🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 143 : 4, 5 / Psalm 143:4–5

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1596                                          ஆதவன்,  21.06.2025 சனி       

"என் ஆவி என்னில் தியங்குகிறது; என் இருதயம் எனக்குள் சோர்ந்துபோகிறது. பூர்வநாட்களை நினைக்கிறேன், உமது செய்கைகளையெல்லாம் தியானிக்கிறேன்; உமது கரத்தின் கிரியைகளை யோசிக்கிறேன்." ( சங்கீதம் 143 : 4, 5 )

எவ்வளவுதான் நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் பலம்கொண்டாலும் சிலவேளைகளில் நமது பிரச்சனைகளை துன்பங்களை  நாம் துன்மார்க்கருடைய செழிப்புடன் ஒப்பிட்டுப்பார்த்துவிடும்போது மனம் சோர்வடைந்துவிடுகின்றோம். துன்மார்க்கன் செழிப்பான் என்றுதான் வேதம் கூறுகின்றது  (சங்கீதம் 73).   ஆனால் இந்த உலகினில் மனிதர்கள் அந்தச் செழிப்பைத் தேவ ஆசீர்வாதம் என எண்ணிக்கொள்கின்றனர்.  துன்மார்க்கர்களது செழிப்பு புல்லைப்போன்றது என்பதனை யாரும் உணர்வதில்லை. புல்  எப்படி வெகு சீக்கிரத்தில்  வெயிலால் வறண்டு போகிறதோ அதுபோல துன்மார்க்கர்கள் வறண்டுபோவார்கள். 

ஆனால், ஆவிக்குரிய வாழ்வு வாழும்போது நமக்குள் ஏற்படும் சோர்வுகளின்போது நாம் இவைகளைச் சிந்திப்பதில்லை. "நான்  இவ்வளவு நேர்மையாக, உண்மையாக வாழ்ந்து என்ன பயன்?" எனும் எண்ணம் நமக்குள் எழுந்துவிடுகின்றது. 

இதனை மேற்கொள்ள தாவீது இன்றைய தியானத்தில் வழி காட்டுகின்றார். அதாவது நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் வளர ஆரம்பிக்கும் ஆரம்ப நாட்களில் தேவன் நமது வாழ்வில் பல்வேறு அதிசயங்களையும் அற்புதங்களையும் செய்திருப்பார். ஒவ்வொருவரையும் தேவன் இப்படியே வித்தியாசமாக நடத்துகின்றார். நாம் விசுவாசத்தில் வளர்வதற்காகவே  தேவன் இப்படிச் சில அதிசயங்களை நமது வாழ்வில் செய்து நம்மை வழிநடத்துகின்றார்.  

நமது வாழ்வில் சோதனைகள் ஏற்பட்டு மனம் மடியும்போது தேவன் இதுவரை நமக்குச் செய்த அதிசயங்களை நாம் தியானிப்போமானால்  நமது சோர்வு மறையும். அது தேவன்மேல் நமக்குள்ள விசுவாசம் குறைந்திடாமல் நம்மைப் பாதுகாக்கும். இதனையே தாவீது இங்குக் கூறுகின்றார், "என் இருதயம் எனக்குள் சோர்ந்துபோகிறது. பூர்வநாட்களை நினைக்கிறேன், உமது செய்கைகளையெல்லாம் தியானிக்கிறேன்; உமது கரத்தின் கிரியைகளை யோசிக்கிறேன்." என்று. 

தாவீதுக்கு ஏற்பட்டச் சோதனைகள் அதிகம். சகோதரர்கள் அவனிடம் அன்பாய் இருக்கவில்லை. பிற்காலத்தில் சவுல், சொந்த மகன் அப்சலோம் என அவர்து உயிரை வாங்கத் துடித்தவர்கள் பலர். ஆனால் இந்தச் சூழ்நிலைகளில் தாவீது தனது பழைய வாழ்வை எண்ணிப்பார்த்திருப்பார்.  ஆடு மேய்த்துக்கொண்டு வனாந்தரத்தில் அலைந்த நாட்கள்....., தேவன் அவரோடு பேசி பல சத்தியங்களை வெளிப்படுத்திக்கொடுத்த நாட்கள், தேவனைப் புகழ்ந்து பாடி துதிக்கத்  தேவன் அவருக்கு உள்ளத்தில்  கொடுத்த பல்வேறு பாடல்கள்......என தேவன் கொடுத்த பல்வேறு நன்மைகளை அவர்  எண்ணிப்பார்த்திருப்பார். எனவேதான் இன்றைய தியான வசனத்தில், "என் இருதயம் எனக்குள் சோர்ந்துபோகிறது. பூர்வநாட்களை நினைக்கிறேன், உமது செய்கைகளையெல்லாம் தியானிக்கிறேன்" என்று நினைவுகூர்கின்றார்.

அன்பானவர்களே, தாவீதின் இந்தப் பழக்கத்தை நாமும் பின்பற்றுவோம். நமது பழைய வாழ்வை எண்ணிப்பார்ப்போம். அதிலிருந்து தேவன் நம்மை எப்படியெல்லாம் மாற்றி வழிநடத்தி வந்துள்ளார் என்பதனைச் சிந்தித்துப்பார்ப்போம். அவற்றுக்காக தேவனுக்கு நன்றி கூறுவோம். சுமார் இருபது இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குமுன் நாம் எப்படி இருந்தோம், இப்போது  எந்த விதத்திலெல்லாம் தேவன் நம்மை ஆசீர்வதித்துள்ளார் என எண்ணிப்பார்த்துத் தேவனைத் துதிப்போம். 

ஆம், நமது ஆவி நமக்குள் குழப்பமடையும்போது சோர்ந்துபோகாமல் நமது பழைய நாட்களை நினைப்போம், தேவனது  செய்கைகளையெல்லாம் தியானிப்போம்,  அவர் கொடுத்துள்ள மேலான ஆசீர்வாதங்களுக்காக நன்றி சொல்வோம். எந்தத் தகுதியுமில்லாத நம்மைத் தகுதிப்படுத்திய  தேவனைநோக்கி  "கர்த்தராகிய ஆண்டவரே, தேவரீர் என்னை இதுவரைக்கும் கொண்டுவந்ததற்கு, நான் எம்மாத்திரம்? என் வீடும் எம்மாத்திரம்?" ( 2 சாமுவேல் 7 : 18 ) என்று தாவீதைப்போல கூறுவோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                    

"Inside the Seeds" 🌳

Scripture Meditation No. 1596
AATHAVAN | Saturday, 21.06.2025

“Therefore, is my spirit overwhelmed within me; my heart within me is desolate. I remember the days of old; I meditate on all thy works; I muse on the work of thy hands.” (Psalm 143:4–5, KJV)

No matter how strong we are in Christ, there are times when comparing our troubles and sufferings with the prosperity of the wicked causes our hearts to grow weary. The Bible does say, “the prosperity of the wicked” (see Psalm 73). But in today’s world, many wrongly assume that such prosperity is a sign of God's blessing. Few realize that the prosperity of the wicked is like grass — it quickly withers under the sun.

In times of spiritual struggle, we often fail to remember these truths. Thoughts like, “What is the use of living honestly and faithfully?” tend to rise within us.

David shows us the way to overcome this in today’s meditation. When we first begin to grow in Christ, God often performs various miracles and wonders in our lives. Each of us experiences these uniquely. God works such miracles not for show, but to nurture our faith and help us grow in it.

So, when we face trials and discouragements, let us remember the wonders that God has already done in our lives. Meditating on His past deeds will renew our strength and preserve our faith. David expresses this beautifully:

“My heart within me is desolate. I remember the days of old; I meditate on all thy works; I muse on the work of thy hands.” (Psalm 143:4–5)

David faced many trials. His brothers did not treat him with love. Later, Saul and even his own son Absalom sought to kill him. Yet in those moments, David would recall his early days — shepherding in the wilderness, when God spoke to him and revealed many truths; the songs God placed in his heart, leading him to praise and worship.

So, in today’s verse, David recalls:

“I remember the days of old; I meditate on all thy works...”

Dearly beloved, let us also adopt this habit of David. Let us reflect on our past — the way God brought us out and led us. Let us give thanks for those divine interventions. Think about how we were twenty or twenty-five years ago, and how God has blessed us since then. Praise Him for every blessing.

Yes, when our spirits are troubled, let us not faint. Instead, let us remember the days of old, meditate on God's works, and give thanks for His abundant blessings. Let us say like David: “Who am I, O Lord GOD? and what is my house, that thou hast brought me hitherto?” (2 Samuel 7:18, KJV)

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash