🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 39 : 7 / Psalm 39:7

"ஆதவன்" தியானம் - 1962                                                      ஜூன் 22,  திங்கள் 2026  

"இப்போதும் ஆண்டவரே, நான் எதற்கு எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்? நீரே என் நம்பிக்கை." ( சங்கீதம் 39 : 7 )

இன்று பெரும்பாலான மக்களது ஜெபங்களும் தேவனிடமிருந்து எதையாவது பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும் எனும் ஒரே நோக்கத்தின் அடிப்படையிலேயே இருப்பதை  நாம் உணரலாம். இதனை நாம்  "பெறும் மனப்பான்மை" (Receiving Mentality) என்று கூறலாம். இத்தகைய மனிதர்கள், "நான் விசுவாசத்துடன் ஜெபிக்கிறேன்" என்று கூறிக்கொண்டாலும் இவர்களிடம் தேவன் மேல் முழு விசுவாசம் இல்லை என்றுதான்  பொருள். பெறும் மனப்பான்மையிலிருந்து நாம் கொடுக்கும் மனப்பான்மைக்கு மாறவேண்டியது அவசியம். ஆம், தேவனுக்கு நமது முழு அன்பினையும் கொடுப்பவர்களாக நாம் மாறவேண்டும். 

நாம் இந்த உலகத்தில் பிறந்து வாழ்ந்து எத்தனையோ ஆண்டுகளாக ஜெபிக்காமல்தான் இருந்திருப்போம். ஆனால் இன்று ஒருவேளை நமக்கு அறுபது, அறுபத்தைந்து அல்லது எழுபதோ அதற்குமேலோ வயதாகியிருக்கலாம். இத்தனை ஆண்டுகள் தேவன் நம்மை நமது ஜெபத்தின் அடிப்படையில் பராமரிக்கவில்லை. மாறாக, தனது கிருபையினால் வழிநடத்தியுள்ளார். இதனையே இயேசு கிறிஸ்து, "உங்கள் பிதாவை நோக்கி நீங்கள் வேண்டிக்கொள்ளுகிறதற்கு முன்னமே உங்களுக்கு இன்னது தேவை என்று அவர் அறிந்திருக்கிறார்" ( மத்தேயு 6 : 8 ) என்று கூறினார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் கர்த்தர்மேல் அன்பு வைத்து அவரை முற்றிலும் அடைந்துகொள்ள வாஞ்சித்து விரும்புவதே மேலான ஜெபம். இதுவே முழு விசுவாசம். என் தேவன் என்னை நடத்துவார் என்று நம்பிக்கையுடன் இருந்து அவரையே அடைந்துகொள்ள விருப்புவதுதான் மேலான விசுவாச ஜெபம். ஆம், இப்படி "கர்த்தர்மேல் நம்பிக்கைவைத்து, கர்த்தரைத் தன் நம்பிக்கையாகக் கொண்டிருக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான்." ( எரேமியா 17 : 7 )

இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில் தாவீது, "இப்போதும் ஆண்டவரே, நான் எதற்கு எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்? நீரே என் நம்பிக்கை" என்று கூறுகின்றார். அதாவது, ஆண்டவரே, நான் உம்மிடம் என்ன எதிர்பார்த்திருக்கிறேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; அது உமக்கேத் தெரியும். நான் உம்மையே நம்பிக்கொண்டிருக்கின்றேன் என்கின்றார் அவர். 

எனவேதான் இன்றைய தியான வசனத்தின் முந்தின வசனத்தில் அவர் "வேஷமாகவே மனுஷன் திரிகிறான்; விருதாவாகவே சஞ்சலப்படுகிறான்; ஆஸ்தியைச் சேர்க்கிறான். யார் அதை வாரிக்கொள்ளுவான் என்று அறியான்" ( சங்கீதம் 39 : 6 ) என்று கூறுகின்றார். அதாவது, ஜெபிப்பதுபோல மனிதர்கள் செய்வது வேஷம்தான். அவர்கள் பல உலக அசீர்வாதங்களுக்காக வீணாகச் சஞ்சலப்படுகின்றார்கள். ஆஸ்திகளைச் சேர்க்கவேண்டும் என்று விரும்பி ஜெபிக்கின்றார்கள். ஆனால் அவற்றை  பிற்பாடு யார் எடுத்துக்கொள்ளப்போகிறார்கள் என்று அவர்கள் அறியார்கள். 

இப்படிக்கூறிவிட்டு, இன்றைய தியான வசனத்தில்  தாவீது கூறுகின்றார், ஆணடவரே, நான் அப்படியல்ல; "நான் எதற்கு எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்? நீரே என் நம்பிக்கை" என்று.

ஆம் அன்பானவர்களே, தேவனிடம் எதிர்பார்ப்பில்லாத அன்பு செலுத்தும்போது,  "என் தேவன் என்னையும் எனது பிள்ளைகள், பேரப்பிள்ளைகளையும் ஆசீர்வாதமாக நடத்துவார் எனும் விசுவாசத்தை நமக்குள் கொண்டுவரும்.  

நாளை நடப்பது நமக்குத் தெரியாது; எதிர்காலத்தைக்குறித்து நமக்கு நூறுசதம் அறிவு கிடையாது. பின் எப்படி நாம் சரியானமுறையில் நமது விண்ணப்பங்களை தேவனிடம் எடுத்துக்கூறமுடியும்? எனவே, முழு அன்புடன் தேவனைச் சார்ந்து அவரை முற்றிலும் அடைந்துகொள்ளவே நாம் ஜெபிக்கவேண்டியது அவசியம். நாம் பலவீனமான மனிதர்கள். எனவே, "அந்தப்படியே ஆவியானவரும் நமது பலவீனங்களில் நமக்கு உதவிசெய்கிறார். நாம் ஏற்றபடி வேண்டிக்கொள்ளவேண்டியது இன்னதென்று  அறியாமலிருக்கிறபடியால், ஆவியானவர்தாமே வாக்குக்கடங்காத பெருமூச்சுகளோடு நமக்காக வேண்டுதல்செய்கிறார்." ( ரோமர் 8 : 26 )

எனவே, "இப்போதும் ஆண்டவரே, நான் எதற்கு எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்? நீரே என் நம்பிக்கை" எனத்  தாவீது கூறுவதுபோல நாமும் கூறுவோம். நமது நம்பிக்கையின்படியே தேவன் நம்மைக் கைவிடாமல் நடத்துவார்.  

✍️ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                                                                                                                                                                                                                  

"AATHAVAN" Meditation - 1962

Monday, June 22, 2026

"And now, Lord, for what do I wait? My hope is in You." — Psalm 39:7

Today, we can perceive that the prayers of most people are based on the sole purpose of receiving something from God. We can call this a "Receiving Mentality." Even though such individuals claim, "I am praying with faith," it actually means they lack complete faith in God. It is essential for us to shift from a receiving mentality to a giving mentality. Yes, we must transform into people who give our complete love to God.

We were born into this world and lived for so many years, perhaps without praying at all. But today, we might be sixty, sixty-five, seventy, or even older. All these years, God did not sustain us based on our prayers. Rather, He has guided us by His grace. It is precisely this that Jesus Christ spoke of:

"...for your Father knows what you need before you ask Him." — Matthew 6:8

Yes, dearly beloved, loving the Lord and yearning to possess Him entirely is the higher form of prayer. This is complete faith. To live with the confidence that "my God will lead me" and to desire Him above all else is the ultimate prayer of faith. Indeed, "Blessed is the man who trusts in the Lord, and whose trust is the Lord." (Jeremiah 17:7).

This is exactly what David says in today’s meditation verse: "And now, Lord, for what do I wait? My hope is in You." In other words, he is saying, "Lord, I do not know what I am expecting from You; You alone know it. I place my hope in You entirely."

That is why, in the verse preceding today’s meditation text, he says:

"Barely as a phantom does a person walk; barely for nothing are they in turmoil; he amasses riches and does not know who will gather them." — Psalm 39:6

This means that what people do under the guise of prayer is often just a mere show (a phantom). They needlessly worry themselves over various worldly blessings. They pray with a desire to amass wealth, yet they do not know who will gather or inherit it afterward.

After stating this, David declares in today’s meditation verse: "Lord, I am not like that; 'And now, Lord, for what do I wait? My hope is in You.'"

Yes, dearly beloved, when we offer God a love that is free from worldly expectations, it brings a deep faith within us that "my God will blessedly lead me, my children, and my grandchildren."

We do not know what tomorrow holds; we have zero percent knowledge about the future. How then can we present our petitions to God in the right manner? Therefore, it is essential that we pray to depend on God with complete love and to possess Him entirely. We are weak human beings. Therefore:

"Now in the same way the Spirit also helps our weakness; for we do not know what to pray for as we should, but the Spirit Himself intercedes for us with groanings too deep for words." — Romans 8:26

Therefore, let us also say, just as David says: "And now, Lord, for what do I wait? My hope is in You." According to our faith, God will never forsake us but will surely lead us.

✍️ Bro. M. Geo Prakash