🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 5 : 20 / 2 Corinthians 5:20

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2086 - நாள் :- 25.10.2026

"ஆனபடியினாலே, தேவனானவர் எங்களைக்கொண்டு புத்திசொல்லுகிறதுபோல, நாங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக ஸ்தானாபதிகளாயிருந்து, தேவனோடே ஒப்புரவாகுங்கள் என்று, கிறிஸ்துவினிமித்தம் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறோம்." ( 2 கொரிந்தியர் 5 : 20 ) 

ஸ்தானாதிபதி என்பது பிரதிநிதி என்று பொருள்படும். ஆங்கிலத்தில், Representative அல்லது Ambassador என்று கூறலாம். இந்த ஸ்தானாதிபதி என்பவர் தன்னை அனுப்பியவர் எதற்காகத் தன்னை  அனுப்பினாரோ அந்தப் பணியினை செய்துமுடிக்கக் கடமைப்பட்டவர்.  இப்படியே, தாங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக ஸ்தானாபதிகளாயிருந்து, தேவனோடே ஒப்புரவாகுங்கள் (பாவ மன்னிப்புப்பெறுங்கள்) என்று, கிறிஸ்துவினிமித்தம் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறோம் என்கின்றார் பவுல். அதாவது,  கிறிஸ்து பாவமன்னிப்பைப்பற்றியே முக்கியமாக மக்களுக்குப் போதிக்கக் கட்டளையிட்டார், அதனையே நாங்கள் செய்கின்றோம் என்கின்றார்.

இதனையே, தேவனானவர் எங்களைக்கொண்டு புத்திசொல்லுகிறதுபோல, நாங்களும் கிறிஸ்துவால் அனுப்பப்பட்டு "தேவனோடு ஒப்புரவாகுங்கள்" என்று அறிவித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம் என்கின்றார் அவர்.  நாம் தேவனோடு ஐக்கியமுள்ளவர்களாக மாறவேண்டுமானால் முதலில் நமது பாவங்கள் மன்னிக்கப்படவேண்டியது அவசியம். எனவேதான் இயேசு கிறிஸ்துவும் பல இடங்களில் நோயுற்றோரைக் குணமாக்குமுன் அவர்களது பாவங்களை மன்னித்ததை நாம் வேதாகமத்தில் வாசிக்கின்றோம்.  

இதனை இயேசு கிறிஸ்துத் தனது சீடர்களுக்கும் கட்டளையாகக் கொடுத்தார். எனவேதான், "தேவன் உலகத்தாருடைய பாவங்களை எண்ணாமல், கிறிஸ்துவுக்குள் அவர்களைத் தமக்கு ஒப்புரவாக்கி, ஒப்புரவாக்குதலின் உபதேசத்தை எங்களிடத்தில் ஒப்புவித்தார்."( 2 கொரிந்தியர் 5 : 19 ) என்று கூறுகின்றார் பவுல் அப்போஸ்தலர்.  

தேவன் அப்போஸ்தலரான பவுலை முதல்முதல் சந்தித்தபோது மக்களிடம் பாவ மன்னிப்பைப் போதிக்கவே கட்டளைக்கொடுத்தார். "அவர்கள் என்னைப் பற்றும் விசுவாசத்தினாலே பாவமன்னிப்பையும், பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவர்களுக்குரிய சுதந்தரத்தையும் பெற்றுக்கொள்ளும்படியாக, அவர்கள் இருளைவிட்டு ஒளியினிடத்திற்கும், சாத்தானுடைய அதிகாரத்தைவிட்டு தேவனிடத்திற்கும் திரும்பும்படிக்கு நீ அவர்களுடைய கண்களைத் திறக்கும்பொருட்டு, இப்பொழுது உன்னை அவர்களிடத்திற்கு அனுப்புகிறேன் என்றார்." ( அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 26 : 18 )

தேவனுடைய கட்டளைப்படி அப்போஸ்தலரான பவுல் இதனையே முக்கிய போதனையாகப் போதித்து வந்தார். "ஆனபடியினாலே, தேவனானவர் எங்களைக்கொண்டு புத்திசொல்லுகிறதுபோல, நாங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக ஸ்தானாபதிகளாயிருந்து, தேவனோடே ஒப்புரவாகுங்கள் (பாவ மன்னிப்பு பெறுங்கள்) என்று, கிறிஸ்துவினிமித்தம் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறோம்." ( 2 கொரிந்தியர் 5 : 20 ) என்கின்றார்.  

ஆனால் இந்த ஒப்புரவின் உபதேசம் இன்று மறைக்கப்பட்டு செழிப்பின் உபதேசம் அல்லது ஆசீர்வாத உபதேசம் மேலோங்கியுள்ளது. உலக ஆசீர்வாதங்களைக் கொடுப்பதற்கு இயேசு கிறிஸ்து உலகினில் வந்து பாடுபட்டு மரிக்கத் தேவையில்லை எனும் அடிப்படை புரிதல்கூட இல்லாமல் இன்று ஊழியர்கள் பலரும் மக்களை இருளிலே நடமாடவைத்துள்ளனர். 

இன்று உலகினில் கிறிஸ்துவை அறிந்தவர்களையும் அவரை ஆராதிப்பவர்களையும், உண்மையான கிறிஸ்தவர்களையும்விட பிற தெய்வங்களை வழிபடுபவர்கள் மிகுந்த செல்வச்செழிப்புடன் வாழ்வதை நாம் பார்க்கின்றோம். இதுவே, கிறிஸ்து மக்களின் உலகச் செழிப்புக்காக உலகினில் வரவில்லை என்பதற்குச் சாட்சி. 

ஒப்புரவின் போதனைத்தான் மெய்யான கிறிஸ்தவ போதனை. நாமும் அவரைப்போல நிந்தைகளையும் நமது பாவங்களையும், பாடுகளையும்  சுமந்து நகர வாசலுக்குப் புறம்பே கொல்லப்பட்ட பலியாடாகிய அவரிடம் செல்லவேண்டியதே நாம் செய்யவேண்டியது. "ஆகையால், நாம் அவருடைய நிந்தையைச் சுமந்து, பாளயத்துக்குப் புறம்பே அவரிடத்திற்குப் புறப்பட்டுப் போகக்கடவோம்." ( எபிரெயர் 13 : 13 ) 

கிறிஸ்துவுக்குள் நம்மைத் தமக்கு ஒப்புரவாக்கி, ஒப்புரவாக்குதலின் உபதேசத்தை ஒப்படைத்த கிறிஸ்துவுக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக வாழ்வோம். பாவ மன்னிப்பைப் பெற்று அவரை மகிமைப்படுத்தி வாழ்வோம். நமது பாவங்களே தேவனை விட்டு நம்மைப் பிரிக்கும் தடுப்புச் சுவராக இருக்கின்றன. இந்தத் தடுப்புச் சுவர் தகர்க்கப்படவேண்டியது அவசியம். எனவே, நமது பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிட்டு அவரது இரத்தத்தால் அவை கழுவப்பட மன்றாடுவோம். ஏனெனில் அவரால் மட்டுமே நமக்கு மீட்பு உண்டு. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2086 – Date: 25.10.2026

“Therefore, we are ambassadors for Christ, as though God were making an appeal through us; we beg you on behalf of Christ, be reconciled to God.” (2 Corinthians 5:20, NASB)

An ambassador is a representative. An ambassador is someone who is entrusted with a mission by the person who sends him and is responsible for carrying out that mission. In the same way, Paul says, “We are ambassadors for Christ … we beg you on behalf of Christ, be reconciled to God.” In other words, Christ commissioned His messengers to proclaim the forgiveness of sins, and that is the very message they were called to preach.

Paul further explains that God makes His appeal through His servants. As those sent by Christ, they proclaim the message, “Be reconciled to God.” If we are to enter into fellowship with God, our sins must first be forgiven. That is why we read in the Bible that Jesus Christ, on several occasions, forgave people’s sins before healing them of their illnesses.

Jesus Christ also entrusted this message to His disciples as a command. Therefore, the apostle Paul declares, “namely, that God was in Christ reconciling the world to Himself, not counting their wrongdoings against them, and He has committed to us the word of reconciliation” (2 Corinthians 5:19, NASB).

When God first encountered the apostle Paul, He commissioned him to proclaim the forgiveness of sins to the people. The Lord said:

“to open their eyes so that they may turn from darkness to light and from the power of Satan to God, and receive forgiveness of sins and an inheritance among those who have been sanctified by faith in Me.” (Acts 26:18, NASB)

In obedience to God's command, the apostle Paul continued to proclaim this as his central message. He says:

“Therefore, we are ambassadors for Christ, as though God were making an appeal through us; we beg you on behalf of Christ, be reconciled to God.” (2 Corinthians 5:20, NASB)

Sadly, the message of reconciliation is being concealed today, while the teachings of prosperity and worldly blessings are gaining prominence. Many ministers are leading people to walk in darkness, failing even to understand this fundamental truth: Jesus Christ did not come into this world to suffer and die merely to provide people with worldly prosperity and material blessings.

Today, we see that many who worship other gods live in greater material prosperity than those who know Christ, worship Him, and profess to be true Christians. This itself demonstrates that Christ did not come into this world for the purpose of making people prosperous in worldly terms.

The message of reconciliation is the true message of Christianity. Our responsibility is to go to Christ, the sacrificial Lamb who was rejected, who bore our sins and suffered for us, and who was put to death outside the city gate. As the Scripture says:

“So, let’s go out to Him outside the camp, bearing His reproach.” (Hebrews 13:13, NASB)

Let us live with gratitude to Christ, who reconciled us to God through Himself and entrusted us with the message of reconciliation. Let us receive forgiveness for our sins and live lives that glorify Him.

Our sins stand as a dividing wall between God and us. This wall must be broken down. Therefore, let us confess our sins to Him and earnestly pray that they may be washed away by His blood. For He alone is able to redeem us and grant us salvation.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

 

🦋 Meditation Verse - 2 കൊരിന്ത്യർ 5:20

 🌅 ആവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2086 – തീയതി: 25.10.2026

“ആകയാൽ ഞങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്ഥാനപതികളായി ദൈവത്തോട് നിരന്നുകൊള്ളുവിൻ എന്നു ക്രിസ്തുവിനു വേണ്ടി അപേക്ഷിക്കുന്നു; അത് ദൈവം ഞങ്ങൾ മുഖാന്തരം പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ആകുന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 5:20)

സ്ഥാനപതി എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം പ്രതിനിധി എന്നാണ്. ഇംഗ്ലീഷിൽ Representative അഥവാ Ambassador എന്നു പറയുന്നു. തന്നെ അയച്ച വ്യക്തി ഏൽപ്പിച്ച ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ കടപ്പെട്ടവനാണ് ഒരു സ്ഥാനപതി. അതുപോലെ, “ഞങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്ഥാനപതികളായി ദൈവത്തോട് നിരന്നുകൊള്ളുവിൻ” എന്ന് ക്രിസ്തുവിനു വേണ്ടി നിങ്ങളോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു എന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, പാപമോചനത്തെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാനാണ് ക്രിസ്തു തന്റെ ദൂതന്മാരെ നിയോഗിച്ചത്; ആ ദൗത്യമാണ് ഞങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ദൈവം തന്റെ ദാസന്മാരിലൂടെ ജനങ്ങളോട് അപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിനാൽ അയയ്ക്കപ്പെട്ടവരായ ഞങ്ങളും “ദൈവത്തോട് നിരന്നുകൊള്ളുവിൻ” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ് പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നത്. നമുക്ക് ദൈവവുമായി ഐക്യത്തിലാകണമെങ്കിൽ ആദ്യം നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടണം. അതുകൊണ്ടാണ് യേശുക്രിസ്തു രോഗികളെ സൗഖ്യമാക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അവരുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചതായി പല സന്ദർഭങ്ങളിലും ബൈബിളിൽ നാം വായിക്കുന്നത്.

ഈ സന്ദേശം യേശുക്രിസ്തു തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കും ഒരു കൽപ്പനയായി നൽകി. അതുകൊണ്ടാണ് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നത്:

“അതായത്, മനുഷ്യരുടെ അതിക്രമങ്ങളെ അവർക്കെതിരായി കണക്കിടാതെ ദൈവം ക്രിസ്തുവിലൂടെ ലോകത്തെ തന്നോട് നിരപ്പിക്കുകയും നിരപ്പിന്റെ സന്ദേശം ഞങ്ങളെ ഭരമേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 5:19)

അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസിനെ ദൈവം ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ, ജനങ്ങളോട് പാപമോചനം പ്രസംഗിക്കാനാണ് അദ്ദേഹത്തെ നിയോഗിച്ചത്. കർത്താവ് അവനോട് അരുളിച്ചെയ്തു:

“അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കാനും അവരെ അന്ധകാരത്തിൽനിന്ന് പ്രകാശത്തിലേക്കും സാത്താന്റെ അധികാരത്തിൽനിന്ന് ദൈവത്തിലേക്കും തിരിക്കാനും, അവർക്ക് പാപമോചനവും എന്നിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ഇടയിൽ അവകാശവും ലഭിക്കാനും ഞാൻ നിന്നെ അവരുടെ അടുക്കലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു.” (അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 26:18)

ദൈവത്തിന്റെ കൽപ്പന അനുസരിച്ച് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഈ സന്ദേശം തന്റെ പ്രധാന ഉപദേശമായി പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം പറയുന്നു:

“ആകയാൽ ഞങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്ഥാനപതികളായി ദൈവത്തോട് നിരന്നുകൊള്ളുവിൻ എന്നു ക്രിസ്തുവിനു വേണ്ടി അപേക്ഷിക്കുന്നു; അത് ദൈവം ഞങ്ങൾ മുഖാന്തരം പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ആകുന്നു.” (2 കൊരിന്ത്യർ 5:20)

എന്നാൽ ഇന്ന് നിരപ്പിന്റെ ഈ സന്ദേശം മറച്ചുവയ്ക്കപ്പെടുകയും അതിനു പകരം സമൃദ്ധിയുടെ ഉപദേശവും അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ ഉപദേശവും പ്രാധാന്യം നേടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ സമ്പത്തും ഭൗതികാനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രം യേശുക്രിസ്തു ഈ ലോകത്തിലേക്ക് വന്ന് കഷ്ടം അനുഭവിച്ച് മരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്ന അടിസ്ഥാനസത്യം പോലും മനസ്സിലാക്കാതെ അനേകം ശുശ്രൂഷകർ ഇന്ന് ജനങ്ങളെ അന്ധകാരത്തിൽ നടക്കാൻ ഇടയാക്കുന്നു.

ഇന്ന് ക്രിസ്തുവിനെ അറിയുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരിലും യഥാർത്ഥ ക്രിസ്ത്യാനികളിലും പലരെക്കാൾ അധികം ഭൗതികസമ്പത്തോടും ഐശ്വര്യത്തോടും കൂടി മറ്റു ദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നവർ ജീവിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു. ലോകത്തിലെ ഭൗതികസമൃദ്ധി നൽകുന്നതിനുവേണ്ടിയല്ല ക്രിസ്തു ഈ ലോകത്തിലേക്ക് വന്നത് എന്നതിന് ഇതുതന്നെ ഒരു തെളിവാണ്.

നിരപ്പിന്റെ സന്ദേശമാണ് യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയ ഉപദേശം. നമ്മെപ്രതി നിന്ദിക്കപ്പെടുകയും നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ വഹിക്കുകയും കഷ്ടം അനുഭവിക്കുകയും നഗരവാതിലിനു പുറത്തുവെച്ച് അറുക്കപ്പെട്ട യാഗമൃഗത്തെപ്പോലെ മരിക്കുകയും ചെയ്ത ക്രിസ്തുവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് നാമും ചെല്ലേണ്ടതാണ്. തിരുവചനം പറയുന്നു:

“അതിനാൽ നാം അവന്റെ നിന്ദ ചുമന്നുകൊണ്ട് പാളയത്തിനു പുറത്തു അവന്റെ അടുക്കലേക്കു പോകുക.” (എബ്രായർ 13:13)

ക്രിസ്തുവിലൂടെ നമ്മെ ദൈവത്തോട് നിരപ്പിക്കുകയും നിരപ്പിന്റെ സന്ദേശം നമ്മെ ഭരമേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത കർത്താവിനോട് നന്ദിയുള്ളവരായി നമുക്ക് ജീവിക്കാം. പാപമോചനം പ്രാപിച്ച് അവനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്ന ജീവിതം നയിക്കാം.

നമ്മുടെ പാപങ്ങളാണ് ദൈവത്തിൽനിന്ന് നമ്മെ വേർതിരിക്കുന്ന മതിൽ. ഈ വേർതിരിവിന്റെ മതിൽ തകർക്കപ്പെടേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. അതിനാൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ അവന്റെ മുമ്പാകെ ഏറ്റുപറഞ്ഞ്, അവന്റെ രക്തത്താൽ അവ കഴുകിക്കളയപ്പെടുന്നതിനായി ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കാം. കാരണം അവനിലൂടെ മാത്രമേ നമുക്ക് വീണ്ടെടുപ്പും രക്ഷയും ലഭിക്കുകയുള്ളൂ.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 One More Year of Grace Luke 13:1–9 / இன்னும் ஓர் ஆண்டு இறைவன் தந்த அருள் - லூக்கா 13:1–9

                        - Sr. Amutha, ICM

In today’s Gospel, Jesus speaks of two tragedies: some Galileans killed by Pilate and eighteen people crushed by the falling tower of Siloam. One was caused by human violence, the other by an accident. Jesus makes it clear that the victims were not greater sinners than others, nor was God punishing them. Instead of judging the dead, He invites us to examine ourselves: “If we do not repent, we will all perish as they did.”

Jesus reminds us that life is uncertain. We often postpone our conversion, thinking we have plenty of time to reconcile, overcome our weaknesses, and become better people. But the real question is not why tragedy happens to others; it is whether we are living in the right relationship with God and our neighbour and bearing the fruits God desires.

The parable of the fig tree is one of my favourite Gospel passages, and I especially reflect on it on my birthday. The gardener’s plea, “Sir, leave it for this year also,” speaks deeply to me. Every birthday reminds me that God has blessed me with another year of life and another opportunity to grow and serve.

The gardener does not simply ask for more time; he promises to cultivate the soil and nourish the tree. Likewise, I want to take this gift of another year seriously—to rebuild what has been damaged, renew what has become weak, and nurture what still has the possibility of growth.

Lord, thank You for giving me another year. Help me not to take this grace for granted. Give me the wisdom and courage to repair what is damaged, renew what needs attention, and nurture what can still bear fruit for Your Kingdom. Amen.

இன்னும் ஓர் ஆண்டு இறைவன் தந்த அருள் (லூக்கா 13:1–9)

இன்றைய நற்செய்தியில், இரண்டு துயரமான நிகழ்வுகளைப் பற்றி இயேசு பேசுகிறார். பிலாத்துவால் கொல்லப்பட்ட கலிலேயர்கள், சிலோவாம் கோபுரம் இடிந்து விழுந்ததில் உயிரிழந்த பதினெட்டு பேர். ஒன்று மனிதனின் வன்முறையால் நடந்தது; மற்றொன்று எதிர்பாராத விபத்தால் நடந்தது. ஆனால், இறந்தவர்கள் மற்றவர்களைவிடப் பெரிய பாவிகள் என்பதாலோ, கடவுள் அவர்களைத் தண்டித்ததாலோ இவை நடக்கவில்லை என்பதை இயேசு தெளிவுபடுத்துகிறார். இறந்தவர்களைப் பற்றி தீர்ப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, நம்மையே ஆராய்ந்து பார்க்கும்படி அழைக்கிறார்: “மனம் மாறாவிட்டால், நீங்கள் அனைவரும் அவ்வாறே அழிவீர்கள்.”

வாழ்க்கை எப்போது வேண்டுமானாலும் முடிவடையலாம் என்பதை இயேசு நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். மனம் மாறுவதற்கும், உறவுகளைச் சரிசெய்வதற்கும், நம்முடைய குறைகளைக் களைந்து நல்ல மனிதர்களாக மாறுவதற்கும் நிறைய நேரம் இருக்கிறது என்று நினைத்து, நாம் பலவற்றைத் தள்ளிப்போடுகிறோம். ஆனால், மற்றவர்களுக்கு ஏன் துன்பம் நேர்கிறது என்று கேட்பதைவிட, நாம் கடவுளோடும் பிறரோடும் சரியான உறவில் வாழ்கிறோமா, கடவுள் விரும்பும் நற்பலன்களை நம் வாழ்வில் கொடுக்கிறோமா என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.

அத்திமரத்தைப் பற்றிய இந்த உவமை எனக்கு மிகவும் பிடித்த நற்செய்திப் பகுதிகளில் ஒன்று. குறிப்பாக, என்னுடைய பிறந்தநாளன்று இதைப் பற்றி நான் ஆழமாகச் சிந்திப்பேன். “ஐயா, இந்த ஆண்டும் இதை விட்டுவையும்” என்று தோட்டக்காரர் கேட்பது என் உள்ளத்தை மிகவும் தொடுகிறது. ஒவ்வொரு பிறந்தநாளும், கடவுள் எனக்கு வாழ்வதற்காக இன்னும் ஓர் ஆண்டையும், வளர்வதற்கும் அவருக்குப் பணியாற்றுவதற்கும் இன்னொரு வாய்ப்பையும் தந்திருக்கிறார் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

தோட்டக்காரர் இன்னும் கொஞ்சம் கால அவகாசம் மட்டும் கேட்கவில்லை; மண்ணைக் கொத்தி, உரமிட்டு, மரம் வளர்வதற்குத் தேவையான பராமரிப்பையும் செய்ய முன்வருகிறார். அதுபோல, கடவுள் எனக்குத் தந்துள்ள இந்தப் புதிய ஆண்டை நான் மிகவும் பொறுப்போடு எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். சேதமடைந்தவற்றைச் சீரமைக்கவும், வலுவிழந்தவற்றைப் புதுப்பிக்கவும், இன்னும் வளர்ந்து நற்பலன் தரக்கூடியவற்றைப் பேணிவளர்க்கவும் விரும்புகிறேன்.

இறைவா, எனக்கு இன்னும் ஓர் ஆண்டைத் தந்ததற்கு நன்றி. நீர் தந்த இந்த அருளை நான் ஒருபோதும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருக்க உதவும். சேதமடைந்தவற்றைச் சீரமைக்கவும், கவனிக்க வேண்டியவற்றைப் புதுப்பிக்கவும், உமது ஆட்சிக்காக இன்னும் நற்பலன் தரக்கூடியவற்றைப் பேணிவளர்க்கவும் தேவையான ஞானத்தையும் துணிவையும் எனக்குத் தாரும். ஆமென்.

Sr. அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 16 : 15 / Luke 16:15

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2085 - நாள் :- 24.10.2026

"நீங்கள் மனுஷர்முன்பாக உங்களை நீதிமான்களாகக் காட்டுகிறீர்கள், தேவனோ உங்கள் இருதயங்களை அறிந்திருக்கிறார்; மனுஷருக்குள்ளே மேன்மையாக எண்ணப்படுகிறது தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பாயிருக்கிறது." ( லுூக்கா 16 : 15 )

மனிதர்கள் பார்க்கின்றபடி தேவன் பார்ப்பதில்லை. பொதுவாக மனிதர்கள் ஒருவருடைய அழகையும் அந்தஸ்தையும் பார்த்து அவர்களை மேன்மையாகக்  கருதுவார்கள். ஆனால் தேவன் அப்படி மனிதர்களைப் பார்ப்பதில்லை. இதனையே அவர் சாமுவேலிடம் , "நீ இவனுடைய முகத்தையும், இவனுடைய சரீரவளர்ச்சியையும் பார்க்கவேண்டாம்; நான் இவனைப் புறக்கணித்தேன்; மனுஷன் பார்க்கிறபடி நான் பாரேன்; மனுஷன் முகத்தைப் பார்ப்பான்; கர்த்தரோ இருதயத்தைப் பார்க்கிறார்" ( 1 சாமுவேல் 16 : 7 ) என்று கூறினார்.

இன்று சில சபைகளிலும், ஆலயங்களிலும் பலர் மற்றவர்களால் இப்படி மேன்மையாகக் கருதப்படுகின்றனர். காரணம் அவர்கள் செய்யும் சில நல்ல காரியங்கள். ஆனால், தேவன் ஒருவர் செய்யும் நல்ல காரியங்களையல்ல, மாறாக அந்தக்காரியங்கள் செய்யப்பட்ட நோக்கத்தையும் பார்க்கின்றார். உண்மையான தேவ அன்புடன் அதனைச் செய்தார்களா அல்லது மற்றவர்களிடம் புகழ்ச்சியடையவேண்டும் எனும் எண்ணத்தில் செய்தார்களா என்று தேவன் பார்க்கின்றார். இப்படி உண்மையான தேவ அன்பில்லாமல் பிறர் தங்களைப் புகழவேண்டும் என்பதற்காக நல்ல செயல்களைச் செய்வதை தேவன் வெறுக்கின்றார். காரணம், "அவர்கள் தேவனால் வருகிற மகிமையிலும் மனுஷரால் வருகிற மகிமையை அதிகமாய் விரும்பினார்கள்." ( யோவான் 12 : 43 )

மனுஷருக்குள்ளே மேன்மையாக எண்ணப்படுகிறது தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பாயிருக்கிறது. காரணம், தேவன் தாழ்மையையே மேலான குணமாகக் கருதுகின்றார். "தன்னைத்தான் உயர்த்துகிறவனெவனும் தாழ்த்தப்படுவான், தன்னைத்தான் தாழ்த்துகிறவன் உயர்த்தப்படுவான்" ( லுூக்கா 14 : 11 ) என்று இயேசு கிறிஸ்துக் கூறவில்லையா? எனவே, இந்த குணத்தையே அவர் மனிதர்களிடம் எதிர்பார்க்கின்றார் என்பது தெளிவு. 

நமக்கு அவர் இதனையே முன்மாதிரிகையாக விட்டுச்சென்றார். இயேசு கிறிஸ்துவின் தாழ்மையினைக் குறித்து, "அவர் தேவனுடைய ரூபமாயிருந்தும், தேவனுக்குச் சமமாயிருப்பதைக் கொள்ளையாடின பொருளாக எண்ணாமல், தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கி, அடிமையின் ரூபமெடுத்து, மனுஷர் சாயலானார். அவர் மனுஷரூபமாய்க் காணப்பட்டு, மரணபரியந்தம், அதாவது சிலுவையின் மரணபரியந்தமும் கீழ்ப்படிந்தவராகி, தம்மைத்தாமே தாழ்த்தினார்" ( பிலிப்பியர் 2 : 6-8 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

அவரது பிள்ளைகள் என்று கூறிக்கொண்டு நாம் தாழ்மையற்றவர்களாக, பெருமைக்காகச் சில செயல்களில் ஈடுபடும்போது அது அவருக்கு அருவருப்பாக இருக்கின்றது. ஆம், மனுஷருக்குள்ளே மேன்மையாக எண்ணப்படும் செயல்கள் தேவனுக்கு  முன்பாக அருவருப்பாயிருக்கிறது.  எனவே நம்மை நாமே நிதானித்துப்பார்ப்போம். நம்மிடம் இத்தகைய இழிவான குணம் இருக்குமானால் மாற்றிக்கொள்வோம். அருவருப்பான இடங்களில் நாம் தங்கமாட்டோமல்லவா? அதுபோலவே தேவனும். எவ்வளவு சிறப்பான செயல்களைச் செய்தாலும் உள்ளத்தில் அருவருப்பான இத்தகைய குணங்களைக் கொண்டவர்களிடம்  தங்குவதில்லை. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2085 – Date: 24.10.2026

“You are those who justify yourselves in the sight of people, but God knows your hearts; for that which is highly esteemed among people is detestable in the sight of God.” (Luke 16:15, NASB)

God does not see things the way human beings do. Generally, people esteem others based on their physical beauty, social status, and position. But God does not look at people in this way. He made this clear to Samuel when He said, “Do not look at his appearance or at the height of his stature, because I have rejected him; for God sees not as man sees, since man looks at the outward appearance, but the LORD looks at the heart” (1 Samuel 16:7, NASB).

Even today, in some churches and places of worship, certain people are highly esteemed by others because of the good deeds they perform. However, God does not merely look at the good deeds a person does; He also examines the motives behind those deeds. He sees whether they are done out of genuine love for God or with the intention of gaining praise and recognition from others. God detests people doing good deeds without genuine love for Him, simply to win the admiration of others. The reason is that “they loved the approval of people rather than the approval of God” (John 12:43, NASB).

What is highly esteemed among people is detestable in the sight of God because He considers humility a far greater virtue. Did Jesus Christ not say, “For everyone who exalts himself will be humbled, and the one who humbles himself will be exalted” (Luke 14:11, NASB)? It is therefore clear that humility is the quality He expects to see in His people.

Jesus Christ left us an example of humility to follow. Concerning His humility, we read: “Although He existed in the form of God, He did not regard equality with God a thing to be grasped, but emptied Himself, taking the form of a bond-servant, and being made in the likeness of men. Being found in appearance as a man, He humbled Himself by becoming obedient to the point of death, even death on a cross” (Philippians 2:6–8, NASB).

When we call ourselves, His children yet remain proud and engage in certain activities merely to gain recognition and glory for ourselves, such behaviour is detestable to Him. Indeed, what is highly esteemed among people may be detestable in the sight of God.

Therefore, let us examine ourselves carefully. If we find this degrading attitude within us, let us change. Would we willingly remain in a place that we find detestable? Likewise, God does not delight in dwelling with those who harbour such detestable attitudes in their hearts, no matter how impressive their outward deeds may appear.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 16:15

 🌅 ആവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ: 2085 – തീയതി: 24.10.2026

“നിങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ മുമ്പാകെ നിങ്ങളെത്തന്നെ നീതീകരിക്കുന്നവർ ആകുന്നു; എന്നാൽ ദൈവം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ അറിയുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ഉന്നതമായി കരുതപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ വെറുപ്പാകുന്നു.” (ലൂക്കോസ് 16:15)

ദൈവം മനുഷ്യർ കാണുന്നതുപോലെയല്ല കാണുന്നത്. പൊതുവെ, മനുഷ്യർ ഒരാളുടെ സൗന്ദര്യവും പദവിയും സ്ഥാനമാനങ്ങളും നോക്കിയാണ് അവരെ ഉന്നതരായി കരുതുന്നത്. എന്നാൽ ദൈവം മനുഷ്യരെ അങ്ങനെയല്ല കാണുന്നത്. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ദൈവം ശമൂവേലിനോട് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു: “അവന്റെ മുഖമോ അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഉയരമോ നോക്കരുത്; ഞാൻ അവനെ തള്ളിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ നോക്കുന്നതുപോലെയല്ല യഹോവ നോക്കുന്നത്; മനുഷ്യൻ പുറമേയുള്ള രൂപം നോക്കുന്നു; യഹോവയോ ഹൃദയത്തെ നോക്കുന്നു” (1 ശമൂവേൽ 16:7).

ഇന്നും ചില സഭകളിലും ആരാധനാലയങ്ങളിലും പലരും മറ്റുള്ളവരാൽ ഇപ്രകാരം ഉന്നതരായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു. അവർ ചെയ്യുന്ന ചില നല്ല പ്രവൃത്തികളാണ് അതിന്റെ കാരണം. എന്നാൽ ദൈവം ഒരാൾ ചെയ്യുന്ന നല്ല പ്രവൃത്തികളെ മാത്രമല്ല, ആ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നതിന്റെ പിന്നിലുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തെയും പരിശോധിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ദൈവസ്നേഹത്തോടെയാണോ അവർ അത് ചെയ്യുന്നത്, അതോ മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് പ്രശംസയും അംഗീകാരവും നേടണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെയാണോ ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ദൈവം നോക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ദൈവസ്നേഹമില്ലാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശംസ നേടുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രം നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നതിനെ ദൈവം വെറുക്കുന്നു. കാരണം, “അവർ ദൈവത്തിൽനിന്നുള്ള മഹത്വത്തെക്കാൾ മനുഷ്യരിൽനിന്നുള്ള മഹത്വത്തെ അധികം സ്നേഹിച്ചു” (യോഹന്നാൻ 12:43).

മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ഉന്നതമായി കരുതപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ വെറുപ്പാകുന്നു. കാരണം, താഴ്മയെയാണ് ദൈവം ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ ഗുണമായി കണക്കാക്കുന്നത്. “തന്നെത്താൻ ഉയർത്തുന്നവൻ എല്ലാം താഴ്ത്തപ്പെടും; തന്നെത്താൻ താഴ്ത്തുന്നവൻ ഉയർത്തപ്പെടും” എന്ന് യേശുക്രിസ്തു അരുളിച്ചെയ്തിട്ടില്ലയോ? (ലൂക്കോസ് 14:11). അതിനാൽ, തന്റെ ജനത്തിൽനിന്ന് ദൈവം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന പ്രധാന ഗുണം താഴ്മയാണെന്ന് ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാണ്.

യേശുക്രിസ്തു നമുക്ക് താഴ്മയുടെ ഉത്തമ മാതൃക വെച്ചുപോയി. അവിടുത്തെ താഴ്മയെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം വായിക്കുന്നു: “അവൻ ദൈവരൂപത്തിൽ ഇരിക്കെ, ദൈവത്തോടുള്ള സമത്വം മുറുകെ പിടിച്ചുകൊള്ളേണ്ട കാര്യമായി എണ്ണാതെ, തന്നെത്താൻ ഒഴിച്ചു ദാസരൂപം എടുത്ത് മനുഷ്യസാദൃശ്യത്തിലായി. മനുഷ്യനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, മരണത്തോളം, അതേ, ക്രൂശിലെ മരണത്തോളം തന്നെത്താൻ താഴ്ത്തി അനുസരണമുള്ളവനായിത്തീർന്നു” (ഫിലിപ്പിയർ 2:6–8).

നാം അവിടുത്തെ മക്കളാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും, എന്നാൽ താഴ്മയില്ലാതെ ജീവിക്കുകയും, സ്വന്തം പ്രശസ്തിക്കും മഹത്വത്തിനുംവേണ്ടി ചില പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അത്തരം പെരുമാറ്റം അവിടുത്തേക്ക് വെറുപ്പാകുന്നു. അതെ, മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ഉന്നതമായി കരുതപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ വെറുപ്പായിത്തീരാം.

അതിനാൽ, നമുക്ക് നമ്മെത്തന്നെ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കാം. ഇത്തരത്തിലുള്ള ഹീനമായ മനോഭാവം നമ്മിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് തിരുത്തി മാറ്റാം. നമുക്ക് വെറുപ്പുളവാക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലത്ത് നാം മനസ്സോടെ താമസിക്കുമോ? അതുപോലെതന്നെ, പുറമേ എത്ര മികച്ച പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്താലും ഹൃദയത്തിൽ ഇത്തരം വെറുപ്പുളവാക്കുന്ന സ്വഭാവങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്നവരിൽ ദൈവം പ്രസാദിക്കുന്നില്ല.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - ലൂക്കോസ് 17:17

 🌅ആവൻ ധ്യാനം🌅

നമ്പർ: 2084 | തീയതി: 23.10.2026

“ശുദ്ധരായവർ പത്തുപേരല്ലയോ? എന്നാൽ ഒമ്പതുപേർ എവിടെ?” (ലൂക്കോസ് 17:17)

വീഥികളിലൂടെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഒരു തെരുവുനായയ്ക്ക് ഏതാനും നാണയങ്ങൾ ചെലവഴിച്ച് ഒരു ബിസ്കറ്റ് വാങ്ങിക്കൊടുത്താൽപ്പോലും, അത് നമ്മുടെ നന്മ മറക്കാതെ നന്ദിയുള്ളതായിരിക്കും. എന്നാൽ പല മനുഷ്യരും ഈ നല്ല ഗുണം മറന്നവരായി ജീവിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് നന്ദി പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടല്ല നാം അവർക്കുവേണ്ടി ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും, അവർ നമ്മെ അവഗണിക്കുമ്പോൾ അറിയാതെതന്നെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വേദന ഉയരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു പത്തു കുഷ്ഠരോഗികളെ സൗഖ്യമാക്കിയപ്പോൾ, അവരിൽ ഒരാൾ മാത്രമാണ് അവിടുത്തേക്ക് നന്ദി പറയുന്നതിനായി തിരികെ വന്നത്. അപ്പോഴാണ് യേശുക്രിസ്തു അവനോട്: “ശുദ്ധരായവർ പത്തുപേരല്ലയോ? എന്നാൽ ഒമ്പതുപേർ എവിടെ?” എന്നു ചോദിച്ചത്. അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, നാം അവിടുത്തോട് നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കണമെന്നാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

അനേകരും ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥനാവശ്യങ്ങൾ സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ വലിയ ഉത്സാഹം കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അതേ ഉത്സാഹം അവർ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഇത്തരമൊരു മനോഭാവം ദൈവത്തിന് ഇഷ്ടമല്ല. തന്റെ മക്കൾ നന്ദിയുള്ളവരായി ജീവിക്കണമെന്നാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

“എന്നാൽ ഒമ്പതുപേർ എവിടെ?” എന്ന യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ചോദ്യം നമ്മോടും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യമാണ്. കാരണം, പലപ്പോഴും നാമും ആ ഒമ്പതുപേരെപ്പോലെ പെരുമാറിയിട്ടുണ്ടാകാം. നമുക്ക് അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം. നാം ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിച്ച കാര്യങ്ങൾ ലഭിച്ചതിനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, നാം ചോദിക്കാതിരുന്നിട്ടുപോലും ഓരോ ദിവസവും ദൈവം നമുക്കു ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അനേകം നന്മകൾക്കായും നാം അവിടുത്തോട് നന്ദി പറയണം. ആ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കായി നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ കടമയാണ്.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ ഉറക്കമുണർന്ന് ഒരു പുതിയ ദിവസം കാണാൻ കഴിയുന്നതുതന്നെ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയേണ്ട കാര്യമാണ്. കാരണം, പലരും ഉറക്കത്തിൽത്തന്നെ മരിച്ചുപോകുന്നു. തിരക്കേറിയ ഈ ലോകത്തിൽ ഓരോ ദിവസവും ആയിരക്കണക്കിന് അപകടങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നു. അത്തരം അപകടങ്ങളിൽനിന്ന് നമ്മെ സംരക്ഷിച്ച് സുരക്ഷിതമായി നടത്തുന്നതിന് നാം ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയണം.

ഇതുകൊണ്ടാണ് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നത്:

“ക്രിസ്തുവിന്റെ സമാധാനം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വാഴട്ടെ; അതിനായിട്ടല്ലോ നിങ്ങൾ ഏകശരീരമായി വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നന്ദിയുള്ളവരായിരിപ്പിൻ.” (കൊലൊസ്സ്യർ 3:15)

ദൈവത്തോട് നന്ദിയുള്ളവരായി ജീവിക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ സമാധാനം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ നിറയ്ക്കും. മാത്രമല്ല, ക്രിസ്തുവിൽ ഏകശരീരമായി ജീവിക്കുന്നതിലും നന്ദിയുള്ള മനോഭാവത്തിന് പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥാനമുണ്ട്.

“നന്ദി” എന്നു പറയുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ദൈവത്തോട് നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല. അവിടുന്ന് നമുക്കു ചെയ്ത നന്മകളെ ഓർക്കുകയും ഹൃദയപൂർവം അവിടുത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും നാം ദൈവത്തോട് നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണ്. ദാവീദ് ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയുകയും അവിടുത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തത് ഇപ്രകാരമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം എഴുതിയ 136-ാം സങ്കീർത്തനം സ്തുതിയുടെ ഒരു സങ്കീർത്തനമാണ്. മാത്രമല്ല, ദൈവം ചെയ്ത അനേകം നന്മകളെ ഓർത്ത് അവിടുത്തോട് നന്ദി പറയുന്ന സങ്കീർത്തനവുമാണത്. ഈ സങ്കീർത്തനത്തിൽ ദാവീദിന്റെ പേര് പരാമർശിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, വേദപണ്ഡിതന്മാർ ഇത് ദാവീദ് എഴുതിയതാണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

“നമ്മുടെ താഴ്ചയിൽ നമ്മെ ഓർത്തവനെ സ്തുതിപ്പിൻ; അവന്റെ ദയ എന്നേക്കുമുള്ളത്. നമ്മുടെ ശത്രുക്കളുടെ കയ്യിൽനിന്നു നമ്മെ വിടുവിച്ചവനെ സ്തുതിപ്പിൻ; അവന്റെ ദയ എന്നേക്കുമുള്ളത്.” (സങ്കീർത്തനം 136:23–24)

അതുപോലെ, ദൈവം നമുക്കുവേണ്ടി ചെയ്ത ഓരോ നന്മയും ഓർത്തെടുത്ത് അവയെക്കുറിച്ച് പറയുകയും അവിടുത്തെ അളവറ്റ കൃപയെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യാം. നന്ദി മറന്ന ആ ഒമ്പതുപേരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നാം ഉൾപ്പെടാതിരിക്കാം. “അവർ എവിടെ?” എന്ന് യേശുക്രിസ്തു നമ്മെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 17 : 17 / Luke 17:17

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2084 - நாள் :- 23.10.2026

"சுத்தமானவர்கள் பத்துப்பேர் அல்லவா, மற்ற ஒன்பதுபேர் எங்கே?" ( லுூக்கா 17 : 17 )

தெருவில் அலைந்துதிரியும் தெருநாய்க்குப் பத்துகாசுக்கு பிஸ்கெட் வாங்கிப்போட்டால்கூட  அது நம்மை மறக்காமல் நன்றியுணர்வுடன் இருக்கும். ஆனால் மனிதர்கள் பலரும் இந்த நல்ல குணத்தை மறந்தவர்களாக வாழ்கின்றனர். நாம் பிறரிடம் நன்றியை எதிர்பார்த்து அவர்களுக்குச் சில செயல்களைச் செய்யாமல் இருந்தாலும்,  அவர்கள் நம்மைப் புறக்கணிக்கும்போது நம்மை அறியாமல் ஒரு வேதனை நமக்குள் எழுவது சகஜம். 

ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து பத்துத் தொழுநோயாளிகளைக் குணமாக்கியபோது ஒருவன் மட்டுமே அவருக்கு நன்றிசொல்வதற்காகத் திரும்பி வந்தான். அவனிடம்தான் இயேசு கிறிஸ்து, "சுத்தமானவர்கள் பத்துப்பேர் அல்லவா, மற்ற ஒன்பதுபேர் எங்கே?" என்று கேட்கின்றார். ஆம் அன்பானவர்களே, தேவன் நாம் அவருக்கு நன்றியறிதலுள்ளவர்களாக இருக்கவேண்டுமென்று விரும்புகின்றார். 

பலரும் தேவனிடம் ஜெப விண்ணப்பங்களை ஏறெடுக்கும்போது காட்டும் ஆர்வத்தை தங்களது வேண்டுதல்கள் நிறைவேறியபின்னர் காட்டுவதில்லை. இத்தகைய செயல்களை தேவன் விரும்புவதில்லை. அவர் தனது பிள்ளைகள் நன்றியறிதலுள்ளவர்களாக வாழவேண்டுமென்றே விரும்புகின்றார். 

மற்ற ஒன்பதுபேர் எங்கே? என்று இயேசு கிறிஸ்து கேட்டக் கேள்வி நம்மையும் பார்த்துக் கேட்கப்பட்டக் கேள்வியாகும். காரணம், நாமும் பலவேளைகளில் இந்த ஒன்பதுபேரைப்போல இருந்திருக்கலாம். அதனை நாம் நினைத்துப்பார்ப்போம். நாம் அவரிடம் வேண்டிய  வேண்டுதல்கள் நிறைவேறியதற்காக மட்டுமல்ல, தேவன் நமது வேண்டுதல் இல்லாமலேயே நமக்கு அனுதினமும் பல நன்மைகளைத் செய்துகொண்டிருக்கின்றார். அவற்றுக்கு நாம் நன்றிசெலுத்தவேண்டியது அவசியம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் ஒவ்வொருநாளும் காலையில் எழுந்திருப்பதற்கே நாம் அவருக்கு நன்றிசெலுத்தவேண்டும். காரணம், உறக்கத்திலேயே பலர் மரித்துப்போகின்றனர். இந்த அவசர உலகினில் ஆயிரக்கணக்கான விபத்துக்கள் தினமும் ஏற்படுகின்றன. இவைகளிலிருந்து தேவன் நம்மைப் பாதுகாத்து நடத்துகின்றாரே அதற்கு நாம் நன்றிசெலுத்தவேண்டும்.                 

அப்போஸ்தலரான பவுல் இதனால்தான், "தேவசமாதானம் உங்கள் இருதயங்களில் ஆளக்கடவது, இதற்கென்றே நீங்கள் ஒரே சரீரமாக அழைக்கப்பட்டீர்கள்; நன்றியறிதலுள்ளவர்களாயுமிருங்கள்." ( கொலோசெயர் 3 : 15 ) என்கின்றார். தேவனுக்கு நன்றிகூறி வாழும்போது தேவ சமாதானம் நம்மை நிரப்பும். மட்டுமல்ல, நாம் அவரோடு ஒரே உடலாக மாறுவதற்கு இது ஒரு வழியாகும். 

நன்றி என்று கூறும்போது மட்டுமல்ல, நமக்கு அவர் செய்த நன்மைகளை நினைத்து நாம் மனப்பூர்வமாகத்  தேவனைத் துதிக்கும்போது அவருக்கு நன்றிசெலுத்துகின்றோம் என்று பொருள். தாவீது இப்படித்தான் தேவனுக்கு நன்றிகூறித்  துதித்தார். அவர் எழுதிய 136 வது சங்கீதம் ஒரு துதியின் சங்கீதம். மட்டுமல்ல, தேவனது பல நன்மைகளை நினைத்து நன்றிகூறும் சங்கீதம். (இந்தச் சங்கீதத்தில் தாவீதின் பெயர் குறிப்பிடப்படாவிட்டாலும், இது தாவீது எழுதியது என்றே வேத அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்).

"நம்முடைய தாழ்வில் நம்மை நினைத்தவரைத் துதியுங்கள்; அவர் கிருபை என்றுமுள்ளது. நம்முடைய சத்துருக்களின் கையிலிருந்து நம்மை விடுதலைபண்ணினவரைத் துதியுங்கள்; அவர் கிருபை என்றுமுள்ளது." ( சங்கீதம் 136 : 23, 24 ) நாமும் இதுபோல தேவன் நமக்குச் செய்த ஒவ்வொரு நன்மைகளையும்  எடுத்துக்கூறி அவரது கிருபையினைப் புகழ்வோம். நன்றிமறந்த  ஒன்பதுபேர் கூட்டத்தில் நாம் சேர்ந்து, "அவர்கள் எங்கே?"  என்று இயேசு நம்மைத் தேடிட இடம்தரவேண்டாம். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

Meditation No. 2084 | Date: 23 October 2026

“Were there not ten cleansed? But the nine—where are they?” (Luke 17:17, NASB)

Even if we provide few biscuits for a stray dog wandering along the street, it may remember our kindness and respond with gratitude. However, many people seem to have forgotten this noble quality. Although we may not do things for others merely to receive their gratitude, it is natural for us to feel hurt when they ignore us and fail to acknowledge what we have done for them.

When the Lord Jesus Christ healed ten lepers, only one of them returned to thank Him. It was to this man that Jesus asked, “Were there not ten cleansed? But the nine—where are they?” Yes, dear friends, God desires us to be people who are grateful to Him.

Many people show great eagerness when presenting their prayer requests to God, but they fail to show the same enthusiasm after their prayers have been answered. God is not pleased with such an attitude. He desires His children to live lives filled with gratitude.

The question Jesus Christ asked, “But the nine—where are they?” is also a question directed at us. The reason is that we, too, may sometimes have behaved like those nine men. Let us reflect on this. We should thank God not only when He answers our prayers but also for the many blessings He bestows upon us every day, even without our asking. It is essential that we express our gratitude for all these blessings.

Yes, dear friends, we should thank God every morning simply for the privilege of waking up to a new day. The reason is that many people die in their sleep. Thousands of accidents occur every day in this fast-moving world. We must be grateful to God for protecting us from such dangers and guiding us safely through life.

That is why the apostle Paul says:

“Let the peace of Christ rule in your hearts, to which indeed you were called in one body; and be thankful.” (Colossians 3:15, NASB)

When we live with thankful hearts, the peace of God fills us. Moreover, gratitude is an important part of living together as one body in Christ.

Expressing gratitude to God does not mean merely saying the words “Thank You.” When we remember His goodness and sincerely praise Him from our hearts, we are also expressing our gratitude to Him. This is how David praised and thanked God. Psalm 136 is a psalm of praise that recounts God's many acts of goodness and steadfast love. Although David's name is not mentioned in this psalm, biblical scholars attribute it to him.

“Give thanks to Him who remembered us in our low estate, For His lovingkindness is everlasting, And has rescued us from our adversaries, For His lovingkindness is everlasting.” (Psalm 136:23–24, NASB)

Let us also remember and proclaim each of the good things God has done for us and praise Him for His unfailing love. Let us never become part of the company of the nine ungrateful lepers and give Jesus Christ reason to ask about us, “Where are they?”

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - മർക്കോസ് 12:30

 ആവൻ ധ്യാനം 

നമ്പർ: 2083 | തീയതി: 22 ഒക്ടോബർ 2026

“നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും പൂർണ്ണശക്തിയോടും കൂടെ സ്നേഹിക്കേണം.”  മർക്കോസ് 12:30

ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹം, പരസ്പരം ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ടുപേർ തമ്മിലുള്ള ആഴമായ സ്നേഹംപോലെ ആയിരിക്കണം. ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ യഥാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, അയാൾ സ്നേഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയെ ഹൃദയപൂർവ്വം ഓർക്കുകയും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയും അവരുടെ സ്നേഹത്തിന് യോഗ്യരായി ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെതന്നെ, നാം ദൈവത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നവരായിരിക്കണം. യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ ആഴമായ അനുഭവം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ് വേദപുസ്തകത്തിലെ ഉത്തമഗീതം.

ഇതുതന്നെയാണ് നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുമ്പോൾ വ്യക്തമാകുന്നത്: “നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും പൂർണ്ണശക്തിയോടും കൂടെ സ്നേഹിക്കേണം.”

ഒരു വ്യക്തിക്ക് ദൈവത്തോടുള്ള ഇത്തരത്തിലുള്ള സമ്പൂർണ്ണ സ്നേഹം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകാൻ കഴിയും?

ഇന്ന് അനേകം ക്രിസ്ത്യാനികൾ വിവിധ ആവശ്യങ്ങളുമായി ദൈവാലയങ്ങളിൽ പോയി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ചിലരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നു. പലരും രോഗങ്ങളിൽനിന്ന് സൗഖ്യം പ്രാപിക്കുന്നു. മറ്റുചിലരുടെ ലൗകിക പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, കടബാധ്യതകൾ, തൊഴിലില്ലായ്മ, സന്താനലബ്ധിയില്ലായ്മ തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം ലഭിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെടുന്നതിനാൽ പലരും ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥനാസമ്മേളനങ്ങളിലും കൺവെൻഷൻ യോഗങ്ങളിലും ഇത്തരം സാക്ഷ്യങ്ങൾ നാം ധാരാളമായി കേൾക്കാറുണ്ട്.

എന്നാൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇത്തരത്തിലുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ ലഭിച്ചതിനെ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ തെളിവായി അവതരിപ്പിക്കുന്നവർക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും ആഴമായ ആത്മീയ അനുഭവങ്ങൾ ലഭിക്കണമെന്നില്ല. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ തുടർന്നും സാക്ഷ്യം പറയുന്നുണ്ടാകാം. എന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതരീതിയിൽ യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല.

അതേസമയം, പാപജീവിതത്തിൽനിന്ന് വിടുതൽ നേടി ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടെത്തിയവർ ആഴമായ ആത്മീയ അനുഭവങ്ങളുള്ളവരായി മാറുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും പൂർണ്ണശക്തിയോടും കൂടി ക്രിസ്തുവിനെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നത് അവർക്കാണ്.

ഇത് കേവലം ഒരു സൈദ്ധാന്തിക ആശയമല്ല; നമുക്ക് ഈ ലോകത്തിൽ നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. യഥാർത്ഥമായി മാനസാന്തരപ്പെട്ടവരുടെ സാക്ഷ്യവും ജീവിതവും മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും.

കൂടാതെ, നാം വേദപുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് അനുഗ്രഹങ്ങൾ പ്രാപിച്ച എല്ലാവരും പാപമോചനവും പ്രാപിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. പത്തു കുഷ്ഠരോഗികൾ സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചപ്പോൾ അവരിൽ ഒരാൾ മാത്രമാണ് മടങ്ങിവന്ന് ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തിയത്. യേശു അത്ഭുതകരമായി അപ്പം വർധിപ്പിച്ചപ്പോൾ ജനങ്ങൾ അപ്പം ഭക്ഷിച്ച് തൃപ്തരായി. എന്നാൽ ശാരീരികമായ ആ തൃപ്തി പാപമോചനം ലഭിച്ചതിന്റെ തെളിവായിരുന്നില്ല. ആ ജനക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെട്ട അനേകർ ഒടുവിൽ ക്രിസ്തുവിനെതിരായി നിലകൊണ്ട്, “ഇവനെ ക്രൂശിക്ക!” എന്ന് ആർത്തുവിളിച്ചു.

ഒരു പരീശൻ യേശുവിനെ തന്റെ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണത്തിനായി ക്ഷണിച്ചു. എന്നാൽ അവിടെ വന്ന പാപിനിയായ സ്ത്രീ ആ പരീശനെക്കാൾ അധികമായി യേശുവിനെ സ്നേഹിച്ചു. അതെ, കർത്താവായ യേശു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു:

“അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: ഇവളുടെ അനേകമായ പാപങ്ങൾ മോചിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൾ വളരെ സ്നേഹിച്ചുവല്ലോ; അല്പം മോചിച്ചുകിട്ടിയവൻ അല്പം സ്നേഹിക്കുന്നു.” (ലൂക്കോസ് 7:47)

തങ്ങളുടെ പാപത്തിന്റെ ഗൗരവം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ദൈവത്തിന്റെ സമൃദ്ധമായ ക്ഷമ പ്രാപിക്കുന്നവർക്കാണ് ക്രിസ്തുവിനോട് ആഴമായ സ്നേഹം വളർത്തിയെടുക്കാൻ കഴിയുന്നത്. മറ്റുള്ളവർ ഹൃദയത്തിലെ യഥാർത്ഥ പരിവർത്തനം അനുഭവിക്കാതെ, പുറമേയുള്ള മതപരമായ ആചാരങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളായി തുടരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

അതിനാൽ, നാം യഥാർത്ഥമായി ക്രിസ്തുവിനെ സ്നേഹിക്കുകയും ആഴമായ ആത്മീയ വളർച്ച അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യണമെങ്കിൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെടേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. അപ്പോൾ മാത്രമേ ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം പഠിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും പൂർണ്ണശക്തിയോടും കൂടി അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയൂ.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, നമുക്ക് നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിനോട് ഏറ്റുപറഞ്ഞ് അവിടുത്തെ പാപമോചനം തേടാം. അപ്പോൾ മാത്രമേ ഹൃദയപരിവർത്തനവും കർത്താവിനോടുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹവും അവിടുത്തോടുകൂടിയ ആഴമായ ആത്മീയ കൂട്ടായ്മയും നിറഞ്ഞ യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തീയജീവിതം നമുക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയൂ.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

Meditation verse - மாற்கு 12 : 30 / Mark 12:30

ஆதவன் தியானம்

எண் :- 2083 - நாள் :- 22.10.2026

"உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக என்பதே பிரதான கற்பனை." ( மாற்கு 12 : 30 )

தேவனிடம் நாம் கொள்ளும் அன்பு காதல் உணர்வுபோன்றதாக இருக்கவேண்டும். உண்மையாக ஒருவரை அன்புசெய்யும் ஆணோ பெண்ணோ எப்படித் தாங்கள் அன்புசெலுத்தும்  மற்றவர்களை இதயபூர்வமாக நினைத்து, அவர்களது தேவைகளை பூர்த்திசெய்யவும்,  அவர்களது அன்புக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாகவும் இருக்க முயல்வார்களோ அப்படி நாம் தேவனைத் திருப்திப்படுத்த முயல்பவர்களாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். இதனால், வேதாகமத்திலுள்ள உன்னத சங்கீதம் இதனையே அடிப்படையாகக்கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது. 

இதனையே ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து, "உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக" என்று கூறுகின்றார்.  

தேவனிடம் இந்த முழுமையான அன்பு ஒருவருக்கு எப்படி ஏற்படமுடியும்? இன்று கிறிஸ்தவர்கள் பலரும் பல்வேறு விண்ணப்பங்களுடன் ஆலயத்தில் சென்று வேண்டுதல் செய்கின்றனர். சிலருக்கு அவை நிறைவேறுகின்றன. பலர் நோயிலிருந்து குணமடைகின்றனர். சிலருக்கு அவர்கள் நினைத்த உலக காரியங்கள் - உதாரணமாக, கடன் பிரச்சனை, வேலையில்லாப் பிரச்சனை, குழந்தையில்லாப் பிரச்சனை - நிவிர்த்தியாகின்றது. இப்படித்  தங்களது தேவைகள் சந்திக்கப்பட்டதால் பலரும் கடவுளிடம் அன்புகூர்கின்றனர். பல ஜெபக்கூட்டங்களிலும், கன்வென்சன் கூட்டங்களிலும் இத்தகைய சாட்சிகளை நாம் அதிகம் கேட்கமுடியும். 

ஆனால் அன்பானவர்களே, கிறிஸ்துவை அன்புசெய்கின்றேன் என்று அதற்கு ஆதாரமாக இத்தகைய சாட்சி கூறுபவர்கள் மேலான ஆவிக்குரிய அனுபவங்களை எளிதில் பெறுவதில்லை. என்றோ தங்களுக்கு ஏற்பட்ட இந்தக் காரியங்களை இவர்கள் கூறிக்கொண்டே இருப்பார்கள். ஆனால், தங்களது வாழ்க்கை முறையில் இவர்களிடம் எந்த மாற்றமும் இருக்காது. ஆனால், பாவ வாழ்க்கையிலிருந்து விடுதலைப்பெற்று கிறிஸ்துவைக் கண்டுகொண்டவர்கள் மேலான ஆவிக்குரிய அனுபவமுள்ளவர்களாக மாறுகின்றனர். காரணம் அவர்கள்தான் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து கூறுவதுபோல முழு இருதயத்தோடும், முழு ஆத்துமாவோடும், முழு மனதோடும், முழுப் பலத்தோடும் கிறிஸ்துவை அன்புகூரமுடியும். 

இது மேலோட்டமான கருத்தல்ல, மாறாக இந்த உலகினில் நாம் நேரடியாகக் காணக்கூடிய காரியம். இத்தகைய மனமாற்றமடைந்தவர்களது சாட்சியும், வாழ்க்கையும் வித்தியாசமாக இருக்கும். 

மேலும், வேதாகமத்தை நாம் வாசிக்கும்போது, கிறிஸ்துவிடம் நன்மைகள் பெற்றுக்கொண்டவர்கள் அனைவரும் பாவ மன்னிப்பைப் பெறவில்லை என்பது புரியும். பத்துத் தொழுநோயாளிகளில் ஒருவனே பாவ மன்னிப்பைப் பெற்றான். இயேசு அதிசயமாக அப்பத்தைப் பலுக்கச்செய்தபோது அந்த மக்கள் அப்பம்புசித்துத்  திருப்தியானார்களேத் தவிர பாவ மன்னிப்பைப் பெறவில்லை. இந்தக் கூட்டத்திலிருந்த பெரும்பாலான மக்களே இறுதியில், "இவனைச் சிலுவையில் அறையும்" என ஆர்ப்பரித்துக் கிறிஸ்துவுக்கு எதிராக இருந்தார்கள்.  

பரிசேயன் ஒருவன் கிறிஸ்துவிடம் அன்புகூர்ந்ததால் அவரை விருந்துக்கு அழைத்தான். ஆனால் அங்கு வந்திருந்த பாவியாகிய பெண் அவனைவிட அவரை அதிகம் அன்புகூர்ந்தாள். ஆம், ஆண்டவராகிய இயேசு கூறினார், "ஆதலால் நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: இவள் செய்த அநேக பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன; இவள் மிகவும் அன்புகூர்ந்தாளே. எவனுக்குக் கொஞ்சம் மன்னிக்கப்படுகிறதோ, அவன் கொஞ்சமாய் அன்புகூருவான்" ( லுூக்கா 7 : 47 ) அதிக பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டவர்கள்தான்  கிறிஸ்துவை உண்மையாக அன்புசெய்யமுடியும். மற்றவர்கள் ஆராதனைக் கிறிஸ்தவர்களாகவே இருப்பார்கள். 

எனவே, கிறிஸ்துவை நாம் மெய்யாக அன்புகூர்ந்து மேலான ஆவிக்குரிய அனுபவங்கள் பெறவேண்டுமானால் நமது பாவங்கள் மன்னிக்கப்படவேண்டியது  அவசியம். அப்போதுதான் நாம் இன்றைய தியான வசனம் கூறுவதுபோல நமது முழு இருதயத்தோடும், முழு ஆத்துமாவோடும், முழு மனதோடும், முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூரமுடியும். எனவே அன்பானவர்களே, நமது பாவங்களை கிறிஸ்துவிடம் அறிக்கையிட்டு பாவ மன்னிப்பைவேண்டுவோம்.  அப்போது மட்டுமே நாம் மெய்யான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை வாழமுடியும். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

Meditation No. 2083 | Date: 22 October 2026

“And you shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind, and with all your strength.”  Mark 12:30 (NASB)

Our love for God should resemble the deep, personal love experienced between two people who truly love one another. When a man or woman genuinely loves someone, they think of that person wholeheartedly, strive to meet their needs, and seek to live in a way that is worthy of the other's love. Likewise, we must sincerely seek to please God. Indeed, the biblical book of Song of Solomon is written around this theme of deep love.

This is precisely what our Lord Jesus Christ declares when He says, “You shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind, and with all your strength.”

How can a person develop such complete love for God?

Today, many Christians go to church and pray with various requests. Some receive answers to their prayers. Many are healed of their illnesses. Others see their worldly problems resolved—for example, financial debts, unemployment, or the inability to have children. Having received answers to their needs, many come to love God. We often hear such testimonies in prayer meetings and Christian conventions.

But, beloved, those who testify to such blessings as evidence that they love Christ do not necessarily grow into deeper spiritual experiences. They may continue to speak about something that happened to them long ago, yet their lifestyle remains unchanged. In contrast, those who are delivered from a life of sin and come to know Christ grow into people who experience deeper spiritual realities. Why? Because they are the ones who can love Christ, as our Lord Jesus teaches, with all their heart, soul, mind, and strength.

This is not merely a theoretical idea; it is something we can observe directly in this world. The testimonies and lives of those who have experienced genuine transformation are different.

Furthermore, when we read the Bible, we discover that not everyone who received blessings from Christ also received forgiveness of sins. Of the ten lepers who were healed, only one returned to glorify God. When Jesus miraculously multiplied the loaves, the people ate and were satisfied, but that physical satisfaction did not mean they had received forgiveness of sins. Many among the crowds eventually stood against Christ, crying out, “Crucify Him!”

A Pharisee invited Jesus to his house for a meal, showing Him a measure of respect. Yet a sinful woman who came there loved Jesus far more than the Pharisee did. Yes, the Lord Jesus said:

“Therefore I say to you, her sins, which are many, have been forgiven, for she loved much; but the one who is forgiven little, loves little.” (Luke 7:47, NASB)

Those who recognize the depth of their sin and receive God's abundant forgiveness are able to develop a profound love for Christ. Others may remain Christians in outward religious practice without experiencing a genuine transformation of heart.

Therefore, if we truly desire to love Christ and experience deeper spiritual growth, our sins must be forgiven. Only then can we love Him with all our heart, all our soul, all our mind, and all our strength, as today's meditation verse teaches us.

Beloved, let us confess our sins to Christ and seek His forgiveness. Then we can experience a genuine Christian life, marked by a transformed heart, sincere love for the Lord, and deeper spiritual fellowship with Him.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - യോഹന്നാൻ 14 : 18, 19

 🌅ആധവൻ ധ്യാനം🌅

നമ്പർ: 2082 | തീയതി: 21.10.2026

"ഞാൻ നിങ്ങളെ അനാഥരായി വിടുകയില്ല, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുക്കലേക്കു വരും. കുറഞ്ഞൊന്നു കഴിഞ്ഞാൽ ലോകം എന്നെ കാണുകയില്ല, നിങ്ങളോ എന്നെ കാണും; ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങളും ജീവിക്കും." (യോഹന്നാൻ 14 : 18, 19, NIBV)

ഈ ലോകത്തിൽ അനാഥരായ പലരെയും നാം കാണുന്നുണ്ട്. ഇവരെ സഹായികളില്ലാത്തവർ, സമാധാനമില്ലാത്തവർ എന്നും വിളിക്കാം. ലോക രാജ്യങ്ങളിലെ പല സർക്കാരുകളും അനാഥർക്കായി അഗതിമന്ദിരങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച് അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, ഇത്തരം മന്ദിരങ്ങളിൽ കഴിയുന്ന എല്ലാവർക്കും സമാധാനം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയാനാവില്ല. ഇതുപോലെ തന്നെ, പല കുടുംബങ്ങളിലും ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്കു കീഴിൽ കഴിയുമ്പോഴും പല വയോധികരും അനാഥരെപ്പോലെ തന്നെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

നാം ഒരാളെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ, അവർ നമ്മെ വേർപിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോഴോ അല്ലെങ്കിൽ അവർ നമ്മെ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോഴോ നാം അനാഥരെപ്പോലെയായിത്തീരുന്നു. വിവിധ പ്രശ്നങ്ങൾ നമ്മെ ഞെരുക്കുമ്പോഴും സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ വരുമ്പോഴും നാം അനാഥത്വം അനുഭവിക്കുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന അപകടങ്ങളിൽ മരണപ്പെടുമ്പോൾ കുട്ടികൾ അനാഥരായിപ്പോകുന്നു.

ഇതുപോലെ തന്നെ, യേശുക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം മൂന്നര വർഷത്തോളം ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുകയും അവനോടൊപ്പം ഭക്ഷിക്കുകയും ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തുപോന്ന ശിഷ്യന്മാരോട് യേശുക്രിസ്തു താൻ അവരെ വിട്ടുപിരിയാൻ പോകുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആ സമയത്ത്, അവർക്ക് ആശ്വാസമായിട്ടാണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം അവൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നത്. ഞാൻ നിങ്ങളെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞാലും നിങ്ങളെ അനാഥരായി വിടുകയില്ല എന്ന് അവൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.

ഈ വചനത്തിൽ യേശുക്രിസ്തു, "കുറഞ്ഞൊന്നു കഴിഞ്ഞാൽ ലോകം എന്നെ കാണുകയില്ല, നിങ്ങളോ എന്നെ കാണും; ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങളും ജീവിക്കും" എന്ന് പറയുന്നത് അവനെ രക്ഷിതാവായി സ്വീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന നാം എല്ലാവർക്കുമായിട്ടാണ്. അതേ പ്രിയമുള്ളവരേ, ഇന്ന് ലോകം അവനെ മാംസച്ചക്ഷുക്കളാൽ കാണുന്നില്ല. എന്നാൽ അവന്റെ സത്യവിശ്വാസികളായി ജീവിക്കുന്ന ആത്മീയരായ നാം അവനെ കാണുന്നു. അവൻ നമ്മോട് സംസാരിക്കുന്നത് നാം കേൾക്കുന്നു. ഇന്നും അവൻ നമ്മെ വഴിനടത്തുന്നത് നാം അനുഭവിക്കുന്നു.

കൂടാതെ, യേശുക്രിസ്തു മരിച്ച് അടക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും അവൻ മണ്ണോട് മണ്ണായിപ്പോയില്ല. അവൻ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു. അതുപോലെ, അവനെ സ്വീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഏവരും നശിച്ചുപോകാതെ ജീവിക്കും. ഇതിനെയാണ് അവൻ, "ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നിങ്ങളും ജീവിക്കും" എന്ന് അരുളിച്ചെയ്തത്.

അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസും ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ അക്ഷയതയെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

"ഈ ദ്രവത്വമുള്ളത് അദ്രവത്വത്തെയും ഈ മർത്യമായത് അമർത്യതയെയും ധരിക്കേണ്ടതാകുന്നു. ഈ ദ്രവത്വമുള്ളത് അദ്രവത്വത്തെയും ഈ മർത്യമായത് അമർത്യതയെയും ധരിക്കുമ്പോൾ, 'മരണം ജയത്തിൽ വിഴുങ്ങപ്പെട്ടു' എന്ന് എഴുതിയ വചനം നിവൃത്തിയാകും." (1 കൊരിന്ത്യർ 15 : 53, 54, NIBV)

തന്നിമിത്തം പ്രിയമുള്ളവരേ, നമ്മുടെ അനാഥത്വത്തെയോ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെയോ കുറിച്ച് വേവലാതിപ്പെടാതെ നമ്മുടെ വിശ്വാസം ക്രിസ്തുവിൽ അർപ്പിക്കാം. അവൻ നമ്മെ അനാഥരായി വിടുകയില്ല. അവനുമായി അടുത്ത ആത്മീയ ബന്ധം പുലർത്തി ജീവിക്കുകയാണെങ്കിൽ നാം അവനെ കാണും. അവൻ ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നാമും ജീവിക്കും.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️