🦋 Meditation verse - எபிரெயர் 12: 7 / Hebrews 12:7

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

📖 வேதாகமத் தியானம் எண் - 1774                                    🔆 ஆதவன் 16.12.2025 செவ்வாய்      

"நீங்கள் சிட்சையைச் சகிக்கிறவர்களாயிருந்தால் தேவன் உங்களைப் புத்திரராக எண்ணி நடத்துகிறார்;   தகப்பன்   சிட்சியாத   புத்திரனுண்டோ?" ( எபிரெயர் 12: 7)

சிட்சை அல்லது தண்டனை என்பது நம்மைத் திருத்துவதற்கான  ஒரு வழி. இன்றைய இளைஞர்கள் பல்வேறு தவறான வழிகளில் செல்ல பெற்றோர் அவர்களைச் சரியாகக் கண்டித்து வளர்க்காததே முக்கிய காரணம். பழைய காலங்களில் பொதுவாக எல்லா வீடுகளிலும் பிள்ளைகளைக் கண்டித்து வளர்த்தனர். தகப்பனிடம் பெரும்பாலான பிள்ளைகள் அதிக பயத்துடன் இருந்தனர். சில வீடுகளில் பிள்ளைகளை அடிப்பதற்காக கூரைகளில் பிரம்பு அல்லது வேப்பங்குச்சி சொருகி வைத்திருப்பார்கள்.  ஆம், "பிள்ளையை தண்டியாமல் விடாதே; அவனைப் பிரம்பினால் அடித்தால் அவன் சாகான்". (நீதிமொழிகள் 23:13) என்று வேதமும் நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது. 

மட்டுமல்ல, அப்போது பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களிடம், "டீச்சர் என் மகன் / மகள் நல்லா படிக்கிறானா?" என்று கேட்பது மட்டுமல்ல, "வீட்டில் நான் என்ன சொன்னாலும் கேட்கமாட்டேன் என்கிறான், நல்லா அடிகொடுங்க" என்று கூறுவார்கள்.  அப்போது பிள்ளைகளும் பெற்றோருக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் பயந்து வாழ்ந்தனர்; நல்ல குணமுள்ளவர்களாக இருந்தனர்.  இப்படிப் பெற்றோர் ஆசிரியர்களிடம் தங்கள் பிள்ளைகளைக் கண்டிக்கச் சொல்வது தங்கள் பிள்ளைகள் நல்ல குணமுள்ளவர்களாக வாழவேண்டும் என்பதற்காகத்தானேத்  தவிர அவர்களைக்  கொடுமைப்படுத்துவதற்கல்ல. 

இப்படி பெற்றோர்கள் தண்டிப்பது பிள்ளைகளுக்குத் துன்பமாகத் தெரிந்தாலும் அதன் பலனை பின்னாட்களில் நாம் காண முடியும். ஆம், "எந்தச் சிட்சையும் தற்காலத்தில் சந்தோஷமாய்க் காணாமல் துக்கமாய்க் காணும்; ஆகிலும் பிற்காலத்தில் அதில் பழகினவர்களுக்கு அது நீதியாகிய சமாதான பலனைத் தரும்." ( எபிரெயர் 12: 11)

இதுபோலவே தேவன் தனது பிள்ளைகளை நடத்துகின்றார். அவர் பிரம்பையும் வேப்பங்குச்சியையும் கொண்டு அடித்துத் திருத்தாமல் பல்வேறு துன்பங்களைக்கொடுத்துத் தனக்கு ஏற்புடையவர்களாக நாம் மாறிட நம்மை அவர் தண்டிக்கிறார். எனவே, நாம் தண்டனைக்குப் பயந்து நமது உலகத்  தகப்பன்மாருக்கு  அடங்கி நடப்பதுபோல தேவனுக்கும் அடங்கி நடக்கவேண்டியது அவசியமாய் இருக்கின்றது என்கின்றார் எபிரெய நிருப ஆசிரியர். "நம்முடைய சரீரத்தின் தகப்பன்மார்கள் நம்மைச் சிட்சிக்கும்போது, அவர்களுக்கு நாம் அஞ்சி நடந்திருக்க, நாம் பிழைக்கத்தக்கதாக ஆவிகளின் பிதாவுக்கு வெகு அதிகமாய் அடங்கி நடக்கவேண்டுமல்லவா?" ( எபிரெயர் 12: 9) என்று வாசிக்கின்றோமல்லவா? 

மேலும், உலக தகப்பன்மார் அவர்களுக்கு நல்லதாகத் தோன்றும் வழிகளில் நாம் நடக்கவேண்டி நம்மைத் தண்டித்தார்கள் தேவனோ நாம் அவரைப்போல பரிசுத்தமுள்ளவர்களாக நாம் மாறவேண்டும் என்பதற்காக நம்மைத் தண்டிக்கின்றார். இதனையே, "அவர்கள் தங்களுக்கு நலமென்று தோன்றினபடி கொஞ்சக்காலம் சிட்சித்தார்கள்; இவரோ தம்முடைய பரிசுத்தத்துக்கு நாம் பங்குள்ளவர்களாகும் பொருட்டு நம்முடைய பிரயோஜனத்துக்காகவே நம்மைச் சிட்சிக்கிறார்." ( எபிரெயர் 12: 10) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

"தகப்பன்   சிட்சியாத  புத்திரனுண்டோ?" என்று இன்றைய தியான வசனம் ஒரு கேள்விக்குறியுடன் முடிவடைகின்றது. எனவே அன்பானவர்களே, நாம் துன்பங்களை அனுபவிக்கின்றோமென்றால் தேவன் நம்மைத் தனது பிள்ளைகளாக எண்ணி நடத்துகின்றார் என்று பொருள். துன்பங்கள் வாழ்வில் வரும்போது முறுமுறுக்காமல் நம்மை நாமே நிதானித்துப் பார்ப்போம். நமது குற்றங்கள் என்ன என ஆராய்ந்து பார்த்து நம்மைத் திருத்திக்கொள்வோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                       

“Within the Seeds” 🌳

📖 Bible Meditation No. 1774
🔆 AATHAVAN – Tuesday, 16.12.2025

“It is for discipline that you endure; God deals with you as with sons; for what son is there whom his father does not discipline?”
(Hebrews 12:7)

Discipline or correction is a means by which we are shaped and set right. One of the major reasons many young people today stray into wrong paths is that parents fail to correct and guide them properly. In earlier days, it was common in every household to raise children with discipline. Most children had a healthy fear of their fathers. In some homes, a cane or a neem stick would be kept on the roof, ready for correction. Yes, Scripture itself instructs us:

“Do not hold back discipline from the child, although you strike him with the rod, he will not die.” (Proverbs 23:13)

Not only that—parents would not merely ask teachers, “Is my son or daughter studying well?” They would also say, “He does not listen to me at home; please discipline him well.” Children, in turn, lived with reverence and fear toward both parents and teachers, and they grew up with good character. When parents asked teachers to discipline their children, it was not to abuse them, but so that they might grow into people of noble character.

Though parental discipline may seem painful to children at the moment, its benefits become evident later in life. As the Word of God says:

“All discipline for the moment seems not to be joyful, but sorrowful; yet to those who have been trained by it, afterwards it yields the peaceful fruit of righteousness.” (Hebrews 12:11)

In the same way, God deals with His children. He does not correct us by striking us with a rod or a stick, but by allowing various hardships so that we may be transformed into people pleasing to Him. Therefore, just as we submit ourselves to our earthly fathers out of fear and respect, it is even more necessary that we submit ourselves to God. The author of Hebrews says:

“Furthermore, we had earthly fathers to discipline us, and we respected them; shall we not much rather be subject to the Father of spirits, and live?” (Hebrews 12:9)

Earthly fathers disciplined us in ways that seemed best to them, but God disciplines us so that we may become holy like Him. This truth is expressed as follows:

“For they disciplined us for a short time as seemed best to them, but He disciplines us for our good, so that we may share His holiness.” (Hebrews 12:10)

The meditation verse ends with a question: “For what son is there whom his father does not discipline?” Therefore, beloved, if we are going through sufferings, it means that God is treating us as His children. When hardships come into our lives, let us not grumble. Instead, let us examine ourselves calmly, search our hearts for our faults, and correct ourselves.

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash