🦋 Meditation verse - ஓசியா 13: 5 / Hosea 13:5

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1831

🔆 ஆதவன் 11.02.2026 புதன் 

"நான் உன்னை மகா வறட்சியான தேசமாகிய வனாந்தரத்திலே அறிந்துகொண்டேன்." ( ஓசியா 13: 5)

வறட்சியான பாலை நிலங்களைக் குறித்து  நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றோம். அங்கு நீரில்லாததால் வறண்ட நிலைமையே நீடிக்கின்றது. வனாந்தரங்களில் செழிப்பைக் காண்பது இயலாத ஒன்று. எனவே, இன்றைய தியான வசனத்தில் கூறப்பட்டுள்ள வறட்சி, வனாந்தரம், போன்ற வார்த்தைகள் செழிப்பற்ற நிலைமையைக் குறிக்கின்றன  என்பது தெளிவு. 

பொதுவாகத்  தேவன் தனக்கான மனிதர்களை இதுபோன்ற வனாந்தரங்களில் தெரிந்துகொள்கின்றார். அதாவது, செழிப்பற்ற, துன்பங்கள் சூழ்ந்த வாழ்க்கை நிலையில் வாழும் மக்களைத் தேவன் தனக்காகத் தெரிந்துகொள்கின்றார். "உள்ளவைகளை அவமாக்கும்படி, உலகத்தின் இழிவானவைகளையும், அற்பமாய் எண்ணப்பட்டவைகளையும், இல்லாதவைகளையும், தேவன் தெரிந்துகொண்டார்." (1 கொரிந்தியர் 1: 28) என்று கூறப்பட்டுள்ளதை நாம் அறிவோம்.

ஆம் அன்பானவர்களே, தொடர்ந்த துன்பங்களும் இக்கட்டுகளும், இல்லாமையும், அற்பமான வாழ்வும்  நெருக்கி நமது வாழ்க்கைக் கடினமான நிலையில் இருக்கும்போது தேவன் தம்மை நமக்கு வெளிப்படுத்த விரும்புகின்றார் என்று பொருள். "இதோ, உன்னைப் புடமிட்டேன்; ஆனாலும் வெள்ளியைப்போலல்ல, உபத்திரவத்தின் குகையிலே உன்னைத் தெரிந்துகொண்டேன்." ( ஏசாயா 48: 10) என்கிறார் தேவனாகிய கர்த்தர். 

இதனால்தான் சங்கீத ஆசிரியர், "நான் உபத்திரவப்பட்டது எனக்கு நல்லது; அதனால் உமது பிரமாணங்களைக் கற்றுக்கொள்ளுகிறேன்." ( சங்கீதம் 119: 71) என்று பாடுகின்றார். உபத்திரவம் இல்லாவிட்டால் நாம் தேவனது கிருபை நம்மில் செயல்படுவதை உணரமுடியாது. நமது சுய பலமே நமக்குச் செழிப்பைத் தந்துள்ளது என்று எண்ணி, தேவனைப் புறக்கணித்து தேவனை அறியாதவர்களாகவே வாழ்வோம். 

இப்படியே தேவன் இஸ்ரவேல் மக்களை அவர்களது எளிய நிலையில்  கண்டுபிடித்தார். ஆனால் அவர்கள் தேவனது அன்பில் நிலைத்து நிற்காமல் பிற தெய்வங்களை வழிபட ஆரம்பித்தனர். இதனை, "வனாந்தரத்தில் திராட்சக்குலைகளைக் கண்டுபிடிப்பதுபோல இஸ்ரவேலைக் கண்டுபிடித்தேன்; அத்திமரத்தில் முதல் தரம் பழுத்த கனிகளைப்போல உங்கள் பிதாக்களைக் கண்டுபிடித்தேன்; ஆனாலும் அவர்கள் பாகால்பேயோர் அண்டைக்குப்போய், இலச்சையானதற்குத் தங்களை ஒப்புவித்து, தாங்கள் நேசித்தவைகளைப்போலத் தாங்களும் அருவருப்புள்ளவர்கள் ஆனார்கள்." ( ஓசியா 9: 10) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, உபத்திரவம், துன்பங்கள் நமக்குத்தேவன் வைக்கும் தேர்வு போன்றவை. அதனால்தான் அப்போஸ்தலரான பவுல்,  "அதுமாத்திரமல்ல, உபத்திரவம் பொறுமையையும், பொறுமை பரீட்சையையும், பரீட்சை நம்பிக்கையையும் உண்டாக்குகிறதென்று நாங்கள் அறிந்து, உபத்திரவங்களிலேயும் மேன்மை பாராட்டுகிறோம்." ( ரோமர் 5: 3, 4) என்று கூறுகின்றார். 

எனவே அன்பானவர்களே, இன்று நமது வாழ்க்கை மகா வறட்சியான தேசமாகிய வனாந்தரம்போல இருந்தாலும் கவலையடையாமல் தேவனுக்குப் பணிந்த வாழ்க்கை வாழ்வோம். வறட்சியான காலத்தில் நாம் எப்படி அந்தச் சூழ்நிலையை மேற்கொள்கின்றோம் என்பதனைத்  தேவன் பார்க்கின்றார்; மட்டுமல்ல, அதனை மேற்கொள்ள பெலன் தருகின்றார்.  ஆம், உபத்திரவத்தின் குகையிலே அவர் மனிதர்களைத் தெரிந்துகொள்கின்றார்.  இந்த உபத்திரவமான குகை வாழ்க்கைக்குப்பின் தேவனோடு வாழும் மகிழ்ச்சியான ஒரு வாழ்க்கை உள்ளது. எனவே, துன்ப சூழ்நிலைகளை அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு கடந்துசெல்வோம்.

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்        

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1831
🔆 Aathavan | Wednesday, 11.02.2026

“I knew you in the wilderness, In the land of drought.” (Hosea 13:5)

We have all heard about dry desert lands. Because there is no water, dryness prevails there continually. It is impossible to expect abundance in a wilderness. Therefore, the words drought and wilderness used in today’s meditation verse clearly point to a condition that lacks prosperity.

Generally, God chooses His people in such wilderness experiences. In other words, God chooses for Himself those who live in unfruitful circumstances—lives surrounded by suffering and hardship. As Scripture says:

“God has chosen the foolish things of the world to shame the wise, and God has chosen the weak things of the world to shame the things which are strong, and the base things of the world and the despised God has chosen, the things that are not, so that He may nullify the things that are.” (1 Corinthians 1:27–28)

Yes, beloved, when continuous troubles, afflictions, lack, and a humble way of life press us into difficult situations, it means that God desires to reveal Himself to us. The Lord says:

“Behold, I have refined you, but not as silver; I have tested you in the furnace of affliction.” (Isaiah 48:10)

This is why the psalmist sings:

“It is good for me that I was afflicted, so that I may learn Your statutes.” (Psalm 119:71)

Without affliction, we would not recognize God’s grace at work in us. We might assume that our own strength has brought us prosperity, ignore God, and live as those who do not truly know Him.

In the same way, God found the people of Israel in their humble condition. But instead of remaining in God’s love, they began to worship other gods. We read:

“I found Israel like grapes in the wilderness; I saw your forefathers as the earliest fruit on the fig tree at its first season. But they came to Baal-peor and devoted themselves to shame, and they became as detestable as that which they loved.” (Hosea 9:10)

Yes, beloved, afflictions and sufferings are like God’s tests for us. That is why the apostle Paul says:

“And not only this, but we also exult in our tribulations, knowing that tribulation brings about perseverance; and perseverance, proven character; and proven character, hope.” (Romans 5:3–4)

Therefore, beloved, even if our life today feels like a vast, drought-stricken wilderness, let us not be discouraged. Let us live a life of submission to God. God watches how we respond during dry seasons—and not only that, He also gives us the strength to overcome them. Yes, it is in the furnace of affliction that He chooses people.

Beyond this furnace of suffering lies a joyful life lived with God. So let us calmly accept painful circumstances and pass through them with faith.

God’s Message: -  Bro. M. Geo Prakash

                              

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 4: 7 / 2 Corinthians 4:7

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1830

🔆 ஆதவன் 10.02.2026 செவ்வாய்       

"இந்த மகத்துவமுள்ள வல்லமை எங்களால் உண்டாயிராமல், தேவனால் உண்டாகியிருக்கிறதென்று விளங்கும்படி, இந்தப் பொக்கிஷத்தை மண்பாண்டங்களில் பெற்றிருக்கிறோம்." (2 கொரிந்தியர் 4: 7)

ஆவிக்குரிய வாழ்வு வாழும்போது நாம் பெறுகின்ற தேவ வல்லமை பற்றி இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது. இந்த தேவ வல்லமையைப் பொக்கிஷம் அல்லது புதையல் என்கின்றார் பவுல்.  அதாவது,  மண்ணினாலான நமது உடம்பில் நாம் இந்த விலையேறப்பெற்ற வல்லமை எனும் புதையலைப் பெற்றிருக்கின்றோம். இது நமது சுய பலத்தினால் கிடைத்ததல்ல; மாறாக, தேவ பலத்தால் கிடைத்தது. இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல், "இந்த மகத்துவமுள்ள வல்லமை எங்களால் உண்டாயிராமல், தேவனால் உண்டாகியிருக்கிறதென்று விளங்கும்படி, இந்தப் பொக்கிஷத்தை மண்பாண்டங்களில் பெற்றிருக்கிறோம்" என்று கூறுகின்றார்.

இன்று பலரும்  பல்வேறு தேவ வரங்களைப் பெறுவதுதான் வல்லமை பெறுதல் என எண்ணிக்கொள்கின்றனர். நோய்களைக் குணமாக்குதல், தீர்க்கத்தரிசனம் கூறுவது இவை இரண்டையும் பலரும் மிகப்பெரிய வல்லமை என்று எண்ணுகின்றனர். பல கிறிஸ்தவ ஊழியர்களும்கூட தங்களது பெயரை விளம்பரம் செய்யும்போது, "வல்லமை பெற்ற தேவ ஊழியர்" எனும் அடைமொழியைக் கூடவேச் சேர்த்துக்கொள்கின்றனர். 

ஆனால், அப்போஸ்தலரான பவுல் இவற்றைவிட வேறு பலத்தைத் தேவனிடமிருந்து பெறுவதுதான் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நாம் பின்மாறிடாமல் நம்மைப் பாதுகாக்கும் என்று எண்ணுகின்றார். எனவேதான் இன்றைய தியான வசனத்தின் தொடர்ச்சியாக, "நாங்கள் எப்பக்கத்திலும் நெருக்கப்பட்டும் ஒடுங்கிப் போகிறதில்லை; கலக்கமடைந்தும் மனம் முறிவடைகிறதில்லை; துன்பப்படுத்தப்பட்டும் கைவிடப்படுகிறதில்லை;     கீழே தள்ளப்பட்டும்   மடிந்துபோகிறதில்லை." (2 கொரிந்தியர் 4: 8,9) என்கின்றார். ஆம், இதுவே மிகப்பெரிய வல்லமை என்கின்றார்.

ஆவிக்குரிய வாழ்க்கைக் கடினமான ஒன்று. பல்வேறு நெருக்கடிகளும், துன்பங்களும், சோர்வுகளும் அடங்கியது. அவைகளை மேற்கொள்வதே வல்லமை. எனவே ஆவிக்குரிய வாழ்வில் துன்பங்களால் நாங்கள் எப்பக்கத்திலும் நெருக்கப்பட்டும் ஒடுங்கிப் போகிறதில்லை; கலக்கமடைந்தும் மனம் முறிவடைகிறதில்லை; துன்பப்பட்டும் தேவனால் கைவிடப்படுவதில்லை, வாழ்க்கை நெருக்கடிகளால்     கீழே தள்ளப்பட்டாலும்    மடிந்துபோகிறதில்லை என்கின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நிலைநிற்கவேண்டுமானால் இந்த வல்லமை நமக்கு அவசியம். ஒருகாலத்தில் பல்வேறு அதிசய அற்புதங்களைச்  செய்த பல ஊழியர்கள் கிறிஸ்துவைவிட்டுப் பின்மாறியதுண்டு.  காரணம், சில வேளைகளில் வல்லமை பெற்று அரும்பெரும் செயல்கள் செய்வது நம்மில் பெருமையினைத்  தோன்றச்செய்து  நம்மைத் தேவனை விட்டுப் பிரித்துவிடும். அப்படி பல ஊழியர்கள் தேவனைவிட்டுப் பின்மறியுள்ளனர்; அல்லது தேவனால் கைவிடப்பட்டுள்ளனர். 

கிறிஸ்தவ உலகினில் இப்படி மக்களைத் தவறானச் சிந்தனையில் வளரச்செய்யும் பல்வேறு காரியங்கள் உண்டு. நாம் இவற்றுக்கு எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். கிறிஸ்துவின்மேல் உண்மையான அன்புகொண்டு வாழ்வோமானால் தவறான மந்திரவாத வல்லமைகளை நாம் அதிகம் விரும்பாமல் நம்மை அவரது அன்பில் நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் வல்லமையையே அதிகம் நாடுபவர்களாக இருப்போம். 

எனவே, தேவ வல்லமை நம்மை நமது ஆவிக்குரிய வாழ்வில் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்துவதாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். நாம் தலையில் கைகளை வைத்தவுடன் மக்கள் கீழே விழுவது அல்ல மெய்யான வல்லமை, நாம் விழுந்துவிடாமல் நமது ஆவிக்குரிய வாழ்வைக் காத்துக்கொண்டு நிலைநிற்பதே வல்லமை. எப்பக்கத்திலும் நெருக்கடிகள், கலக்கங்கள், துன்பங்கள் நம்மைத் தொடர்ந்தாலும் ஒடுங்கிப்போகாமல் கலக்கமடையாமல் மனம் முறிவடையாமல் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் தேவனால் கைவிடப்பட்டுவிடாமல் வாழ்வதே வல்லமை. 

எனவே, முதலில் இந்த மகத்துவமுள்ள வல்லமையை தேவனால் மண்பாண்டமாகிய நமது உடலில் பெற்றுக்கொள்ள முயலுவோம். அதுவே ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நம்மை முற்றுமுடிய நிலைநிறுத்திட உதவும். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                      

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1830
🔆 AATHAVAN – Tuesday, 10.02.2026

“But we have this treasure in earthen vessels, so that the extraordinary greatness of the power will be of God and not from ourselves.”  (2 Corinthians 4:7)

Today’s meditation speaks about the divine power we receive while living a spiritual life. The Apostle Paul refers to this divine power as a treasure. That is, within our earthly bodies—formed from dust—we carry this priceless treasure called God’s power. This power does not originate from our own strength; rather, it comes from God. This is why Paul says, “But we have this treasure in earthen vessels, so that the extraordinary greatness of the power will be of God and not from ourselves.”

Today, many people assume that receiving various spiritual gifts alone is what it means to possess power. Healing the sick and prophesying are often considered the greatest forms of power. Even many Christian ministers, while promoting their ministries, add the title “a powerful servant of God” alongside their names.

However, the Apostle Paul believes that there is another kind of power—far greater than these—that we must receive from God in order to remain steadfast and not fall away in our spiritual walk. That is why, continuing the thought of today’s meditation verse, he writes:

“We are afflicted in every way, but not crushed; perplexed, but not despairing; persecuted, but not abandoned; struck down, but not destroyed.” (2 Corinthians 4:8–9)

Yes, Paul declares that this is the true and greatest power.

The spiritual life is not an easy one. It is filled with pressures, sufferings, and weariness. Overcoming these is real power. Therefore, even when we are afflicted in every way, we are not crushed; even when perplexed, we do not lose heart; even when persecuted, we are not abandoned by God; and even when struck down by life’s pressures, we are not destroyed.

Beloved, if we are to remain firm in our spiritual life, this power is essential. There have been times when many ministers who once performed great signs and wonders later turned away from Christ. The reason is that power used to accomplish mighty acts can sometimes give rise to pride, which separates a person from God. Because of this, many servants have drifted away from God—or have been left spiritually abandoned.

In the Christian world, there are many influences that nurture people in misguided thinking. We must remain alert against them. If we live with genuine love for Christ, we will not crave deceptive or magical forms of power; instead, we will earnestly seek the power that keeps us firmly rooted in His love.

Therefore, the power of God must be the kind that sustains us continually in our spiritual life. True power is not that people fall down when we lay hands on them; true power is that we ourselves do not fall but preserve and persevere in our spiritual walk. Even when pressures, confusion, and sufferings surround us on every side, living without being crushed, without despair, without being abandoned by God, and without being destroyed—that is true power.

So, let us first seek to receive this extraordinary power from God within our earthen vessels—our fragile bodies. This alone will help us remain firmly established and endure faithfully in our spiritual life.

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - யோபு 31: 1 / Job 31:1

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1829

🔆 ஆதவன் 09.02.2026 திங்கள்      

"என் கண்களோடே உடன்படிக்கைபண்ணின நான் ஒரு கன்னிகையின்மேல் நினைப்பாயிருப்பதெப்படி?"( யோபு 31: 1)

இன்று காதல் எனும் பெயரில் வெறும் இனக்கவர்ச்சியால் இளைஞர்களும் இளம் பெண்களும் சீரழிந்துகொண்டிருக்கின்றனர். காரணம், அவர்கள் தங்கள் கண்களால் காண்பவை தங்களுக்கு பூரண நன்மைதரும் என்று மனதினில் எண்ணுகின்றனர். வெளி அழகினைப் பார்த்து தங்கள் உள்ளங்களை எதிர்பாலரிடம் பறிகொடுத்து பலவேளைகளில் அல்லல்படுகின்றனர். இன்றைய வசனம் இளைஞர்களுக்கும் இளம் பெண்களுக்கும் சிந்தனைக்குரிய வசனம். 

பக்தனான யோபு  தன் கண்களால் அழகிய பெண்களையல்ல, தேவனைக் காண்பதிலேயே தனது ஆர்வத்தைக் கொண்டிருந்தார். அதனால் பரிசுத்தமான பார்வை தனக்கு வேண்டும்; தேவனைத் தவிர வேறு எதனையும் பார்க்கமாட்டேன்; எதன்மேலும் ஆசைகொள்ளமாட்டேன்  என உடன்படிக்கைப்  பண்ணிக்கொண்டார். இப்படி இருந்ததால் ஒருநாளில் தனது கண்களால் தேவனைப் பார்ப்பேன் என உறுதியாக நம்பினார். அவரது எண்ணமெல்லாம் அதுவாகவே இருந்தது. ஆம்,  இளைஞர்களும்  இளம் பெண்களும் காதலால் சோர்ந்துபோவதுபோல யோபு தேவனின் நினைவால் சோர்ந்துபோனார். 

எனவேதான் அவர் கூறுகின்றார், "அவரை நானே பார்ப்பேன்; அந்நிய கண்கள் அல்ல, என் கண்களே அவரைக் காணும்; இந்த வாஞ்சையால் என் உள்ளிந்திரியங்கள் எனக்குள் சோர்ந்துபோகிறது." ( யோபு 19: 27) என்கின்றார் அவர். இதுவே அவரது உடன்படிக்கை. அதாவது, என் கண்களை நான் பரிசுத்தமாகக் காத்துகொள்வேனென்றால் தேவன் எனக்குத் தரிசனமாவார் என்று நம்பினார். அவரது அந்த ஆசை வீணாகவில்லை. தேவன் அவருக்குத் தரிசனமானார். "என் காதினால் உம்மைக்குறித்துக் கேள்விப்பட்டேன்; இப்பொழுதோ என் கண் உம்மைக் காண்கிறது." ( யோபு 42: 5) என்கின்றார் யோபு.

இளைஞர்களுக்கு மட்டுமல்ல,  பெரியோர்களுக்கும் இன்றைய தியான வசனம் பொருந்தும். இன்று ஆபாச படங்களும் வீடியோ காட்சிகளும் எளிதில் காணக்கிடைப்பதால் பெரியோர்களும்கூட இவற்றின் கவர்ச்சியில் கவரப்பட்டு கண்களின் பாவத்தில் விழுகின்றனர். அன்பானவர்களே, இப்படி உலகக் கவர்ச்சியில் மயங்கியும் உலக மனிதர்களிடம் காதல் கொண்டும்  அலைவோமானால், "அப்பொழுது உன்னதங்களிலிருந்து தேவன் அளிக்கும் பங்கும், உன்னதத்திலிருந்து சர்வவல்லவர் கொடுக்கும் சுதந்தரமும் கிடைக்குமோ?" ( யோபு 31: 2) கிடைக்காது. 

அன்பான இளம் வாலிபர்களே, வாலிபப் பெண்களே, யோபுவைப்போல கண்களை  பரிசுத்தத்தை மட்டுமே காணவேண்டுமென்று  தேவனோடு உடன்படிக்கைபண்ணி வாழும்போது மட்டுமே நாம் உலகக் கவர்ச்சிக்குத் தப்பிடமுடியும். தேவனுக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுக்கும்போது அவர் மட்டுமே நமக்குக் கவர்ச்சியாகத் தெரிவார். என் கண்களோடே தேவனுடன் உடன்படிக்கைப்பண்ணின நான் ஒரு கன்னிகையின்மேல் அல்லது ஒரு இளைஞன்மேல் நினைப்பாயிருப்பதெப்படி? எனும் எண்ணம் வெளிப்படும். 

உன்னதப்பாடல் ஆசிரியர் தேவனை ரசித்து அவரது அழகால் கவரப்பட்டுப் பாடுகின்றார்:-  "அவர் வாய் மிகவும் மதுரமாயிருக்கிறது; அவர் முற்றிலும் அழகுள்ளவர். இவரே என் நேசர்; எருசலேமின் குமாரத்திகளே! இவர் என் சிநேகிதர்." ( உன்னதப்பாட்டு 5: 16) ஆம், நமது கண்களோடு தேவனுடன் உடன்படிக்கைச் செய்யும்போது மட்டுமே நாமும் இப்படிப் பாடிடவும்; பரிசுத்த வாழ்க்கைவாழவும்  பரிசுத்த ஆவியானவர் நமக்கு உதவி செய்வார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                             

“Within the Seeds” 🌳

📖 Scripture Meditation – No. 1829
🔆 AATHAVAN – Monday, 09.02.2026

“I have made a covenant with my eyes; How then could I look at a virgin?” (Job 31:1)

Today, in the name of love, many young men and young women are being morally ruined by mere physical attraction. The reason is that they assume what they see with their eyes will bring them complete happiness. By being captivated by outward beauty, they surrender their hearts to the opposite gender and often end up in distress. Today’s verse is a thought-provoking Scripture for both young men and young women.

The godly Job was not interested in gazing at beautiful women with his eyes, but rather in seeing God. Therefore, he desired to maintain a pure vision and made a covenant saying that he would not set his eyes or desires upon anything other than God. Because of this, he firmly believed that one day he would see God with his own eyes. All his thoughts were cantered on that hope. Yes, just as many young men and women grow weary because of romantic love, Job grew faint because of his longing for God.

That is why he declared, “Whom I myself shall behold, and whom my eyes will see and not another. My heart faints within me!” (Job 19:27)

This was his covenant. He believed that if he preserved the purity of his eyes, God would grant him His divine vision. His desire did not go in vain. God revealed Himself to him. Job testified, “I have heard of You by the hearing of the ear; But now my eye sees You.” (Job 42:5)

This meditation verse is not only for the youth but also for adults. Today, obscene pictures and video content are easily accessible, and even adults are often drawn into their temptation, falling into the sin of the eyes. Beloved, if we wander in worldly attractions and develop love for worldly pleasures, can we receive God’s portion and inheritance? Certainly not. As Job asks, “And what is the portion of God from above or the inheritance of the Almighty from on high?” (Job 31:2)

Dear young men and young women, only when we make a covenant with God, like Job, to allow our eyes to behold purity alone, can we escape worldly temptations. When we surrender ourselves to God, He alone will become our true attraction. Then the thought will arise within us: “If I have made a covenant with my eyes before God, how could I look lustfully upon a young woman or a young man?”

The writer of the Song of Songs, being captivated by God’s beauty, sings:

“His mouth is full of sweetness. And he is wholly desirable. This is my beloved and this is my friend, O daughters of Jerusalem.” (Song of Songs 5:16)

Yes, only when we make a covenant with God concerning our eyes can we sing like this and live a holy life. The Holy Spirit will help us to live in purity.

Divine Message: Bro. M. Geo Prakash

      

🦋 Meditation verse - எஸ்றா 4: 3 / Ezra 4:3

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1828

🔆 ஆதவன் 08.02.2026 ஞாயிறு     

"எங்கள் தேவனுக்கு ஆலயத்தைக்கட்டுகிறதற்கு உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் சம்பந்தமில்லை; பெர்சியாவின் ராஜாவாகிய கோரேஸ் ராஜா எங்களுக்குக் கட்டளையிட்டபடி. நாங்களே இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு அதைக் கட்டுவோம்." ( எஸ்றா 4: 3)

தேவனுக்கும் ஆலயக் காரியங்களுக்கும் காணிக்கைகள் கொடுப்பதற்குப் பலரும் தயங்குவதில்லை. காரணம், அப்படிக் கொடுப்பது தங்களுக்கு ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டுவரும் என்று அவர்கள் எண்ணுவதுதான். ஆனால், கோடி கோடியாக ஆலயங்களுக்குக் கொட்டிக்கொடுத்தாலும், இரவு பகல் பாராமல் ஆலயக் காரியங்களுக்கு உழைத்தாலும் கர்த்தருக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழாதவர்கள் கர்த்தருக்கென்று அளிக்கும் காணிக்கைகளையும் அவர்கள் செய்யும் உதவிகளையும் தேவன் அங்கீகரிப்பதில்லை. காரணம், தேவன் ஒன்றுமில்லாத தரித்திரனோ நம் உதவினால்தான் நிறைவடைபவரோ அல்ல.

தேவன் மனம்திரும்பிய வாழ்கையினையே மேலாக  விரும்புகின்றார். மேலும், மற்றவர்கள் செய்வதைப்பார்த்து போட்டிபோட்டுத்  தேவனுக்கென்று செய்வதை தேவன் அங்கீகரிப்பதில்லை.

பாபிலோனிலிருந்து கோரேஸ் ராஜாவால் விடுவிக்கப்பட்டு எருசலேமுக்கு வந்த யூதர்கள் செருபாபேல்,  யெசுவா தலைமையில் எருசலேம் ஆலயத்தைப்  பழுதுபார்த்துக்  கட்டத்துவங்கினர். அதுவரை யூதர்களுக்கு எதிராகச்  செயல்பட்டவர்களும்  யூதர்கள் ஆலயம் கட்டுவதைப் பார்த்து அவர்களிடம்  வந்து, "உங்களோடுகூட நாங்களும் கட்டுவோம்; உங்களைப்போல நாங்களும் உங்கள் தேவனையே நாடுவோம்" (எஸ்றா - 4:2) என்றார்கள்.  அவர்களுக்கு மறுமொழியாக செருபாபேலும்  எசுவாவும் இன்றைய வசனத்தைக் கூறுகின்றனர். 

தேவனுக்கு ஆலயம் கட்டுவதில் அவர்கள் உதவ முன்வந்தது நல்லச்  செயல்தான் ஆனால் யூதர்கள் அதனை விரும்பவில்லை. இன்றையகால ஊழியர்களை இந்நேரத்தில் நாம் நினைத்துப்பார்ப்போம். அவர்கள் தங்கள் ஊழியத் தேவைகளுக்கும் செலவுகளுக்கும் எந்தத்  துன்மார்க்கன், ஏமாற்றுக்காரன் உதவினாலும் அதனைப் பெற்றுக்கொண்டு அவனுக்கு ஆசீர்வாத வார்த்தைகளைக் கூறத்தயாராக உள்ளனர். மனம்திரும்புதல் பற்றி அவர்களிடம் பேசுவதுகிடையாது. 

ஆனால், ஆவியானவரின் துணையோடு உண்மையான ஊழியம்செய்யும் ஊழியர்கள் மனம்திரும்பாத மக்களது காணிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவர்கள், செருபாபேலும்  எசுவாவும் கூறியதைப்போலவே  இத்தகையோர் அளிக்கும் காணிக்கைகளை பெற்றுக்கொள்ளாமல் தவிர்த்துவிடுகின்றனர். 

நான் ஆரம்பகாலத்தில் ஆராதனைக்குச் செல்லும் IPC சபை பாஸ்டர், ஜாண்சன் டேவிட் அவர்கள் அவருக்குக் காணிக்கைக் கொடுக்க முன்வரும் சிலரிடம், "தம்பி, முதலில் நீங்க ஆண்டவர்பக்கம் வாருங்க, உங்க வாழ்க்கையை அவருக்கு ஒப்புகொண்டுங்க, காணிக்கைகளைப் பிறகு பார்க்கலாம்" என்று கூறிவிடுவார். அவர்களது மனம்திரும்புதலுக்காக ஜெபிப்பார். இதுவே உண்மை ஊழியர்  செய்யக்கூடிய செயல். மக்கள் கொண்டுவரும் காணிக்கைகளல்ல, மக்களது ஆத்துமாவே தேவனுக்குத்  தேவை.

எவ்வளவு பெரிய பணத் தேவைகள் இருந்தபோதிலும் மற்றவர்கள் கொண்டுவந்த காணிக்கைகளை  ஏற்றுக்கொள்ளாமல் "நாங்களே இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு ஆலயத்தைக் கட்டுவோம்" என்று துணிவுடன் இருந்து யூதர்கள் ஆலயத்தைக் கட்டினர்.  

நேர்மையாக உழைத்து சம்பாதித்த பணத்தில் அளிக்கப்படும் காணிக்கையே தேவன் விரும்புவது. லஞ்சம் வாங்கியும் ஏமாற்றியும் சம்பாதித்த பணத்தை ஊழியர்கள் அங்கீகரித்தாலும் தேவன் அங்கீகரிப்பதில்லை. எனவே காணிக்கை அளிப்பதிலும் ஆலய பணிகளிலும் ஈடுபடும்போது நமக்கு அச்சம் இருக்கவேண்டியது அவசியம். காணிக்கை என்பது தேவனுக்கு அளிக்கப்படும் கையூட்டு அல்ல.  "எங்கள் தேவனுக்கு ஆலயத்தைக்கட்டுகிறதற்கு உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் சம்பந்தமில்லை" என்ற வார்த்தைகள் நம்மை சிந்திக்கத் தூண்டி மனம்திரும்புதலைக் கொண்டுவரவேண்டும்.

தேவனுக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழும் அவரது  பிள்ளைகளாகிய மக்கள் மட்டுமே இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு காணிக்கை அளிக்கமுடியும்; அவர்கள் அளிக்கும் காணிக்கைகளை மட்டுமே அவர் ஏற்றுக்கொள்வார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                      

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1828
🔆 AATHAVAN | Sunday, 08.02.2026

“But Zerubbabel and Jeshua and the rest of the heads of fathers’ households of Israel said to them, ‘You have nothing in common with us in building a house to our God; but we ourselves will together build for the LORD God of Israel, as King Cyrus, the king of Persia, has commanded us.’” (Ezra 4:3)

Many people do not hesitate to give offerings for God and for temple-related activities, because they believe that such giving will bring blessings into their lives. However, even if one pours millions into the construction of temples or labours day and night for religious activities, God does not approve the offerings or services of those who do not live a life pleasing to Him. The reason is simple—God is not poor, nor is He someone who becomes complete because of our help.

What God desires above all is a life of repentance. Moreover, God does not accept acts done for Him merely out of competition or comparison with others.

When the Jews were freed from Babylon by King Cyrus and returned to Jerusalem, they began rebuilding the temple under the leadership of Zerubbabel and Jeshua. Those who had earlier opposed the Jews, seeing the temple construction, came to them and said,

“Let us build with you, for we, like you, seek your God” (Ezra 4:2).

In response, Zerubbabel and Jeshua spoke the words found in today’s verse.

Though their offer to help build the temple appeared to be a good deed, the Jews did not accept it. At this point, let us reflect on some present-day ministries. Many ministers are willing to accept financial support for their ministry needs and expenses from anyone—even from the wicked or deceitful—and readily pronounce blessings over them. Rarely do they speak to such people about repentance.

However, true servants of God who minister under the guidance of the Holy Spirit do not accept offerings from unrepentant people. Just as Zerubbabel and Jeshua declared, they refrain from receiving such offerings.

In my early days, the IPC church pastor I attended—Pastor Johnson David—used to say to some who came forward to give offerings, “Brother, first come to the Lord. Surrender your life to Him. We can talk about offerings later.”

He would pray earnestly for their repentance. This is the mark of a true servant of God. God does not primarily desire the offerings people bring—He desires their souls.

Despite having great financial needs, the Jews boldly declared, “We ourselves will build the house to the LORD God of Israel,” and they completed the temple without accepting inappropriate support.

God desires offerings that come from honest labour and righteous living. Even if ministers accept money earned through bribery or deceit, God does not approve it. Therefore, there must be a holy fear in us when we give offerings or involve ourselves in temple-related works. An offering is not a bribe given to God.

The words,

“You have nothing in common with us in building a house to our God,”
should provoke deep reflection within us and lead us to repentance.

Only those who live a life pleasing to God—His true children—can give offerings to the LORD God of Israel, and only their offerings will be accepted by Him.

Gospel Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - வெளி. விசேஷம் 21: 7 / Revelation 21:7

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1827

🔆 ஆதவன் 07.02.2026 சனி    

"ஜெயங்கொள்ளுகிறவன் எல்லாவற்றையும் சுதந்தரித்துக் கொள்ளுவான்; நான் அவன் தேவனாயிருப்பேன், அவன் என் குமாரனாயிருப்பான்." ( வெளி. விசேஷம் 21: 7)

ஆவிக்குரிய வாழ்வில் வெற்றிகொள்பவர்கள் மறுவுலகத்தில் அடையப்போகும் நித்திய ஜீவனைக்குறித்து இன்றைய தியான வசனம் எடுத்துக் கூறுகின்றது. சிறப்பான வாழ்வு வாழும்போது நாம் வாழ்வில் வெற்றிபெற்று தேவசந்நிதியை அடையும்போது மட்டுமல்ல, இந்த உலகத்திலும் ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்கள் அனைத்தையும் பெற்றுக்கொள்கின்றோம். காரணம், அப்போது அவர் நமது தேவனாகவும் நாம் அவரது பிள்ளைகளாகவும் மாறுகின்றோம்.  

ஆனால், ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நாம் கவனம் செலுத்தாமல் தான்தோன்றித்தனமாக வாழ்வோமானால் இரண்டாம் மரணமாகிய நித்திய நரகமே நமக்கு நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் பங்கு என்று இன்றைய தியான வசனத்தின் அடுத்த வசனத்தில் நாம் பின்வருமாறு வாசிக்கின்றோம்:- "பயப்படுகிறவர்களும், அவிசுவாசிகளும், அருவருப்பானவர்களும், கொலைபாதகரும், விபசாரக்காரரும், சூனியக்காரரும், விக்கிரகாராதனைக்காரரும், பொய்யர் அனைவரும் இரண்டாம் மரணமாகிய அக்கினியும் கந்தகமும் எரிகிற கடலிலே பங்கடைவார்கள்." ( வெளி. விசேஷம் 21: 8)

மக்களது நீதி நேர்மையான வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டியாக தேவன் பல்வேறு நியாயப்பிரமாணக் கட்டளைகளை மோசே வழியாகக் கொடுத்திருந்தார். இவையே பழையஏற்பாட்டுக் கட்டளைகள். ஆனால், அந்த மக்கள் அவற்றைக் கடைபிடிக்கவில்லை. எனேவேதான் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து வழியாக தேவன் புதிய ஏற்பாட்டைக் கட்டளைகளைக் கொடுத்தார். இந்தப் புதிய ஏற்பாட்டுக் கட்டளைகளை தேவன் ஆவிக்குரிய மக்களது உள்ளத்தில் எழுதுகின்றார். இதனை எரேமியா தீர்க்கத்தரிசி மூலம் முன்னறிவித்தார்.

"அந்நாட்களுக்குப்பிற்பாடு, நான் இஸ்ரவேல் குடும்பத்தோடே பண்ணப்போகிற உடன்படிக்கையாவது; நான் என் நியாயப்பிரமாணத்தை அவர்கள் உள்ளத்திலே வைத்து, அதை அவர்கள் இருதயத்திலே எழுதி, நான் அவர்கள் தேவனாயிருப்பேன், அவர்கள் என் ஜனமாயிருப்பார்கள் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்." ( எரேமியா 31: 33 மற்றும் எபிரெயர் 8:10) என்று நாம் வாசிக்கின்றோம். 

பழைய ஏற்பாட்டுக் கட்டளைகள் பயனற்றுப்போனதுபோல உள்ளத்தில் எழுதப்படும் புதிய ஏற்பாட்டுக் கட்டளைகள் பயனற்றுப்போவதில்லை. அன்று கட்டளைகளைக் கைகொள்ளாத அந்த மக்களைத் தேவன் புறக்கணித்தார். இதனையே எபிரெய நிருப ஆசிரியர், "அவர்களுடைய பிதாக்களை எகிப்துதேசத்திலிருந்து கொண்டுவரும்படிக்கு நான் அவர்களுடைய கையைப் பிடித்த நாளிலே அவர்களோடு பண்ணின உடன்படிக்கையைப்போல இது இருப்பதில்லை; அந்த உடன்படிக்கையிலே அவர்கள் நிலைநிற்கவில்லையே, நானும் அவர்களைப் புறக்கணித்தேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்." ( எபிரெயர் 8: 9) என்கின்றார்.

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் வெற்றிபெற்றவர்களாக வாழவேண்டுமானால் தேவனது கட்டளைகள் நமது உள்ளத்தில் பதிக்கப்படவேண்டியது அவசியமாய் இருக்கின்றது. கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் பாவ மன்னிப்பு பெறும்போது நமது உள்ளத்தில் தனது கட்டளைகளைப் பதிக்கின்றார். எனவே யாரும் நமக்குப் போதிக்கவேண்டியதில்லை. ஆவியானவரே நமக்குப் போதித்து நடத்துகின்றார். 

இதனால் நமது உள்ளம் புதிதாகி நாம் ஜெயம் கொள்ளுகின்றோம். இப்படி ஜெயங்கொள்ளுகிறவன் எல்லாவற்றையும் சுதந்தரித்துக் கொள்ளுவான்; நான் அவர்களது தேவனாயிருப்பேன், அவர்கள் என் குமாரனாக, குமாரத்தியாக இருப்பார்கள் என்கின்றார் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து. 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                      

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1827
🔆 AATHAVAN – Saturday, 07.02.2026

“The one who overcomes will inherit these things, and I will be his God and he will be My son.” (Revelation 21:7)

Today’s meditation verse speaks about the eternal life that awaits those who overcome in their spiritual walk. When we live a victorious life, we not only attain success in life and reach the presence of God, but even while living in this world, we receive every spiritual blessing. The reason is this: He becomes our God, and we become His children.

However, if we live carelessly, without paying attention to our spiritual life, then the portion appointed for us will be the second death—eternal hell. This is what we read in the following verse of today’s meditation passage:

“But for the cowardly, and unbelieving, and abominable, and murderers, and sexually immoral persons, and sorcerers, and idolaters, and all liars, their part will be in the lake that burns with fire and brimstone, which is the second death.” (Revelation 21:8)

For guiding people into righteous and upright living, God gave various laws and commandments through Moses. These are the commandments of the Old Covenant. But the people did not keep them. Therefore, through our Lord Jesus Christ, God gave the commandments of the New Covenant. These New Covenant commandments are written by God within the hearts of spiritual people. This was foretold by the prophet Jeremiah.

“But this is the covenant which I will make with the house of Israel after those days,” declares the LORD, “I will put My law within them and write it on their heart; and I will be their God, and they shall be My people.” (Jeremiah 31:33, Hebrews 8:10)

Unlike the Old Covenant commandments, which became ineffective because they were not obeyed, the New Covenant commandments written in the heart never become ineffective. God rejected the people of old because they did not remain faithful to the covenant. The author of Hebrews explains this clearly:

“For finding fault with them, He says, ‘Behold, days are coming, says the Lord, when I will effect a new covenant… not like the covenant which I made with their fathers… for they did not continue in My covenant, and I did not care for them,’ says the Lord.” (Hebrews 8:8–9)

Yes, beloved, if we are to live as victors in our spiritual life, it is essential that God’s commandments be firmly imprinted in our hearts. When we receive forgiveness of sins through the blood of Christ, He writes His commandments within us. Therefore, no one needs to teach us externally; the Holy Spirit Himself teaches us and leads us.

As a result, our hearts are renewed, and we overcome. Such a person who overcomes will inherit all things. The Lord Jesus Christ declares that He will be their God, and they will be His sons and daughters.

God’s Message – Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - 1 கொரிந்தியர் 13: 10 / 1 Corinthians 13:10

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1826

🔆 ஆதவன் 06.02.2026 வெள்ளி   

"நிறைவானது வரும்போது குறைவானது ஒழிந்துபோம்." (1 கொரிந்தியர் 13: 10)

தேவனை வாழ்வில் அறியாத எந்த மனிதனும் குறைவுள்ளவன்தான். ஆனால் மனிதர்கள் இதனை உணர்வதில்லை. பெரிய கல்வியறிவு நம்மை நிறைவுள்ளவர்களாக மாற்றிவிடுமென்று பலரும் எண்ணுகின்றனர். நிறைவடைந்துவிட்டோம் எனும் எண்ணமே பலரை அதற்குமேலே எதனையும் அறியமுடியாதபடி அவர்களுக்குத் தடையாக இருக்கின்றது.  ஒரு பானையில் முழுவதும் நீரினால் நிறைத்துவிட்டோமானால் அதற்குமேல் அதில் ஒன்றும் ஊற்றிவிடமுடியாதல்லவா? 

ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து ஒருவரே நம்மைப் பூரணமாக்கமுடியும். அவரே நம்மை நிறைவுள்ளவர்களாக மாற்றிடமுடியும். அவர் நம்மில் வரும்போது மட்டுமே நம்மிடமுள்ள குறைவுகள் மறைந்திடும். கிறிஸ்துவை அறியாதபோது நாம் சிறு குழந்தைகளைப்போலவே இருந்தோம். குழந்தைகளுக்கு பெரியவர்களது மனநிலையோ, உலக அறிவோ இருப்பதில்லை. கிறிஸ்துவை அறியாதவர்களும் இப்படிக் குழந்தைகளைப்போல முழுமையான அறிவு இல்லாதவர்களாகவே இருக்கின்றனர். 

கிறிஸ்துவை அறிந்தபின்னர் நாம் முழுமையடைந்து முழு மனிதனாகின்றோம். கிறிஸ்துவை அறியாத குழந்தை மனநிலையிலிருந்து கிறிஸ்துவை அறிந்து முழு மனிதனாக மாறும்போது நம்மில் ஏற்படும் மாற்றத்தினை அப்போஸ்தலரான பவுல் பின்வருமாறு கூறுகின்றார்:- 

"நான் குழந்தையாயிருந்தபோது குழந்தையைப்போலப் பேசினேன், குழந்தையைப்போலச் சிந்தித்தேன், குழந்தையைப்போல யோசித்தேன்; நான் புருஷனானபோதோ குழந்தைக்கேற்றவைகளை ஒழித்துவிட்டேன். இப்பொழுது கண்ணாடியிலே நிழலாட்டமாய்ப் பார்க்கிறோம், அப்பொழுது முகமுகமாய்ப் பார்ப்போம்; இப்பொழுது நான் குறைந்த அறிவுள்ளவன், அப்பொழுது நான் அறியப்பட்டிருக்கிறபடியே அறிந்துகொள்ளுவேன்." (1 கொரிந்தியர் 13: 11, 12) 

ஆம் அன்பானவர்களே, ஆவிக்குரிய மனநிலையில் குழந்தையைப்போலப் பேசி, குழந்தையைப்போலச் சிந்தித்து, குழந்தையைப்போல யோசித்துக் கொண்டிருந்த நாம் நிறைவான கிறிஸ்து நம்மில் வரும்போது குழந்தைக்கேற்றவைகளை ஒழித்து முழு ஆவிக்குரிய மனிதர்களாகின்றோம்.  

ஒருசிலர் வேதாகமத்தை வசித்து ஓரளவு வேத அறிவு பெற்றவுடன் தாங்கள் அனைத்தும் அறிந்துகொண்டதாக எண்ணி மற்றவர்களை அற்பமாக மதிக்கின்றனர். அதாவது, இவர்கள் தாங்கள் பூரணராகிவிட்டதாக எண்ணிக்கொள்கின்றனர். வேதாகமத்தை வாசித்து அறிவதல்ல முக்கியம், கிறிஸ்து நமது உள்ளத்தை நிரப்பிட இடம்தரவேண்டியதே முக்கியம். அதற்கு நம்மிடம் உள்ள குறைகளை முதலில் உணரவேண்டியது அவசியம். அந்தக் குறைகள் நீங்கிட தேவனிடம் நம்மை ஒப்படைக்கவேண்டியது அவசியம். 

அப்படி நம்மைத் தாழ்த்தி கிறிஸ்துவுக்கு ஒப்புவிக்கும்போது அவர் நம்மை நிறைவாக்குவார். நிறைவான கிறிஸ்து நம்மில் வரும்போது மட்டுமே நமது குறைவானது ஒழிந்துபோம். ஏனெனில், பிதாவாகிய தேவன் "எல்லாவற்றையும் எல்லாவற்றாலும் நிரப்புகிறவருடைய நிறைவாகிய சரீரமான சபைக்கு அவரை எல்லாவற்றிற்கும் மேலான தலையாகத் தந்தருளினார்." ( எபேசியர் 1: 23) என்றே வேதம் கூறுகின்றது. 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                      

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1826
🔆 AATHAVAN | Friday, 06.02.2026

“But when the perfect comes, the partial will be done away.” (1 Corinthians 13:10)

Any person who does not know God in his or her life is truly lacking. Yet many people do not realize this. Many assume that higher education alone can make them complete and fulfilled. The very thought that “I have already attained fullness” becomes a barrier, preventing many from learning or receiving anything further. If a vessel is completely filled with water, is it possible to pour anything more into it?

Only the Lord Jesus Christ can make us complete. He alone can fill us and bring us to fullness. It is only when He comes to dwell within us that our deficiencies begin to disappear. Before knowing Christ, we were like little children. Children do not possess the mindset of adults or the wisdom of the world. In the same way, those who do not know Christ remain like children, lacking complete understanding.

After coming to know Christ, we are brought to completeness and become mature human beings. The apostle Paul explains the transformation that takes place when we move from a childlike state without Christ to spiritual maturity through knowing Christ:

“When I was a child, I used to speak like a child, think like a child, reason like a child; when I became a man, I did away with childish things. For now we see in a mirror dimly but then face to face; now I know in part, but then I will know fully, just as I also have been fully known.” (1 Corinthians 13:11–12)

Yes, beloved, while we once spoke, thought, and reasoned like children in our spiritual understanding, when the perfect Christ comes to dwell within us, we put away childish things and become spiritually mature people.

Some, after reading the Bible and gaining a certain level of biblical knowledge, begin to think that they know everything and look down on others. In doing so, they assume that they have already attained perfection. What truly matters is not merely reading and knowing the Scriptures, but giving Christ the space to fill our hearts. For that, it is essential first to recognize our own shortcomings. It is equally necessary to surrender ourselves to God so that those deficiencies may be removed.

When we humble ourselves and yield to Christ, He fills us. Only when the fullness of Christ comes to dwell within us will what is partial in us be done away with. For the Bible says, Father has given Him as head over all things to the church, “which is His body, the fullness of Him who fills all in all.” (Ephesians 1:23)

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - பிரசங்கி 5: 19 / Ecclesiastes 5:19

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 வேதாகமத் தியானம் - எண் 1825

🔆 ஆதவன் 05.02.2026 வியாழன்   

"தேவன் ஐசுவரியத்தையும் சம்பத்தையும் எவனுக்குக் கொடுத்திருக்கிறாரோ, அவன் அதிலே புசிக்கவும், தன் பங்கைப் பெறவும், தன் பிரயாசத்திலே மகிழ்ச்சியாயிருக்கவும் அவனுக்கு அதிகாரம் அளிப்பது தேவனுடைய அநுக்கிரகம்." ( பிரசங்கி 5: 19)

பலரும் தங்களது உடல் பலமும், பணபலமும், உயர்பதவியுமே உலகத்தில் மகிச்சியாக வாழவும் இந்த உலகத்தில் காரியங்களைச் சாதிக்கவும் போதுமானவை என்று எண்ணிக்கொள்கின்றனர். ஆனால், தேவனுடைய கிருபையில்லாமல் நம்மால் இந்த உலகத்தில் ஒன்றையும் செய்யமுடியாது என வேதாகமம் நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது. பொதுவாக மனிதர்களிடம் இந்த அறிவு இருப்பதில்லை. ஆனால், தன்னிடம் இருக்கும் இவை அனைத்தையும் ஒருவர் இழக்கும்போது மட்டுமே அவரது அறிவுக்கண்  திறக்கப்பட்டுத் தேவனைத் தேடுகின்றார்.  

ஆனால், நாம் தேவனுக்குள் ஆவிக்குரிய வாழ்வு வாழும்போது தேவன் நமக்கு இந்த அறிவைத் தருகின்றார். அப்போது நாம் நம்மையல்ல; தேவனை முன்னிலைப்படுத்தி வாழ்பவர்களாக மாறிவிடுகின்றோம். எனவேதான் பவுல் அப்போஸ்தலர், "எங்களால் ஏதாகிலும் ஆகும் என்பதுபோல ஒன்றை யோசிக்கிறதற்கு நாங்கள் எங்களாலே தகுதியானவர்கள் அல்ல; எங்களுடைய தகுதி தேவனால் உண்டாயிருக்கிறது." (2 கொரிந்தியர் 3: 5) என்று கூறுகின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நமது தகுதி தேவனால் உண்டாகியிருக்கின்றது. "ஏனெனில் அவருக்குள் நாம் பிழைக்கிறோம், அசைகிறோம், இருக்கிறோம்; அப்படியே உங்கள் புலவர்களிலும் சிலர், நாம் அவருடைய சந்ததியார் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள்." ( அப். நடபடிகள் 17: 28) என்று நாம் வாசிக்கின்றோம். 

இந்த உலகினில் கோடிக்கணக்கான சொத்துக்களுக்கு அதிபதிகளாக வாழ்ந்தாலும் அவற்றை அனுபவிக்கும் தகுதியற்றவர்களாக நாம் இருப்போமானால் அதனால் என்னபயன்? பலர் இப்படியே உலகினில் வாழ்கின்றனர். பணத்துக்கு எந்தக் குறைவில்லாமல் இருந்தாலும் உப்பில்லாத ஓட்ஸ் கஞ்சியையும், உப்பில்லாத கோதுமை ரொட்டியையும் தின்னக்கூடிய நிலை பலருக்கு. ஆம், இதனையே இன்றைய தியான வசனம், "தேவன் ஐசுவரியத்தையும் சம்பத்தையும் எவனுக்குக் கொடுத்திருக்கிறாரோ, அவன் அதிலே புசிக்கவும், தன் பங்கைப் பெறவும், தன் பிரயாசத்திலே மகிழ்ச்சியாயிருக்கவும் அவனுக்கு அதிகாரம் அளிப்பது தேவனுடைய அநுக்கிரகம்." என்று கூறுகின்றது. 

எனவே அன்பானவர்களே, நமக்கு தேவன் செல்வத்தைத் தந்திருந்தால் அதுகுறித்துப் பெருமையடையாமல்  அவருக்குப் பயந்த வாழ்க்கை வாழ்வோம். ஏனெனில் தேவனது சித்தம் நமக்கு முற்றிலும் தெரியாது; நாளை நடப்பதுகூடத் தெரியாது. எனவேதான், "நாளைக்கு நடப்பது உங்களுக்குத் தெரியாதே. உங்கள் ஜீவன் எப்படிப்பட்டது? கொஞ்சக்காலந்தோன்றிப் பின்பு தோன்றாமற்போகிற புகையைப்போலிருக்கிறதே. ஆதலால்: ஆண்டவருக்குச் சித்தமானால், நாங்களும் உயிரோடிருந்தால், இன்னின்னதைச் செய்வோம் என்று சொல்லவேண்டும்." ( யாக்கோபு 4: 14, 15) என நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றார் யாக்கோபு. 

இந்த உலகினில் உண்ணவும், உடுத்தவும், நமக்கான நல்ல வாழ்விடத்தை நாம் அனுபவிப்பதும், நமது உழைப்பின் பிரயாசத்திலே மகிழ்ச்சியாயிருக்கவும் நமக்குக் கிருபை அளிப்பது தேவனுடைய அநுக்கிரகம். எனவே எப்போதும் தேவனது கிருபையினைச் சார்ந்துகொள்வோம். தேவனது கிருபை இல்லாமல் உலகச் செல்வங்கள் மட்டும் நம்மை மகிழ்ச்சியாக வாழச்செய்யாது எனும்  இந்த அறிவுடன் தேவனைச் சார்ந்துகொள்வோம்.  "ஏனெனில் அவருக்குள் நாம் பிழைக்கிறோம், அசைகிறோம், இருக்கிறோம்".

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                      

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation – No. 1825
🔆 AATHAVAN | Thursday, 05.02.2026

“Furthermore, as for every man to whom God has given riches and wealth, He has also empowered him to eat from them and to receive his reward and rejoice in his labour; this is the gift of God.” (Ecclesiastes 5:19)

Many people assume that physical strength, financial power, and high position are sufficient to live happily and to accomplish great things in this world. However, the Bible clearly instructs us that without the grace of God, we are unable to do anything in this world. Generally, human beings do not possess this understanding. Only when a person loses all that he relies on does his spiritual perception open, and he begins to seek God.

But when we live a spiritual life in God, He graciously grants us this understanding. At that point, we no longer centre our lives on ourselves, but we begin to live with God at the centre. That is why the Apostle Paul says:

“Not that we are adequate in ourselves so as to consider anything as coming from ourselves, but our adequacy is from God.” (2 Corinthians 3:5)

Yes, beloved, our adequacy comes from God. As we read:

“For in Him we live and move and exist, as even some of your own poets have said, ‘For we also are His children.’” (Acts 17:28)

Even if we live in this world as owners of millions in wealth, what benefit is there if we are not qualified to enjoy them? Many people live exactly like this. Though they lack nothing in terms of money, they live as if eating tasteless porridge without salt and bread without flavour. Yes, this is precisely what today’s meditation verse declares:

“Furthermore, as for every man to whom God has given riches and wealth, He has also empowered him to eat from them and to receive his reward and rejoice in his labour; this is the gift of God.” (Ecclesiastes 5:19)

Therefore, beloved, if God has given us wealth, let us not take pride in it, but live a life that fears Him. For we do not fully know the will of God, nor do we even know what will happen tomorrow. That is why James instructs us:

“Yet you do not know what your life will be like tomorrow. You are just a vapor that appears for a little while and then vanishes away. Instead, you ought to say, ‘If the Lord wills, we will live and also do this or that.’ (James 4:14–15)

In this world, the grace that allows us to eat, to be clothed, to enjoy a good dwelling place, and to rejoice in the labour of our work is truly the gift of God. Therefore, let us always depend on the grace of God. With the understanding that worldly riches alone cannot make us live joyfully without God’s grace, let us cling to Him wholeheartedly.

“For in Him we live and move and exist.”

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash