🦋 Meditation verse - லுூக்கா 6 : 41 / Luke 6:41

"விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1685                                          ஆதவன் 18.09.2025  வியாழன்       

"நீ உன் கண்ணிலிருக்கிற உத்திரத்தை உணராமல், உன் சகோதரன் கண்ணிலிருக்கிற துரும்பைப் பார்க்கிறதென்ன?" ( லுூக்கா 6 : 41 )

மனிதர்கள் பலருக்குமிருக்கும் பொதுவான குணம் மற்றவர்களிடம் குறைகாண்பது.  ஆனால் இப்படிக் குறைகூறும் மனிதர்கள் பலரும் தங்கள் கூறும் அதே குறைபாடு தங்களிடம் இருப்பதை உணர்வதில்லை. மற்றவர்களுக்கு அழகான அறிவுரைகளை வாரிவழங்கும் பலரும் அந்த அறிவுரைகளின்படித் தாங்களே நடப்பதில்லை. இப்படி இருக்கக்கூடாது என்று இன்றைய தியான வசனத்தில் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து அறிவுறுத்துகின்றார். 

மனிதர்கள் ஏன் இப்படி இருக்கின்றார்கள் என்பதற்கு மனோதத்துவ விளக்கம் பின்வருமாறு கூறுகின்றது:- "நம்முடைய பிரச்சினையில் நாம் சிக்கிக்கொண்டிருக்கும் போது உணர்ச்சிகள் நம்மை குழப்பி, அதிகமாக  யோசிக்கவும் மோசமாக  கற்பனை செய்யவும் வைக்கிறது. ஆனால், வேறொருவருக்கு அறிவுரை கொடுக்கும்போது, நம்மால் தெளிவாகவும், யதார்த்தமாகவும், சமநிலையான மனநிலையில் இருக்க முடிகிறது." 

ஆனால் இது மெய்யான காரணமல்ல. எல்லோரும் தங்களை நல்லவர்களாகவும், மற்றவர்களைவிட மேலானவர்களாகவும் எண்ணிக்கொள்வதுதான் இதற்கு உண்மையான காரணம். மேலும், அதே குற்றத்தையும் தவறையும் தாங்களே செய்திருந்தாலும் மற்றவர்களுக்கு அறிவுரைகூறும்போது எல்லோரும் தங்களை நல்லவர்கள் என்று எண்ணுவார்கள் என்று இவர்கள் நினைக்கின்றனர். 

ஆனால், ஆவிக்குரிய வாழ்வில் நாம் இப்படி இருப்பது முறையல்ல. நாம் வாழ்வில் நம்மையே சுய ஆய்வு மிகவும் அவசியம். உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாகாமல் யதார்த்தமாகச் சிந்தித்துச் செயல்படும்போது நாம் குறைகூறும் பழக்கத்திலிருந்து விடுபடுவோம். அப்போஸ்தலரான பவுல் இப்படியே வாழ்ந்தார். பல நிருபங்களில் பல்வேறு சபைகளுக்கு அறிவுரைகளை அவர் எழுதியுள்ளார். பல்வேறு சபைகளில் பிரசங்கங்கள் செய்துள்ளார்.  இப்படித் தான் பிரசங்கம் செய்து மற்றவர்களை வழி நடத்தினாலும் தானும் அதற்கேற்ப வாழவேண்டும் எனும் எண்ணம் அவருக்கு இருந்ததால் கூறுகின்றார்,  "மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கம்பண்ணுகிற நான்தானே ஆகாதவனாய்ப் போகாதபடிக்கு, என் சரீரத்தை ஒடுக்கிக் கீழ்ப்படுத்துகிறேன்." ( 1 கொரிந்தியர் 9 : 27 ) என்று. 

உலக வாழ்வில் மட்டுமல்ல, ஆவிக்குரிய வாழ்விலும் நாம் மற்றவர்களைக் குறைகூறி அவர்களைக் குறித்து நாமே தீர்ப்பிட்டு வாழ்வோமானால் நாமும் தேவனுக்குமுன் அதேபோல தீர்ப்பிடப்படுவோம் என்கின்றார் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து. ஆம், "ஏனெனில், நீங்கள் மற்றவர்களைத் தீர்க்கிற தீர்ப்பின்படியே நீங்களும் தீர்க்கப்படுவீர்கள்; நீங்கள் மற்றவர்களுக்கு அளக்கிற அளவின்படியே உங்களுக்கும் அளக்கப்படும்." ( மத்தேயு 7 : 2 )

உலகிலுள்ள எல்லா மனிதர்களும் ஒரேபோன்ற அறிவுடையவர்களல்ல; எல்லோரும் ஒரே சிந்தனையுள்ளவர்களல்ல. வயது அதிகரித்தாலும் பலர் அறிவில் சிறுபிள்ளைகளைப்போலவே இருக்கின்றனர்.  ஆவிக்குரிய வாழ்வில் மனிதர்களது விசுவாச அளவும் இப்படியே இருக்கின்றது. எனவே எல்லோரும் நம்மைப்போல இருக்கவேண்டுமென்று எண்ணி அவர்களது ஆவிக்குரிய செயல்பாடுகளை நாம் குறைகூறக்கூடாது என்கின்றார் அப்போஸ்தலரான பவுல். "பலவீனமுள்ள சகோதரன் உன் அறிவினிமித்தம் கெட்டுப்போகலாமா? அவனுக்காகக் கிறிஸ்து மரித்தாரே." ( 1 கொரிந்தியர் 8 : 11 )

எனவே, எல்லாச் சூழலிலும் மற்றவர்களைக் குறைகூறுமுன்னும் அல்லது மற்றவர்களுக்கு அறிவுரைகூறுமுன்னும் நமக்கு அந்தத் தகுதி இருக்கின்றதா, நம்மிடம் குறை இருக்கின்றதா  என்று எண்ணிப்பார்த்துச் செயல்படுவோம். முதலில் நமது கண்ணிலுள்ள உத்திரத்தை உணர்ந்து அகற்றுவோம்; அதன்பின்னர் சகோதரன் கண்ணிலிருக்கிற துரும்பைப் பார்த்து அகற்ற முயலுவோம். அப்போது நாம் மற்றவர்களுக்கு அளக்கிற அளவின்படியே தேவனும் நமக்கு அளப்பார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                    

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No: 1685
AATHAVAN – 18.09.2025, Thursday

“Why do you look at the speck that is in your brother’s eye, but do not notice the log that is in your own eye?” (Luke 6:41)

A common tendency in human nature is to find fault with others. Yet those who point out the faults of others often fail to realize that they themselves carry the very same weaknesses. Many give eloquent advice to others, but they themselves do not live according to the very counsel they offer. In today’s meditation verse, the Lord Jesus Christ warns us not to live in such a way.

Psychologists explain this behaviour as follows: “When we are caught up in our own struggles, emotions cloud our judgment, causing us to overthink and even imagine the worst. But when giving advice to others, we are able to step back, think more clearly, realistically, and rationally.”

But that is not the real reason. The true reason is that everyone wants to see themselves as better and more righteous than others. Even when guilty of the same sins, people assume that when they advise others, they are still considered good and wise.

In the spiritual life, this is not the right path. Self-examination is vital. When we resist being ruled by emotions and instead act with sober and realistic judgment, we will overcome the habit of fault-finding. The Apostle Paul lived this way. He gave counsel to many churches through his letters and preaching. Yet he always carried the conviction that he himself must also live according to what he preached. That is why he said:

“But I strictly discipline my body and make it my slave, so that, after I have preached to others, I myself will not be disqualified.” (1 Corinthians 9:27, NASB)

Jesus also warns us that in both worldly and spiritual life, if we judge and condemn others, we too will be judged in the same way before God. “For in the way you judge, you will be judged; and by your standard of measure, it will be measured to you.” (Matthew 7:2, NASB)

Not all people in the world have the same knowledge or maturity. Some remain childish in their understanding even as they grow older. Similarly, in the spiritual life, not all have the same level of faith. Therefore, Paul reminds us not to despise or condemn those who are weaker in faith: “For through your knowledge the one who is weak is ruined, the brother or sister for whose sake Christ died.” (1 Corinthians 8:11, NASB)

So, before we criticize others or offer advice, let us pause to ask: Am I qualified? Do I have faults myself? Let us first recognize and remove the log in our own eye; then we can carefully help our brother remove the speck from his eye. Only then will the measure we use for others become the measure God uses for us.

📖 God’s Message: Bro. M. Geo Prakash