🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 31: 9 / Psalm 31:9

 "ஆதவன்" தியானம் - 1973                                                       ஜூலை 03, வெள்ளி 2026  

"எனக்கு இரங்கும் கர்த்தாவே, நான் நெருக்கப்படுகிறேன்; துக்கத்தினால் என் கண்ணும் என் ஆத்துமாவும் என் வயிறுங்கூடக் கருகிப்போயிற்று." ( சங்கீதம் 31: 9)

இன்றைய தியான வசனம் தாவீது தனது மிகக்கொடிய இக்கட்டான நெருக்கடி வேளையில் தேவனைநோக்கிக் கெஞ்சி கூறுவதாகும். இதுபோன்ற நெருக்கடிகள் உலகினில் எல்லோருக்கும் சிலவேளைகளில் ஏற்படுவதுண்டு. இன்று நாம் தினசரிப் பத்திரிகைகளை வாசிக்கும்போது பல தற்கொலைகள் இப்படி மனமடிவால் ஏற்படுவதைப் பார்க்கலாம். இத்தகைய நெருக்கடிகளில் மனிதர்களது மனமும் உடலும் பாதிக்கப்படுகின்றன. அதனையே தாவீது, துக்கத்தினால் என் கண்ணும் என் ஆத்துமாவும் என் வயிறுங்கூடக் கருகிப்போயிற்று என்று கூறுகின்றார். 

உதாரணமாக, நம்மோடு படித்த அனைவரும் ஏதாவது ஒரு நல்ல வேலையில் அமர்ந்து வாழ்க்கையில் நிறைவடைந்து காணப்படும்போது, நாம் மட்டும் வேலையின்றி தனித்து விடப்படுவோமென்றால் நமக்கு ஊரில் நடமாடவே வெட்கமாக இருக்குமல்லவா? ஊரினுள்ள அனைவருமே நம்மை அற்பமாகத்தானே பார்ப்பார்கள்?. இதனையே தாவீது, "என் சத்துருக்களாகிய யாவர் நிமித்தமும், நான் என் அயலாருக்கு நிந்தையும், எனக்கு அறிமுகமானவர்களுக்கு அருக்களிப்புமானேன்; வீதியிலே என்னைக் கண்டவர்கள் எனக்கு விலகி ஓடிப்போனார்கள். செத்தவனைப்போல எல்லாராலும் முழுவதும் மறக்கப்பட்டேன்; உடைந்த பாத்திரத்தைப்போலானேன்." ( சங்கீதம் 31: 11,12)   என்கின்றார்.    

இத்தகைய வேளைகளில் நாம் உலக மனிதர்களை நமக்கு ஆறுகள்கூற அணுகமுடியாது. நமது உள்ளான வேதனைகளை நாம் யாருக்கும் அறிவிக்கவும் முடியாது; அப்படி அறிவித்தாலும் நமது மனக்கவலைகளை யாரும் முற்றிலும் புரிந்துகொள்ளவும் முடியாது. ஆனால், தேவனால் அவற்றைப்  புரிந்துகொள்ளவும் அதனை மாற்றவும் முடியும்.  எனவே இத்தகைய வேளைகளில் நாம் தேவனையே பற்றிக்கொள்ளவேண்டியது அவசியம். ஆம், தாவீது கூறுவதுபோல, "நானோ, கர்த்தாவே, உம்மை நம்பியிருக்கிறேன்; நீரே என் தேவன் என்று சொன்னேன்." ( சங்கீதம் 31: 14) என்று கூறுவோம். 

மனிதர்களிடம் நமது கவலைகளை நாம் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது அதனை இரக்கத்துடன் கேட்டு அவர்கள் ஆறுதல்கூறினாலும் சிலவேளைகளில் நாம் கூறியவற்றை மற்றவர்களிடம் அவர்கள் வெளிப்படுத்திவிடுவதுண்டு. இது ஏற்கெனவே நமக்கிருந்த வேதனையினை அதிகப்படுத்துவதாக இருக்கும். எனவே அன்பானவர்களே, இத்தகைய துன்பங்களில் சோர்ந்திருக்கும்போது நமது கவலைகளையும் வேதனைகளையும் தேவனிடம் மட்டுமே பகிர்ந்துகொண்டு அவர் செயல்படுவதற்கு  அமைதலோடு காத்திருப்பதே நல்லது.  

எனக்கு இரங்கும் கர்த்தாவே, நான் நெருக்கப்படுகிறேன்; துக்கத்தினால் என் கண்ணும் என் ஆத்துமாவும் என் வயிறுங்கூடக் கருகிப்போயிற்று என்று தாவீது கூறுவதுபோல நமது உண்மையான வேதனைகளை அப்படியே தேவனிடம் எடுத்துக்கூறுவோம். அவர் மனிதர்களைப்போல நமது துன்பங்களைக்கண்டு நம்மை அற்பமாக எண்ணமாட்டார்; அருவருக்கமாட்டார்; வேறு மனிதர்களிடம் கூறமாட்டார்.  ஆம்,  "உபத்திரவப்பட்டவனுடைய உபத்திரவத்தை அவர் அற்பமாயெண்ணாமலும் அருவருக்காமலும், தம்முடைய முகத்தை அவனுக்கு மறைக்காமலுமிருந்து, தம்மை நோக்கி அவன் கூப்பிடுகையில் அவனைக் கேட்டருளினார்." ( சங்கீதம் 22: 24) என்று கூறியுள்ளபடி நமது கூப்பிடுதலைக்கேட்டு ஏற்ற பதிலளிப்பார். 

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்     

"AATHAVAN" Meditation – 1973

July 03, Friday 2026

"Be gracious to me, O Lord, for I am in distress; My eye is wasted away from grief, my soul and my body also." — Psalm 31:9

Today’s meditation verse is David’s plea to God during a time of his most severe and agonizing distress. Such crises happen to everyone in the world at some point or another. When we read the daily newspapers today, we can see many suicides occurring precisely due to this kind of despondency. In these kinds of crises, a person's mind and body are deeply affected. This is exactly what David means when he says, "My eye is wasted away from grief, my soul and my body also."

For example, when everyone who studied with us is well-settled in life with a good job, but we alone are left behind without employment, we feel ashamed even to walk around our own village, don't we? Won't everyone in village look down upon us? This is exactly what David describes:

"Because of all my adversaries, I have become a reproach, especially to my neighbours, And an object of dread to my acquaintances; Those who see me in the street flee from me. I am forgotten as a dead man, out of mind; I am like a broken vessel." — Psalm 31:11-12

During times like these, we cannot approach the people of this world for comfort. We cannot reveal our deepest inner agonies to anyone; even if we do reveal them, no one can fully comprehend our anxieties. But God can understand them, and He can change them. Therefore, during such times, it is essential that we cling to God alone. Yes, let us declare just as David does:

"But as for me, I trust in You, O Lord; I say, 'You are my God.'" — Psalm 31:14

When we share our anxieties with human beings, even if they listen with compassion and offer words of comfort, they sometimes reveal what we told them to others. This only amplifies the agony we already have. Therefore, dearly beloved, when you are weary in such afflictions, it is best to share your anxieties and pain with God alone, and to wait quietly for Him to act.

Let us lay bare our genuine agonies before God exactly as they are, just as David does when he says, "Be gracious to me, O Lord, for I am in distress; My eye is wasted away from grief, my soul and my body also." Unlike humans, He will not look down upon us, despise us, or gossip about our sufferings to others. Yes, as it is written:

"For He has not despised nor abhorred the affliction of the afflicted; Nor has He hidden His face from him; But when he cried to Him for help, He heard." — Psalm 22:24

According to this word, He will hear our cry and grant us the perfect answer.

✍️ Bro. M. Geo Prakash