🦋 Meditation verse - எரேமியா 2 : 6 / Jeremiah 2:5

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1725                                           ஆதவன் 28.10.2025 செவ்வாய்     

"என்னைவிட்டுத் தூரப்பட்டு, மாயையைப் பின்பற்றி, வீணராய்ப் போகிறதற்கு என்னிடத்தில் என்ன அநியாயத்தைக் கண்டார்கள்?" ( எரேமியா 2 : 6 )

ஒரு குடும்பத்தில் அன்பாக வளர்க்கப்பட்ட மகனோ மகளோ பெற்றோருடன் ஏதோ மனத்தாங்கல் ஏற்ப்படும்போது அவர்களிடம் பேசாமல் அவர்களை ஒதுக்கிவைத்துவிடுவதுண்டு. அந்தப் பெற்றோர்கள் சிறுவயதுமுதல் அந்தப் பிள்ளைகளுக்கு பல நல்ல செயல்கள் செய்திருப்பார்கள். அந்தப் பிள்ளைகளது தற்போதைய நல்ல நிலைமைக்கு பெற்றோர்தான் காரணமாக இருப்பார்கள். ஆனால் பிள்ளைகள் இப்பொது அந்தப் பெற்றோருடன் பேசுவதில்லை. இது அந்தப் பெற்றோருக்கு எத்தனை மனவேதனையைக் கொடுக்கும்! 

இன்றைய தியான வசனத்தில் இதே மனவேதனையுடன் தேவன் இஸ்ரவேல் மக்களைப்பார்த்துக் கேட்கின்றார், "என்னைவிட்டுத் தூரப்பட்டு, மாயையைப் பின்பற்றி, வீணராய்ப் போகிறதற்கு என்னிடத்தில் என்ன அநியாயத்தைக் கண்டார்கள்?" என்று.

முந்தின வசனங்களில் தேவன் கூறுகின்றார், "யாக்கோபின் குடும்பத்தாரே, இஸ்ரவேல் குடும்பத்தின் வம்சங்களே, நீங்கள் எல்லாரும் கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேளுங்கள். கர்த்தர் சொல்லுகிறது என்னவென்றால்: எங்களை எகிப்துதேசத்திலிருந்து வரப்பண்ணினவரும், அவாந்தரவெளியும், பள்ளங்களுமுள்ள தேசமும், வறட்சியும், மரண இருளுமுள்ள தேசமும், ஒருவனும் கடவாமலும் ஒரு மனுஷனும் குடியிராமலும் இருக்கிற தேசமுமான வனாந்தரத்தில் எங்களை நடத்தினவருமாகிய கர்த்தர் எங்கேயென்று உங்கள் பிதாக்கள் கேளாமல்..," ( எரேமியா 2 : 4, 5 )

அதாவது, இஸ்ரவேல் மக்களே, உங்களது பிதாக்களை நான் அவர்கள் அடிமைகளாக இருந்த எகிப்துதேசத்திலிருந்து விடுதலைப்பண்ணி  அவாந்தரவெளியும், பள்ளங்களுமுள்ள தேசமும், வறட்சியும், மரண இருளுமுள்ள தேசமும், ஒருவனும் கடவாமலும் ஒரு மனுஷனும் குடியிராமலும் இருக்கிற தேசமுமான வனாந்தரத்தில் வழிநடத்தி பாலும் தேனும் வழியும் கானானுக்குள் கொண்டுவந்தேன். இவ்வளவு செய்தும் உங்கள் பிதாக்கள் கர்த்தராகிய என்னை மறந்தார்கள். இப்படி என்னைவிட்டுத் தூரப்பட்டு, மாயையைப் பின்பற்றி, வீணராய்ப் போகிறதற்கு என்னிடத்தில் என்ன அநியாயத்தைக் கண்டார்கள்? என்கிறார் பரிசுத்தர். 

இதே வசனத்தை நமது வாழ்வில் இந்தநாளில் நாம் சிந்தித்துப்பார்ப்போம். நமது வாழ்க்கையிலும் தேவன் நமக்குப் பல்வேறு நல்ல காரியங்களைச் செய்திருக்கலாம். சுமார் பத்து ஆண்டுகளுக்குமுன் நமது வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது; இப்போது எப்படி இருக்கின்றது என்று எண்ணிப்பார்ப்போம். ஆனால், இந்த இடைபட்டக் கால வளர்ச்சிக்கு நாம் அவருக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்கின்றோமா? அல்லது அவரை மறந்தவர்களாக வாழ்கின்றோமா? 

இப்படி நாம் நன்றியறிதலில்லாமல் அவரோடு ஐக்கியமில்லாமல் வாழ்வோமானால் அன்று இஸ்ரவேல் புத்திரரைப்பார்த்துக் கேட்டதுபோல தேவன் நம்மையும் பார்த்துக் கேட்பார். மகனே, மகளே என்னைவிட்டுத் தூரப்பட்டு, மாயையைப் பின்பற்றி, வீணராய்ப் போகிறதற்கு என்னிடத்தில் நீ  என்ன அநியாயத்தைக் கண்டாய்?  

"தேவசமாதானம் உங்கள் இருதயங்களில் ஆளக்கடவது, இதற்கென்றே நீங்கள் ஒரே சரீரமாக அழைக்கப்பட்டீர்கள்; நன்றியறிதலுள்ளவர்களாயுமிருங்கள்." (கொலோசெயர் 3:15) என்று நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றார் அப்போஸ்தலரான பவுல். எந்தவேளையிலும் நாம் நன்றியுள்ளவர்களாக வாழவேண்டியது அவசியம். நாம் நன்றியுள்ளவர்கள் என்பதனை தேவனுக்குக் காண்பிக்க ஒரே வழி அவரது வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதுதான். ஆம், தேவ குரலுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்களாக வாழ்வோம்; நமது வாழ்க்கையால் அவருக்கு நன்றிசெலுத்துவோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                       

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1725
AATHAVAN — Tuesday, 28 October 2025

“What injustice did your fathers find in Me, That they went far from Me, And walked after emptiness and became empty?” — Jeremiah 2:5 (NASB)

In a family, there are times when a dearly loved son or daughter becomes emotionally distant from their parents. They may stop speaking to them and choose to stay away. Yet, those same parents would have lovingly cared for that child from childhood—feeding, guiding, protecting, and shaping their present well-being. How painful it must be for those parents when their grown children turn away and refuse even to speak with them!

In today’s meditation verse, we hear God expressing a similar sorrow toward His people Israel:

“What injustice did your fathers find in Me, that they went far from Me, And walked after emptiness and became empty?” (Jeremiah 2:5, NASB)

In the preceding verses, God speaks through the prophet Jeremiah, saying:

“Hear the word of the Lord, O house of Jacob, and all the families of the house of Israel.

Thus says the Lord, ‘What injustice did your fathers find in Me,
That they went far from Me
And walked after emptiness and became empty?
They did not say, ‘Where is the Lord who brought us up out of the land of Egypt,
Who led us through the wilderness,
Through a land of deserts and of pits,
Through a land of drought and of deep darkness,
Through a land that no one crossed and where no man dwelt?’”
— Jeremiah 2:4–6 (NASB)

The Lord reminds them: “I delivered your fathers from bondage in Egypt. I led them through a vast and terrifying wilderness — a land of deserts, pits, drought, and deep darkness, where no one travelled or lived. I guided them safely into a land flowing with milk and honey.”

Yet even after such divine goodness, their fathers forgot the Lord. And now God asks them with deep grief, “What injustice did you find in Me, that you went far from Me, and pursued emptiness?”

Let us pause and reflect on this in our own lives. Has not God done countless good things for us too? Think back to your life ten years ago — how it was then, and how it is today. Surely, God has blessed, led, and lifted us in many ways. But are we truly grateful? Or have we slowly drifted away, forgetting Him in the midst of our blessings?

If we live in ingratitude and disunity with Him, then just as He questioned the people of Israel, He may also lovingly ask us: “My son, My daughter, what injustice did you find in Me, that you went far from Me, and pursued emptiness?”

The Apostle Paul gives us a gentle reminder:

“Let the peace of Christ, to which you were indeed called in one body, rule in your hearts; and be thankful.” — Colossians 3:15 (NASB)

At all times, we must live with a heart of gratitude. And the only true way to show our thankfulness to God is through obedience to His Word.

Yes — let us live as those who heed the voice of God.

Let our lives themselves become our thanksgiving to Him.

Message by: Bro. M. Geo Prakash