Love that grows in knowledge and discernment - Philippians 1:9 /அறிவிலும் பகுத்தறிவிலும் வளர்கின்ற அன்பு - பிலிப்பியர் 1:9

                          -Sr. Amutha ICM

“That your love may increase ever more in knowledge and every kind of perception.”

St. Paul prays for three graces: growing love, true knowledge, and spiritual discernment.

Love must keep growing. Jesus commands us to love one another as He has loved us (John 13:34). His love reaches beyond friends and those who love us in return, even embracing our enemies (Matthew 5:44). Therefore, we must ask not simply whether we love, but whether our love is becoming more like the self-giving love of Christ.

Love must grow in knowledge. Biblical knowledge is more than knowing about God; it is coming to know Him through a living relationship. As we grow in knowing Christ, we learn to see others with His compassion rather than judge them by their weaknesses. As Paul reminds us, “Knowledge puffs up, but love builds up” (1 Corinthians 8:1). True knowledge must lead us towards greater love.

Love must be guided by discernment. Paul prays that the Philippians may recognise what truly matters (Philippians 1:10). Discernment helps us distinguish between what pleases us and what pleases God. Even when speaking the truth, we are called to speak it in love (Ephesians 4:15). Our words and actions should build up others, not wound them.

These three graces belong together. Love gives warmth to knowledge; knowledge deepens our understanding; and discernment guides our love towards the good.  The deeper we know Christ, the more we learn to love as He loves. The more we love, the more we desire to understand others. And the more we grow in discernment, the better we become at expressing that love in ways that bring life, healing, and unity.

Paul's prayer is ultimately a prayer for transformation. He wants our hearts to grow, our understanding to deepen, and our choices to reflect Christ. Christian maturity is seen in how our love changes the way we understand people, make decisions, and live together. Amen.

அறிவிலும் பகுத்தறிவிலும் வளர்கின்ற அன்பு (பிலிப்பியர் 1:9)

“உங்கள் அன்பு அறிவிலும், எல்லாவிதமான நுண்ணறிவிலும் இன்னும் அதிகமதிகமாக வளர வேண்டும் என்று வேண்டுகிறேன்.”

புனித பவுல் இங்கே மூன்று அருள்களுக்காக வேண்டுகிறார்: வளருகின்ற அன்பு, உண்மையான அறிவு, சரியானதைத் தேர்ந்து கொள்ளும் பகுத்தறிவு.

அன்பு தொடர்ந்து வளர வேண்டும். இயேசு நம்மை ஒருவர் மற்றவரை அவர் நம்மீது அன்புகூர்ந்ததுபோல அன்புகூரச் சொல்கிறார் (யோவான் 13:34). நம்மை நேசிப்பவர்களை மட்டுமல்ல, நமக்குத் தீங்கு செய்பவர்களையும் அன்பு செய்ய அழைக்கிறார் (மத்தேயு 5:44). எனவே, நாம் அன்பு செய்கிறோமா என்பது மட்டுமல்ல, கிறிஸ்துவைப் போலத் தியாகம் செய்யும் அன்பில் வளர்கிறோமா என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும்.

அன்பு உண்மையான அறிவோடு வளர வேண்டும். கடவுளைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வது மட்டும் போதாது; அவரோடு நெருக்கமான உறவில் வாழ்ந்து அவரை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். கிறிஸ்துவை ஆழமாக அறியும்போது, மற்றவர்களின் குறைகளை மட்டும் பார்க்காமல், அவர்களைக் கிறிஸ்துவின் இரக்கத்தோடு பார்க்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம். “அறிவு இறுமாப்பைத் தரும்; அன்போ கட்டியெழுப்பும்” (1 கொரிந்தியர் 8:1) என்று பவுல் நினைவூட்டுகிறார். உண்மையான அறிவு நம்மை அதிகமாக அன்பு செய்யத் தூண்ட வேண்டும்.

அன்பு சரியான பகுத்தறிவால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். எது உண்மையில் சிறந்தது என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று பவுல் வேண்டுகிறார் (பிலிப்பியர் 1:10). நமக்குப் பிடித்ததைச் செய்வதற்கும், கடவுளுக்கு உகந்ததைச் செய்வதற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை அறிய பகுத்தறிவு உதவுகிறது. உண்மையைச் சொன்னாலும் அன்போடு சொல்ல வேண்டும் (எபேசியர் 4:15). நம்முடைய வார்த்தைகளும் செயல்களும் மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தாமல், அவர்களைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும்.

இந்த மூன்றும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தவை. அன்பு அறிவுக்கு உயிர் கொடுக்கிறது; அறிவு நம்முடைய புரிதலை ஆழப்படுத்துகிறது; பகுத்தறிவு நம் அன்பைச் சரியான வழியில் வெளிப்படுத்த உதவுகிறது.

கிறிஸ்தவ வாழ்வில் முதிர்ச்சி என்பது நாம் எவ்வளவு தெரிந்துவைத்து இருக்கிறோம் என்பதில் மட்டும் இல்லை; நம் அன்பு மற்றவர்களை எப்படிப் புரிந்துகொள்ளவும், முடிவுகளை எடுக்கவும், ஒன்றிணைந்து வாழவும் உதவுகிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது. கிறிஸ்துவை இன்னும் ஆழமாக அறியும்போது, அவரைப் போல அன்பு செய்யவும், மற்றவர்களின் வாழ்வில் குணப்படுத்துதலையும் ஒற்றுமையையும் உருவாக்கவும் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

ஆண்டவரே, எங்கள் அன்பு நாளுக்கு நாள் வளரவும், உம்மை ஆழமாக அறியவும், மற்றவர்களை உமது அன்போடு புரிந்துகொண்டு வாழவும் எங்களுக்கு அருள் தாரும். ஆமென்.

Sr.அமுதா ICM

🍒 Stand firm in the Lord - Ephesians 6:10–20 / ஆண்டவரில் உறுதியாய் நில்லுங்கள் - எபேசியர் 6:10–20

                   
                        - Sr. Amutha, ICM

1. Our Battle — Against What? (Ephesians 6:10–12)

St. Paul writes: “For our struggle is not with flesh and blood, but with the principalities, with the powers, with the world rulers of this present darkness, with the evil spirits in the heavens.-”

Paul reminds us that our struggle is deeper than conflicts between people. He describes the spiritual forces that oppose God's truth, love, justice, and peace.

A) The Principalities — Evil in Our Thinking Pride, jealousy, and prejudice can blind us to our weaknesses. The battle begins in our hearts. Do we allow Christ's truth to guide our thinking?

B) The Powers — Evil in the Misuse of Authority When we use our position to control, silence, or favour others, power becomes an instrument of harm. God gives us authority to serve, not to dominate.

C) The World Rulers of This Present Darkness —Evil We Accept as Normal When injustice, division, and dishonesty become common, we may take sides or remain silent. What we tolerate today may become the darkness we live in tomorrow.

D) The Evil Spirits in the Heavens — The Hidden Spiritual Struggle

Temptation, fear, and resentment can weaken our faith and draw us away from God and one another.

Our struggle is not against people, but against the evil that works through pride, jealousy, division, and hatred. The real battle is to resist whatever destroys God's truth, love, and unity in our hearts.

2. The Armour of God — How Do We Fight? (Ephesians 6:13–17)

Belt of Truth: Choose honesty and integrity, even when lying seems easier.

Breastplate of Righteousness: Choose what is right, even when it is difficult or goes unnoticed.

Shoes of the Gospel of Peace: Heal divisions rather than create anger, gossip, and conflict.

Shield of Faith: Trust God when fear, doubt, disappointment, and temptation threaten your faith.

Helmet of Salvation: Let the hope of God's saving love protect you from despair.

Sword of the Spirit — The Word of God: Let God's Word help you recognise falsehood, resist temptation, and make faithful choices.

God's armour is not merely something we pray about; it is something we practise. When anger rises, choose patience; when tempted, choose what is right; when hurt, choose forgiveness. We stand firm not by our own strength, but by God's power working in us.

3. Paul's Witness in Chains — How Do We Stand Firm? (Ephesians 6:18–20) 

Though imprisoned, Paul asks not for his chains to be removed, but for the courage to proclaim the Gospel. His body is bound, but the Word of God cannot be imprisoned. Paul challenges us to witness to Christ even when we face criticism, misunderstanding, or difficulties. Prayer in the Spirit gives us courage to speak the truth with love and remain faithful. The chains may bind the messenger, but they cannot bind the Gospel.

Ephesians 6:10–20 calls us to recognise the evil we must resist, practise God's armour in our daily lives, and courageously witness to Christ.Our victory is not in defeating people, but in standing firm in God's truth and love.

ஆண்டவரில் உறுதியாய் நில்லுங்கள் (எபேசியர் 6:10–20)

1. நம்முடைய போராட்டம் யாருக்கு எதிராக? (எபேசியர் 6:10–12)

புனித பவுல் கூறுகிறார்: “நம்முடைய போராட்டம் மனிதர்களுக்கு எதிரானது அல்ல; ஆட்சியாளர்களுக்கும் அதிகாரங்களுக்கும், இந்த இருளுலகின் ஆற்றல்களுக்கும், விண்ணுலகிலுள்ள தீய ஆவிகளுக்கும் எதிரானது.”

நம்முடைய போராட்டம் மனிதர்களுக்கு இடையிலான சண்டையைவிட ஆழமானது. கடவுளின் உண்மை, அன்பு, நீதி, அமைதி ஆகியவற்றுக்கு எதிராகச் செயல்படும் தீமையை நாம் எதிர்க்க வேண்டும்.

- ஆட்சியாளர்கள் – நம் சிந்தனையில் செயல்படும் தீமை: ஆணவம், பொறாமை, பாரபட்சம் ஆகியவை நம்முடைய குறைகளை உணரவிடாமல் தடுக்கின்றன. கிறிஸ்துவின் உண்மை நம் சிந்தனையை வழிநடத்துகிறதா?

- அதிகாரங்கள் – அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துதல்: பிறரைக் கட்டுப்படுத்தவும், அவர்களுடைய குரலை அடக்கவும் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துகிறோமா? கடவுள் அதிகாரத்தை வழங்குவது பிறருக்குச் சேவை செய்யவே; அவர்களை அடக்குவதற்கு அல்ல.

- இருளுலகின் ஆற்றல்கள் – தீமையைச் சாதாரணமாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல்: அநீதியும் பிரிவினையும் பொய்மையும் சாதாரணமாகிவிட்டால், நாம் அவற்றை எதிர்க்காமல் இருக்கலாம். இன்று நாம் பொறுத்துக்கொள்ளும் தீமை நாளை நம் வாழ்க்கையையே இருளாக்கிவிடும்.

- தீய ஆவிகள் – மறைமுகமான ஆன்மிகப் போராட்டம்: சோதனைகள், பயம், மனக்கசப்பு ஆகியவை நம் நம்பிக்கையைப் பலவீனப்படுத்தி, கடவுளிடமிருந்தும் ஒருவரிடமிருந்தும் மற்றவரிடமிருந்தும் நம்மைப் பிரிக்கலாம்.

நம்முடைய எதிரி மனிதர்கள் அல்ல; நமக்குள் செயல்படும் ஆணவம், பொறாமை, வெறுப்பு, பிரிவினை போன்ற தீமைகளே.

2. கடவுளின் படைக்கலம் – நாம் எப்படிப் போராடுவது? (எபேசியர் 6:13–17) புனித பவுல் கடவுள் தரும் படைக்கலங்களை அணிந்துகொள்ள அழைக்கிறார்.

- உண்மையின் இடைக்கச்சை: பொய் சொல்வது எளிதாக இருந்தாலும் உண்மையையும் நேர்மையையும் தேர்ந்தெடுப்போம்.

- நீதியின் மார்புக்கவசம்: யாரும் பார்க்காவிட்டாலும் சரியானதையே செய்வோம்.

- அமைதியின் நற்செய்திக்கான காலணி: கோபம், புறணி, சண்டை ஆகியவற்றை வளர்க்காமல், பிரிந்த உறவுகளைச் சரிசெய்வோம்.

- நம்பிக்கையின் கேடயம்: பயம், சந்தேகம், ஏமாற்றம், சோதனை ஆகியவை வரும்போதும் கடவுளை நம்புவோம்.

- மீட்பின் தலைக்கவசம்: கடவுளின் மீட்பளிக்கும் அன்பில் நம்பிக்கை வைத்து, மனச்சோர்வுக்கு இடம்கொடுக்காமல் வாழ்வோம்.

- தூய ஆவியின் வாள் – கடவுளின் வார்த்தை: இறைவார்த்தையின் வழியாகப் பொய்யை உணர்ந்து, சோதனைகளை எதிர்த்து, நம்பிக்கையுடன் சரியான முடிவுகளை எடுப்போம்.

 கடவுளின் படைக்கலம் என்பது செபத்தில் மட்டும் நினைத்துக் கொள்வது அல்ல; அன்றாட வாழ்வில் கடைப்பிடிப்பது. கோபம் வரும்போது பொறுமையையும், காயப்படுத்தப் பட்டபோது மன்னிப்பையும், சோதனை வரும்போது சரியானதையும் தேர்ந்தெடுப்போம். நம்முடைய சொந்த வலிமையால் அல்ல; நமக்குள் செயல்படும் கடவுளின் வல்லமையால் நாம் உறுதியாக நிற்க முடியும்.

 3. சங்கிலிகளிலும் பவுலின் சாட்சி – நாம் எப்படித் துணிவுடன் நிற்பது? (எபேசியர் 6:18–20)

    சிறையில் இருந்தபோதும், புனித பவுல் தன்னுடைய சங்கிலிகள் நீங்க வேண்டும் என்று மட்டும் கேட்கவில்லை. நற்செய்தியைத் துணிவுடன் அறிவிக்கத் தேவையான வலிமையைக் கேட்டார். அவருடைய உடலைச் சங்கிலிகள் கட்டியிருந்தாலும், கடவுளின் வார்த்தையைக் கட்டிப்போட முடியவில்லை.

நாமும் விமர்சனங்களையும் தவறான புரிதல்களையும் சிரமங்களையும் சந்திக்கலாம். ஆனாலும், செபத்தின் வழியாகத் தூய ஆவியின் வலிமையைப் பெற்று, அன்போடு உண்மையைப் பேசி, நம் வாழ்வால் கிறிஸ்துவுக்குச் சாட்சியாக இருக்க வேண்டும். சங்கிலிகள் நற்செய்தியை அறிவிப்பவரைக் கட்டலாம்; ஆனால் நற்செய்தியைக் கட்ட முடியாது.*

எபேசியர் 6:10–20 நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது: தீமையை அடையாளம் கண்டு எதிர்ப்போம்; கடவுளின் படைக்கலங்களை அன்றாட வாழ்வில் பயன்படுத்துவோம்; துணிவுடன் கிறிஸ்துவுக்குச் சாட்சிகளாக வாழ்வோம்.

நம்முடைய வெற்றி பிறரைத் தோற்கடிப்பதில் இல்லை; கடவுளின் உண்மையிலும் அன்பிலும் உறுதியாக நிலைத்து, அமைதியையும் ஒற்றுமையையும் வளர்ப்பதில்தான் இருக்கிறது.

Sr.அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 4 : 3 / 2 Corinthians 4:3

🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2091 - நாள் :- 30.10.2026

"எங்கள் சுவிசேஷம் மறைபொருளாயிருந்தால், கெட்டுப்போகிறவர்களுக்கே அது மறைபொருளாயிருக்கும்." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 3 )

தேவன் தனக்கு வெளிப்படுத்திய சுவிசேஷத்தை அப்போஸ்தலராகிய பவுல் மக்களுக்கு அறிவித்து வந்தார். தேவன் தனக்கு அறிவித்தவற்றையே தனது நிரூபங்களில் எழுதினார். ஆனால், அவரது சுவிசேஷம் பலரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. பலருக்குப் புரியவில்லை. பவுல் எழுதியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்கள் அவற்றை தங்களது மனித அறிவுக்கேற்ப புரட்டி சத்தியத்தை மக்கள் அறியாதபடி செய்தனர். 

இதனாலேயே  பவுலின் எழுத்துக்களைக்குறித்துக் கூறும்போது  அப்போஸ்தலரான பேதுரு,   "எல்லா நிருபங்களிலும் இவைகளைக் குறித்துப் பேசியிருக்கிறான்; அவன் சொன்னவைகளில் சில காரியங்கள் அறிகிறதற்கு அரிதாயிருக்கிறது; கல்லாதவர்களும் உறுதியில்லாதவர்களும் மற்ற வேதவாக்கியங்களைப் புரட்டுகிறதுபோலத் தங்களுக்குக் கேடுவரத்தக்கதாக இவைகளையும் புரட்டுகிறார்கள்." ( 2 பேதுரு 3 : 16 ) என்று கூறுகின்றார். 

இது ஏன் இப்படி இருக்கின்றது என்பது குறித்து அப்போஸ்தலரான பவுல், "தேவனுடைய சாயலாயிருக்கிற கிறிஸ்துவின் மகிமையான சுவிசேஷத்தின் ஒளி, அவிசுவாசிகளாகிய அவர்களுக்குப் பிரகாசமாயிராதபடிக்கு, இப்பிரபஞ்சத்தின் தேவனானவன் அவர்களுடைய மனதைக் குருடாக்கினான்." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 4 ) என்று கூறுகின்றார். அதாவது, மக்கள் சத்தியத்தை அறியாதபடிக்கு இந்த உலகத்தின் அதிபதியாகிய சாத்தான் அவர்களது மனக்கண்களைக் குருடாக்கிவிட்டான் எனவே அவை அவர்களுக்குப் புரியாத மறைபொருளாய் இருக்கின்றது  என்கின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, கெட்டுப்போகிறவர்களுக்கே சுவிசேஷ உண்மைகள்  மறைபொருளாக இருக்கும். காரணம், மனிதர்கள் பொதுவாகத் தங்களது ஜென்ம சுபாவத்தை மாற்றிக்கொள்ளவும் தேவனுக்குரிய ஆவிக்குரிய சத்தியங்களை அறிவதற்கும்  ஆர்வமற்றவர்களாக இருக்கின்றனர். இதனையே அவர், "ஜென்மசுபாவமான மனுஷனோ தேவனுடைய ஆவிக்குரியவைகளை ஏற்றுக்கொள்ளான்; அவைகள் அவனுக்குப் பைத்தியமாகத் தோன்றும்; அவைகள் ஆவிக்கேற்றபிரகாரமாய் ஆராய்ந்து நிதானிக்கப்படுகிறவைகளானதால், அவைகளை அறியவுமாட்டான்." ( 1 கொரிந்தியர் 2 : 14 ) என்று கூறுகின்றார். 

தேவனுக்குரியவைகளை அறிந்துகொள்ள நமக்கு தேவ ஆவியானவரின் துணை தேவை. மனித ஆவியால் ஆவிக்குரியவற்றை அறிந்துகொள்ள முடியாது. ஆம், "மனுஷனிலுள்ள ஆவியேயன்றி மனுஷரில் எவன் மனுஷனுக்குரியவைகளை அறிவான்? அப்படிப்போல, தேவனுடைய ஆவியேயன்றி, ஒருவனும் தேவனுக்குரியவைகளை அறியமாட்டான்." ( 1 கொரிந்தியர் 2 : 11 )

எனவே அன்பானவர்களே, சுவிசேஷ சத்தியங்களை அறிந்துகொள்ள முதலில் நாம் ஆர்வம் கொள்ளவேண்டும். நமது மனித எண்ணங்கள் ஆசைகள் இவற்றுக்கு முன்னுரிமை கொடாமல் தேவ ஆவியானவர் நமக்கு சத்தியத்தைப் புரியவைக்க இடம்தரவேண்டும். கிறிஸ்துவின்  சுவிசேஷம் மறைபொருளாயிருந்தால், கெட்டுப்போகிறவர்களுக்கே அது மறைபொருளாயிருக்கும்; சத்தியத்தை அறிய விரும்பும் ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு அது எப்போதுமே மறைபொருளாய் இராது. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

No. 2091 – Date: 30.10.2026

“But if our gospel is veiled, it is veiled to those who are perishing.” (2 Corinthians 4:3, NASB)

The apostle Paul proclaimed to the people the Gospel that God had revealed to him. He wrote in his epistles only the things that God had made known to him. However, many people could not accept his Gospel, and many failed to understand it. Those who could not understand Paul’s writings distorted them according to their own human reasoning, thereby preventing people from knowing the truth.

For this very reason, when speaking about Paul’s writings, the apostle Peter says:

“...in which are some things that are hard to understand, which the untaught and unstable distort, as they do also the rest of the Scriptures, to their own destruction.” (2 Peter 3:16, NASB)

The apostle Paul explains why this happens:

“...the god of this world has blinded the minds of the unbelieving so that they will not see the light of the gospel of the glory of Christ, who is the image of God.” (2 Corinthians 4:4, NASB)

In other words, Satan, the ruler of this world, has blinded the eyes of people’s hearts so that they cannot know the truth. Consequently, the Gospel remains a mystery to them, and they fail to understand it.

Yes, dear beloved ones, the truths of the Gospel remain veiled to those who are perishing. The reason is that people are generally unwilling to change their natural disposition or to understand the spiritual truths of God. Paul explains this as follows:

“But a natural person does not accept the things of the Spirit of God, for they are foolishness to him; and he cannot understand them, because they are spiritually discerned.” (1 Corinthians 2:14, NASB)

We need the help of the Spirit of God to understand the things of God. The human spirit alone cannot comprehend spiritual truths. Indeed, Paul says:

“For who among people knows the thoughts of a person except the spirit of the person that is in him? So also the thoughts of God no one knows, except the Spirit of God.” (1 Corinthians 2:11, NASB)

Therefore, dear beloved ones, we must first develop a genuine desire to understand the truths of the Gospel. Instead of giving priority to our own human thoughts and desires, we must allow the Spirit of God to enlighten us and help us understand the truth.

If the Gospel of Christ remains veiled, it is veiled to those who are perishing. But for those who sincerely desire to know the truth, the Gospel need never remain a mystery.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - 2 കൊരിന്ത്യർ 4:3

 🌅 ആതവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2091 – തീയതി: 30.10.2026

“ഞങ്ങളുടെ സുവിശേഷം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ നശിച്ചുപോകുന്നവർക്കത്രേ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.” (2 കൊരിന്ത്യർ 4:3)

ദൈവം തനിക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്ത സുവിശേഷം അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ജനങ്ങളോട് പ്രസംഗിച്ചുവന്നു. ദൈവം തനിക്ക് അറിയിച്ചുകൊടുത്ത കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ എഴുതിയത്. എന്നാൽ, അനേകർക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുവിശേഷം അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പലർക്കും അത് മനസ്സിലാക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല. പൗലോസ് എഴുതിയ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നവർ സ്വന്തം മാനുഷിക ബുദ്ധിക്കനുസരിച്ച് അവയെ വളച്ചൊടിക്കുകയും അതുവഴി ജനങ്ങൾ സത്യം അറിയാതിരിക്കത്തക്കവിധം പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അപ്പൊസ്തലനായ പത്രോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

“...അവയിൽ ഗ്രഹിപ്പാൻ പ്രയാസമുള്ളതു ചിലതുണ്ട്; അറിവില്ലാത്തവരും അസ്ഥിരന്മാരുമായവർ മറ്റു തിരുവെഴുത്തുകളെപ്പോലെ അവയെയും തങ്ങളുടെ നാശത്തിനായി വളച്ചൊടിക്കുന്നു.” (2 പത്രോസ് 3:16)

ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു:

“...ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായ ക്രിസ്തുവിന്റെ തേജസ്സുള്ള സുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രകാശം അവർക്കു പ്രകാശിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന് ഈ ലോകത്തിന്റെ ദൈവം അവിശ്വാസികളുടെ മനസ്സ് കുരുടാക്കി.” (2 കൊരിന്ത്യർ 4:4)

അതായത്, മനുഷ്യർ സത്യം അറിയാതിരിക്കേണ്ടതിന് ഈ ലോകത്തിന്റെ അധിപനായ സാത്താൻ അവരുടെ മനക്കണ്ണുകളെ കുരുടാക്കിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സുവിശേഷസത്യങ്ങൾ അവർക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രഹസ്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

അതെ, പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, നശിച്ചുപോകുന്നവർക്കു മാത്രമാണ് സുവിശേഷസത്യങ്ങൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നത്. മനുഷ്യർ പൊതുവേ തങ്ങളുടെ ജന്മസിദ്ധമായ സ്വഭാവം മാറ്റുന്നതിനോ ദൈവികമായ ആത്മീയസത്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനോ താൽപര്യം കാണിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇതിന്റെ കാരണം. ഇതിനെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

“എന്നാൽ പ്രാകൃതമനുഷ്യൻ ദൈവാത്മാവിന്റെ ഉപദേശം കൈക്കൊള്ളുന്നില്ല; അത് അവനു ഭോഷത്തം ആകുന്നു; ആത്മികമായി വിവേചിക്കേണ്ടതാകയാൽ അത് അവനു ഗ്രഹിപ്പാൻ കഴിയുന്നതുമല്ല.” (1 കൊരിന്ത്യർ 2:14)

ദൈവികകാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് നമുക്ക് ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സഹായം ആവശ്യമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവുകൊണ്ടു മാത്രം ആത്മീയസത്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയുകയില്ല. അതെ, പൗലോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

“മനുഷ്യനിലുള്ള ആത്മാവല്ലാതെ മനുഷ്യനിലുള്ളതു മനുഷ്യരിൽ ആർ അറിയുന്നു? അങ്ങനെ ദൈവത്തിലുള്ളതു ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവല്ലാതെ ആരും അറിയുന്നില്ല.” (1 കൊരിന്ത്യർ 2:11)

അതിനാൽ, പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, സുവിശേഷസത്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ നാം ആദ്യം ആത്മാർത്ഥമായ ആഗ്രഹം വളർത്തിയെടുക്കണം. നമ്മുടെ മാനുഷികചിന്തകൾക്കും ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും മുൻഗണന നൽകാതെ, ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മെ സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കാനും അത് മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കാനും നാം ഇടം നൽകണം.

ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് നശിച്ചുപോകുന്നവർക്കത്രേ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ സത്യം അറിയാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് സുവിശേഷം ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കാനാകാത്ത രഹസ്യമായി തുടരേണ്ടതില്ല.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 3 : 15 -16 / 2 Corinthians 3:15–16

🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2090 - நாள் :- 29.10.2026

"மோசேயின் ஆகமங்கள் வாசிக்கப்படும்போது, இந்நாள்வரைக்கும் முக்காடு அவர்கள் இருதயத்தின்மேல் இருக்கிறதே. அவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, அந்த முக்காடு எடுபட்டுப்போகும்." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 15 -16 )

மோசே சீனாய் மலையில் நாற்பதுநாள் அப்பம் புசியாமலும் தண்ணீர் குடியாமலும் இரவும் பகலும் நாற்பதுநாள் கர்த்தரோடு இருந்து, பத்துக்கட்டளைகள் எழுதப்பட்ட கற்பலகைகளைக் கையில் எடுக்துக்கொண்டு இறங்கிவந்தார் (யாத்திராகமம்  34:28) "மோசே சாட்சிப் பலகைகள் இரண்டையும் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, சீனாய் மலையிலிருந்து இறங்குகிறபோது, தன்னோடே அவர் பேசினதினாலே தன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதை அவன் அறியாதிருந்தான்." ( யாத்திராகமம் 34 : 29 ) என்று வாசிக்கின்றோம். கர்த்தர் மோசேயோடு பேசியதால் அவரது முகம் பிரகாசித்தது. 

இஸ்ரவேல் மக்களால் மோசேயின் முகத்தைப் பார்க்கமுடியாதபடி  அவரது முகத்தின் ஒளி அவ்வளவு பிரகாசமாக இருந்தது. எனவே, மோசே தனது முகத்தை ஒரு துணியினால் முக்காடாகப் போட்டு மூடிக்கொண்டார். ஆம்,  "இஸ்ரவேல் புத்திரர் அவன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதைக் கண்டார்கள். மோசே அவரோடே பேசும்படிக்கு உள்ளே பிரவேசிக்கும்வரைக்கும், முக்காட்டைத் திரும்பத் தன் முகத்தின்மேல் போட்டுக்கொள்ளுவான்." ( யாத்திராகமம் 34 : 35 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

அதன்பின்னர் பழைய ஏற்பாடு வாசிக்கப்படும்போதெல்லாம் அதனை வாசிப்பவர்கள்  முக்காடு போட்டுக்கொள்வார்கள். இந்தச் சம்பவத்தை அப்போஸ்தலரான பவுல் நினைவுகூர்ந்து இன்றைய தியான வசனத்தில் குறிப்பிடுகின்றார். இப்படி முக்காடு போடுவதை அவர் அடிமைத்தனத்தின் அடையாளமாகக் குறிப்பிடுகின்றார்.  ஒரு தகப்பனிடம் பேசுவதற்கு முக்காடு எதற்கு? பாவ அடிமைத்தனம் இருப்பதால் அவர்களால் கர்த்தரது முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால், அவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, அந்த முக்காடு எடுபட்டுப்போகும் என்று இன்றைய தியான வசனத்தில் அவர் குறிப்பிடுகின்றார்.  

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் கர்த்தரிடம் திரும்பும்போது பாவ அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுகின்றோம். "கர்த்தரே ஆவியானவர்; கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே விடுதலையுமுண்டு." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 17 ) கர்த்தரின் விடுதலையின் ஆவியாவானவர் நம்மில் வரும்போது நாம் முக்காடு போடவேண்டிய அவசியமில்லை. 

அன்று மோசேயின் முகம் பிரகாசித்ததைப்போல தேவன் நம்மையும்  இன்று பிரகாசிக்கச் செய்கின்றார். அது இயேசு கிறிஸ்துவால் நமக்குக் கிடைக்கும் மேலான கிருபை. நாம் கிறிஸ்துவிடம் திரும்பும்போது நமது இருதயங்களில் அந்த மகிமையின் ஒளி பிரகாசிக்கும். "இருளிலிருந்து வெளிச்சத்தைப் பிரகாசிக்கச்சொன்ன தேவன் இயேசுகிறிஸ்துவின் முகத்திலுள்ள தமது மகிமையின் அறிவாகிய ஒளியைத் தோன்றப்பண்ணும்பொருட்டாக, எங்கள் இருதயங்களிலே பிரகாசித்தார்." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 6 )

அன்று மோசேயின் முகத்தின் ஒளியினைக் கண்களால் பார்க்க முடியாமல் இஸ்ரவேல் மக்கள் முக்காடு போட்டுகொண்டார்கள். ஆனால் இன்று நமது இருதயத்தில் பிரகாசிக்கும் கிறிஸ்துவின் ஒளி அப்படி முக்காடுபோட்டு மறைக்கவேண்டிய ஒளியல்ல. அந்த லி மக்களை நம்மிடம் கவர்ந்து இழுக்கும் ஆற்றல் கொண்டதாக இருக்கின்றது.  பூச்சிகள் எப்படி விளக்கின் ஒளியால் கவரப்படுகின்றதோ அதுபோல நம்மிலுள்ள கிறிஸ்துவின் ஒளி மற்றவர்களை நம்மிடம் கொண்டு சேர்க்கும். 

எனவேதான் இயேசு கிறிஸ்துக்  கூறினார், "நீங்கள் உலகத்துக்கு வெளிச்சமாயிருக்கிறீர்கள்; மலையின்மேல் இருக்கிற பட்டணம் மறைந்திருக்கமாட்டாது." ( மத்தேயு 5 : 14 ) ஆம் அன்பானவர்களே, நம்மை அடிமைப்படுத்தியிருக்கும் பாவ முக்காட்டை கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் நீக்கும்போது மட்டுமே  நாம் உலகிற்கு வெளிச்சமாக மாறி மற்றவர்களை கிறிஸ்துவிடம் சேர்க்கின்றவர்களாக மாறமுடியும். நாம் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, நமது முக்காடு எடுபட்டுப்போகும். எனவே நமது பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிட்டு அவை அவரது பரிசுத்த இரத்தத்தால் கழுவப்பட வேண்டுதல் செய்வோம்.  கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே பாவ விடுதலையுமுண்டு.

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2090 – Date: 29.10.2026

“But to this day whenever Moses is read, a veil lies over their hearts; but whenever someone turns to the Lord, the veil is taken away.” (2 Corinthians 3:15–16, NASB)

Moses spent forty days and forty nights with the Lord on Mount Sinai, without eating bread or drinking water. He came down carrying the stone tablets on which the Ten Commandments had been written (Exodus 34:28). We read, “When Moses was coming down from Mount Sinai (and the two tablets of the testimony were in Moses’ hand as he was coming down from the mountain), Moses did not know that the skin of his face shone because of his speaking with Him” (Exodus 34:29, NASB). Moses’ face shone because he had spoken with the Lord.

The radiance of Moses’ face was so intense that the Israelites could not look at him. Therefore, Moses covered his face with a veil. Yes, we read that “when Moses had finished speaking with them, he would put a veil over his face” (Exodus 34:33, NASB). Whenever he went in before the Lord to speak with Him, he removed the veil; when he came out and spoke to the Israelites, they saw that his face was shining. Afterward, he would put the veil over his face again (Exodus 34:34–35).

Later, whenever the Old Testament Scriptures were read, a veil remained over the hearts of those who read them without understanding their true significance. The Apostle Paul recalls this incident and refers to it in today’s meditation verse. He uses the veil as a symbol of bondage. Why should anyone need a veil when approaching a loving Father? The bondage of sin prevents people from truly seeing the Lord and understanding His glory. But Paul declares that whenever they turn to the Lord, the veil is taken away.

Yes, dear beloved, when we turn to the Lord, we are set free from the bondage of sin. “Now the Lord is the Spirit, and where the Spirit of the Lord is, there is freedom.” (2 Corinthians 3:17, NASB). When the Spirit of the Lord brings His freedom into our lives, there is no longer any need for a veil over our hearts.

\Just as Moses’ face shone in those days, God also causes us to shine today. This is the wonderful grace we receive through Jesus Christ. When we turn to Christ, the light of His glory shines in our hearts. The Bible says, “For God, who said, ‘Light shall shine out of darkness,’ is the One who has shone in our hearts to give the Light of the knowledge of the glory of God in the face of Christ.” (2 Corinthians 4:6, NASB).

In those days, the Israelites covered their faces because they could not bear to look at the radiance of Moses’ face. But the light of Christ shining in our hearts today is not a light that should be hidden behind a veil. Instead, it has the power to attract others to us and, through our witness, lead them to Christ. Just as insects are drawn to the light of a lamp, the light of Christ shining through our lives can draw others towards Him.

That is why Jesus Christ said, “You are the light of the world. A city set on a hill cannot be hidden.” (Matthew 5:14, NASB). Yes, dear beloved, only when the veil of sin that enslaves us is removed through the blood of Jesus Christ can we become lights to the world and lead others to Christ. When we turn to the Lord, the veil is taken away.

Therefore, let us confess our sins to Him and pray that they may be washed away by His precious, holy blood. Where the Spirit of the Lord is, there is freedom from sin.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - 2 കൊരിന്ത്യർ 3:15–16

 🌅 ആധവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2090 – തീയതി: 29.10.2026

“മോശെയുടെ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഇന്നുവരെയും ഒരു മൂടുപടം അവരുടെ ഹൃദയത്തിന്മേൽ കിടക്കുന്നു. എന്നാൽ ആരെങ്കിലും കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ ആ മൂടുപടം നീക്കപ്പെടുന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 3:15–16)

മോശെ സീനായ് പർവതത്തിൽ നാൽപ്പതു രാവും പകലും അപ്പം ഭക്ഷിക്കാതെയും വെള്ളം കുടിക്കാതെയും കർത്താവിനോടുകൂടെ ചെലവഴിച്ചു. പത്തു കല്പനകൾ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന കൽപ്പലകകൾ കൈയിൽ എടുത്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പർവതത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു (പുറപ്പാട് 34:28). “മോശെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ രണ്ടു കല്പലകകളും കൈയിൽ എടുത്തുകൊണ്ട് സീനായ് പർവതത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ, കർത്താവിനോടു സംസാരിച്ചതിനാൽ തന്റെ മുഖം പ്രകാശിച്ചിരുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല” (പുറപ്പാട് 34:29) എന്നു നാം വായിക്കുന്നു. കർത്താവിനോടു സംസാരിച്ചതിനാലാണ് മോശെയുടെ മുഖം പ്രകാശിച്ചത്.

മോശെയുടെ മുഖത്തുനിന്നുള്ള പ്രകാശം അത്രയധികം തേജസ്സുള്ളതായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഇസ്രായേൽ ജനത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ മോശെ ഒരു മൂടുപടംകൊണ്ട് തന്റെ മുഖം മറച്ചു. അതെ, “അവരോടു സംസാരിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ മോശെ തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു മൂടുപടം ഇട്ടു” (പുറപ്പാട് 34:33) എന്നു നാം വായിക്കുന്നു. കർത്താവിനോടു സംസാരിക്കാൻ മോശെ അവിടുത്തെ സന്നിധിയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ മൂടുപടം നീക്കിയിരുന്നു. പുറത്തുവന്ന് ഇസ്രായേൽ ജനത്തോടു സംസാരിച്ചശേഷം, തന്റെ മുഖം വീണ്ടും മൂടുപടംകൊണ്ട് മറയ്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു (പുറപ്പാട് 34:34–35).

പിന്നീട്, പഴയനിയമ തിരുവെഴുത്തുകൾ വായിക്കപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം അവയുടെ യഥാർഥ അർഥം ഗ്രഹിക്കാത്തവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു മൂടുപടം നിലനിന്നിരുന്നു. അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഈ സംഭവത്തെ ഓർത്തെടുത്തുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനത്തിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നു. ഈ മൂടുപടത്തെ അദ്ദേഹം അടിമത്തത്തിന്റെ അടയാളമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. സ്നേഹവാനായ ഒരു പിതാവിനോടു സംസാരിക്കാൻ എന്തിനാണ് ഒരു മൂടുപടം? പാപത്തിന്റെ അടിമത്തം നിമിത്തം അവർക്ക് കർത്താവിന്റെ മഹത്വം യഥാർഥമായി കാണാനും മനസ്സിലാക്കാനും കഴിയുന്നില്ല. എന്നാൽ അവർ കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ ആ മൂടുപടം നീക്കപ്പെടുമെന്ന് പൗലോസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, നാം കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽനിന്നു മോചനം പ്രാപിക്കുന്നു. “കർത്താവ് ആത്മാവാണ്; കർത്താവിന്റെ ആത്മാവുള്ളിടത്ത് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.” (2 കൊരിന്ത്യർ 3:17). കർത്താവിന്റെ ആത്മാവ് തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ മൂടുപടം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

അന്ന് മോശെയുടെ മുഖം പ്രകാശിച്ചതുപോലെ ദൈവം ഇന്നും നമ്മെ പ്രകാശമുള്ളവരാക്കുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന അതിമഹത്തായ കൃപയാണിത്. നാം ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിന്റെ വെളിച്ചം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്ത് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “ഇരുട്ടിൽനിന്നു വെളിച്ചം പ്രകാശിക്കട്ടെ എന്നു കല്പിച്ച ദൈവം, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖത്തിലുള്ള ദൈവമഹത്വത്തിന്റെ പരിജ്ഞാനമാകുന്ന വെളിച്ചം നൽകുന്നതിനായി ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിച്ചിരിക്കുന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 4:6).

അന്ന് മോശെയുടെ മുഖത്തുനിന്നുള്ള പ്രകാശം സഹിക്കാനാവാതെ ഇസ്രായേൽ ജനങ്ങൾ മൂടുപടം ഉപയോഗിച്ചു. എന്നാൽ ഇന്ന് നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം മൂടുപടംകൊണ്ട് മറച്ചുവയ്ക്കേണ്ട ഒന്നല്ല. മറിച്ച്, ആ വെളിച്ചത്തിന് മറ്റുള്ളവരെ നമ്മിലേക്കും അതിലൂടെ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കും ആകർഷിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് പ്രാണികൾ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം മറ്റുള്ളവരെ അവിടുത്തെ അടുക്കലേക്കു നയിക്കും.

അതുകൊണ്ടാണ് യേശുക്രിസ്തു ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞത്: “നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണ്. മലമുകളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പട്ടണം മറഞ്ഞിരിക്കാൻ കഴിയുകയില്ല.” (മത്തായി 5:14).

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, നമ്മെ അടിമകളാക്കുന്ന പാപത്തിന്റെ മൂടുപടം യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്താൽ നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ നമുക്ക് ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമായി മാറാനും മറ്റുള്ളവരെ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്കു നയിക്കാനും കഴിയുകയുള്ളൂ. നാം കർത്താവിങ്കലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ നമ്മുടെ മൂടുപടം നീക്കപ്പെടുന്നു.

അതിനാൽ, നമുക്ക് നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ കർത്താവിനോടു ഏറ്റുപറയാം. അവിടുത്തെ വിശുദ്ധവും വിലയേറിയതുമായ രക്തത്താൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയപ്പെടുന്നതിനായി പ്രാർഥിക്കാം. കർത്താവിന്റെ ആത്മാവുള്ളിടത്ത് പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽനിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 Called Not Only to Be Good, but to Be Holy - Ephesians 5:27; Leviticus 19:2; 1 Peter 1:15–16

                            - Sr. Amutha, ICM

In one of the retreats I attended, I remember a priest saying something that deeply touched me: “We are not called merely to be good Christians, good religious, or good missionaries; we are called to be holy.” This made me reflect more deeply on the meaning of our Christian vocation.

St Paul tells us in today's first reading that Christ desires to present the Church to Himself in splendour, “holy and without blemish” (Ephesians 5:27). In Leviticus 19:2, God commands His people, “Be holy, for I, the Lord your God, am holy.” St Peter repeats this call: “As he who called you is holy, be holy yourselves in all your conduct” (1 Peter 1:15–16).

To be holy means to be set apart for God, not separated from people, but living among them with a heart that belongs to Him. Being good is important, but holiness goes deeper. We may pray, fulfil our duties, and serve others faithfully, yet holiness calls us to examine our hearts. Are we growing in love, humility, forgiveness, and compassion? Are we willing to let go of pride, jealousy, resentment, and selfishness?

Holiness is not about appearing perfect before others; it is about allowing God to transform us from within. Every Christian is called to holiness, and we live this calling through our daily actions relationships, words, and love for others. Let us ask ourselves: Am I satisfied with being good, or am I allowing God to make me holy?

Lord Jesus, transform our hearts and help us grow in Your love. May our daily lives reflect Your holiness and make Your presence visible to everyone we meet. Amen.

நல்லவர்களாக மட்டுமல்ல, புனிதர்களாக வாழவும் நாம் அழைக்கப்பட்டவர்கள் (எபேசியர் 5:27; லேவியர் 19:2; 1 பேதுரு 1:15–16)

நான் கலந்துகொண்ட ஒரு தியானத்தில், அருள்பணியாளர் ஒருவர் சொன்ன வார்த்தைகள் என் மனதை ஆழமாகத் தொட்டன: “நாம் நல்ல கிறிஸ்தவர்களாக, நல்ல துறவிகளாக, நல்ல மறைப்பணியாளர்களாக இருப்பதற்கு மட்டுமல்ல, புனிதர்களாக வாழ்வதற்கும் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.” இந்த வார்த்தைகள் நமது கிறிஸ்தவ அழைப்பைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திக்க வைத்தன.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில், திருத்தூதர் பவுல், கிறிஸ்து தம் திருச்சபையை மாசு மறுவற்ற, புனிதமான மகிமை நிறைந்த திருச்சபையாகத் தமக்குமுன் நிறுத்த விரும்புகிறார் என்று கூறுகிறார் (எபேசியர் 5:27). லேவியர் நூலில், “நானே உங்கள் கடவுளாகிய ஆண்டவர்; நான் தூயவர். எனவே நீங்களும் தூயவர்களாய் இருங்கள்” என்று கடவுள் அழைக்கிறார் (லேவியர் 19:2). புனித பேதுருவும், “உங்களை அழைத்தவர் தூயவராய் இருப்பதுபோல, நீங்களும் உங்கள் நடத்தையெல்லாம் தூய்மையாய் இருங்கள்” என்று அறிவுறுத்துகிறார் (1 பேதுரு 1:15–16).

புனிதமாக வாழ்வது என்பது கடவுளுக்கென ஒதுக்கப் பட்டவர்களாக வாழ்வதாகும். இது மக்களிடமிருந்து விலகி வாழ்வதல்ல; மக்களோடு வாழ்ந்துகொண்டே, நம் இதயத்தை முழுமையாகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிப்பதாகும். நல்லவர்களாக இருப்பது முக்கியம்; ஆனால் புனிதம் என்பது அதைவிட ஆழமானது. நமது அன்றாட வாழ்வில் அன்பு, மன்னிப்பு, தாழ்மை, இரக்கம் ஆகியவற்றில் வளர்கிறோமா? பெருமை, பொறாமை, மனக்கசப்பு, சுயநலம் ஆகியவற்றைக் கைவிடத் தயாராக இருக்கிறோமா?

புனிதம் என்பது மற்றவர்கள்முன் குறையற்றவர்களாகத் தோன்றுவது அல்ல; கடவுள் நம்மை உள்ளிருந்து மாற்றுவதற்கு இடமளிப்பதாகும். நமது வார்த்தைகளிலும் உறவுகளிலும்,  செயல்களிலும் கிறிஸ்துவின் அன்பு வெளிப்பட வேண்டும். எனவே, நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்வோம்: நல்ல கிறிஸ்தவர்களாக இருப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறோமா, அல்லது கடவுளின் அருளால் புனிதத்தில் வளர்கிறோமா?

அன்பு இயேசுவே, எங்கள் உள்ளங்களை மாற்றி, உமது அன்பில் வளரச் செய்யும். எங்கள் அன்றாட வாழ்வின் வழியாக உமது அன்பையும் புனிதத்தையும் மற்றவர்கள் அனுபவிக்க அருள்புரியும். ஆமென்.

அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - ரோமர் 14 : 17 / Romans 14:17

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2089 - நாள் :- 28.10.2026

"தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் புசிப்பும் குடிப்புமல்ல, அது நீதியும் சமாதானமும் பரிசுத்த ஆவியினாலுண்டாகும் சந்தோஷமுமாயிருக்கிறது." ( ரோமர் 14 : 17 )

மேசியாவாகிய கிறிஸ்து இந்த உலகத்தில் இறை அரசை நிறுவுவதற்காக வருவார் என யூதர்கள் நம்பியிருந்தாலும் அவர்கள் அதனை உலக அரசாங்கம் போல ஒரு அரசாங்கமாக இருக்குமென்று எண்ணினர். எனவேதான் அவர்கள் இயேசு கிறிஸ்துவிடம், தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் எப்போது வரும் என்று கேட்டனர். ஆம், இறை அரசு அல்லது தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் என்ன என்பதை யூதர்கள் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. 

இயேசு கிறிஸ்து தன்னிடம் கேள்வி கேட்ட யூதர்களிடம், "தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் பிரத்தியட்சமாய் வராது. இதோ, இங்கே என்றும், அதோ, அங்கே என்றும் சொல்லப்படுகிறதற்கும் ஏதுவிராது; இதோ, தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறதே என்றார்." ( லுூக்கா 17 : 20, 21 ) ஆம், தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசித்து இரட்சகராக ஏற்றுக்கொள்ளும்போது ஒருவரது உள்ளத்தில் உருவாகின்றது. 

அது நீதியுள்ள ஒரு வாழ்க்கை, சமாதானமுள்ள ஒரு வாழ்க்கை, ஒருவரது உள்ளத்தில் பரிசுத்த ஆவியினால் உண்டாகும் மகிழ்ச்சி. இவைகளை ஒருவன் அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தால் அவன் தேவனுடைய இராஜ்ஜியத்துக்குள் இருக்கின்றான் என்று பொருள். இயேசு கிறிஸ்து இந்த தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் உருவாகவேண்டுமென்று கூறுகின்றார். 

இந்த தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் நமக்குள் உருவாகவேண்டுமென்றால் நாம் குழந்தைகளாக மாறவேண்டியது அவசியம்.  அதாவது குழந்தையைப்போல கள்ளம் கபடமில்லாதவர்களாக மாறவேண்டும்.  சிறு குழந்தைகளை இயேசு கிறிஸ்துவிடம் மக்கள் கொண்டுவந்தபோது அவருடைய சீடர்கள் அவர்களைத் தடைசெய்தனர். அப்போது அவர்களைப் பார்த்து இயேசு, "சிறு பிள்ளைகள் என்னிடத்தில் வருகிறதற்கு இடங்கொடுங்கள், அவர்களைத் தடைபண்ணாதிருங்கள்; தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் அப்படிப்பட்டவர்களுடையது." ( லுூக்கா 18 : 16 ) என்று கூறினார்.  

தேவனுடைய ராஜ்ஜியம், பரலோக ராஜ்ஜியம் இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் உண்டு. தேவனுடைய ராஜ்ஜியம் என்பது இந்த உலகத்தில் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வாழும் மக்கள் அனுபவிப்பது. அது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வாழும் மக்களது இராஜ்ஜியம். ஆனால் பரலோக ராஜ்ஜியம் என்பது விண்ணக இராஜ்ஜியம். அது நாம் மரித்தபின்பு நாம் செய்த நன்மைகளுக்குப் பரிசாக அனுபவிக்கப்போவது. 

அன்பானவர்களே, நாம் பரலோக இராஜ்யத்துக்குத் தகுதியுள்ளவர்கள் ஆகவேண்டுமென்றால் முதலில் இந்த உலகத்தில் தேவனுடைய இராஜ்யத்துக்குத் தகுதியுள்ளவர்கள் ஆகவேண்டியது அவசியம். பவுல் அப்போஸ்தலர் கூறுவதுபோல புசிப்பு, குடிப்பு (அதாவது உலக காரியங்கள்) போன்ற உலக காரியங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் நீதி, சமாதானம், பரிசுத்த ஆவியினாலுண்டாகும் சந்தோஷம் இவைகளால் நாம் நிறைந்திருக்க முக்கியத்துவம் கொடுத்து வாழவேண்டியது அவசியம். அப்படி வாழ்வோமானால் நாம் தேவனுடைய இராஜ்ஜியத்துக்குள் இருக்கின்றோம் என்று பொருள். 

இன்று செழிப்பின் உபதேசத்தை பிரசித்திப்படுத்தும் பிரசங்கிகள் உலக செல்வத்தைப் பெறுவதுதான் ஆசீர்வாதம் என்று போதித்து மக்களைக் குழப்பி வைத்துள்ளனர். இது அப்போஸ்தலராகிய பவுலின் போதனைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கின்றது. தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் புசிப்பும் குடிப்பும் சொத்து சுகங்களைச் சேர்ப்பதல்ல. 

இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில் நாம் தெளிவாக வாசிக்கின்றோம், தேவனுடைய இராஜ்ஜியம் புசிப்பும் குடிப்புமல்ல, அது நீதியும் சமாதானமும் பரிசுத்த ஆவியினாலுண்டாகும் சந்தோஷமுமாயிருக்கிறது என்று. உலக ஆசீர்வாதம் பெறும்போது அல்ல, மாறாக கிறிஸ்து நமக்குள் வரும்போது நாம் தேவனுடைய இராஜ்யத்துக்குள் வருகின்றோம். இந்த இராஜ்யத்துக்குள் நாம் நுழைந்திட முதலில் நமது பாவங்கள் கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் கழுவப்பட அவரிடம் அவற்றை அறிக்கையிடுவோம்.  தொடர்ந்து ஆவியானவர் நம்மை வழிநடத்திட அவருக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்து வாழ்வோம். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2089 – Date: 28.10.2026

“For the kingdom of God is not eating and drinking, but righteousness and peace and joy in the Holy Spirit.” (Romans 14:17, NASB)

Although the Jews believed that Christ, the Messiah, would come into this world to establish God’s kingdom, they imagined that it would be a government like the kingdoms of this world. That is why they asked Jesus Christ when the kingdom of God would come. Yes, the Jews did not correctly understand what God’s kingdom really meant.

Jesus Christ answered the Jews who questioned Him, saying, “The kingdom of God is not coming with signs to be observed; nor will they say, ‘Look, here it is!’ or, ‘There it is!’ For behold, the kingdom of God is in your midst” (Luke 17:20–21, NASB). Yes, the kingdom of God takes shape in a person’s heart when that person believes in Jesus Christ and accepts Him as their Saviour.

It is a life of righteousness, a life of peace, and the joy that the Holy Spirit produces within a person’s heart. When someone experiences these things, it means that they are living in the kingdom of God. Jesus Christ teaches that this kingdom of God must be established within every person.

For the kingdom of God to be established within us, we must become like children. In other words, we must become innocent and free from deceit, like little children. When people brought little children to Jesus Christ, His disciples tried to stop them. Seeing this, Jesus said, “Permit the children to come to Me, and do not hinder them, for the kingdom of God belongs to such as these” (Luke 18:16, NASB).

There is a distinction between the kingdom of God and the kingdom of heaven. The kingdom of God refers to the spiritual life that people experience here in this world when they live according to God’s will. It is the realm of life experienced by those who live spiritually. The kingdom of heaven, on the other hand, refers to the heavenly kingdom, which, according to the understanding expressed here, we hope to experience after death as a reward for the good we have done.

Dearly beloved, if we are to become worthy of the kingdom of heaven, we must first learn to live as people of God’s kingdom here on earth. As the Apostle Paul teaches, instead of giving undue importance to worldly concerns such as eating and drinking—that is, the things of this world—we must give priority to being filled with righteousness, peace, and joy in the Holy Spirit. If we live this way, it means that we are living in the kingdom of God.

Today, preachers who popularise the prosperity gospel have confused people by teaching that receiving worldly wealth is the very definition of blessing. This teaching is completely contrary to the teaching of the Apostle Paul. The kingdom of God is not about eating and drinking or accumulating wealth and possessions.

We read this truth clearly in today’s meditation verse: “The kingdom of God is not eating and drinking, but righteousness and peace and joy in the Holy Spirit.” We enter the kingdom of God not by receiving worldly blessings, but when Christ comes to dwell within us.

To enter this kingdom, let us first confess our sins to Christ and seek His cleansing through His precious blood. Then, let us surrender ourselves to the Holy Spirit and live under His guidance continually.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 20: 44 / Luke 20:44

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2088 - நாள் :- 27.10.2026

"தாவீது அவரை ஆண்டவரென்று சொல்லியிருக்க, அவனுக்கு அவர் குமாரனாயிருப்பது எப்படி? என்றார்." ( லுூக்கா 20: 44)

ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை நாம் எப்படிப்பார்க்கின்றோம் என்பதனைப் பொறுத்தே நமது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை அமையும். இயேசு கிறிஸ்து தாவீதின் சந்ததியில் பிறந்தார் என்பது உண்மை. ஆனால், அது அவரது மனிதத்தன்மையைக் குறிக்கும் அடையாளம். அவர் உண்மையில் தாவீதின் மகனல்ல, அவர் சர்வ வல்லவரான பிதாவாகிய தேவனின் குமாரன். இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில், "எப்படித்  தான் தாவீதுக்கு மகனாக இருக்கமுடியும்" என்று கேட்கின்றார் இயேசு கிறிஸ்து. 

இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுலும், "இயேசுகிறிஸ்துவைக் குறித்து தேவன் தம்முடைய தீர்க்கதரிசிகள் மூலமாய்ப் பரிசுத்த வேதாகமங்களில் முன்னே தம்முடைய சுவிசேஷத்தைப்பற்றி வாக்குத்தத்தம்பண்ணினபடி கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவானவர், மாம்சத்தின்படி தாவீதின் சந்ததியில் பிறந்தவரும், பரிசுத்தமுள்ள ஆவியின்படி தேவனுடைய சுதனென்று மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்ததினாலே பலமாய் ரூபிக்கப்பட்ட தேவகுமாரனுமாயிருக்கிறார்." ( ரோமர் 1: 4, 5) என்று கூறுகின்றார். 

மீட்பின் திட்டம் நிறைவேற அவர் இந்த உலகினில் மனிதனாகப் பிறக்கவேண்டியது அவசியமாய் இருந்தது. எனவே அவர் தாவீதின் சந்ததியில் பிறந்தாரேத் தவிர அவர் உண்மையில் தாவீதின் மகனல்ல. 

கிறிஸ்துவின் இறைத்தன்மையை அக்காலத்து மக்கள் உணரவில்லை. எனவே, அவரை அவரது குடும்பத்துப் பின்னணியோடு எண்ணிப்பார்த்து, "இவன் தச்சனுடைய குமாரன் அல்லவா? இவன் தாய் மரியாள் என்பவள் அல்லவா? யாக்கோபு, யோசே, சீமோன், யூதா என்பவர்கள் இவனுக்குச் சகோதரர் அல்லவா?" ( மத்தேயு 13: 55) என்று கூறிக்கொண்டிருந்தனர். இன்று நாம் கிறிஸ்துவை யாராகப் பார்க்கின்றோம்? அவரது உலக உறவுகளின் பின்னணியிலா இல்லை சர்வ வல்லவரான பிதாவின் குமாரனாகவா? 

அன்பானவர்களே, நாம் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு கிறிஸ்துவின் மீப்பு அனுபவத்தைப் பெறவேண்டுமானால் கிறிஸ்துவை பிதாவின் குமாரனாகப் பார்க்கவேண்டியது அவசியம். உலக உறவுகளின் அடிப்படையில் கிறிஸ்துவைப் பார்ப்போமானால் அன்று யூதர்கள் அவரைப் பார்த்தது போலவே நாமும் இருப்போம். மட்டுமல்ல,  இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்து மறைந்த மகாத்மா காந்தி, புத்தர் அல்லது ஒரு மகான் போன்றவர்களைப்போல ஒரு மனிதனாக அவரைப் பார்க்கின்றோம் என்றுதான்  பொருள்.  இப்படிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோமானால் நாம் அவரையும் அவரது தெய்வீகத்தையும் உணர்ந்துகொள்ள முடியாது, நமது பாவங்களிலிருந்து மீட்படையவும் முடியாது. 

இதனையே, வேதாகமம் மிகத் தெளிவாகக் கூறுகின்றது, "தேவன், தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடையும்படிக்கு, அவரைத் தந்தருளி, இவ்வளவாய் உலகத்தில் அன்பு கூர்ந்தார்." ( யோவான் 3: 16) என்று. ஆம், நாம் ஒருவரும் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடையும்படிக்குப் பிதாவாகிய தேவன் தனது ஒரேபேறான குமாரனை இந்த உலகிற்கு அனுப்பினார். அவரை பிதாவின் மகனாக முற்றிலும் பார்க்காமல், வேறு உலக உறவுகளின் அடிப்படையில் மட்டும் பார்த்து அவர்களின் மகனாக  எண்ணிக்கொண்டிருப்போமானால் நாம் பாவ மன்னிப்பையும் அதனால் கிடைக்கப்போகும் நித்தியஜீவனையும் இழந்துவிடுவோம். 

"உங்களுக்கு நித்தியஜீவன் உண்டென்று நீங்கள் அறியவும், தேவகுமாரனுடைய நாமத்தின்மேல் நீங்கள் விசுவாசமாயிருக்கவும், தேவகுமாரனுடைய நாமத்தின்மேல் விசுவாசமாயிருக்கிற உங்களுக்கு இவைகளை எழுதியிருக்கிறேன்." (1 யோவான்  5 : 13)

இயேசு கிறிஸ்துவை வெறும் பூமிக்குரிய குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்ட ஒரு மனிதராக மட்டுமே நாம் பார்க்கிறோமா, அல்லது அவர் இறைவனின் குமாரன் மற்றும் நம்முடைய இரட்சகர் என்று உண்மையாகவே நம்புகிறோமா? வேதவசனங்களில் அவர் தன்னை வெளிப்படுத்தியபடியே, அவர் மீது நம்பிக்கை வைப்பதில்தான் நம்முடைய பாவமன்னிப்பும் நித்திய ஜீவனும் அடங்கியுள்ளன.

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2088 – Date: 27.10.2026

“David therefore calls Him ‘Lord,’ and how is He, his son?” (Luke 20:44, NASB)

Our spiritual life depends on how we view the Lord Jesus Christ. It is true that Jesus Christ was born in the lineage of David. However, this identifies His human ancestry. He is not merely David’s son; He is the Son of God the Almighty Father. This is precisely what Jesus Christ asks in today’s meditation verse: “How, then, can He be David’s son?”

The Apostle Paul also explains this truth: “concerning His Son, who was born of a descendant of David according to the flesh, who was declared the Son of God with power by the resurrection from the dead, according to the Spirit of holiness, Jesus Christ our Lord” (Romans 1:3–4, NASB).

For the plan of redemption to be fulfilled, it was necessary for Him to be born as a human being in this world. Therefore, He was born in the lineage of David, but He is far more than merely David’s son.

The people of those days did not recognize the divine nature of Christ. Instead, they viewed Him in the light of His family background, saying, “Is this not the carpenter’s son? Is His mother not called Mary, and His brothers James, Joseph, Simon, and Judas?” (Matthew 13:55, NASB).

How do we view Christ today? Do we see Him merely in the context of His earthly family relationships, or do we recognize Him as the Son of God, the Almighty Father?

Dearly beloved, if we are to receive forgiveness for our sins and experience the redemption offered through Christ, we must recognize Him as the Son of the Father. If we view Christ merely in terms of His earthly relationships, we will be no different from the Jews who viewed Him that way in those days. Moreover, regarding Him merely as a human being, like Mahatma Gandhi, Buddha, or another great spiritual figure who lived and died in this world, means that we fail to recognize His divine identity. If we continue to view Him in this manner, we will neither understand who He truly is nor receive redemption from our sins.

The Bible declares this truth very clearly: “For God so loved the world, that He gave His only Son, so that everyone who believes in Him will not perish, but have eternal life” (John 3:16, NASB).

Yes, God the Father sent His only Son into this world so that none of us should perish, but that we might receive eternal life. If we fail to recognize Him fully as the Son of the Father and regard Him only in terms of earthly family relationships, we risk losing the forgiveness of our sins and the eternal life that comes through Him.

The Bible assures us: “These things I have written to you who believe in the name of the Son of God, so that you may know that you have eternal life” (1 John 5:13, NASB).

Do we recognize Jesus Christ merely as a man with an earthly family background, or do we truly believe that He is the Son of God and our Saviour? Our forgiveness and eternal life depend on placing our faith in Him as He has revealed Himself in Scripture.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

கிறிஸ்துவை எப்படிப் பார்க்கின்றோம்? அவரது உலக உறவுகளின் பின்னணியிலா, இல்லை  பிதாவின் குமாரனாகவா? 

🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 20:44

 🌅 ആധവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2088 – തീയതി: 27.10.2026

“ദാവീദ് അവനെ കർത്താവ് എന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ അവൻ അവന്റെ മകനാകുന്നത് എങ്ങനെ?” (ലൂക്കോസ് 20:44, NIBV)

കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിനെ നാം എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതം രൂപപ്പെടുന്നത്. യേശുക്രിസ്തു ദാവീദിന്റെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചു എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാൽ അത് അവിടുത്തെ മാനുഷിക വംശപരമ്പരയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് ദാവീദിന്റെ മകൻ മാത്രമല്ല; സർവശക്തനായ പിതാവായ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനാണ്. ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനത്തിൽ യേശുക്രിസ്തു ചോദിക്കുന്നതും ഇതുതന്നെയാണ്: “അവൻ ദാവീദിന്റെ മകനാകുന്നത് എങ്ങനെ?”

അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസും ഈ സത്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: യേശുക്രിസ്തു “ജഡപ്രകാരം ദാവീദിന്റെ സന്തതിയിൽ ജനിച്ചവനും വിശുദ്ധിയുടെ ആത്മാവിനാൽ മരിച്ചവരിൽനിന്നുള്ള പുനരുത്ഥാനത്താൽ ശക്തിയോടെ ദൈവപുത്രനായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടവനും ആകുന്നു” (റോമർ 1:3–4).

വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ ദൈവികപദ്ധതി പൂർത്തിയാകുന്നതിന് അവിടുന്ന് ഈ ലോകത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യനായി ജനിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവിടുന്ന് ദാവീദിന്റെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചത്. എന്നാൽ അവിടുന്ന് ദാവീദിന്റെ മകൻ മാത്രമല്ല; അതിനുമപ്പുറം ദൈവപുത്രനാണ്.

അക്കാലത്തെ ജനങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവികസ്വഭാവം തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. പകരം, അവിടുത്തെ കുടുംബപശ്ചാത്തലത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അവിടുത്തെ വിലയിരുത്തിക്കൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “ഇവൻ ആശാരിയുടെ മകനല്ലയോ? ഇവന്റെ അമ്മ മറിയ എന്നല്ലയോ? യാക്കോബ്, യോസേ, ശിമോൻ, യൂദാ എന്നിവർ ഇവന്റെ സഹോദരന്മാരല്ലയോ?” (മത്തായി 13:55).

ഇന്ന് നാം ക്രിസ്തുവിനെ എങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത്? അവിടുത്തെ ഭൗമികമായ കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മാത്രമാണോ, അതോ സർവശക്തനായ പിതാവായ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായി അവിടുത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ?

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടുകയും ക്രിസ്തുവിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന വീണ്ടെടുപ്പ് അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യണമെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ പിതാവായ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായി നാം അംഗീകരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ക്രിസ്തുവിനെ ഭൗമികമായ ബന്ധങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം കാണുന്നുവെങ്കിൽ, അന്നത്തെ യഹൂദന്മാർ അവിടുത്തെ കണ്ടതുപോലെ തന്നെയായിരിക്കും നാമും അവിടുത്തെ കാണുന്നത്.

മാത്രമല്ല, ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിച്ച് മരിച്ച മഹാത്മാഗാന്ധിയെയോ ബുദ്ധനെയോ മറ്റേതെങ്കിലും മഹാനെയോ പോലെ ഒരു മനുഷ്യനായി മാത്രം ക്രിസ്തുവിനെ കാണുന്നു എന്നായിരിക്കും അതിന്റെ അർത്ഥം. ഇങ്ങനെ കാണുന്നുവെങ്കിൽ അവിടുന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്നും അവിടുത്തെ ദൈവികസ്വഭാവം എന്താണെന്നും നമുക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുകയില്ല. നമ്മുടെ പാപങ്ങളിൽനിന്നുള്ള വീണ്ടെടുപ്പും നമുക്ക് പ്രാപിക്കാനാവുകയില്ല.

ഈ സത്യം ബൈബിൾ വളരെ വ്യക്തമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

“തന്റെ ഏകജാതനായ പുത്രനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടതിന് ദൈവം അവനെ നൽകുവാൻ തക്കവണ്ണം ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു” (യോഹന്നാൻ 3:16).

അതെ, നമ്മിൽ ആരും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടതിനാണ് പിതാവായ ദൈവം തന്റെ ഏകപുത്രനെ ഈ ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചത്. എന്നാൽ അവിടുത്തെ പിതാവായ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായി പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കാതെ, ഭൗമികമായ കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം അവിടുത്തെ വിലയിരുത്തുകയും ഒരു മനുഷ്യന്റെ മകനായി മാത്രം കരുതുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ പാപക്ഷമയും അതിലൂടെ ലഭിക്കേണ്ട നിത്യജീവനും നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള അപകടത്തിലാണ് നാം.

“ദൈവപുത്രന്റെ നാമത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്ക് നിത്യജീവൻ ഉണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയേണ്ടതിന് ഞാൻ ഇത് നിങ്ങൾക്ക് എഴുതിയിരിക്കുന്നു” (1 യോഹന്നാൻ 5:13).

യേശുക്രിസ്തുവിനെ ഭൗമികമായ കുടുംബപശ്ചാത്തലമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനായി മാത്രമാണോ നാം കാണുന്നത്? അതോ അവിടുന്ന് ദൈവപുത്രനും നമ്മുടെ രക്ഷകനുമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? നമ്മുടെ പാപക്ഷമയും നിത്യജീവനും അവിടുന്നിലുള്ള വിശ്വാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️