🦋 Meditation verse - யோவான் 12: 42, 43 / John 12:42–43

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

📖 வேதாகமத் தியானம் எண் - 1810                                   🔆 ஆதவன் 21.01.2026 புதன்   

"ஆகிலும் அதிகாரிகளிலும் அநேகர் அவரிடத்தில் விசுவாசம்வைத்தார்கள். அப்படியிருந்தும் ஜெப ஆலயத்துக்குப் புறம்பாக்கப்படாதபடி, பரிசேயர்நிமித்தம் அதை அறிக்கைபண்ணாதிருந்தார்கள். அவர்கள் தேவனால் வருகிற மகிமையிலும் மனுஷரால் வருகிற மகிமையை அதிகமாய் விரும்பினார்கள்." ( யோவான் 12: 42, 43)

தங்களது உள்ளத்தில் இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசித்தாலும் அதனை வெளியில் சொன்னால் தங்களது வேலை போய்விடும் எனப்பயந்து அதனை வெளிப்படையாக ஒத்துக்கொள்ள விரும்பாத அதிகாரிகளைக்குறித்து இன்றைய தியான வசனத்தில் நாம் வாசிக்கின்றோம்.  காரணம் அவர்கள் தேவனால் வருகிற மகிமையிலும் மனுஷரால் வருகிற மகிமையை அதிகமாய் விரும்பினார்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

இன்றும் பல கிறிஸ்தவர்கள்,  மற்றும் கிறிஸ்துவை விசுவாசிக்கிறேன் என்று கூறிக்கொள்பவர்கள், கிறிஸ்தவ மார்க்கத்தைத் தழுவியவர்கள் சிலர் அரசாங்கச்  சலுகைகளுக்காக, பதவிகளுக்காக, தங்களை கிறிஸ்தவர்கள் என்று வெளிப்டையாகக்  கூறிக்கொள்ளத் தயங்குவதுண்டு. பிற மார்க்கங்களிலிருந்து கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டு விசுவாசிகளானவர்கள் தாங்கள் முன்பிருந்த மார்க்கத்தில் அனுபவித்த சலுகைகள் பறிபோய்விடுமென்று சலுகைகள் பெற விண்ணப்பிக்கும்போது தாங்கள் கிறிஸ்தவர்கள் என்பதனை வெளிப்படுத்துவதில்லை.  தங்களது பழைய சான்றிதழ்களையே இணைத்து அரசாங்கச்  சலுகைகளைப்பெற விண்ணப்பிக்கின்றனர். 

தமிழ்நாட்டில் கிறிஸ்தவ மார்க்கத்துக்கு மாறிய ஒரு பெண் அதனை மறைத்து பஞ்சாயத்துத் தலைமை பொறுப்புக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுப், பின்னர் எதிர்க்கட்சியினர் அதனை ஆதாரபூர்வமாக நிரூபித்ததால் நீதிமன்றத்தால் பதவிநீக்கம் செய்யப்பட்டச் செய்தி  சமீபத்தில் பத்திரிகைகளில் வெளியானது.  ஆம், இவர்கள் இன்றைய தியான வசனத்தில் கூறியுள்ள இயேசுவின் காலத்தில் விசுவாசிகளான அதிகாரிகளைப்போல தேவனால் வருகிற மகிமையிலும் மனுஷரால் வருகிற மகிமையை அதிகமாய் விரும்புகிறவர்கள். 

நாம் கிறிஸ்துவை விசுவாசிக்கின்றோம் என்று கூறிக்கொண்டு அதனை வெளிப்படையாக அறிவிப்பதற்கு வெட்கப்பட்டோமென்றால் அதனால் என்ன பயன்? "என் சகோதரரே, ஒருவன் தனக்கு விசுவாசமுண்டென்று சொல்லியும், கிரியைகளில்லாதவனானால் அவனுக்குப் பிரயோஜனமென்ன? அந்த விசுவாசம் அவனை இரட்சிக்குமா?" (யாக்கோபு 2:14)  எனக் கேள்வியெழுப்புகின்றார் யாக்கோபு. 

ஆம் அன்பானவர்களே, மிகப்பெரிய விசுவாச காரியங்களை நாம் செய்யவில்லையானாலும் கிறிஸ்துவை நாம் விசுவாசிப்பதை  வெளிப்படையாக அறிவிக்கவாவது முடியாதா? கிறிஸ்தவர்களாக மாறியதால் பலர் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர், பல்வேறு துன்பங்களை அனுபவித்துள்ளனர். "வேறு சிலர் நிந்தைகளையும் அடிகளையும் கட்டுகளையும் காவலையும் அநுபவித்தார்கள்; கல்லெறியுண்டார்கள், வாளால் அறுப்புண்டார்கள், பரீட்சைபார்க்கப்பட்டார்கள், பட்டயத்தினாலே வெட்டப்பட்டு மரித்தார்கள், செம்மறியாட்டுத் தோல்களையும் வெள்ளாட்டுத் தோல்களையும் போர்த்துக்கொண்டு திரிந்து, குறைவையும் உபத்திரவத்தையும் துன்பத்தையும் அநுபவித்தார்கள்" ( எபிரெயர் 11: 36, 37) 

ஆனால் நமக்கு அத்தகைய பயமுறுத்தல்கள் எதுவும் இல்லை. இப்படியிருக்க, வெறும் உலக நன்மைகளுக்காக கிறிஸ்துவை மறுதலிப்பது அவமானமல்லவா? "வீணான மனுஷனே, கிரியைகளில்லாத விசுவாசம் செத்ததென்று நீ அறியவேண்டுமோ? நம்முடைய பிதாவாகிய ஆபிரகாம் தன் குமாரன் ஈசாக்கைப் பலிபீடத்தின்மேல் செலுத்தினபோது, கிரியைகளினாலே அல்லவோ நீதிமானாக்கப்பட்டான்?" ( யாக்கோபு 2: 20, 21)

மனிதரால் வரும் மகிமையை விரும்பி கிறிஸ்துவை மறுதலிப்போமானால் நாம் பரிதபிக்கக்கூடியவர்களாகவே இருப்போம். "என் தேவன் எனது தேவைகளை நிறைவாக்குவார்; மனிதர்களது தயவை நம்பி நான் உலகினில் இல்லை" என்று உறுதியான விசுவாசம் நமக்கு இருக்குமானால் மனுஷரால் வருகிற மகிமைக்காக தேவனை மறுதலிக்கமாட்டோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                    

“Within the Seeds” 🌳

📖Bible Meditation No. 1810                                    🔆 AATHAVAN – Wednesday, 21.01.2026

“Nevertheless, many even of the rulers believed in Him, but because of the Pharisees they were not confessing Him, for fear that they would be put out of the synagogue; for they loved the approval of men rather than the approval of God.” (John 12:42–43)

In today’s meditation verse, we read about certain rulers who believed in Jesus Christ in their hearts, yet were unwilling to confess Him openly because they feared losing their positions and status. The reason is clearly stated: they loved the approval of men rather than the approval of God.

Even today, there are many Christians and those who claim to believe in Christ who hesitate to openly confess their Christian faith. Some do so for the sake of government benefits, official positions, or social advantages. There are also those who have accepted Christ after coming from other religions; when applying for government concessions, they fear losing the benefits they once enjoyed and therefore do not disclose that they are Christians. Instead, they attach their old certificates and apply for benefits without revealing their faith in Christ.

Recently, newspapers reported an incident in Tamil Nadu where a woman who had converted to Christianity concealed her faith, was elected as a Panchayat President, and later—when her conversion was proven with evidence by opposition members—was removed from office by a court order. Yes, such people are just like the rulers mentioned in today’s meditation verse during the time of Jesus—those who preferred human glory over the glory that comes from God.

What benefit is there if we say that we believe in Christ but are ashamed to declare it openly? James raises this searching question:

“What use is it, my brethren, if someone says he has faith but he has no works? Can that faith save him?” (James 2:14)

Yes, beloved, even if we are unable to do great acts of faith, are we not at least able to openly declare that we believe in Christ? Many have been killed for becoming Christians; many have endured severe suffering. The Scriptures testify:

“And others experienced mockings and scourgings, yes, also chains and imprisonment. They were stoned, they were sawn in two, they were tempted, they were put to death with the sword; they went about in sheepskins, in goatskins, being destitute, afflicted, ill-treated.” (Hebrews 11:36–37)

But we face no such threats today. In such a situation, is it not shameful to deny Christ merely for the sake of worldly benefits?

“But are you willing to recognize, you foolish fellow, that faith without works is useless? Was not Abraham our father justified by works when he offered up Isaac his son on the altar?” (James 2:20–21)

If we deny Christ because we desire the glory that comes from men, we will indeed be pitiable. If we possess a firm faith that says, “My God will supply all my needs; I do not live in this world depending on human favour,” then we will never deny God for the sake of human approval.

God’s Message :- Bro. M. Geo Prakash

                 

🦋 Meditation verse எரேமியா 2: 32 / Jeremiah 2:32

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

📖 வேதாகமத் தியானம் எண் - 1809                                    🔆 ஆதவன் 20.01.2026 செவ்வாய்  

"ஒரு பெண் தன் ஆபரணத்தையும், ஒரு மணவாட்டி தன் ஆடைகளையும் மறப்பாளோ? என் ஜனங்களோ எண்ணிமுடியாத நாட்களாய் என்னை மறந்துவிட்டார்கள்." ( எரேமியா 2: 32)

வாழ்க்கையில் நமக்கும்  நமது குடும்பத்திலும்  சம்பவிக்கும் முக்கியமான நிகழ்வுகள் பல உண்டு. அப்படிப்பட்ட வேளைகளில் நாம் அந்த நாளுக்காக பல நாட்களுக்குமுன்பிருந்தே ஆயத்தங்களைச்  செய்ய ஆரம்பித்துவிடுவோம். அந்த நாளையும் அந்த நாளுக்கான செயல்பாடுகளையும் நாம் மறப்பதில்லை. காரணம் நாம் அந்த நாளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றோம் என்று பொருள். 

நமது குடும்பத்தில் ஒரு திருமணம் ஏற்பாடு செய்துள்ளோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். திருமண ஏற்பாடுகளை ஒரு சில மாதங்களுக்குமுன்னேயே நாம் ஆரம்பித்துவிடுவோம். மட்டுமல்ல, பல்வேறு தங்க நகைகளையும், புதிய ஆடைகளையும் வாங்கி தயாராக இருப்போம். அப்படி எதிர்பார்த்திருந்த  திருமண நாள் வரும்போது மணப்பெண் தனது நகைகளை அணிய மறப்பாளா? திருமணத்துக்காக பல ஆயிரம் பணம்கொடுத்து வாங்கிவைத்துள்ள ஆடைகளை அணிய மறப்பாளா? மறக்கமாட்டாள் அல்லவா? காரணம் அந்த நாள் அவளது வாழ்க்கையில் முக்கியமான நாள். 

தேவன்மேல் இதேவித ஆர்வமும் ஆசையும் நமக்கு இருக்குமானால் நாம் அவரை மறக்கமாட்டோம். தேவன் நாம் அவரை அன்புசெய்து அவரையே எண்ணி வாழவேண்டுமென்று விரும்புகின்றார். இந்த உலகத்தில் காதலிக்கும் இருவரில் முதலில் யாராவது ஒருவர்தான் தனது காதலை மற்றவருக்கு வெளிப்படுத்துவார்கள்  (Propose). அதன்பின்னர் மற்றவரும் அவரைக் காதலிப்பார். இதுபோல, தேவன்தான் நம்மை முதலில் அன்பு செய்துள்ளார்; அதன்பின்னரே நாம் அவரை அன்புச் செய்கின்றோம். "அவர் முந்தி நம்மிடத்தில் அன்புகூர்ந்தபடியால் நாமும் அவரிடத்தில் அன்புகூருகிறோம்." (1 யோவான்  4 : 19) என்கின்றார் இயேசுவின் அன்புச் சீடனான யோவான். 

இன்றைய தியான வசனம் தேவன் வேதனையுடன் கூறும் வார்த்தைகளாகும்.  நான் எவ்வளவு அன்புடன் இந்த மக்களை நேசித்துக்கொண்டிருக்கின்றேன், ஆனால் அவர்கள் பலநாட்களாக என்னை மறந்துவிட்டார்கள் என்கின்றார்.  நாம் அவரை உண்மையாக நேசிப்போமென்றால் அவரது கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவோம். இந்த உலகத்திலும்கூட நாம் ஒருவரிடம் அன்புள்ளவர்களாக இருப்போமென்றால் அவர் சொல்வதைக் கேட்போமல்லவா? ஆம்,  "நாம் தேவனுடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்வதே அவரிடத்தில் அன்புகூருவதாம்; அவருடைய கற்பனைகள் பாரமானவைகளுமல்ல." (1 யோவான்  5 : 3)

இதற்கு, குறிப்பிட்ட நேரத்தில்மட்டும் தேவனது தேவையை உணர்ந்து அவரிடம் ஜெபிக்காமல் முதலில் தேவனிடம் நாம் ஐக்கியமுள்ளவர்களாக வாழவேண்டியது அவசியம். அதற்கு நாம் அவரை வாழ்வில் மறக்காமல் இருக்கவேண்டியது அவசியம். அப்படி மறக்காமல் வாழ்வோமானால் அவரது கற்பனைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவோம்.

இன்றைய தியான வசனத்தில் தேவன் தனது ஜனங்கள் ஒன்றிரெண்டு நாட்கள் மட்டுமல்ல, "எண்ணிமுடியாத நாட்களாய் என்னை மறந்துவிட்டார்கள்" என்று வேதனைப்படுகின்றார். ஆம் அன்பானவர்களே, இன்று நம்மில் சிலருக்கு அறுபது அல்லது அறுபத்தைந்து அல்லது எழுபத்தைந்து வயதாகக் கூடஇருக்கலாம். ஆனால்,  இத்தனை ஆண்டுகளாகப்  பலரும் தேவனை அறியாமல்தான் வாழ்ந்துகொண்டு இருக்கின்றார்கள். ஆனால்  தேவன் அவர்களை அன்புசெய்வதால் அவர்களையும் உலகில் பல நன்மைகளைக்கொடுத்து வாழவைத்துள்ளார். 

எனவே அன்பானவர்களே, தேவனை அறியும் ஆர்வத்துடன் நமது பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிட்டு அவரிடம் திரும்புவோம். வெறும் ஆராதனைக் கிறிஸ்தவர்களாக அல்ல; தேவனைத் தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்த ஆவிக்குரிய மக்களாக மாறுவோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                      

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation No. 1809
🔆 AATHAVAN – Tuesday, 20.01.2026

“Can a virgin forget her ornaments, Or a bride her attire? Yet My people have forgotten Me For days without number.” — Jeremiah 2:32

In life, there are many important events that take place in our personal and family settings. When such occasions arise, we begin our preparations many days—even months—in advance. We never forget that particular day or the activities connected with it, because we give great importance to it.

Let us assume there is a wedding being arranged in our family. Preparations usually begin several months ahead of time. Not only that, gold ornaments and new clothes are purchased and kept ready. When the long-awaited wedding day finally arrives, will the bride forget to wear her jewellery? Will she forget to wear the clothes that were bought at great cost specifically for the wedding? Of course not. Why? Because that day is one of the most important days of her life.

If we have the same kind of passion, desire, and eagerness toward God, we will never forget Him. God desires that we love Him and live our lives thinking of Him alone.

Even in this world, when two people fall in love, usually one person first expresses that love (proposes), and then the other responds with love. In the same way, it is God who loved us first; only then do we love Him in return. As John, the beloved disciple of Jesus, says:

“We love, because He first loved us.” — 1 John 4:19

Today’s meditation verse is a sorrowful cry from God’s heart. He says, “I have loved these people so deeply, yet for countless days they have forgotten Me.”

If we truly love God, we will obey His commandments. Even in this world, if we love someone, do we not listen to what they say? Yes indeed.

“For this is the love of God, that we keep His commandments; and His commandments are not burdensome.” — 1 John 5:3

Therefore, it is not enough to approach God only at specific times or pray to Him only when we feel a need. First and foremost, it is essential that we live in constant fellowship with God. For that to happen, we must not forget Him in our daily lives. When we live without forgetting Him, obedience to His commandments will naturally follow.

In today’s meditation verse, God laments that His people have not forgotten Him for just one or two days, but “for days without number.” Yes, beloved, today some among us may be sixty, sixty-five, or even seventy-five years old. Yet for all these years, many have lived without truly knowing God. Still, because God loves them, He has sustained them and blessed them with many good things in this world.

Therefore, beloved, let us turn back to God with a genuine desire to know Him, confessing our sins before Him. Let us not remain mere ritualistic or nominal Christians but become spiritually transformed people who know God personally.

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - ரோமர் 6: 13 / Romans 6:13

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

📖 வேதாகமத் தியானம் எண் - 1808                                   🔆 ஆதவன் 19.01.2026 திங்கள் 

"நீங்கள் உங்கள் அவயவங்களை அநீதியின் ஆயுதங்களாகப் பாவத்திற்கு ஒப்புக்கொடாமல், உங்களை மரித்தோரிலிருந்து பிழைத்திருக்கிறவர்களாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, உங்கள் அவயவங்களை நீதிக்குரிய ஆயுதங்களாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுங்கள்." ( ரோமர் 6: 13)

நாம் தேவனை அறியாதிருந்த காலங்களில் பல்வேறு பாவங்களுக்கு அடிமைகளாக இருந்தோம். நமது உடலிலுள்ள ஒவ்வொரு உறுப்பினாலும் நாம் பாவம் செய்தோம். அதாவது நாம் அப்போது நமது உடலின் அவயவங்களை அநீதியின் ஆயுதங்களாகப் பாவத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்து வாழ்ந்துவந்தோம்.  

ஆனால் நமது பாவங்களை நாம் அப்போது உணரவில்லை. நாம் செய்த பல செயல்கள் பாவம் என்று நமக்குத் தெரியவுமில்லை. காரணம், நாம் பாவத்துக்கு முற்றிலும் அடிமைகளாக இருந்தோம். மதுவுக்கு அடிமையான மனிதன் சுய உணர்வின்றி மதுபோதையில் உளறிக்கொண்டிருப்பான். ஆனால், நம்மிடம் அவன், "நான் நல்ல ஸ்டெடியாக இருக்கிறேன்" என்றுதான் கூறுவான். அதுபோலவே நாமும் பாவம் நம்மை பலவீனப்படுத்தியுள்ளதை அறியாமல் வாழ்ந்துவந்தோம். 

"பாவமா? நான் என்ன பெரிய பாவம் செய்தேன்? நான் கொலைசெய்யவில்லை, திருடவில்லை, யாரையும் கற்பழிக்கவில்லை.." என்று நம்மை நாமே நியாயப்படுத்திக்கொண்டு வாழ்ந்தோம். பாவம் என்பது கொடூரமான செயல்களைச் செய்வது மட்டும்தான் என்று நாம் எண்ணிக்கொண்டு வாழ்ந்ததால் இப்படிக் கூறிக்கொண்டிருந்தோம். இன்றும் பலர் இதுபோலவே தங்களை நியாயப்படுத்திக்கொண்டு பாவ உணர்வின்றி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் தேவ சாயலாய் உருவாக்கப்பட்டவர்கள். அந்தத் தேவ சாயலை இழக்கக்கூடிய செயல்பாடுகள் அனைத்தும் பாவமே. பொய், பொறாமை, வஞ்சகம், அடுத்தவர் வளர்ச்சிகண்டு மனஎரிச்சல், அவதூறு, வேண்டாத பகையுணர்வு, இடத்துக்கேற்றபடி பேசுவது, உள்ளொன்றுவைத்து புறமொன்று பேசுவது ...போன்ற செயல்களும் பாவமே. 

நம்மை இந்தப் பாவ அடிமைத்தனத்திலிருந்து ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து தனது இரத்தத்தைச் சிந்தி மீட்டார். அதாவது, நாம் பாவத்தால் ஆத்தும மரணம் அடைந்து நரகப்படுகுழிக்குள் சென்றுவிடக்கூடாது என்பதற்காக கிருபையினால் நம்மை மீட்டார். இதனையே, "பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்; தேவனுடைய கிருபைவரமோ நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினால் உண்டான நித்தியஜீவன்." ( ரோமர் 6: 23) என்று வாசிக்கின்றோம். 

பாவத்தில் வாழும் மனிதன் இந்த உலக வாழ்க்கைக்குப்பின் வரவிருக்கும் நித்திய ஜீவனை  சுதந்தரிக்கமுடி யாது. எனவே, நம்மேல் உள்ள அன்பினால் கிறிஸ்து நம்மை பாவத்திலிருந்து மீட்டார். கிறிஸ்துவால் மீட்கப்பட்ட  நாம் இப்போது கிறிஸ்துவுக்கு உரியவர்கள். எனவே, நாம் மரித்தோரிலிருந்து பிழைத்திருக்கிறவர்களாகவும்  நமது  அவயவங்களை நீதிக்குரிய ஆயுதங்களாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்தவர்களாகவும் வாழவேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகின்றார் பவுல் அப்போஸ்தலர். 

நாம் பெரிய கடன்பட்டிருக்கும்போது, அந்தக் கடனிலிருந்து விடுபட வழியின்றி சொந்த வீடு, மனைகளையே விற்பனை செய்யக்கூடிய நிலை ஏற்படும்போது ஒருவர் நமது அனைத்துக் கடன்களையும் எந்த எதிர்பார்ப்புமின்றி செலுத்தித் தீர்ப்பாரென்றால் நாம் அவருக்கு எத்தகைய நன்றியுள்ளவர்களாக இருப்போமென்று எண்ணிப்பாருங்கள்! இப்படியே நமது பாவங்களை மன்னித்த  அவருக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக நாம் வாழவேண்டும்! 

எனவே அன்பானவர்களே, நம்மிடம் எத்தனை பெரிய பாவம் இருந்தாலும் அதனைத் தேவனுக்குத் தெரியப்படுத்தி தயக்கமின்றி அவரிடம் திரும்பிவருவோம். "சீர்கெட்ட பிள்ளைகளே, திரும்புங்கள்; உங்கள் சீர்கேடுகளைக் குணமாக்குவேன் என்றார். இதோ, உம்மிடத்தில் வருகிறோம்; நீரே எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர்." ( எரேமியா 3: 22) என்கிறார் ஏசாயா தீர்க்கத்தரிசி. அவர் கூறுவதுபோல "இதோ, உம்மிடத்தில் வருகிறோம்; நீரே எங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர்." என்று கூறி  அவரிடம் திரும்பி, நமது அவயவங்களை  நமக்காக மரித்து உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து வாழ்வோம். நமது அவயவங்கள் நீதிக்குரிய ஆயுதங்களாக மாறட்டும்.

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                               

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation No. 1808
🔆 AATHAVAN – Monday, 19.01.2026

“And do not go on presenting the members of your body to sin as instruments of unrighteousness; but present yourselves to God as those alive from the dead, and your members as instruments of righteousness to God.” (Romans 6:13)

In the days when we did not know God, we were enslaved to various sins. With every part of our body, we lived in sin. In other words, we continually presented the members of our body to sin as instruments of unrighteousness.

Yet, at that time, we did not even realize that we were sinning. Many of our actions did not seem sinful to us at all, because we were completely enslaved to sin. A man addicted to alcohol, in a state of intoxication, speaks senselessly without self-awareness; but if you ask him, he will confidently say, “I am perfectly steady.” In the same way, we lived without realizing how much sin had weakened us.

We justified ourselves saying, “Sin? What great sin have I committed? I have not murdered anyone, I have not stolen, I have not raped anyone…” We assumed that sin meant only committing horrific crimes, and so we lived without a sense of guilt. Even today, many people continue to justify themselves in this way and live without an awareness of sin.

Yes, beloved, we are created in the image of God. Any action that causes us to lose that divine image is sin. Lies, jealousy, deceit, resentment at the growth of others, slander, unnecessary hostility, speaking opportunistically, saying one thing outwardly while meaning another inwardly—these too are sins.

The Lord Jesus Christ redeemed us from this bondage of sin by shedding His blood. By His grace, He rescued us so that we would not die spiritually because of sin and fall into eternal destruction. This is why Scripture says:

“For the wages of sin is death, but the free gift of God is eternal life in Christ Jesus our Lord.” (Romans 6:23)

A person who lives in sin cannot inherit the eternal life that awaits after this earthly life. Therefore, out of His great love for us, Christ redeemed us from sin. Having been redeemed by Christ, we now belong to Christ. Hence, the Apostle Paul exhorts us to live as those who are alive from the dead and to present the members of our body to God as instruments of righteousness.

Imagine being burdened by a huge debt, to the point of having no option but to sell your own house and property—and then someone comes and clears all your debts completely, without expecting anything in return. How grateful would you be to such a person! In the same way, we must live with gratitude toward the One who has forgiven all our sins.

Therefore, beloved, no matter how great our sins may be, let us confess them to God and return to Him without hesitation.

“Return, O faithless sons,” declares the Lord; “I will heal your faithlessness.” “Behold, we come to You, for You are the Lord our God.” (Jeremiah 3:22)

As the prophet declares, let us say, “Behold, we come to You; for You are the Lord our God.” Let us turn back to Him and present our bodies to Christ who died and rose again for us. May our members become instruments of righteousness.

God’s Message – Bro. M. Geo Prakash       

🦋 Meditation verse - ரோமர் 5: 3, 4 / Romans 5:3–4

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

📖 வேதாகமத் தியானம் எண் - 1807                                   🔆 ஆதவன் 18.01.2026 ஞாயிறு          

"அதுமாத்திரமல்ல, உபத்திரவம் பொறுமையையும், பொறுமை பரீட்சையையும், பரீட்சை நம்பிக்கையையும் உண்டாக்குகிறதென்று நாங்கள் அறிந்து, உபத்திரவங்களிலேயும் மேன்மைபாராட்டுகிறோம்". ( ரோமர் 5: 3, 4)

நான் PUC படிக்கும்போது ஒரு ஆங்கிலத் துணைப்பாடநூல் பாடமாக இருந்தது. அதில் ஒரு சிறுகதை, ஒரு மனிதன் துன்பங்களைச் சிரமத்துடன் கடந்துசெல்வதும் பல ஆண்டுகளுக்குப்பின் அந்தத் துன்பங்களை எண்ணிப்பார்த்து அவன், "இதற்கா நாம் அன்று இவ்வளவு வேதனை அடைந்தோம்?" என எண்ணி  மகிழ்ச்சியடைவதும் குறிக்கப்பட்டிருந்தது.  ஆம், இப்போது துன்பமாகக் காணப்படும் பல காரியங்கள் பிற்பாடு எண்ணிப்பார்க்கும்போது, நமக்கு மிகப்பெரிய உற்சாகத்தைக்கொடுக்கும். 

படிக்கின்ற மாணவர்களுக்குத் தேர்வு பெரிய உபத்திரவம்போலவே இருக்கும். ஆனால் மேல்நிலைக்குச் செல்ல அந்தத் தேர்வை அவர்கள் கடந்துசெல்லவேண்டியது அவசியமாகும். இது போலவே நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் வரும் உபத்திரவங்கள் நமக்குத் தேவன் நடத்துகின்ற தேர்வு போன்றதாகும். இந்த உபத்திரவங்கள் வழியாகத் தேவன் நம்மைச் சோதித்துத் தகுதிப்படுத்துகின்றார். இதனை அறிந்திருந்த யோபு, "ஆனாலும் நான் போகும் வழியை அவர் அறிவார்; அவர் என்னைச் சோதித்தபின் நான் பொன்னாக  விளங்குவேன்." (யோபு 23:10)  என்று கூறுவதை நாம் வாசிக்கின்றோம். 

தேவன் மனிதர்களை உபத்திரவங்களின் மத்தியிலிருந்துதான் தேர்வு செய்கின்றார். "இதோ, உன்னைப் புடமிட்டேன்; ஆனாலும் வெள்ளியைப்போலல்ல, உபத்திரவத்தின் குகையிலே உன்னைத் தெரிந்துகொண்டேன்." (ஏசாயா 48:10) எப்படி நாம் உபத்திரவங்களை மேற்கொள்ளுகின்றோம் என்பதனை அவர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றார். 

இன்றைய தியான வசனத்தில் அப்போஸ்தலரான பவுல், "உபத்திரவம் பொறுமையையும், பொறுமை பரீட்சையையும், பரீட்சை நம்பிக்கையையும் உண்டாக்குகிறதென்று நாங்கள் அறிந்து, உபத்திரவங்களிலேயும் மேன்மைபாராட்டுகிறோம்" என்கின்றார். அதாவது உபத்திரவம் நமக்குப் பொறுமையாக இருக்கவும் தேவன்மேல் நம்பிக்கையாக இருக்கவும் வழி செய்கின்றது. இப்படி தேவன்மேல் நம்பிக்கைகொள்ள உபத்திரவம் காரணமாக இருப்பதால் உபத்திரவங்களில் மேன்மைபாராட்டுகின்றோம் என்கிறார் பவுல். 

உபத்திரவங்களின்போது நாம் பொறுமையை எப்படிக் காத்துக்கொள்கின்றோம் என்பதில் நமது உண்மையினை தேவன் கண்டறிகின்றார். எனவேதான் அப்போஸ்தலரான யாக்கோபு,  "சோதனையைச் சகிக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான்; அவன் உத்தமனென்று விளங்கினபின்பு கர்த்தர் தம்மிடத்தில் அன்புகூருகிறவர்களுக்கு வாக்குத்தத்தம்பண்ணின ஜீவகிரீடத்தைப் பெறுவான்." (யாக்கோபு 1:12) என்கின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, உலகத்தில் நமக்கு உபத்திரவம் உண்டு. ஆனால் அதனை நாம் எத்தகைய பொறுமையோடு காத்துக்கொள்கின்றோம் என்பதனையே தேவன் எடைபோட்டு நம்மை மேன்மைப்படுத்துகின்றார். தேவன் இரக்கமும் உருக்கமும் உள்ளவராக இருக்கின்றார். அவர் நம்மை எபோதும் உபத்திரவத்திலேயே வைத்துக் கொடுமைப்படுத்தமாட்டார்.  "இதோ, பொறுமையாய் இருக்கிறவர்களைப் பாக்கியவான்கள் என்கிறோமே! யோபின்  பொறுமையைக்குறித்துக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்கள்;  கர்த்தருடைய செயலின் முடிவையும் கண்டிருக்கிறீர்கள்;   கர்த்தர் மிகுந்த உருக்கமும் இரக்கமும் உள்ளவராக இருக்கிறாரே" (யாக்கோபு 5:11)

எனவே, நமது வாழ்வில் உபத்திரவங்கள் ஏற்படும்போது அவை தேவன் நமக்கு வைத்திருக்கும் தேர்வு என எண்ணி விசுவாசத்தோடு அந்த உபத்திரவங்களைக்  கடந்துசெல்வோம். அதற்கான பெலனைத் தேவன் நமக்குக் கொடுக்கும்படி அனுதினமும் ஜெபிப்போம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                         

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation No. 1807
🔆 AATHAVAN – Sunday | 18.01.2026

“And not only this, but we also celebrate in our tribulations, knowing that tribulation brings about perseverance; and perseverance, proven character; and proven character, hope.” (Romans 5:3–4)

When I was studying PUC, one of our English supplementary lessons included a short story. It described a man who passed through great suffering with much difficulty. Many years later, when he reflected on those hardships, he joyfully remarked, “Was it really for this that we suffered so much back then?” Yes, many things that appear painful in the present later become a great source of encouragement when we look back on them.

For students, examinations often seem like severe trials. Yet, to move to the next level, they must necessarily pass through those examinations. In the same way, the tribulations that come in our daily lives are like God’s examinations for us. Through these tribulations, God tests us and makes us qualified. Knowing this, Job said:

“But He knows the way I take; When He has tried me, I shall come forth as gold.” (Job 23:10)

God chooses people from the midst of tribulations.

“Behold, I have refined you, but not as silver; I have tested you in the furnace of affliction.” (Isaiah 48:10)

He carefully observes how we endure our tribulations.

In today’s meditation verse, the Apostle Paul says, “We also celebrate in our tribulations, knowing that tribulation brings about perseverance; and perseverance, proven character; and proven character, hope.” In other words, tribulation teaches us patience and leads us to place our hope firmly in God. Because tribulation becomes the cause for us to trust in God, Paul says that we rejoice even in tribulations.

During times of suffering, God discerns our sincerity by seeing how we preserve patience. That is why the Apostle James says:

“Blessed is a man who perseveres under trial; for once he has been approved, he will receive the crown of life which the Lord has promised to those who love Him.” (James 1:12)

Yes, beloved, in this world we do have tribulations. But God weighs and honors us based on the kind of patience with which we endure them. God is compassionate and merciful. He will not keep us in affliction forever to torment us.

“We count those blessed who endured. You have heard of the endurance of Job and have seen the outcome of the Lord’s dealings, that the Lord is full of compassion and is merciful.” (James 5:11)

Therefore, when tribulations arise in our lives, let us consider them as examinations appointed by God and pass through them with faith. Let us pray daily that God may grant us the strength and reward for enduring them.

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash          

🦋 Meditation verse - யோவான் 16: 32 / John 16:32

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

📖 வேதாகமத் தியானம் எண் - 1806                                   🔆 ஆதவன் 17.01.2026 சனி         

"இதோ, நீங்கள் சிதறுண்டு, அவனவன் தன்தன் இடத்துக்குப் போய், என்னைத் தனியே விட்டுவிடுங்காலம் வரும்; அது இப்பொழுது வந்திருக்கிறது; ஆனாலும் நான் தனித்திரேன், பிதா என்னுடனேகூட இருக்கிறார்." ( யோவான் 16: 32)

தனித்துவிடப்படுதல் என்பது மிகக்கொடுமையான ஒரு வாழ்க்கை அனுபவம். அதுவும் நாம் முழுவதும் நம்பியிருக்கும் நமது உறவினர்கள், நண்பர்கள், எப்போதும் நம்மோடு இருப்பார்கள் என நாம் நம்பியிருந்தவர்கள் நமக்குத் துன்பமான சூழ்நிலை ஏற்படும்போது நம்மைவிட்டுப் பிரிந்துசெல்வதை நம்மால் பொறுத்துக்கொள்ளமுடியாது.   சில குடும்பங்களில் துன்பவேளைகளில் கணவன் மனைவிகளுக்குள்ளே பிரிவினை வருவதுண்டு. பல குடும்பங்களில் வயதான பெற்றோர் இப்படித் தனித்து விடப்படுகின்றனர். 

யோபுவோடு சேர்ந்து அனைத்துச் செல்வங்களையும் அனுபவித்த யோபுவின் மனைவி யோபுவின் வாழ்வில் துன்பம் வந்தபோது, "அவனைப் பார்த்து: நீர் இன்னும் உம்முடைய உத்தமத்தில் உறுதியாய் நிற்கிறீரோ? தேவனைத் தூஷித்து ஜீவனை விடும் என்றாள்". (யோபு 2:9) அதாவது,  "இன்னும் நீ ஏன் வாழவேண்டும்? செத்துத் தொலை" என்று கூறுவதுபோலக் கூறுகின்றாள்.  

ஆம் அன்பானவர்களே, நம்மோடு மகிழ்ச்சியான காலங்களில் உடனிருப்பவர்களெல்லாம் துன்பகாலத்திலும் நம்மோடு இருப்பார்கள் என்று கூறமுடியாது. இதுபோலவே ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்விலும் நடந்தது. அவரோடு உண்டு உறங்கிய அவரது சீடர்கள் துன்பவேளையில் அவரைவிட்டு ஆளுக்கொருபக்கமாக ஓடிவிட்டார்கள். இதனை இயேசு கிறிஸ்து முன்னமேயே அறிந்திருந்தார். எனவே, "நீங்கள் சிதறுண்டு, அவனவன் தன்தன் இடத்துக்குப் போய், என்னைத் தனியே விட்டுவிடுங்காலம் வரும்" என்று தீர்க்கத்தரிசனமாகக் கூறுகின்றார், 

ஆனால், ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து எப்போதும் பிதாவோடுள்ள உறவை விட்டுவிடாதிருந்தார். பிதாவாகிய தேவன் அவரோடுகூடவே இருந்தார். எனவேதான் அவர் கூறுகின்றார், "ஆனாலும் நான் தனித்திரேன், பிதா என்னுடனேகூட இருக்கிறார்." இந்தப் பிதாவின் உடனிருப்புதான் அவருக்குப் பாடுகளைத் தங்கிச்செல்ல பெலன்கொடுத்தது. 

இன்று நமது வாழ்க்கைக்கு இது ஒரு பாடமாகும். இன்று நாம் ஒருவேளை நல்ல நிலையில் இருக்கலாம். எனவே நம்மைச் சுற்றிலும் நண்பர்களும், உறவினர்களும் இருக்கலாம். ஆனால், அதுவே நிரந்தரமல்ல. தனித்துவிடப்படும் சூழல் எல்லோருக்கும் ஏதாவதொருகாலத்தில் ஏற்படும். ஒன்றாக ஒற்றுமையாக வாழும் கணவன் மனைவிகள் அவர்களில் ஒருவர் மரணமடையும்போது தனித்துவிடப்படுகின்றனர். 

ஆம் அன்பானவர்களே, தேவன் மட்டுமே நம்மைத்  தனித்து விட்டுவிடாமல் கூடவே இருப்பவர். இன்பமோ, துன்பமோ அவர் நம்மோடு கூடவே இருக்கின்றார். ஆண்டவராகிய இயேசு பிதாவின் ஐக்கியத்தில் இருந்ததால் தனித்துவிடப்படவில்லை. நாமும் அதுபோல தேவ உறவை வலுப்படுத்தி அவரைச்  சார்ந்துகொள்வோம். அப்போது உலக மனிதர்களால் தனித்துவிடப்படும் சூழ்நிலையிலும் நாம், "நான் தனித்திரேன், ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து என்னுடனேகூட இருக்கிறார்" என்று கூறி தைரியமாக வாழமுடியும். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்             

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation No. 1806
🔆 AATHAVAN – Saturday, 17.01.2026

“Behold, an hour is coming, and has already come, for you to be scattered, each to his own home, and to leave Me alone; and yet I am not alone, because the Father is with Me.” (John 16:32)

Being left alone is one of the most painful experiences in life. It becomes even more unbearable when those whom we deeply trust—our relatives, friends, and those we believed would always stand with us—walk away from us in times of suffering. In some families, during seasons of hardship, separation arises even between husband and wife. In many households, aged parents are left to live in loneliness.

Job’s wife, who once enjoyed all the riches along with Job, spoke harshly when suffering entered his life. She said to him,

“Do you still hold fast your integrity? Curse God and die!” (Job 2:9)

In other words, it was as if she was saying, “Why should you still live? Just give up and die.”

Yes, beloved, we cannot say that everyone who stays with us during joyful times will also remain with us during times of pain. The same happened in the life of our Lord Jesus Christ. The disciples who ate and slept with Him ran away in different directions when trouble came. Jesus Christ knew this beforehand. That is why He prophetically said,

“You will be scattered, each to his own home, and leave Me alone.”

However, our Lord Jesus Christ never abandoned His relationship with the Father. God the Father was always with Him. Therefore, He confidently declared,

“Yet I am not alone, because the Father is with Me.” It was this abiding presence of the Father that gave Him the strength to endure suffering.

Today, this stands as a powerful lesson for our lives. At present, we may be in a good situation, surrounded by friends and relatives. But that will not last forever. A season of loneliness comes to everyone at some point in life. Even husbands and wives who live in unity are separated by loneliness when one of them passes away.

Yes, beloved, God alone is the One who never leaves us abandoned. Whether in joy or in sorrow, He remains with us. Because the Lord Jesus lived in fellowship with the Father, He was never truly alone. In the same way, let us strengthen our relationship with God and depend on Him. Then, even in situations where we are forsaken by people, we will be able to live courageously, declaring:

“I am not alone; the Lord Jesus Christ is with me.”

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash       

🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 84: 3 / Psalm 84:3

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

📖 வேதாகமத் தியானம் எண் - 1805                                  🔆 ஆதவன் 16.01.2026 வெள்ளி        

"என் ராஜாவும் என் தேவனுமாகிய சேனைகளின் கர்த்தாவே, உம்முடைய பீடங்களண்டையில் அடைக்கலான் குருவிக்கு வீடும், தகைவிலான் குருவிக்குத் தன் குஞ்சுகளை வைக்கும் கூடும் கிடைத்ததே." ( சங்கீதம் 84: 3)

சாதாரண மனிதர்கள் ஒரு காரியத்தைப் பார்க்கும் பார்வைக்கும் கவிஞர்களும் கலைஞர்களும் பார்க்கும் பார்வைக்கும் வித்தியாசம் உண்டு. கவிஞர்கள் கலைநயத்தோடு ஒரு காரியத்தை மேலான சம்பவங்களுடன் ஒப்பிட்டு உவமையாகக் கவிப் பாடுவார்கள். அத்தகைய கலைநயத்தோடு சங்கீத ஆசிரியர் கூறும் வார்த்தைகள்தான் இன்றைய தியான வசனம். 

நாம் பொதுவாக ஆலயங்களில் சிட்டுக்குருவிகள், அடைக்கலான் குருவிகள் மற்றும் புறாக்கள் கூடுகட்டி வாழ்வதைப் பார்க்கலாம். அவை அப்படி ஆலயங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம் ஆலயமாடங்களில் மனிதர்கள் அதிகமாகச் செல்வது கிடையாது. எனவே அவைகளுக்கு அங்கு கூடுகட்டி குஞ்சுகளை வளர்ப்பது மிகுந்த பாதுகாப்பு. இன்றும்கூட நாம் பல ஆலயங்களில் குருவிகள், புறாக்கள் வாழ்வதைக் காணலாம். 

இப்படி ஆலயத்தில் தங்கியிருக்கும் இந்தக் குருவிகளைப் பார்த்த சங்கீத ஆசிரியர், "என் ராஜாவும் என் தேவனுமாகிய சேனைகளின் கர்த்தாவே, உம்முடைய பீடங்களண்டையில் அடைக்கலான் குருவிக்கு வீடும், தகைவிலான் குருவிக்குத் தன் குஞ்சுகளை வைக்கும் கூடும் கிடைத்ததே. உம்முடைய வீட்டில் வாசமாயிருக்கிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் எப்பொழுதும் உம்மைத் துதித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். (சங்கீதம் 84: 3, 4) என்று பாடுகின்றார். 

அதாவது, இயற்கையான இந்த நிகழ்வை மனிதர்களது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டு, மனிதர்கள் தேவனைச் சார்ந்து வாழவேண்டும், தேவனை எப்போதும் துதிக்கவேண்டும் என்று கூறுகின்றார். குருவிகள் எப்போதும் "கீச் கீச்" என்று குரலெழுப்பிக்கொண்டே இருக்கும். அதனைத் தேவனைத் துதிப்பதற்கு அவர் ஒப்பிட்டு, "அவர்கள் எப்பொழுதும் உம்மைத் துதித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்" என்று கூறுகின்றார். 

அடைக்கலான் குருவி, தகைவிலான் குருவி போன்றவை தேவ சமூகத்தில் இருப்பதால் அவைகளுக்குப் பாதுகாப்பு இருக்கின்றது. மட்டுமல்ல, அவை எப்போதும் தேவனைத் துதித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன அதுபோல நாம் வாழ்வோமானால் நமக்கும் வாழ்வில் பாதுகாப்பு உண்டு என்பதுதான் சங்கீத ஆசிரியர் கூறவரும் கருத்து. 

இப்படிக் கூறுவதால் நாமும் எப்போதும் ஆலயங்களில் சென்று தங்கியிருக்கவேண்டும் என்று பொருளல்ல; மாறாக, இன்று நாமே ஆலயமாக இருக்கின்றோம். நமது உள்ளமாகிய ஆலயத்தில் நாம் தேவனை நிறுத்தி அவரையே எப்போதும் சார்ந்துகொள்ளவேண்டும். மட்டுமல்ல, நன்மையான காரியங்களோ தீமையான காரியங்களோ எது நடந்தாலும் தேவனைத் துதிக்கும் துதி எப்போதும் நமது நாவில் இருக்கவேண்டும்.  தொழுமரத்தில் கால்கள் கட்டப்பட்டிருந்த நிலையிலும்,  "நடுராத்திரியிலே பவுலும் சீலாவும் ஜெபம்பண்ணி, தேவனைத் துதித்துப் பாடினார்கள்; காவலில் வைக்கப்பட்டவர்கள் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்". (அப்போஸ்தலர் 16:25) என்று நாம் வாசிக்கின்றோம். தேவன் அவர்களை அற்புதமாக விடுவித்தார்.  

ஆம் அன்பானவர்களே, குருவிகள் மூலம் நமக்கு வேதம் காட்டும் இந்த ஆவிக்குரிய அனுபவத்தை நமது வாழ்வாக்குவோம். நமது உள்ளமாகிய ஆலயத்தில் தேவனை உயர்த்திவைத்து எப்போதும் அவருக்குத் துதிசெலுத்தி வாழ்வோம். சங்கீத ஆசிரியரைப்போல இயற்கையில் காணும் சம்பவங்களை ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையோடு சங்கீத ஆசிரியரைப்போல நாமும் ஒப்பிட்டுப்பார்த்துத் தேவனை மகிமைப்படுத்துவோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                         

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation No. 1805
🔆 AATHAVAN – Friday, 16.01.2026

“O LORD of armies, my King and my God, Even the bird has found a house, And the swallow a nest for herself, where she may put her young— At Your altars.” (Psalm 84:3)

There is a clear difference between the way ordinary people view something and the way poets and artists perceive it. Poets, with artistic sensitivity, compare an event with deeper realities and express it through beautiful imagery. Today’s meditation verse is an example of such poetic insight expressed by the psalmist.

We often see sparrows, swallows, and pigeons building their nests and living in temple premises. One reason they choose temples is that people do not frequently access the rooftops and high structures, making these places safe for nesting and raising their young. Even today, in many temples, we can still see sparrows and pigeons living peacefully.

Observing these birds dwelling in the temple, the psalmist sings:

“Even the bird has found a house, and the swallow a nest for herself, where she may put her young— At Your altars, O LORD of armies, my King and my God. Blessed are those who dwell in Your house; They are ever praising You.” (Psalm 84:3–4)

Through this natural scene, the psalmist draws a spiritual parallel to human life. He teaches that people should depend on God and continually praise Him. Sparrows are always chirping; the psalmist likens this constant sound to unceasing praise and says, “They are ever praising You.”

Because the sparrow and the swallow remain within God’s dwelling place, they enjoy safety and protection. In the same way, the psalmist conveys that if we live in God’s presence and continually praise Him, we too will experience security in our lives.

This does not mean that we must physically stay in temples at all times. Rather, today we ourselves are the temple. In the temple of our hearts, we must enthrone God, depend entirely on Him, and remain rooted in His presence. Whether good or bad circumstances arise, praise to God should always be on our lips.

Even when their feet were fastened in stocks, Scripture says: “But about midnight Paul and Silas were praying and singing hymns of praise to God, and the prisoners were listening to them.” (Acts 16:25) God delivered them miraculously.

Yes, beloved, let us make this spiritual truth—taught to us through sparrows—a living experience in our own lives. Let us exalt God in the temple of our hearts and continually offer Him praise. Like the psalmist, let us observe the events of nature, connect them with our spiritual life, and glorify God through them.

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash