🦋 Meditation verse - சகரியா 9: 9 / Zechariah 9:9

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1877

🔆 2026 மார்ச் 29, ஞாயிறு             

"சீயோன் குமாரத்தியே, மிகவும் களிகூரு; எருசலேம் குமாரத்தியே, கெம்பீரி; இதோ, உன் ராஜா உன்னிடத்தில் வருகிறார்; அவர் நீதியுள்ளவரும் இரட்சிக்கிறவரும் தாழ்மையுள்ளவரும், கழுதையின்மேலும் கழுதைக்குட்டியாகிய மறியின்மேலும் ஏறி வருகிறவருமாயிருக்கிறார்." ( சகரியா 9: 9)

ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து மகிமையுடன் எருசலேம் நகருக்குள் நுழையும் நிகழ்வை கிறிஸ்து பிறப்பதற்குமுன் கிமு 520–518 காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த சகரியா தீர்க்கதரிசி தரிசனமாக கூறுவதுதான் இன்றைய தியான வசனம். இந்தத் தீர்க்கத்தரிசனத்தின் நிறைவேறுதலாக, "இயேசு ஒரு கழுதைக்குட்டியைக் கண்டு அதின்மேல் ஏறிப்போனார்." ( யோவான் 12: 15)

திரளான மக்கள் "குருத்தோலைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவருக்கு எதிர்கொண்டுபோகும்படி புறப்பட்டு: ஓசன்னா, கர்த்தருடைய நாமத்தினாலே வருகிற இஸ்ரவேலின் ராஜா ஸ்தோத்திரிக்கப்பட்டவர் என்று ஆர்ப்பரித்தார்கள்." ( யோவான் 12: 13) இயேசு கிறிஸ்து கர்த்தருடைய நாமத்தினாலே வருகிற இஸ்ரவேலின் ராஜா என வெளியரங்கமாக மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு அறிக்கையிடப்பட்ட நாள் இது. 

பொதுவாக இராஜாக்கள் குதிரைகள் மற்றும்  பல்லக்குகளில்தான் பயணம் செய்வார்கள். ஆனால், சமாதானத்தைக் குறிக்க அவர்கள் கழுதைகளில் பயணம் செய்வதுண்டு. ஒரு இராஜா கழுதையின்மேல் வருகின்றார் என்றால் அவர் சமாதானத்துடன் மக்களுடன் பேசுவதற்கு வருகின்றார் என்று பொருள். அவரைக்கண்டு பயப்படத் தேவையில்லை என்று பொருள்.

இயேசு கிறிஸ்து சமாதானத்தின் மன்னனாக பூமியில் வந்தார். ஆனால் மக்களும், ஆசாரியர்களும்,  அரசர்களும் அவரை மன்னனாக எண்ணவில்லை. காரணம் உலகத்திலுள்ள ஒரு அரசனுக்குரிய எந்த மேன்மையையும் அவர் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆனால் அவர் தன்னை ஒரு இராஜா என்று கூறத் தயங்கவில்லை.  "அப்பொழுது பிலாத்து அவரை நோக்கி: அப்படியானால் நீ ராஜாவோ என்றான். இயேசு பிரதியுத்தரமாக: நீர் சொல்லுகிறபடி நான் ராஜாதான்; சத்தியத்தைக்குறித்துச் சாட்சிகொடுக்க நான் பிறந்தேன், இதற்காகவே இந்த உலகத்தில் வந்தேன்; சத்தியவான் எவனும் என் சத்தம் கேட்கிறான் என்றார்." ( யோவான் 18: 37)

இன்றைய தியான வசனம், "அவர் நீதியுள்ளவரும் இரட்சிக்கிறவரும் தாழ்மையுள்ளவரும், கழுதையின்மேலும் கழுதைக்குட்டியாகிய மறியின்மேலும் ஏறி வருகிறவருமாயிருக்கிறார்" என்று கூறுகின்றது. ஆம், இயேசு கிறிஸ்துவின் குணங்களை சகரியா தீர்க்கத்தரிசி அழகாக இன்றைய தியான வசனத்தில் எடுத்துக்கூறுகின்றார். 

ஆனால் இயேசு இப்படி எருசலேமுக்குள் நுழைவது திட்டமிட்டச் செயலல்ல. "இவைகளை அவருடைய சீஷர்கள் துவக்கத்திலே அறியவில்லை. இயேசு மகிமையடைந்த பின்பு, இப்படி அவரைக்குறித்து எழுதியிருக்கிறதையும், தாங்கள் இப்படி அவருக்குச் செய்ததையும் நினைவுகூர்ந்தார்கள்." (யோவான் 12: 16) என்று வாசிக்கின்றோம். அதாவது அவர்கள் திட்டமிட்டு இப்படிச் செய்யவில்லை; மாறாக, இயற்கையாகவே அவரைபற்றிக் கூறப்பட்டத் தீர்க்கதரிசனம் இப்படி நிறைவேறியது. 

இன்று நாம் கடமைக்காக குருத்தோலைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு பவனிவந்தால் மட்டும் போதாது. அவர் மெய்யாகவே நம்மைத்தேடி வருகின்றார் என்பதனை உணர்ந்தவர்களாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். இதனையே இன்றைய வசனத்தில்,  "சீயோன் குமாரத்தியே, மிகவும் களிகூரு; எருசலேம் குமாரத்தியே, கெம்பீரி; இதோ, உன் ராஜா உன்னிடத்தில் வருகிறார்" என்று கூறப்பட்டுள்ளது.  ஆம், அவர் சீயோன் குமாரத்திகளாகிய நம்மிடம் வருகின்றார். 

சகரியாவின் தீர்க்கத்தரிசனம் கிறிஸ்துவின் காலத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. இன்றும் அது நம்மிடம் நிறைவேறுவதாக உள்ளது. இன்று முக்கிய பிரமுகர்களுக்கு சிகப்புக்கம்பள வரவேற்பு அளிப்பதுபோல மக்கள் தங்கள் ஆடைகளை வழியில் விரித்து இயேசு கிறிஸ்துவை வரவேற்றனர். அவரைச் சுமத்த கழுதை கம்பீரத்துடன் அதன்மேல் நடந்தது. ஆம், அவரைச் சுமந்ததால் அந்தக் கழுதைக்கும் மரியாதை கிடைத்தது. 

நாம் அவரை நமது உள்ளத்தில் சுமந்துகொள்ளும்போது பிதாவாகிய தேவன் நம்மை மகிமைப்படுத்துவார். மட்டுமல்ல, கிறிஸ்துவின் குணங்கள் நமக்குள் வந்துவிடும். அவர் நீதியுள்ளவராய் இருப்பதுபோல நாமும் நீதியுள்ளவர்களாக வாழ்வோம். அவர் இரட்சிக்கிறவர் ஆகையால் நாமும் இரட்சிக்கப்படுவோம். அவர் தாழ்மையுள்ளவராகையால் நாமும் தாழ்மையுள்ளவர்களாக மாறுவோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

"Inside the Seeds" 🌳

📖 AATHAVAN Bible Meditation - No. 1877

🔆 Sunday, March 29, 2026

"Rejoice greatly, O daughter of Zion! Shout in triumph, O daughter of Jerusalem! Behold, your king is coming to you; He is just and endowed with salvation, Humble, and mounted on a donkey, Even on a colt, the foal of a donkey." (Zechariah 9:9)

Today’s meditation verse is a vision shared by the prophet Zechariah, who lived between 520–518 BC, foretelling the Lord Jesus Christ’s glorious entry into Jerusalem. In fulfilment of this prophecy, we read: "Jesus, finding a young donkey, sat on it" (John 12:14).

A large crowd "took the branches of the palm trees and went out to meet Him, and began to shout, 'Hosanna! Blessed is He who comes in the name of the Lord, even the King of Israel'" (John 12:13). This was the day Jesus Christ was publicly accepted and declared by the people as the King of Israel who comes in the name of the Lord.

Generally, kings travel on horses or in palanquins. However, they would travel on donkeys to signify peace. When a king arrives on a donkey, it signifies he comes to speak peace to the people, and there is no need to fear him.

Jesus Christ came to earth as the Prince of Peace. Yet, the people, the priests, and the rulers did not recognize Him as a King because He lacked the worldly grandeur typical of royalty. Nevertheless, He did not hesitate to declare Himself a King.

"Therefore, Pilate said to Him, 'So You are a king?' Jesus answered, 'You say correctly that I am a king. For this I have been born, and for this I have come into the world, to testify to the truth. Everyone who is of the truth hears My voice.'" (John 18:37)

Today’s verse describes Him as "just and endowed with salvation, humble, and mounted on a donkey." Zechariah beautifully captures the character of Jesus Christ in this prophecy.

This entry into Jerusalem was not a humanly orchestrated event. We read: "These things His disciples did not understand at the first; but when Jesus was glorified, then they remembered that these things were written of Him, and that they had done these things to Him" (John 12:16). They did not do this by a set plan; rather, the prophecy concerning Him was naturally fulfilled.

Today, it is not enough for us to participate in processions with palm branches out of mere duty. It is essential to realize that He is truly coming to seek us. As the verse says, "Behold, your king is coming to you." Yes, He comes to us, the daughters of Zion.

Zechariah’s prophecy did not end with the time of Christ; it continues to be fulfilled in us today. Just as people roll out red carpets for dignitaries today, the people then spread their garments on the road to welcome Jesus. The donkey that carried Him walked with dignity. Because it carried Him, even the donkey received honour.

Similarly, when we carry Him in our hearts, God the Father will glorify us—even though we may be humble like that donkey. Furthermore, the character of Christ will dwell within us. As He is righteous, we will live righteously. Because He is the Savior, we shall be saved. Because He is humble, we too shall be transformed into humble beings.

Message by: Bro. M. Geo Prakash                                                                        

🦋 Meditation verse - யோவான் 3: 14, 15 / John 3:14–15

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1876

🔆 2026 மார்ச் 28, சனி                  

"சர்ப்பமானது மோசேயினால் வனாந்தரத்திலே உயர்த்தப்பட்டதுபோல மனுஷகுமாரனும், தன்னை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடையும்படிக்கு, உயர்த்தப்படவேண்டும்." ( யோவான் 3: 14, 15)

நமது பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துச் சிலுவையில் உயர்த்தப்படவேண்டும் என்பதுதான் இன்றைய தியான வசனம் கூறும் உண்மை. இதுவே பிதாவாகிய தேவனின் முன்குறித்தலாகும். இதனையே பழைய ஏற்பாட்டுச் சம்பவம் மூலம் நமக்கு எடுத்துக்காட்டி விளக்குகின்றார் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து.  

இஸ்ரவேல் மக்கள் வனாந்தரத்தில் பயணம் செய்தபோது தேவனுக்கும் மோசேக்கும் எதிராக முறுமுறுத்து தேவ சித்தத்துக்கு எதிராக நின்றனர். எனவே தேவன் தண்டனையாக கொள்ளிவாய்ச்  சர்ப்பங்களை அவர்களுக்குள் அனுப்பினார். அதனால் கடிபட்டு பலர் இறந்தனர். அப்போது இஸ்ரவேலர் மோசேயிடம் வந்து, "நாங்கள் தேவனுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தோம், எனவே எங்களுக்காக தேவனிடம் மன்றாடும்" என்றனர். மோசே அப்படியே  தேவனிடம் ஜெபித்தார். 

"அப்பொழுது கர்த்தர் மோசேயை நோக்கி: நீ ஒரு கொள்ளிவாய்ச் சர்ப்பத்தின் உருவத்தைச் செய்து, அதை ஒரு கம்பத்தின்மேல் தூக்கிவை; கடிக்கப்பட்டவன் எவனோ அவன் அதை நோக்கிப்பார்த்தால் பிழைப்பான் என்றார்." ( எண்ணாகமம் 21: 8) அப்படியே மோசே பாம்பு உருவினைச் செய்து வைத்தபோது பாம்பால் கடிபட்ட இஸ்ரவேலர் அதனைப்பார்த்து குணமானார்கள். 

பழைய ஏற்பாட்டுச் சம்பவங்கள் புதிய ஏற்பாட்டுக்கால சம்பவங்களுக்கு நிழலாக (image) இருக்கின்றன. அவை நாம் அப்படியே பின்பற்றவேண்டியவை அல்ல. "இப்படியிருக்க, நியாயப்பிரமாணமானது வரப்போகிற நன்மைகளின் பொருளாயிராமல், அவைகளின் நிழலாய்மாத்திரம் இருக்கிறபடியால்........." ( எபிரெயர் 10: 1) என நாம் வாசிக்கின்றோம்.

தேவன் மோசேயிடம் கூறியதை எடுத்துக்கூறி நாம் சிலைவணக்கத்தை நியாயப்படுத்தமுடியாது. காரணம் தேவன் ஏற்கெனவே மோசேயிடம் கொடுத்தப் பத்துக்கட்டளையின் முதல் கட்டளையே,  "மேலே வானத்திலும், கீழே பூமியிலும், பூமியின் கீழ்த் தண்ணீரிலும் உண்டாயிருக்கிறவைகளுக்கு ஒப்பான ஒரு சொரூபத்தையாகிலும் யாதொரு விக்கிரகத்தையாகிலும் நீ உனக்கு உண்டாக்கவேண்டாம்;" ( யாத்திராகமம் 20: 4) என்பதுகான். தேவன் தான் கூறியதை மாற்றிமாற்றி பேசுபவரல்ல. அவர் சொன்னது சொன்னதுதான்.  

ஆம் அன்பானவர்களே, பாம்பினால் கடிபட்டவர்கள்  மோசே கம்பத்தில் தூக்கிய வெண்கல பாம்பு உருவினைப்பார்த்து குணமானதுபோல பாவத்தின் பிடியால் சாகும் தறுவாயில் இருப்பவர்கள் சிலுவையில் உயர்த்தப்பட்ட இயேசு கிறிஸ்துவை நோக்கிப்பார்த்து மீட்பு அடைய முடியும். இதுவே வேதாகமம் கூறும் உண்மை. 

மோசே உருவாக்கிய பாம்பு உருவத்தை தேவன் வணங்கச் சொல்லவில்லை. ஆனால் இஸ்ரவேலர் அதனை வணங்க ஆரம்பித்தனர். அதற்குத் தூபம் காட்டிவந்தனர்.  எசேக்கியா ராஜா இதனைக் கண்டு கோபமடைந்து தகர்த்துப்போட்டார். "அவன் மேடைகளை அகற்றி, சிலைகளைத் தகர்த்து, விக்கிரகத்தோப்புகளை வெட்டி, மோசே பண்ணியிருந்த வெண்கலச் சர்ப்பத்தை உடைத்துப்போட்டான்; அந்நாட்கள்மட்டும் இஸ்ரவேல் புத்திரர் அதற்குத் தூபங்காட்டி வந்தார்கள்; அதற்கு நிகுஸ்தான் என்று பேரிட்டான்." (2 இராஜாக்கள் 18: 4) என்று வாசிக்கின்றோம். 

எசேக்கியா ராஜா செய்த இந்த நல்ல காரியத்துக்காக பிளவை நோயால் அவர் பாதிக்கப்பட்டு மரணத்துக்கு ஏதுவாக இருந்தபோது இதனையே தேவனிடம் எடுத்துக்கூறி, "ஆ கர்த்தாவே, நான் உமக்கு முன்பாக உண்மையும் மனஉத்தமமுமாய் நடந்து, உமது பார்வைக்கு நலமானதைச் செய்தேன் என்பதை நினைத்தருளும் என்று விண்ணப்பம்பண்ணினான். எசேக்கியா மிகவும் அழுதான்." (2 இராஜாக்கள் 20: 3) என்று வாசிக்கின்றோம். 

எனவே, தேவன் அவரது வாழ்நாளை 15 ஆண்டுகள் நீட்டிக்கொடுத்தார். ஆம் அன்பானவர்களே, மோசே உயர்த்திய பாம்புச் சிலை இயேசு சிலுவையில் உயர்த்தப்பட்டதற்கு ஒரு முன்னடையாளம். அது சிலைவழிபாடை நியாயப்படுத்தக் கொடுக்கப்பட்ட சம்பவமல்ல. சிலுவையில் உயர்த்தப்பட்ட இயேசு கிறிஸ்துவையே நோக்கிப்பார்த்து மீட்படைவோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

"Inside the Seeds" 🌳

📖 AATHAVAN Bible Meditation — No. 1876           🔆 Saturday, March 28, 2026

"As Moses lifted up the serpent in the wilderness, even so must the Son of Man be lifted up; so that whoever believes will in Him have eternal life." (John 3:14–15)

The core truth of today’s meditation is that the Lord Jesus Christ had to be lifted up on the cross as an atonement for our sins. This was the foreordained plan of God the Father. Our Lord Jesus Christ explains this truth by pointing us toward an event from the Old Testament.

When the Israelites journeyed through the wilderness, they grumbled against God and Moses, standing in opposition to God’s will. As a result, God sent fiery took serpents among them as a punishment. Many were bitten and died. Then the people came to Moses and said, "We have sinned, because we have spoken against the Lord and you; intercede with the Lord for us." Moses prayed for the people.

"Then the Lord said to Moses, 'Make a fiery serpent, and set it on a standard; and it shall come about, that everyone who is bitten, when he looks at it, he will live.'" (Numbers 21:8)

When Moses made the bronze serpent and set it up, those who had been bitten looked at it and were healed.

Old Testament events serve as a shadow (image) of things to come in the New Testament era; they are not necessarily patterns we are meant to replicate literally. As we read in scripture:

"For the Law, since it has only a shadow of the good things to come and not the very form of things..." (Hebrews 10:1)

We cannot use God’s instruction to Moses to justify idolatry. The very first of the Ten Commandments given to Moses was:

"You shall not make for yourself an idol, or any likeness of what is in heaven above or on the earth beneath or in the water under the earth." (Exodus 20:4)

God does not contradict Himself. What He has spoken remains firm.

Beloved, just as those bitten by snakes were healed by looking at the bronze serpent lifted by Moses, those on the verge of spiritual death due to the grip of sin can find salvation by looking toward Jesus Christ, who was lifted up on the cross. This is the ultimate truth of the Bible.

God never commanded the people to worship the serpent Moses created. However, the Israelites eventually began to worship it and burn incense to it. When King Hezekiah saw this, he was moved to righteous anger and destroyed it.

"He removed the high places and broke down the sacred pillars and cut down the Asherah. He also broke in pieces the bronze serpent that Moses had made, for until those days the sons of Israel burned incense to it; and it was called Nehushtan." (2 Kings 18:4)

Later, when King Hezekiah was terminally ill and near death, he pointed to his faithfulness in doing what was right (including this act of purifying worship) and prayed:

"Remember now, O Lord, I beseech You, how I have walked before You in truth and with a whole heart and have done what is good in Your sight." And Hezekiah wept bitterly. (2 Kings 20:3)

Because of this, God extended his life by fifteen years.

Beloved, the serpent lifted by Moses was a foreshadowing of Jesus being lifted on the cross. It was not an event intended to justify idol worship. Let us look only to Jesus Christ, who was lifted up for us, and receive His salvation.

Message by: Bro. M. Geo Prakash                                                                        

🦋 Meditation verse - மல்கியா 1: 10 / Malachi 1:10

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1875

🔆 2026 மார்ச் 27, வெள்ளி                 

"உங்களில் எவன் கூலியில்லாமல் கதவுகளைப் பூட்டுவான்; என் பலிபீடத்தின்மேல் அக்கினியைக் கூலியில்லாமல் கொளுத்தவுமாட்டீர்கள்; உங்கள்பேரில் எனக்குப் பிரியமில்லையென்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; உங்கள் கைகளிலுள்ள காணிக்கை எனக்கு உகந்ததல்ல." ( மல்கியா 1: 10)

இஸ்ரவேலின் ஆசாரியர்கள் தேவனுக்கென்று பணிவிடை செய்தாலும் அதனை அவர்கள் மனப்பூர்வமாகச் செய்யவில்லை. ஆலயப்பணிகளை அவர்கள் ஒரு தொழிலாகச் செய்து வந்தனர். கோவிலைப் பராமரிப்பதற்கும், கோவிலில் பலி செலுத்துவதற்கும்  அவர்கள் மக்களிடம் பணம் பெற்று வந்தனர்.   

ஆனால் தேவன் அவர்களுக்கு அப்படிக் கட்டளையிடவில்லை. மாறாக, இஸ்ரவேலர் கர்த்தருக்கு அளிக்கும் காணிக்கைகளில் அவர்கள் தங்களுக்கான பங்கை எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்றுதான் கூறியிருந்தார்.  "அதை நீங்களும் உங்கள் குடும்பத்தாரும் எவ்விடத்திலும் புசிக்கலாம்; அது நீங்கள் ஆசரிப்புக் கூடாரத்திலே செய்யும் பணிவிடைக்கு ஈடான உங்கள் சம்பளம்." ( எண்ணாகமம் 18: 31) என்று கூறியிருந்தார். 

மட்டுமல்ல, மற்ற கோத்திரங்களுக்குக் கொடுத்ததுபோல லேவியருக்கென்றுத்  தனி பங்கினைத் தேவன் கொடுக்காமல் தசமபாகத்தை லேவியருக்கென்று நியமித்திருந்தார். இதனை நாம், "இஸ்ரவேல் புத்திரர் கர்த்தருக்கு ஏறெடுத்துப் படைக்கும் படைப்பாகிய தசமபாகத்தை லேவியருக்குச் சுதந்தரமாகக் கொடுத்தேன்; ஆகையால் இஸ்ரவேல் புத்திரரின் நடுவே அவர்களுக்குச் சுதந்தரமில்லையென்று அவர்களுக்குச் சொன்னேன் என்றார்." ( எண்ணாகமம் 18: 24) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆனால் இதனைமீறி லேவியர்கள் கோவில் கதவுகளைத் திறந்து மூடுவதற்கும் யாராவது பலி செலுத்தவரும்போது பலிபீடத்தில் நெருப்பைப் பற்றவைத்து அந்தப் பலிப்பொருட்களை தகனிப்பதற்கும் பணம் வாங்கினர்.  இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில், "உங்களில் எவன் கூலியில்லாமல் கதவுகளைப் பூட்டுவான்; என் பலிபீடத்தின்மேல் அக்கினியைக் கூலியில்லாமல் கொளுத்தவுமாட்டீர்கள்" என்று தேவன் கூறுகின்றார். 

சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், தேவனுக்கான பணிவிடையினை அவர்கள் வருவாய் ஈட்டக்கூடிய ஒரு தொழிலாக மாற்றிவிட்டனர். எனவே, "உங்கள்பேரில் எனக்குப் பிரியமில்லையென்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; உங்கள் கைகளிலுள்ள காணிக்கை எனக்கு உகந்ததல்ல" என்கின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் தேவனுக்கென்று எதனைச் செய்தாலும் அதன்மூலம் நமக்கு வருமானம் வருமா என்று எதிர்பார்ப்பதை தேவன் விரும்பவில்லை. தேவன்மேலுள்ள உண்மையான அன்புடன் செய்வதையே தேவன் விரும்புகின்றார். எனவேதான் அப்போஸ்தலரான பவுலும், "உங்கள் காரியங்களெல்லாம் அன்போடே செய்யப்படக்கடவது." (1 கொரிந்தியர் 16: 14) என்று நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றார்.  

இன்று ஆலயங்களுக்குகென்று நாம் செய்யும் காரியங்களை எந்த மனநிலையுடன் செய்கின்றோம் என்று எண்ணிப்பார்ப்போம்.  பணத்துக்காக நாம் செய்யாவிட்டாலும் புகழுக்காக, மற்றவர்களிடம் நல்மதிப்பைப் பெறவேண்டும் என்பதற்காக நாம் இப்படிச் செய்தாலும் நாமும் இன்றைய தியான வசனத்தில் குறிப்பிடப்படும் லேவியர்களைப் போன்றவர்களே. 

பணம், பெயர், புகழ் இவற்றுக்காக நாம் தேவனுக்கென்று  எதனைச் செய்தாலும் தேவன் அவற்றை அங்கீகரிப்பதில்லை. இதனையே இன்றைய தியான வசனம் மூலம்  உங்கள்பேரில் எனக்குப் பிரியமில்லையென்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.  மெய்யான தேவ அன்புடன் தேவனுக்கென்று நாம்  செயல்படும்போது மட்டுமே தேவன் நமது செயல்களை அங்கீகரிப்பார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

"Inside the Seeds" 🌳

📖AATHAVAN Bible Meditation – No. 1875       

🔆 Friday, March 27, 2026

"Oh, that there were one among you who would shut the gates, that you might not uselessly kindle fire on My altar! I am not pleased with you," says the Lord of hosts, "nor will I accept an offering from your hands." (Malachi 1:10)

Though the priests of Israel performed ministry for God, they did not do so with a willing heart. They turned temple duties into a mere profession. They began demanding money from the people just to maintain the temple or to offer sacrifices.

However, God had not commanded them to act this way. Instead, He had already provided for them by allowing them to take a portion of the offerings presented by the Israelites. As it is written:

"You and your households may eat it anywhere, for it is your compensation in return for your service in the tent of meeting." (Numbers 18:31)

Furthermore, God did not give the Levites a land inheritance like the other tribes; instead, He designated the tithe for them. We read:

"For the tithe of the sons of Israel, which they offer as an offering to the Lord, I have given to the Levites for an inheritance; therefore, I have said concerning them, 'They shall have no inheritance among the sons of Israel.'" (Numbers 18:24)

Despite this provision, the Levites overstepped. They began charging fees just to open and shut the temple doors or to kindle the fire on the altar when someone came to sacrifice. This is why God laments in today’s verse: "Oh that there were one among you who would shut the gates, that you might not uselessly kindle fire on My altar!"

In short, they transformed divine service into a profit-making business. Consequently, the Lord of hosts declared: "I am not pleased with you... nor will I accept an offering from your hands."

Beloved, God does not desire us to look for personal gain in everything we do for Him. He seeks service rooted in genuine love. This is why the Apostle Paul instructs us:

"Let all that you do be done in love." (1 Corinthians 16:14)

Today, let us examine the mindset with which we serve in our churches. Even if we do not do it for money, if we serve for the sake of fame or to earn the high regard of others, we are no different from the Levites mentioned in this passage.

Whether it is for money, name, or fame—if these are our motives—God does not recognize our efforts. As today’s verse warns, the Lord of hosts is not pleased with such service. God accepts our actions only when they are carried out with true, godly love.

Message by: Bro. M. Geo Prakash                                                                        

🦋 Meditation verse - 1 யோவான் 2 : 25, 26 / 1 John 2:25-26

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1874

🔆 2026 மார்ச் 26, வியாழன்                

"நித்தியஜீவனை அளிப்பேன் என்பதே அவர் நமக்குச் செய்த வாக்குத்தத்தம். உங்களை வஞ்சிக்கிறவர்களைக் குறித்து இவைகளை உங்களுக்கு எழுதியிருக்கிறேன்." (1 யோவான்  2 : 25, 26)

ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து அளித்த முக்கியமான வாக்குறுதி நித்திய ஜீவன் எனும் நிலைவாழ்வைப்பற்றியது. இந்த உலகம் நிலையற்றது, நமது உறவுகள், சொந்தங்கள், பெயர், புகழ், அதிகாரம் பணம் என அனைத்தும், நமது உலக வாழ்வும்  நிலையற்றவைகள். ஆனால், நமது ஆன்மா நிலையானது. அது வாழ்வுபெறவேண்டும். முடிவில்லாத காலமாக நமது ஆன்மா வாழ்ந்திருக்கவேண்டுமானால் நாம் கிறிஸ்துவோடு இணைக்கப்பட்டு அவர் அளிக்கும் நித்திய ஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டியது அவசியமாய் இருக்கின்றது. இல்லையானால் முடிவில்லா காலமும் அது நரக அக்கினிக்குள் நிம்மதியின்றித் தவிக்கவேண்டியதிருக்கும்.  

ஆனால் பெரும்பாலான கிறிஸ்தவ போதகர்கள் இதனைப்பற்றி போதிப்பதில்லை. இயேசு கிறிஸ்துவை உலக ஆசீர்வாதத்துக்கான ஒருவராகவே அவர்கள் போதிக்கின்றனர்.  இப்படிப் போதிப்பவர்கள் வஞ்சகர்கள் என்று இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது. இதனையே, "உங்களை வஞ்சிக்கிறவர்களைக் குறித்து இவைகளை உங்களுக்கு எழுதியிருக்கிறேன்" என்று யோவான் குறிப்பிடுகின்றார்.

"இறத்தல்" என்பதனை கிறிஸ்தவம் பொதுவாக ஆத்தும அழிவோடு ஒப்பிட்டுக் கூறுகின்றது. நமது ஆத்துமா நரகப் படுகுழிக்குள் செல்வதே கிறிஸ்தவம் கூறும் மரணம்.  அதுபோல இந்த ஆத்தும மரணத்துக்குத் தப்பித்து வாழ்தலே நித்திய ஜீவனை அடைந்துகொள்வது; அல்லது மரணத்தை வெல்லுதல். இதனை இயேசு கிறிஸ்து உயிருடன் உலகினில் வாழும்போதே பலமுறை எடுத்துக்கூறினார். லாசருவின் சகோதரி மார்த்தாளோடு பேசும்போது "இயேசு அவளை நோக்கி: நானே உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன், என்னை விசுவாசிக்கிறவன் மரித்தாலும் பிழைப்பான்; உயிரோடிருந்து என்னை விசுவாசிக்கிறவனெவனும் என்றென்றைக்கும் மரியாமலும் இருப்பான்; இதை விசுவாசிக்கிறாயா என்றார்." ( யோவான் 11: 25, 26)

யூதர்களுக்கும் அவர் இதனை எடுத்துச் சொன்னார். "ஒருவன் என் வார்த்தையைக் கைக்கொண்டால், அவன் என்றென்றைக்கும் மரணத்தைக் காண்பதில்லை என்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்." ( யோவான் 8: 51) ஆனால் யூதர்களுக்கு இயேசு கூறிய ஆவிக்குரிய சத்தியம் புரியவில்லை. அவர்கள் வெறும் உலக கண்ணோட்டத்துடன் மரணத்தைப் பார்த்தனர். 

"அப்பொழுது யூதர்கள் அவரை நோக்கி: நீ பிசாசுபிடித்தவனென்று இப்பொழுது அறிந்திருக்கிறோம்; ஆபிரகாமும் தீர்க்கதரிசிகளும் மரித்தார்கள். நீயோ: ஒருவன் என் வார்த்தையைக் கைக்கொண்டால் என்றென்றைக்கும் மரணத்தை ருசிபார்ப்பதில்லை என்கிறாய்." ( யோவான் 8: 52) என்றார்கள். 

இன்றும் பலரும் இந்த யூதர்களின் மனநிலையில்தான் இருக்கின்றனர். எனவே, இயேசு கிறிஸ்துவால் அற்புதங்களை செய்யமுடியும், தங்கள் நோய்களைக் குணமாக்கமுடியும், தங்களுக்கு உலக ஆசீர்வாதங்களைக் கொடுக்கமுடியும் என்று நம்பினாலும் அவர்களிடம் நாம் நித்தியஜீவனைப்பற்றி பேசும்போது ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அல்லது, அதுபற்றிய அக்கறையில்லாதவர்களாக இருக்கின்றனர். 

அன்பானவர்களே, வேதாகமம் இயேசுவின் அற்புதங்களை நாம் அறிந்து அவைகளைப் பெறவேண்டும் என்பதற்காக எழுதப்படவில்லை. மாறாக, அவரை நாம் விசுவாசித்து அவர்மூலம் நித்திய ஜீவனைப் பெறவேண்டும் என்பதற்காகவே எழுதப்பட்டுள்ளது. ஆம், "இயேசு தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்து என்று நீங்கள் விசுவாசிக்கும்படியாகவும், விசுவாசித்து அவருடைய நாமத்தினாலே நித்தியஜீவனை அடையும்படியாகவும், இவைகள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன." ( யோவான் 20: 31) என்று வாசிக்கின்றோம். 

அற்பகால உலக ஆசீர்வாதமும் ஆத்தும மரணமுமா? நித்தியத்துக்கும் ஆத்துமா அழிவில்லாமல் தேவனோடு ஐக்கியமாக வாழும் நித்திய ஜீவனா? இந்த இரு வழிகளையும் தேவன் நம்முன் வைத்துள்ளார். தேர்வுசெய்யவேண்டியது நாம்தான். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

"Inside the Seeds" 🌳

AATHAVAN Bible Meditation — No. 1874

March 26, 2026, Thursday

"This is the promise which He Himself made to us: eternal life. These things I have written to you concerning those who are trying to deceive you." (1 John 2:25-26)

The most significant promise offered by the Lord Jesus Christ concerns eternal life. This world is inherently unstable; our relationships, possessions, reputation, power, and wealth—even our very lives on earth—are temporary. However, our soul is eternal. For our soul to truly live for all eternity, it is essential that we are united with Christ and receive the eternal life He offers. Without this, the soul faces an eternity of unrest within the fires of hell.

Unfortunately, many modern preachers fail to teach this truth. Instead, they present Jesus Christ merely as a means to obtain worldly blessings. Today’s meditation verse warns that those who teach such things are deceivers. This is why John writes, "These things I have written to you concerning those who are trying to deceive you."

In a Christian context, "death" is often equated with the destruction of the soul. True death is the soul descending into the abyss of hell. Conversely, escaping this spiritual death and living forever is what it means to attain eternal life or to "conquer death." Jesus emphasized these many times during His earthly ministry. While speaking to Martha, the sister of Lazarus, He said:

"Jesus said to her, 'I am the resurrection and the life; he who believes in Me will live even if he dies, and everyone who lives and believes in Me will never die. Do you believe this?'" (John 11:25-26)

He shared this same truth with the Jews, saying:

"Truly, truly, I say to you, if anyone keeps My word, he will never see death." (John 8:51)

However, the Jews did not grasp the spiritual truth Jesus was presenting. They viewed death through a purely worldly lens and responded:

"The Jews said to Him, 'Now we know that You have a demon. Abraham died, and the prophets also; and You say, "If anyone keeps My word, he will never taste of death." (John 8:52)

Even today, many people share the mindset of those Jews. While they may believe that Jesus Christ can perform miracles, heal their diseases, and grant them worldly prosperity, they remain indifferent or resistant when spoken to about eternal life.

Beloved, the Bible was not written simply so we could learn about Jesus’ miracles to claim them for ourselves. Rather, it was written so that we might believe in Him and receive eternal life through Him. As we read:

"...but these have been written so that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God; and that believing you may have life in His name." (John 20:31)

The choice is before us: Will we choose fleeting worldly blessings followed by spiritual death? Or will we choose eternal life, where the soul lives in unending fellowship with God? He has set these two paths before us; the choice is ours to make.

Message by: Bro. M. Geo Prakash                                                                     

🦋 Meditation verse - பிலிப்பியர் 3: 7 / Philippians 3:7

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1873

🔆 2026 மார்ச் 25, புதன்               

"ஆகிலும், எனக்கு லாபமாயிருந்தவைகளெவைகளோ அவைகளைக் கிறிஸ்துவுக்காக நஷ்டமென்று எண்ணினேன்." ( பிலிப்பியர் 3: 7)

இந்த உலகத்தில் சிலவேளைகளில் நாம் குறிப்பிட்டச் சில காரியங்கள்மேல் ஆசைப்படுவதுண்டு. அவை கிடைக்காமல் போகும்போது மனதுக்கு வருத்தமாக இருக்கும். ஆனால் பல ஆண்டுகள் கழிந்தபின் நாம் அதனைவிட மேலான ஒன்றினைப் பெறும்போது, முன்பு நாம் ஆசைப்பட்டது கிடைக்காமல் போனது நல்லதுதான் என்று எண்ணத் தோன்றும். குறிப்பாகப் பிள்ளைகளுக்குத்  திருமண வரன் தேடும்போது நாம் சிறப்பானது எனக்கருத்தும் ஒரு வரன் தவறிப்போகும்போது நாம் வருத்தப்படலாம் ஆனால், பிற்பாடு அதனைவிடச் சிறப்பான வரன் அமைவதுண்டு.

இதுபோலவே சில வேளைகளில் நம்மிடம் இருந்த குறையே நமக்கு நன்மையாக மாறிவிடுவதுண்டு. எனக்குத் தெரிந்த நண்பர் ஒருவரது மகன் சரியாகப் படிப்பதில்லை. அவர் மகனைக்குறித்து அடிக்கடி  கவலைப்படுவார். இப்படியிருக்கும்போது ஒரு விபத்தில் மகனது  காலில் அடிபட்டுச் சிறிது ஊனமானது. இப்போது மகனைக்குறித்த அவரது கவலை மேலும் அதிகரித்தது. ஆனால், அந்த ஊனமே அவனுக்கு நல்ல வேலை கிடைக்கக் காரணமாக அமைந்துவிட்டது. ஆம், உடல் ஊனமுற்றோருக்கான சலுகைமூலம் அவன் நல்ல ஒரு வேலையில் சேர்ந்துவிட்டான்.  அவன் நல்ல உடல் தகுதியுடன் இருந்திருந்தால் அவனது குறைந்த மதிப்பெண்ணுக்கு அந்த வேலை கிடைத்திருக்காது. 

 

நல்ல நிலையிலிருந்த காலில் சிறிது குறைவு ஏற்பட்டு அந்த மகன் சிறப்பான வேலைவாய்ப்பைப் பெற்றது போலவே அப்போஸ்தலரான பவுல் கிறிஸ்துவை வாழ்வில் அடைந்துகொள்ள தனக்கு லாபமாயிருந்தவைகளெவைகளோ அவைகளை நஷ்டமென்று எண்ணினேன் என்கின்றார். மிகப்பெரிய செல்வந்தனாகவும் உயர் பதவியிலும் இருந்த பவுல் அப்போஸ்தலர் தான் அறிந்துகொண்ட கிறிஸ்துவை அடைந்துகொள்ள அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு அவருக்கு மெய்யான ஊழியனாக மாறினார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, கிறிஸ்துவின் அன்பை முழுமையாக நாம் அனுபவித்து மகிழ நாம் சில காரியங்களை விட்டுவிடவேண்டியிருக்கிறது. எனக்கு உலகில் மிகப்பெரிய பதவியும் வேண்டும், செல்வமும் புகழும் வேண்டும் அதே வேளையில் கிறிஸ்துவும் எனக்கு வேண்டும் என்பவர்கள் அவரை வாழ்வில் அனுபவிக்கமுடியாது; அடையவும் முடியாது. நமது பலவீனமான வாழ்க்கைமூலம்தான் நாம் அவரது பலத்தை உணரமுடியும்; அவரது அன்பை அனுபவிக்கமுடியும்.

மட்டுமல்ல, பலவிதங்களில் பலவீனமாய் இருந்து நாம் அறிந்து மகிழும் கிறிஸ்து அனுபவத்தை செழிப்பாக வாழ்பவர்களிடம் கூறும்போது அவர்களுக்கு அது புரியாது.  காரணம், அவர்கள் செழிப்புதான் தேவ ஆசீர்வாதம் என்று எண்ணிக்கொண்டு வாழ்பவர்கள். பத்துபேர்களை அடித்து வீழ்த்தக்கூடிய பலமுள்ள ஒருவன் சாதிப்பதைவிட பலமற்ற ஒருவன் பெரிதாகச்  சாதிப்பது அனைவராலும் பாராட்டப்படுமல்லவா? 

அப்போஸ்தலரான பவுலிடம் தேவன் இதுகுறித்துப் பேசியதை அவர்,  "என் கிருபை உனக்குப்போதும்; பலவீனத்திலே என் பலம் பூரணமாய் விளங்கும் என்றார். ஆகையால், கிறிஸ்துவின் வல்லமை என்மேல் தங்கும்படி, என் பலவீனங்களைக்குறித்து நான் மிகவும் சந்தோஷமாய் மேன்மைபாராட்டுவேன்." (2 கொரிந்தியர் 12: 9) என்று கூறுகின்றார். 

மேலும், "அந்தப்படி நான் பலவீனமாயிருக்கும்போதே பலமுள்ளவனாயிருக்கிறேன்; ஆகையால் கிறிஸ்துவினிமித்தம் எனக்கு வரும் பலவீனங்களிலும், நிந்தைகளிலும், நெருக்கங்களிலும், துன்பங்களிலும், இடுக்கண்களிலும் நான் பிரியப்படுகிறேன்." (2 கொரிந்தியர் 12: 10) என்கின்றார். இது வெறுமனே வாசிக்க வேண்டிய வசனமல்ல, நாம் அனுபவிக்கவேண்டிய ஆவிக்குரிய வசனம். இந்த உலகில் ஏதாவது ஒன்றில் குறைவுள்ளவர்களாக இருப்பீர்களென்றால் கிறிஸ்துவுக்குள் மகிழ்ச்சிகொள்ளுங்கள். கிறிஸ்து உங்களோடு இருப்பார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

"Inside the Seeds" 🌳                                             📖 AATHAVAN Bible Meditation – No. 1873

🔆 Wednesday, March 25, 2026

"But whatever things were gain to me, those things I have counted as loss for the sake of Christ." (Philippians 3:7)

In this world, we sometimes set our hearts on specific things. When we fail to obtain them, we feel deep sorrow. However, years later, when we receive something far better, we realize that it was actually for our good that our previous desires were not fulfilled. For instance, when seeking a marriage proposal for our children, we might grieve if a prospect we considered "the best" falls through. Yet, quite often, an even better match is found later on.

Similarly, there are times when our very limitations turn into our greatest blessings. I know a friend whose son struggled with his studies, causing his father constant worry. During this time, the son met with an accident that resulted in a minor physical disability in his leg. The father’s anxiety only deepened. Surprisingly, that very disability became the reason he secured a good job. Through the quota for the physically challenged, he gained employment that his low academic grades otherwise would not have qualified him for.

Just as that son secured a wonderful career opportunity despite—and because of—his physical limitation, the Apostle Paul says that for the sake of gaining Christ, he counted as loss all the things that were once gain to him. Paul, who held a high position and possessed great status, left everything behind to become a true servant of the Christ he had come to know.

Dearly beloved, to fully experience and rejoice in the love of Christ, we must be willing to let go of certain things. Those who insist on having worldly status, wealth, and fame while also wanting Christ cannot truly experience or attain Him in their lives. It is often through our weak and humble state that we sense His strength and experience His love most deeply.

Furthermore, when we share our experience of finding joy in Christ through our weaknesses with those who live in worldly prosperity, they may not understand. This is because they equate material prosperity alone with God's blessing. However, is it not true that a great achievement by a person lacking physical strength is admired far more than the same feat accomplished by a powerful warrior?

Regarding this, God spoke to the Apostle Paul, who recorded:

“And He has said to me, ‘My grace is sufficient for you, for power is perfected in weakness.’ Most gladly, therefore, I will rather boast about my weaknesses, so that the power of Christ may dwell in me.” (2 Corinthians 12:9, NASB)

He continues:

“Therefore, I am well content with weaknesses, with insults, with distresses, with persecutions, with difficulties, for Christ’s sake; for when I am weak, then I am strong.” (2 Corinthians 12:10, NASB)

These are not merely verses to be read; they are spiritual truths to be experienced. If you find yourself lacking in some area of this world, rejoice in Christ. Christ will be with you.

Message by: Bro. M. Geo Prakash                                                                        

🦋 Meditation verse - உபாகமம் 32: 11, 12 / Deuteronomy 32:11-12

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳

📖 ஆதவன் வேதாகமத் தியானம் - எண் 1872

🔆 2026 மார்ச் 24, செவ்வாய்              

"கழுகு தன் கூட்டைக் கலைத்து, தன் குஞ்சுகளின்மேல் அசைவாடி, தன் செட்டைகளை விரித்து, அவைகளை எடுத்து, அவைகளைத் தன் செட்டைகளின்மேல் சுமந்துகொண்டு போகிறதுபோல, கர்த்தர் ஒருவரே அவனை வழிநடத்தினார், அந்நிய தேவன் அவரோடே இருந்ததில்லை." ( உபாகமம் 32: 11, 12)

இன்றைய தியான வசனத்தை வாசித்தப்பின் கழுகுகளைக்குறித்து மேலும் அறிந்தால் நல்லது என்று தோன்றியது. வலைத்தளத்தில் கழுகுகளைக்குறித்துத் தேடியபோது  ஒரு செய்தி இந்த வசனத்துக்குப் பொருந்துவதாக இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தேன். 

கழுகுக் குஞ்சுகள் சிறகுமுளைத்து பறக்கும் காலம் வரும்போது அவை எளிதில் தங்களது கூடுகளைவிட்டு வெளிவருவதில்லை. தாய்க்கழுகு கொண்டு வரும் உணவையே அவை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும். குஞ்சுகள் இப்படியே இருந்தால் நல்லதல்ல என்பது தாய்க் கழுகுக்குத் தெரியும். எனவே அது குஞ்சுகளை வெளியேற்ற, குஞ்சுகள் இருக்கும் கூட்டினைத் தனது அலகினால் கொத்திக்  கலைத்துவிடும். இப்போது குஞ்சுகளுக்குத் தங்கியிருக்கக் கூடு இல்லாமல்போகும். 

அப்போது அவை வேறு வழியின்றி தாய்க் கழுகை நோக்கிப்பார்க்கும். தாய்க் கழுகு குஞ்சுகளைத் தனது முதுகின்மேல்  அமரவைத்து உயரமாகப் பறந்து, குறிப்பிட்ட உயரம் வந்ததும் அவைகளைக்  கீழே தள்ளிவிடும். வேறு வழியின்றி குஞ்சுகள்  சிறகினை அடித்துப் பறக்க முயலும். தாய்க் கழுகு குஞ்சுகளைக் கவனமாகப் பார்த்துத் தனது சிறகினால் அவ்வப்போது தாங்கிக்கொள்ளும். 

ஆம் அன்பானவர்களே, யாக்கோபைத் தேவன் இப்படித்தான் தாங்கினார் என்று இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது. "கர்த்தர் ஒருவரே அவனை வழிநடத்தினார், அந்நிய தேவன் அவரோடே இருந்ததில்லை" என்று இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது. இதற்கு முந்தின வசனத்தில் நாம் வாசிக்கின்றோம், "பாழான நிலத்திலும் ஊளையிடுதலுள்ள வெறுமையான அவாந்தர வெளியிலும் அவர் அவனைக் கண்டுபிடித்தார், அவனை நடத்தினார், அவனை உணர்த்தினார், அவனைத் தமது கண்மணியைப் போலக் காத்தருளினார்." ( உபாகமம் 32: 10) என்று. 

யாக்கோபை வழிநடத்திய தேவன் இன்றும் மாறாதவராகவே இருக்கின்றார். நமது இன்றைய வாழ்க்கை பாழான நிலம் போலவும், ஊளையிடுதலுள்ள வெறுமையான அவாந்தர வெளிபோலவும் இருக்கலாம். ஆனால் கழுகு தன் கூட்டைக் கலைத்து, தன் குஞ்சுகளின்மேல் அசைவாடி, தன் செட்டைகளை விரித்து, அவைகளை எடுத்து, அவைகளைத் தன் செட்டைகளின்மேல் சுமந்துகொண்டு போகிறதுபோலக் கர்த்தர் நம்மிடம் செயல்புரிந்து நம்மைத் தாங்கி நடத்துவார். 

தாய்க் கழுகு கூட்டினைக் கலைக்கும்போது குஞ்சுகளுக்குக் கவலையாகத்தான் இருக்கும். அமைதியாக இருந்து  வேளாவேளைக்கான உணவினை உண்டுவந்த குஞ்சுகள் இந்தத் துன்பத்தைத் தாங்கியாகவேண்டும். அதுபோல, உயரத்திலிருந்து தாய்க் கழுகு குஞ்சுகளை கீழே தள்ளும்போது அவைகளுக்குத் தாய்க் கழுகு தங்களிடம் கொடுமையாக நடப்பதுபோலத் தெரியும்.  ஆம், நமது வாழ்விலும் தேவன் இதுபோலச் சில காரியங்களை செய்கின்றார். அது நமது நன்மைக்காகவே என்பதை நாம் உணர்ந்துகொள்வோமானால் கலக்கமடையாமல் இருப்போம். 

கூடு கலைக்கப்படுவதுபோலவும், உயரத்திலிருந்து தள்ளிவிடப்படுவதுபோலவும் நமது வாழ்வில் பலவேளைகளில் துன்பங்கள் ஏற்படலாம். ஆனால் நாம்  தேவனுக்கு ஏற்புடையவர்களாக வாழும்போது அப்படி நிகழுமானால் கர்த்தர் நம்மேல் கண்வைத்துள்ளார் என்று பொருள். விசுவாசக் கண்கொண்டு பார்ப்போமானால் தாய்க் கழுகு அருகினில் செட்டைகளை விரித்து அசைவாடுவதைக் காணும் குஞ்சுகளைப்போல நாமும் அவரது பிரசன்னத்தைக் கண்டுணர முடியும். கூடு கலைக்கப்பட்டு, கைவிடப்பட்டதுபோல இருப்பதால்தான் கழுகுக் குஞ்சுகள் அடுத்த வாழ்க்கை நிலைக்குத் தயாராகின்றன.

ஆம், இதுபோலவே கர்த்தர் நம்மிடம் செயல்புரிகின்றார் என்பதனை துன்பவேளைகளில் நாம் மறந்திடக்கூடாது. "நீதிமானுக்கு வரும் துன்பங்கள் அநேகமாயிருக்கும், கர்த்தர் அவைகளெல்லாவற்றிலும் நின்று அவனை விடுவிப்பார்." ( சங்கீதம் 34: 19)

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்

"Inside the Seeds" 🌳                                                          📖 AATHAVAN Bible Meditation - No. 1872

🔆 Tuesday, March 24, 2026

"Like an eagle that stirs up its nest, that hovers over its young, He spread His wings and caught them, He carried them on His pinions. The Lord alone guided him, and there was no foreign god with him." (Deuteronomy 32:11-12)

After reading today’s meditation verse, I felt it would be good to learn more about eagles. While searching online, I found a fact about eagles that perfectly aligns with this scripture.

When the time comes for eaglets to grow feathers and fly, they do not easily leave their nests. They simply wait for the food brought by the mother eagle. The mother eagle knows that it is not good for the chicks to remain this way forever. Therefore, to force them out, she uses her beak to peck at and stir up (disturb) the nest where the chicks reside. Now, the chicks find themselves without a stable place to stay.

At that moment, having no other choice, they look toward the mother eagle. The mother eagle lets the chicks sit on her back, flies high into the air, and upon reaching a certain height, she drops them. With no other option, the chicks struggle and flap their wings, attempting to fly. The mother eagle watches them intently and catches them upon her wings from time to time to support them.

Yes, dear ones, today’s meditation verse tells us that God sustained Jacob in this very same way. The scripture says, "The Lord alone guided him, and there was no foreign god with him." In the preceding verse, we read:

"He found him in a desert land, and in the howling waste of a wilderness; He encircled him, He cared for him, He guarded him as the apple of His eye." (Deuteronomy 32:10)

The God who guided Jacob remains unchanging today. Our life today might feel like a desert land or a howling, empty wilderness. However, just as an eagle stirs up its nest, hovers over its young, spreads its wings to take them, and carries them on its pinions, the Lord will act in our lives to sustain and lead us.

When the mother eagle stirs up the nest, the chicks surely feel distressed. The chicks, who were living peacefully and eating their meals on time, must endure this hardship. Similarly, when the mother eagle pushes them down from a great height, it might seem to the chicks as though she is acting cruelly toward them. Yes, God performs similar actions in our lives as well. If we realize that this is for our own good, we will not be troubled.

Just like the stirring of a nest or being pushed from a height, many troubles may arise in our lives. But if such things happen while we are living in a way pleasing to God, it means the Lord has His eye upon us. If we look through the eyes of faith, we can sense His presence, just as the chicks see the mother eagle hovering nearby with spread wings. It is only because the nest is stirred and they feel "abandoned" that the eaglets become prepared for the next stage of their lives.

"Many are the afflictions of the righteous, but the Lord delivers him out of them all." (Psalm 34:19)

Message by: Bro. M. Geo Prakash