முடைய சரீர மீட்பாகிய புத்திரசுவிகாரம் வருகிறதற்குக் காத்திருந்து, நமக்குள்ளே தவிக்கிறோம்." ( ரோமர் 8 : 23 ) ஆம் அது காத்திருந்து, தவித்து பெறவேண்டிய அனுபவம்.

வெறுமனே தேவன்மேல் விசுவாசம் கொள்வதல்ல, அந்த விசுவாசம் நம்மை உறுதியுடன் நிலைநிறுத்துவதாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். ஆவிக்குரிய வாழ்வில் பல்வேறு ஏற்றத்தாழ்வுகளையும், இக்கட்டுகளையும் இன்னல்களையும் நாம் சந்திக்கவேண்டியதுண்டு. இந்த உலகத்தின் வாழ்க்கைப் பிரச்சனைகளோடு அவற்றை சகித்து நாம் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் பின்மாறிடாமல் வாழவேண்டியது அவசியம். அப்போஸ்தலரான பவுல் இப்படித் தான் பல்வேறு வாழ்க்கைப் போராட்டங்களைச்  சந்தித்து  அவைகளை மேற்கொண்ட அனுபவத்தால் நமக்குக் கூறுகின்றார்:-

"ஏனெனில் கிறிஸ்துவினிடத்தில் விசுவாசிக்கிறதற்கு மாத்திரமல்ல, அவர்நிமித்தமாகப் பாடுபடுகிறதற்கும் உங்களுக்கு அருளப்பட்டிருக்கிறது. நீங்கள் என்னிடத்திலே கண்டதும் எனக்கு உண்டென்று இப்பொழுது கேள்விப்படுகிறதுமான போராட்டமே உங்களுக்கும் உண்டு." ( பிலிப்பியர் 1 : 29, 30 )

ஆம் அன்பானவர்களே, பாவ மன்னிப்பு அனுபவத்தைப் பெற்றால் மட்டும்போதாது, தேவனுடைய அன்பிலே நம்மைக் காத்துக்கொண்டு தொடர்ந்து நாம் அதில் நிலைநிற்கவேண்டியது அவசியம். மட்டுமல்ல, நித்தியஜீவனுக்கேதுவாக நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய இரக்கத்தை நாம் பெறவேண்டும். 

சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், பாவ மன்னிப்பு அனுபவம், அதனைத் தொடர்ந்த சோதனைகளைச் சகித்து மேற்கொள்ளும் விசுவாசமான ஆவிக்குரிய வாழ்வு, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் இரக்கம் இவைகள் அனைத்துமே நம்மை   நித்தியஜீவனுக்கேதுவாக  நடத்திச்செல்ல முடியும்.

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

 

"AATHAVAN" Meditation – 1955

June 15, Monday 2026

"Keep yourselves in the love of God, waiting anxiously for the mercy of our Lord Jesus Christ to eternal life." (Jude 1:21)

Today, many people assume that as soon as they receive the experience of forgiveness of sins, they have instantly qualified for eternal life. In particular, believers from several churches that call themselves "spiritual churches" think this way. The reason is that some pastors who lead them teach them exactly that. The gospel proclamations of such people tend to be distinct; they consider themselves worthy of heaven and view everyone else as people of hell.

Beloved, the Lord Jesus Christ said that the one who endures to the end is the one who will be saved. Being saved is not a one-day experience; rather, it is a daily experience of carrying the cross. That is why, in today’s meditation verse, the Apostle Jude tells us to keep ourselves in the love of God and wait anxiously for the mercy of our Lord Jesus Christ to eternal life.

Yes, we must wait to receive Christ's mercy. This means we must live patiently, filled with the love of God. If the love of God is within us, we will not look down on anyone, nor will we judge anyone as "people of hell."

The forgiveness of sins and salvation are two different things. Adoption as sons—which is salvation—and eternal life are not obtained through a single, long-ago experience of forgiveness of sins; it is a continuous experience. That is why the Apostle Paul says:

"And not only this, but also we ourselves, having the first fruits of the Spirit, even we ourselves groan within ourselves, waiting eagerly for our adoption as sons, the redemption of our body." (Romans 8:23)

Yes, it is an experience that must be obtained by waiting and groaning.

It is not merely about having faith in God; that faith must be what establishes us firmly. In the spiritual life, we have to face various ups and downs, distresses, and hardships. Alongside the problems of this worldly life, it is essential that we endure them and live without backsliding in our spiritual walk. The Apostle Paul, having faced and overcome various such life struggles, tells us from his own experience:

"For to you it has been granted for Christ’s sake, not only to believe in Him, but also to suffer for His sake, experiencing the same conflict which you saw in me, and now hear to be in me." (Philippians 1:29-30)

Yes, beloved, it is not enough just to receive the experience of forgiveness of sins; we must keep ourselves in the love of God and continually abide in it. Not only that, we must receive the mercy of our Lord Jesus Christ for eternal life.

To put it briefly: the experience of forgiveness of sins, followed by a faithful spiritual life that endures and overcomes trials, and the mercy of the Lord Jesus Christ—all of these together will lead us toward eternal life.

✍️ Bro. M. Geo Prakash                                                                                          

🦋 Meditation verse - உபாகமம் 5 : 11 / Deuteronomy 5:11

 "ஆதவன்" தியானம் - 1954

ஜூன் 14,  ஞாயிறு 2026      

"உன் தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்தை வீணிலே வழங்காதிருப்பாயாக; கர்த்தர் தம்முடைய நாமத்தை வீணிலே வழங்குகிறவனைத் தண்டியாமல் விடார்." ( உபாகமம் 5 : 11 )

இன்றைய தியான வசனம் தேவன் வழங்கிய பத்துக்கட்டளையின் மூன்றாவது கட்டளையாகும். கர்த்தருடைய பெயர் நமது நாவில் ஒலித்துக்கொண்டிருப்பது ஆசீர்வாதமான ஒன்றாகும். எல்லா பரிசுத்தவான்களும் கர்த்தரது பெயரைப் போற்றிப் புகழ்ந்துகொண்டுதான் இருந்தார்கள். ஆனால் இன்றைய தியான வசனமானது அவருடைய பெயரை வீணாகச் சொல்லாதிருப்பாயாக என்று நமக்குக் கூறுகின்றது. மட்டுமல்ல, அப்படிக் கூறுபவனை அவர்  தண்டிக்காமல் விடமாட்டார் என்று கூறுகின்றது. இது ஏன் என்பதனை நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளவேண்டியது அவசியம். 

வீணாகச் சொல்வது என்பது, சாட்சியற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டு தேவையில்லாத இடத்தில் அல்லது தேவையில்லாத முறையில் கர்த்தரது பெயரை உச்சரித்துக் கூறுவதைக் குறிக்கின்றது. ஒரு துன்மார்க்க கிறிஸ்தவ அரசியல்வாதி லஞ்சமும் ஊழலும் செய்து பணத்தைக் குவித்துவிட்டு மக்கள்முன், "கர்த்தர் என்னை ஆசீர்வதித்துள்ளார்" என்று கூறுவதை நாம் இதற்கு  உதாரணமாகக் கூறலாம். இதனைக் கேட்கும் மக்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? கர்த்தர் துன்மார்க்கனுக்கு உதவுபவர் என்றா அல்லது தவறாக வாழ்கையினைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பவர் என்றா? இப்படிக் கர்த்தரின் பெயர் அவமானப்படுத்தப்படுவதால் அவர் தனது பெயரை வீணாகக் கூறுபவனைத் தண்டிக்காமல் விடமாட்டேன் என்கின்றார். 

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு நபர் அரசாங்க பதவியில் இருந்தார். அங்கு இருந்துகொண்டு தன்னிடம் வரும் மக்களுக்கு சுவிசேஷம் அறிவித்தலும் செய்தார். இதனைப் பலர் எதிர்த்தனர். வேலை நேரத்தில் ஏன் இவர் இப்படிச் செய்கின்றார் என்று அவருக்கு எதிராக போராட்டமும் செய்தனர்.  பல கிறிஸ்தவர்கள் அவரிடம் நீங்கள் செய்வது தவறு என்று எடுத்துக்கூறியும் அவர் எதனையும் கண்டுகொள்ளவில்லை. 

தாசில்தார் பதவியில் இருந்த அவர் ஒருமுறை லஞ்சம் வாங்கும்போது கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டார். அதனைத் தொடர்ந்து நடத்திய விசாரணையில் அவர் முறைகேடாக நிலங்களை தனது மனைவி பெயருக்கு பதிவுசெய்திருப்பதைக் கண்டுபிடித்தனர். ஆம் அன்பானவர்களே, அவர்மூலம் கிறிஸ்துவின்பெயர் பிற மக்கள் மத்தியில் அவமானமடைந்தது. சாட்சியற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்த இவர்  கிறிஸ்துவின் பெயரை மக்களிடம் உச்சரிப்பதை நிறுத்தியிருந்தால் கிறிஸ்துவின் பெயர்  அவமானமடைந்திருக்காது அல்லவா?

இதுபோல பல உதாரணங்களைக் கூறலாம். சாட்சியற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டு எப்போதும், "ஸ்தோத்திரம், அல்லேலூயா" என்று கூறிக்கொண்டு வாழும் பலரை நாம் நமது  வாழ்விலும் ஊர்களிலும் சந்தித்திருக்கலாம். இத்தகைய மனிதர்கள் தங்களது வாழ்க்கையினை மாற்றிக்கொள்ள தேவன் அறிவுறுத்துகின்றார்.   

ஒரு மூன்றாம்தர அரசியல் தலைவர் ஒருவேளை மற்றவர்கள் தங்களைப் புகழ்வதை விரும்பலாம். ஆனால் தேவன் அப்படிப்பட்டவரல்ல,  அவர் தகுதியற்றவர்கள் தன்னைப் புகழ்வதை விரும்புவதில்லை. தனது பெயரை அவர்கள் உச்சரிப்பதையும் அவர் விரும்புவதில்லை. திருட்டு வழக்கில் கைதுசெய்யப்பட்ட ஒருவன் காவல்துறையினர் கைதுசெய்தபோது பிரபல நீதிபதியின் பெயரைக் குறிப்பிட்டு நான் அவரது மகன் என்று கூறினால் அது அந்த நீதிபதிக்கு எவ்வளவு பெரிய அவமானம்!!

கிறிஸ்துவின் பெயரை நாம் அறிக்கையிடவேண்டுமானால் முதலில் அதற்கேற்ற வாழ்க்கை வாழவேண்டியது அவசியம். முதலில் சாட்சியுள்ள ஒரு வாழ்க்கை வாழ்வோம். அப்போது நாம் அறிவிக்காமலே கிறிஸ்து அறிவிக்கப்படுவார். அப்படி இல்லையானால் இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றபடி, கர்த்தர் தம்முடைய நாமத்தை வீணிலே வழங்குகிறவனைத் தண்டியாமல் விடமாட்டார்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் 

"AATHAVAN" Meditation - 1954

June 14, Sunday 2026

"You shall not take the name of the Lord your God in vain, for the Lord will not leave him unpunished who takes His name in vain." — Deuteronomy 5:11 (NASB)

Today's meditation verse is the third commandment given by God. Having the name of the Lord constantly on our lips is a beautiful blessing. All the saints have always praised and magnified His name. However, today’s verse admonishes us not to use His name in vain. Furthermore, it warns us that He will not leave the one who does so unpunished. It is vital for us to understand clearly why this is so.

To take His name "in vain" means to utter or invoke the Lord's name in unnecessary places or in improper ways while living a life devoid of a true Christian testimony. As an example, we can look at a wicked Christian politician who amasses wealth through bribery and corruption, and then stands before the public saying, "The Lord has blessed me." What will people think when they hear this? Will they think that the Lord helps the wicked, or that He turns a blind eye to a sinful life? Because the Lord's name is dishonoured in this manner, He declares that He will not leave the one who takes His name in vain unpunished.

I knew a person who held a government office. While working there, he would share the Gospel with the people who came to see him. Many opposed this. They even protested against him, questioning why he was doing this during working hours. Although many Christians pointed out to him that what he was doing was wrong, he ignored them all.

Later, while serving in the position of a Tahsildar (revenue officer), he was caught red-handed accepting a bribe. The subsequent investigation revealed that he had illegally registered lands in his wife's name. Yes, dearly beloved, through him, the name of Christ was brought to shame among non-believers. If only he had refrained from proclaiming the name of Christ to the people while living a life without a proper testimony, the name of Christ would not have been dishonoured, would it?

We can point to many such examples. In our own lives and towns, we may have encountered many people who constantly say, "Stothram (Praise the Lord), Hallelujah," yet live a life entirely lacking a true testimony. God admonishes such individuals to transform their lives.

A third-rate politician might delight in being praised by just anyone. But God is not like that; He does not desire praise from those who are unworthy. He does not even want them uttering His name. If a man arrested in a theft case claim to the police, "I am the son of a prominent judge," what a massive dishonour that brings to the judge!

If we are to confess the name of Christ, it is essential that we first live a life worthy of that confession. Let us first live a life of true testimony. When we do, Christ will be revealed even without our spoken proclamation. Otherwise, as today’s meditation verse warns, the Lord will not leave him unpunished who takes His name in vain.

✍️ Bro. M. Geo Prakash