🦋 Meditation verse - அப். நடபடிகள் 7 : 35 / Acts 7:35

  "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1666                                          ஆதவன் 30.08.2025 சனி  

"உன்னை அதிகாரியாகவும் நியாயாதிபதியாகவும் ஏற்படுத்தினவன் யார் என்று சொல்லி அவர்கள் மறுதலித்திருந்த இந்த மோசேயைத்தானே தேவன், முட்செடியில் அவனுக்குத் தரிசனமான தூதனாலே தலைவனாகவும் மீட்பனாகவும் அனுப்பினார்." ( அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 7 : 35 )

இந்த உலகம் ஏழ்மையானவர்களையும், அற்பமாக எண்ணப்படுபவர்களையும்  மக்கள் செல்வாக்கு இல்லாதவர்களையும் அவர்களது சொல்லையும் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. "இவன்தானே / இவள் தானே" எனும் ஏளனப்  பார்வையே இதற்குக் காரணம். இது தற்போதுள்ள நிலைமையல்ல, காலாகாலமாக இதுதான் இந்த உலகத்தின் நிலை. 

மோசேயையும் எபிரெயர்கள் அன்று அப்படிதான் எண்ணிக்கொண்டனர். எனவே சண்டையிட்டுக்கொண்டிருந்த இரண்டு எபிரேயர்களை மோசே கண்டு அநியாயம் செய்தவனை நோக்கி, "நீ உன் தோழனை அடிக்கிறது என்ன? " என்று கேட்டபோது அவன் மோசேயைப்பார்த்து, "உன்னை எங்கள்மேல் அதிகாரியாகவும் நியாதிபதியாகவும் ஏற்படுத்தினவன் யார்?" என்று கேட்டான்.  (யாத்திராகமம் 2:13,14). ஆனால் தேவன் மோசேயை அப்படியே விட்டுவிடவில்லை. அந்த மோசேயையே அவர்களுக்குத் தலைவனாகவும் மீட்பனாகவும் ஏற்படுத்தினார். 

இன்று நமது ஊரில் அல்லது நாம் பணிசெய்யும் இடங்களில் நம்மையும் சிலர் இப்படி, "இவன் தானே / இவள்தானே" என  எண்ணலாம். அல்லது மோசேயிடம் கூறியதுபோல நேரடியாகவே நம்மைப்பார்த்துக், "நீ என பெரிய யோக்கியனா?" என ஏளனமாகப் பேசலாம். காரணம், நாம் கூறும் நியாயங்கள் அநீதி செய்பவர்களுக்கு ஏற்புடையவை ஆகாது. 

ஆனால் தேவன் நமது ஒவ்வொரு செயலையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றார். நாம் படுகின்ற அவமானம், புறக்கணிப்பு  இவைகளை அவர் அறிவார். நாம் தேவனோடு நெருங்கிய தொடர்புகொண்டு அவருக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழும்போது தேவன் நிச்சயமாக நம்மைப் புறக்கணித்த மக்கள் மத்தியில் நம்மை தலை நிமிரச்செய்வார். 

புறக்கணிக்கப்பட்ட இந்த மோசேதான் அடிமைப்பட்டிருந்த மக்களை  பிற்காலத்தில் விடுவித்து எகிப்தைவிட்டு கானானை நோக்கி வழி நடத்தினார்.  இதுபோல நாம் வாழும் சமூகத்தில் தேவன் நம்மை பிற்காலத்தில் உயர்த்திவைக்க நமது சிறுமைப்படுதல் அவசியமாயிருக்கின்றது. மனிதர்களைத் தேவன் பயன்படுத்துமுன் தனக்கு ஏற்புடையவர்கள் ஆக்கும்படி பல்வேறு துன்பங்களால் புடமிடுகின்றார். எனவே துன்புறும் மனிதர்களைப்பார்த்து நாம் அற்பமாக எண்ணிவிடக்கூடாது. தேவன் அவர்கள் பக்கம் இருந்து செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கலாம். அது நமக்குத் தெரியாது. 

மோசேயைத் தேவன் உடனேயே உயர்த்திவிடவில்லை. மோசேயைப்பற்றி கூறப்பட்டுள்ள மேற்படி சம்பவம் நடைபெற்று நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப்பின்னர்தான் தேவன் மோசேக்குத் தரிசனமாகி அவரை மக்களுக்குத் தலைவனாக ஏற்படுத்தினார். 

அன்பானவர்களே, நமது ஊரிலோ பணிசெய்யும் இடங்களிலோ நியாயமாகச் செயல்படும் அற்பமானவர்களை நாம் மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். ஆம்,  ஒருவேளை தேவன் அத்தகைய மனிதர்களோடு இருந்து செயல்பட்டுக்கொண்டிருப்பார்.  அற்பமாக, அவலட்சணமாகக் காணப்படும் புழுதான் பின்னர் அழகிய வண்ணங்களோடு சிறகடித்து வானில் பறக்கின்றது.

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்        

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1666
AATHAVAN – Saturday, 30th August 2025

“This Moses whom they refused, saying, who made thee a ruler and a judge? the same did God send to be a ruler and a deliverer by the hand of the angel which appeared to him in the bush.” (Acts 7:35, KJV)

The world often does not accept the poor, the insignificant, or those without social influence and authority. People look down upon them with a dismissive attitude saying, “Is it not him? Is it not her?” This is not just a present-day mindset—it has been the way of the world throughout the ages.

Moses too was viewed in the same way by the Hebrews in his time. When Moses saw two men of his brethren striving together, he said to the one that did the wrong, “Wherefore smitest thou thy fellow?” But the man retorted, “Who made thee a prince and a judge over us?” (Exodus 2:13–14, KJV). Yet, God did not leave Moses aside. That very Moses, whom they despised, God Himself appointed as their leader and deliverer.

Today, in our own town or workplaces, some may view us the same way: “Is it not him? Is it not her?” Or, like that Hebrew man, they may directly mock us, saying, “Who made you great or worthy?” The reason is that the truths we speak will never please those who walk in injustice.

But God sees every action of ours. He knows the humiliation and rejection we endure. When we live in close fellowship with Him and walk in ways pleasing to Him, God will surely lift us up before those who once despised us.

The same Moses, who was once rejected, later delivered the people from their bondage and led them out of Egypt toward Canaan. In the same way, God may use our present seasons of rejection and suffering as preparation to exalt us in His time. Before God uses people, He often refines them through hardships, shaping them into vessels fit for His purpose. Therefore, we must not despise the afflicted or the weak—for God may already be working through them in ways unseen to us.

God did not exalt Moses immediately. The incident where Moses was questioned happened, and only after forty years did God appear to him in the burning bush and appoint him as the leader of His people.

Beloved, let us learn to respect the humble ones in our towns and workplaces who stand for truth and justice. Yes, God may be at work with such people even now. Just as the lowly caterpillar—seen as unpleasant—later transforms into a beautiful butterfly that soars in the skies, so too will God transform and uplift those who are despised.

Message by: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - ரோமர் 6 : 6, 7 / Romans 6:6–7

  "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1665                                          ஆதவன் 29.08.2025 வெள்ளி 

"நாம் இனிப் பாவத்துக்கு ஊழியஞ்செய்யாதபடிக்கு, பாவசரீரம் ஒழிந்துபோகும்பொருட்டாக, நம்முடைய பழைய மனுஷன் அவரோடேகூடச் சிலுவையில் அறையப்பட்டதென்று அறிந்திருக்கிறோம். மரித்தவன் பாவத்துக்கு நீங்கி விடுதலையாக்கப்பட்டிருக்கிறானே". ( ரோமர் 6 : 6, 7 )

இன்றைய தியான வசனத்தை நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள ஒரு கற்பனை செய்து பார்ப்போம்.  கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்பட்டதுபோல நமது கைகளையும் கால்களையும் ஒரு சிலுவையில் அசைக்கமுடியாதபடி கட்டிவைத்துவிட்டார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்படியானால் நம்மால் எதுவும் செய்யமுடியாது அல்லவா?  நாம் உயிருடன்தான் இருப்போம் ஆனால் நமது உடல் உறுப்புகள் அசைக்கமுடியாதபடி கட்டப்பட்டுள்ளதால் நம்மால் எதுவும் செய்யமுடியாத நிலையில் இருப்போம்.  குறிப்பாக, நம்மால் பாவமும் செய்யமுடியாது. 

இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல், "பாவசரீரம் ஒழிந்துபோகும்பொருட்டாக, நம்முடைய பழைய மனுஷன் அவரோடேகூடச் சிலுவையில் அறையப்பட்டதென்று அறிந்திருக்கிறோம்" என்று கூறுகின்றார். அதாவது,  நமது பழைய மனித இயல்புகள் கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்பட்டதுபோல அறையப்பட்டு, கிறிஸ்துவுக்குள் புதிய மனிதனாக நாம் மாறுகின்றோம் என்கின்றார் பவுல் அப்போஸ்தலர். 

மேலும், கிறிஸ்துவோடு இப்படி வாழ்வதை இறப்பதற்கும் அவர் ஒப்பிடுகின்றார். இறந்துபோன மனிதனாலும் பாவம் செய்யமுடியாது. எனவேதான்,  "மரித்தவன் பாவத்துக்கு நீங்கி விடுதலையாக்கப்பட்டிருக்கிறானே" என்கின்றார். ஆம், கிறிஸ்துவுக்குள் புதிய மனிதனானவன் கிறிஸ்துவைப்போல சிலுவையில் அறையப்பட்டவனாகவும், இறந்துபோனவனாகவும் இருக்கின்றான். அவனால் பாவம் செய்ய முடியாது. இப்படி நாம் இருப்போமானால் கிறிஸ்து பிழைத்திருப்பதுபோல பிழைத்தும் இருப்போம். எனவேதான், "ஆகையால் கிறிஸ்துவுடனேகூட நாம் மரித்தோமானால், அவருடனே கூடப்பிழைத்தும் இருப்போம் என்று நம்புகிறோம்." ( ரோமர் 6 : 8 ) என்கின்றார் பவுல் அப்போஸ்தலர். 

இது நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துக் கூறிய சத்தியம்தான்; அதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல் வேறு வார்த்தைகளில் கூறியுள்ளார்.  "தன் ஜீவனை இரட்சிக்க விரும்புகிறவன் அதை இழந்துபோவான்; என்னிமித்தமாகத் தன் ஜீவனை இழந்துபோகிறவன் அதை இரட்சித்துக்கொள்ளுவான்." (லூக்கா 9:24) என்று இயேசு கிறிஸ்துக் கூறவில்லையா? நமது உயிரை இரட்சித்துக்கொள்ள வேண்டுமானால் அவர் நிமித்தம் நாம் இறக்கவேண்டியது அவசியம்.  அப்படி இறந்தோமானால் அவர் கூறியுள்ளபடி அதை இரட்சித்துக் கொள்ளுவோம். 

எனவே நாம் தொடர்ந்து இன்னும் பாவத்துக்கு அடிமைகளாக ஊழியஞ்செய்யாதபடிக்கு, நமது பாவசரீரம் ஒழிந்துபோகும்பொருட்டாக, நம்முடைய பழைய மனிதனை  அவரோடேகூடச் சிலுவையில் அறைந்துவிட்டு புதிய மனிதனாக வாழ முயலுவோம். இப்படிப் பாவத்துக்கு மரித்து நீதிக்குப் பிழைக்கும் மறுபடி பிறக்கும் அனுபவமே நாம் பரலோகராஜ்யத்தில் நுழைந்திட ஒரு முக்கியமான நிபந்தனை. இதனையே நிக்கொதேமுவிடம் இயேசு கூறினார், "ஒருவன் மறுபடியும் பிறவாவிட்டால் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் காணமாட்டான் என்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உனக்குச் சொல்லுகிறேன்" ( யோவான் 3 : 3 )

இந்த மறுபடி பிறக்கும் அனுபவத்தை பெற்றிட முயலுவோம். நமது பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிட்டு  கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் அவை அனைத்தும் கழுவப்பட வேண்டுதல் செய்வோம்.  நம்முடைய பழைய மனுஷன் அவரோடேகூடச் சிலுவையில் அறையப்படட்டும். 

"கிறிஸ்துவுடனேகூடச் சிலுவையிலறையப்பட்டேன்; ஆயினும், பிழைத்திருக்கிறேன்; இனி நான் அல்ல, கிறிஸ்துவே எனக்குள் பிழைத்திருக்கிறார்; நான் இப்பொழுது மாம்சத்தில் பிழைத்திருக்கிறதோ, என்னில் அன்புகூர்ந்து எனக்காகத் தம்மைத்தாமே ஒப்புக்கொடுத்த தேவனுடைய குமாரனைப்பற்றும் விசுவாசத்தினாலே பிழைத்திருக்கிறேன்." ( கலாத்தியர் 2 : 20 )

  

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                    

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1665

AATHAVAN – Friday, 29.08.2025

“Knowing this, that our old man is crucified with him, that the body of sin might be destroyed, that henceforth we should not serve sin. For he that is dead is freed from sin.” (Romans 6:6–7, KJV)

To clearly understand today’s meditation verse, let us imagine this: - Suppose our hands and feet were nailed and fastened tightly to a cross, just as Christ was crucified. Then what would happen? Though we are alive, we would not be able to move. Our body parts being bound, we would not be able to do anything—especially, we would not be able to commit sin.

This is what Apostle Paul means when he says, “our old man is crucified with him, that the body of sin might be destroyed.” In other words, just as Christ was crucified, our old sinful nature is also crucified, and in Christ we become a new man.

Paul also compares this life with Christ to death. A dead man cannot commit sin. That is why he says, “For he that is dead is freed from sin.” Yes, the one who becomes a new man in Christ is both crucified with Him and dead to sin. Therefore, he cannot live in sin. If we live in such a way, then just as Christ is risen, we too shall live with Him. That is why Paul goes on to say, “Now if we be dead with Christ, we believe that we shall also live with him.” (Romans 6:8, KJV)

This is the very truth our Lord Jesus Christ Himself taught, which Apostle Paul expresses in another way. Did not Jesus say, “For whosoever will save his life shall lose it: but whosoever will lose his life for my sake, the same shall save it.” (Luke 9:24, KJV)? If we desire to save our lives, we must first die for His sake. If we die in such a way, then, as He promised, we shall truly save our lives.

Therefore, let us strive not to continue as slaves of sin, but to put to death the body of sin and crucify our old man with Christ, so that we may live as new men in Him. This experience of dying to sin and being born again to righteousness is the essential requirement for entering the kingdom of God. Jesus told Nicodemus, “Verily, verily, I say unto thee, except a man be born again, he cannot see the kingdom of God.” (John 3:3, KJV)

Let us therefore seek to receive this experience of being born again. Let us confess our sins to Him and pray that through the blood of Christ they may all be washed away. May our old man be crucified with Him.

“I am crucified with Christ: nevertheless, I live; yet not I, but Christ liveth in me: and the life which I now live in the flesh I live by the faith of the Son of God, who loved me, and gave himself for me.” (Galatians 2: 20)

📖 Message by: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - ஏசாயா 38 : 17 / Isaiah 38:17

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1664                                           ஆதவன் 28.08.2025 வியாழன்    

  

"இதோ, சமாதானத்துக்குப் பதிலாக மகா கசப்பு வந்திருந்தது, தேவரீரோ என் ஆத்துமாவை நேசித்து அழிவின் குழிக்கு விலக்கினீர்; என் பாவங்களையெல்லாம் உமது முதுகுக்குப் பின்னாக எறிந்துவிட்டீர்." ( ஏசாயா 38 : 17 )

பிளவை நோயால் அவதியுற்று மரணப் படுக்கையில் இருந்த எசேக்கியா ராஜா  தேவனுக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்தான்; தேவனுக்கென்று வைராக்கியமாகச் சில செயல்பாடுகளை மேற்கொண்டவர்தான். ஆனால் பிளவைநோய் முற்றி இனி அவர் பிழைக்கமாட்டார் எனும் நிலை ஏற்பட்டது.  ஏசாயா தீர்க்கதரிசிமூலம் இந்தச் செய்தி தீர்க்கதரிசனமாக அவருக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. அப்போது எசேக்கியா தனது முகத்தைத் தான் படுத்திருந்த கட்டிலின் அருகிலிருந்த சுவர்ப்புறமாகத் திருப்பி தேவனிடம் விண்ணப்பம் செய்து அழுதார்.  

"ஆ கர்த்தாவே, நான் உமக்கு முன்பாக உண்மையும் மனஉத்தமமுமாய் நடந்து, உமது பார்வைக்கு நலமானதைச் செய்தேன் என்பதை நினைத்தருளும் என்று விண்ணப்பம்பண்ணினான். எசேக்கியா மிகவும் அழுதான்." ( 2 இராஜாக்கள் 20 : 3 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. தேவன் எசேக்கியாவின் ஜெபத்தைக் கேட்டு அவருக்குச் சுகம் கொடுத்தார். அப்போது எசேக்கியா மனமகிழ்ச்சியுடன் கூறுகின்ற வார்த்தைகளே இன்றைய தியான வசனம். 

இன்றைய தியான வசனத்தில், "நான் தேவனுக்கென்று பல நல்ல செயல்பாடுகளைச் செய்தேன். அதனால் எனக்குச் சமாதானம் கிடைக்குமென்று எண்ணினேன் ஆனால் சமாதானத்துக்குப் பதிலாக மகா கசப்பு வந்திருந்தது". என்கின்றார் அவர்.  ஆம், உயிர் போகத்தக்க மிகப்பெரிய கசப்பான நிலைமை அவருக்கு வந்திருந்தது. ஆனால், "தேவரீரோ என் ஆத்துமாவை நேசித்து அழிவின் குழிக்கு விலக்கினீர்" என்று அவர் தொடர்ந்து கூறுகின்றார். மட்டுமல்ல, "என் பாவங்களையெல்லாம் உமது முதுகுக்குப் பின்னாக எறிந்துவிட்டீர்" என்று தனது பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்ட உறுதியினையும் பெற்றுக்கொண்டதாகக் கூறுகின்றார். 

இன்றைய தியான வசனத்தின்மூலம் நாம் உணர்ந்துகொள்ளும் உண்மைகள் பல. அதாவது, தேவனுக்கு ஏற்ற வாழ்வினை நாம் வாழ்வதால் நமது வாழ்வில் எப்போதும் நோய்நொடியில்லாத சாமாதானம் நிலவும் என்று எண்ணிக்கொள்ள முடியாது. அவை மனித வாழ்வில் இயற்கை.  ஆனால், தேவன் அந்தக் கசப்பான சூழ்நிலைகளை மாற்றி நம்மை வாழவைப்பார். அந்த விசுவாசத்தோடு நாம் வாழ்வைத் தொடரவேண்டியது அவசியம். 

இரெண்டாவது, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நமது ஜெப வாழ்வை விட்டுவிடக்கூடாது. எசேக்கியா ராஜா ஜெபித்ததுபோல கண்ணீரோடு உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்த்து ஜெபிக்கும் ஜெபத்துக்குத் தேவன் பதிலளிப்பவராக இருக்கின்றார். 

மூன்றாவது, எசேக்கியா தேவனுக்கென்று வைராக்கியமாகச்  சில செயல்பாடுகளை ஏற்கெனவேச்  செய்திருந்தார். "அவன் தன் தகப்பனாகிய தாவீது செய்தபடியெல்லாம் கர்த்தரின் பார்வைக்குச் செம்மையானதைச் செய்தான். அவன் மேடைகளை அகற்றி, சிலைகளைத் தகர்த்து, விக்கிரகத்தோப்புகளை வெட்டி, மோசே பண்ணியிருந்த வெண்கலச் சர்ப்பத்தை உடைத்துப்போட்டான்; அந்நாட்கள்மட்டும் இஸ்ரவேல் புத்திரர் அதற்குத் தூபங்காட்டி வந்தார்கள்; அதற்கு நிகுஸ்தான் என்று பேரிட்டான்." ( 2 இராஜாக்கள் 18 : 3, 4 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இப்படி நாமும் தேவனுக்கென்று உறுதியாகச் செயல்படுபவர்களாக  இருக்கவேண்டியது அவசியம். 

இப்படி இருந்ததால், "தேவரீரோ என் ஆத்துமாவை நேசித்து அழிவின் குழிக்கு விலக்கினீர்; என் பாவங்களையெல்லாம் உமது முதுகுக்குப் பின்னாக எறிந்துவிட்டீர்."  என்று கூறுகின்றார் எசேக்கியா. ஆம் அன்பானவர்களே, எசேக்கியாவைப்போல, தேவன்மேல் உறுதியான விசுவாசம், தேவனுக்கென்று வைராக்கியமான செயல்பாடுகள், சூழ்நிலைகளைக் கண்டு கலங்கிடாமல் விசுவாசத்தோடு ஜெபிக்கும் குணம் உள்ளவர்களாக வாழ்வோமானால் தேவன் நமது வாழ்வின் கசப்புகளை மாற்றி நம்மை மகிழச்செய்வார். பாவ மன்னிப்பின் சந்தோஷத்தை நாம் அனுபவித்து மகிழக்  கிருபையாய் உதவிடுவார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                   

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1664
Aathavan – Thursday, 28.08.2025

“Behold, for peace I had great bitterness: but thou hast in love to my soul delivered it from the pit of corruption: for thou hast cast all my sins behind thy back.” (Isaiah 38:17, KJV)

King Hezekiah, who was afflicted with a grievous boil and lay on his deathbed, was one who lived a life pleasing to God. He had carried out certain zealous works for the Lord. Yet, when the sickness grew worse, the prophecy came through Isaiah that he would not recover, but die. At that moment, Hezekiah turned his face toward the wall and prayed earnestly, weeping before God.

“I beseech thee, O LORD, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore.” (2 Kings 20:3, KJV). God heard his prayer and granted him healing. The words of rejoicing that flowed from Hezekiah’s heart after his recovery are recorded in today’s verse.

Hezekiah confessed, “I thought peace would follow my good deeds for God, but instead of peace, great bitterness came.” Yes, he faced the bitterness of a situation where life itself was slipping away. Yet he continued, “But thou hast in love to my soul delivered it from the pit of corruption.” Moreover, with assurance, he declared, “For thou hast cast all my sins behind thy back.”

Through this verse, we learn some vital truths:

1. A life pleasing to God does not mean we will never face sickness or trouble. Illness and trials are part of human life. Yet God is able to turn those bitter experiences into life and restoration when we trust Him.
2. Prayer must never be abandoned in any situation. Like Hezekiah, who prayed with tears from the depth of his heart, we too must pray earnestly. God is the One who hears and answers such prayers.
3. Zealous works for God are important. Concerning Hezekiah, it is written: “And he did that which was right in the sight of the LORD, according to all that David his father did. He removed the high places, and brake the images, and cut down the groves, and brake in pieces the brasen serpent that Moses had made: for unto those days the children of Israel did burn incense to it: and he called it Nehushtan.” (2 Kings 18:3–4, KJV). Likewise, we too must live with a firm zeal for God’s cause.

Because of this, Hezekiah could say with confidence: “Thou hast in love to my soul delivered it from the pit of corruption; for thou hast cast all my sins behind thy back.”

Dearly beloved, like Hezekiah, if we live with unwavering faith in God, zealous works for Him, and a prayer life that does not waver in trials, the Lord will turn our bitterness into joy. He will grant us the blessing of forgiveness and the joy of salvation.

— Message by Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - யோவான் 6 : 58 / John 6:58

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1663                                           ஆதவன் 27.08.2025 புதன்   

"வானத்திலிருந்திறங்கின அப்பம் இதுவே; இது உங்கள் பிதாக்கள் புசித்த மன்னாவைப்போலல்ல, அவர்கள் மரித்தார்களே; இந்த அப்பத்தைப் புசிக்கிறவனோ என்றென்றைக்கும் பிழைப்பான்" ( யோவான் 6 : 58 )

இஸ்ரவேல் மக்களை மோசே கானானை நோக்கி வழிநடத்தியபோது அந்தப்பயணம் வானாந்தர வழியாக இருந்ததால் இஸ்ரவேல் மக்கள் மோசேயைநோக்கி முறுமுறுக்கத் துவங்கினர். எகிப்தில் நாங்கள் நன்றாகச் சாப்பிட்டுத் திருப்தியாக இருந்தோம், இந்த வனாந்தரத்தில் எங்களுக்கு அப்பமுமில்லை இறைச்சியுமில்லை என்று அவர்கள் தங்கள் வருத்தத்தைத் தெரிவித்தனர். மோசே அதனை தேவனுக்குத் தெரிவித்தார். 

அப்போது தேவன் இறைச்சிக்காக காடைகளை அற்புதமாக அவர்களுக்கு அளித்தார்; அப்பத்துக்காக மன்னாவையும் வானத்திலிருந்து பொழியச் செய்தார்.  "இஸ்ரவேல் புத்திரர் குடியிருப்பான தேசத்துக்கு வருமட்டும் நாற்பது வருஷமளவும் மன்னாவைப் புசித்தார்கள்; அவர்கள் கானான் தேசத்தின் எல்லையில் சேரும்வரைக்கும் மன்னாவைப் புசித்தார்கள்." ( யாத்திராகமம் 16 : 35 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து பரம கானானை நோக்கிய நமது பயணத்தில் இதுபோல தனது உடலாகிய அப்பத்தை நமக்குக் கொடுத்துள்ளார். மன்னாவை உண்ட இஸ்ரவேலர் மரித்துப்போனார்கள். ஆனால் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை உண்பவர்கள் - அதாவது அவரை விசுவாசித்து ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் நித்திய ஜீவன் எனும் முடிவில்லாத வாழ்வைப் பெறுவார்கள். இதனையே இயேசு கிறிஸ்து, "வானத்திலிருந்திறங்கின அப்பம் இதுவே; இது உங்கள் பிதாக்கள் புசித்த மன்னாவைப்போலல்ல, அவர்கள் மரித்தார்களே; இந்த அப்பத்தைப் புசிக்கிறவனோ என்றென்றைக்கும் பிழைப்பான்" என்று கூறுகின்றார். 

தேவன் கொடுத்த மன்னாவைக்குறித்து மோசேக்கு தேவன் ஒரு நிபந்தனை கொடுத்திருந்தார். அதாவது அந்தந்த நாளுக்குரிய மன்னாவை மட்டும் சேகரிக்கவேண்டும், அதில்  ஒன்றையும் மறுநாளுக்கென்று சேமித்து வைக்கக்கூடாது.  இதனை நாம், "மோசே அவர்களை நோக்கி: ஒருவனும் விடியற்காலம்மட்டும் அதில் ஒன்றும் வைக்கக்கூடாது என்று அவர்களுக்குச் சொல்லியும்; மோசேயின் சொல் கேளாமல், சிலர் அதில் விடியற்காலம்மட்டும் கொஞ்சம் மீதியாய் வைத்தார்கள்; அது பூச்சி பிடித்து நாற்றமெடுத்தது. அவர்கள்மேல் மோசே கோபங்கொண்டான்." ( யாத்திராகமம் 16 : 19, 20 ) என்று  வாசிக்கின்றோம். 

இதுபோலவே ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து தன்னை விசுவாசிப்பதோடுகூட தனது உடலையும் இரத்தத்தையும் நாம் உட்கொள்ள நற்கருணையை அளித்துள்ளார். மோசேக்கு தேவன் கூறியதுபோல நற்கருணை உட்கொள்ளவும்  நிபந்தனை உண்டு. அதாவது, கிறிஸ்துவின் உடலையும் இரத்தத்தையும் நாம் உட்கொள்ளவேண்டுமானால் நாம் பாவங்கள் கழுவப்பட்ட நிச்சயமுள்ளவர்களாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். ஆம், "இப்படியிருக்க, எவன் அபாத்திரமாய்க் கர்த்தருடைய அப்பத்தைப் புசித்து, அவருடைய பாத்திரத்தில் பானம்பண்ணுகிறானோ, அவன் கர்த்தருடைய சரீரத்தையும் இரத்தத்தையும் குறித்துக் குற்றமுள்ளவனாயிருப்பான்." ( 1 கொரிந்தியர் 11 : 27 )

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் பிழைப்பதற்காக ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து எனும் வானக அப்பத்தை பிதாவாகிய தேவன் அளித்திருந்தாலும் அவர் நமக்கு உலகத்தில் அடையாளமாக அளித்துள்ள அப்பத்தை (நற்கருணையை) நாம் தகுதியுடன் உட்கொள்ளவேண்டியது அவசியம். முதலில் அவரை ஏற்றுக்கொண்டு பாவ மன்னிப்பை பெற்றவர்களாக நாம் மாறவேண்டும். இல்லையானால் மன்னாவை உட்கொண்ட இஸ்ரவேலர்  அழிந்துபோனதுபோல நாமும் நித்தியஜீவனை இழந்துவிடுவோம். மட்டுமல்ல, தகுதியில்லாமல் நற்கருணை உட்கொள்வது நமக்குக்  கேட்டையே உண்டாக்கும். எனவேதான், "இதினிமித்தம், உங்களில் அநேகர் பலவீனரும் வியாதியுள்ளவர்களுமாயிருக்கிறார்கள்; அநேகர் நித்திரையும் அடைந்திருக்கிறார்கள்." ( 1 கொரிந்தியர் 11 : 30 ) என்கின்றார் அப்போஸ்தலராகிய பவுல்.

முதலில் கிறிஸ்து இயேசுவை உள்ளத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு அவரை ஆத்துமாவில் உட்கொள்ளவேண்டும்; அதன்பின் அதனை நற்கருணை உட்கொள்வதன்மூலம் விசுவாசத்தை உறுதிப்படுத்தவேண்டும். மன்னாவை இஸ்ரவேலர் உட்கொண்டதுபோல அல்லாமல் கிறிஸ்துவின் மன்னிப்பை பெற்று வாழ்க்கைமாற்றத்துடன்  நற்கருணையை உட்கொள்வோம். நமது ஆத்துமாவிலும் உடலிலும் கிறிஸ்துவே நிரம்பியிருக்கட்டும். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                             

"Inside the Seeds" 🌳

Scripture Meditation No. 1663
AATHAVAN – Wednesday, 27.08.2025

"This is that bread which came down from heaven: not as your fathers did eat manna, and are dead: he that eateth of this bread shall live for ever." (John 6:58)

When Moses led the children of Israel toward Canaan, their journey was through the wilderness. Soon, the people began to murmur against Moses, saying, “We remember the food in Egypt where we ate to the full, but here in the wilderness we have neither bread nor meat.” Moses brought their complaint before the Lord.

Then God rained down quails for meat and manna for bread from heaven. “And the children of Israel did eat manna forty years, until they came to a land inhabited; they did eat manna, until they came unto the borders of the land of Canaan.” (Exodus 16:35)

In the same way, our Lord Jesus Christ, in our journey toward the heavenly Canaan, has given us the bread of life—His own body. Those who ate manna in the wilderness died, but those who partake of Christ—that is, believe and receive Him—shall inherit eternal life. As Jesus declared, “This is that bread which came down from heaven: not as your fathers did eat manna, and are dead: he that eateth of this bread shall live for ever.” (John 6:58)

When God gave manna, He also gave Moses a condition: each day’s portion was to be gathered for that day only, and none should be kept for the next. “And Moses said, Let no man leave of it till the morning. Notwithstanding they hearkened not unto Moses; but some of them left of it until the morning, and it bred worms, and stank: and Moses was wroth with them.” (Exodus 16:19–20)

In a similar way, the Lord Jesus Christ not only calls us to believe in Him, but also grants us the grace of partaking of His body and blood in the Holy Communion. Yet, this too has a condition: we must come cleansed from sin, made worthy by His forgiveness. “Wherefore whosoever shall eat this bread, and drink this cup of the Lord, unworthily, shall be guilty of the body and blood of the Lord.” (1 Corinthians 11:27)

Dearly beloved, though the Father has given us the heavenly bread—our Lord Jesus Christ—for eternal life, it is essential that we partake worthily. First, we must receive Him into our hearts, be forgiven of our sins, and be made new. Otherwise, as the Israelites who ate manna perished, we too may lose eternal life. Not only so, but partaking of the Lord’s Table unworthily brings judgment: “For this cause many are weak and sickly among you, and many sleep.” (1 Corinthians 11:30)

Let us therefore first receive Christ Jesus into our hearts, and inwardly partake of Him by faith. Then, let us confirm it outwardly by partaking of the Holy Communion in a worthy manner, with forgiveness and a transformed life. May Christ dwell fully in both our soul and body.

Message by: Bro. M. Geo Prakash

        

🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 18 : 1 / Psalm 18:1

  "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1662                                           ஆதவன் 26.08.2025 செவ்வாய்   

"என் பெலனாகிய கர்த்தாவே, உம்மில் அன்புகூருவேன்." ( சங்கீதம் 18 : 1 )

தனது அனைத்து எதிரிகளிடமுமிருந்தும்  கர்த்தர் தன்னை விடுவித்தபோது தாவீது மகிழ்ச்சியுடன் பாடும் வார்த்தைகளே இன்றைய தியான சங்கீத வசனம்.  இந்த வசனத்தில் தாவீது கர்த்தாவே உம்மில் அன்புகூருவேன் என்று கூறுகின்றார். கர்த்தர்மேல் அன்புகூருவது என்பது வெறுமனே வார்த்தைகளால் கூறுவதல்ல, மாறாக அவர்மேலுள்ள அன்பினால் கர்த்தர் வெறுக்கும் காரியங்களை நாமும் வெறுப்பது. 

தாவீது இப்படி கர்த்தர்மேல் அன்புகூர்ந்ததால் அவர் அவரை எல்லாத் துன்பங்களுக்கும் விடுதலையாக்கினார். எனவே அவர், "கர்த்தர் என் கன்மலையும், என் கோட்டையும், என் இரட்சகரும், என் தேவனும், நான் அடைக்கலம் புகும் என் துருகமும், என் கேடகமும், என் இரட்சணியக் கொம்பும், என் உயர்ந்த அடைக்கலமுமாயிருக்கிறார்." ( சங்கீதம் 18 : 2 ) என்று அனுபவித்துக் கூறுகின்றார் அவர். 

மேலும், "வெண்கல வில்லும் என் புயங்களால் வளையும்படி, என் கைகளை யுத்தத்திற்குப் பழக்குவிக்கிறார்." ( சங்கீதம் 18 : 34 ) என்று இந்த சங்கீதத்தில் நாம் வாசிக்கின்றோம். வெண்கலம் மிகவும் உறுதியான உலோகம். கர்த்தரிடம் அன்புகூந்ததால் அத்தகைய வெண்கலத்தினால் செய்யப்பட்ட வில்லையே கைகளால் வளைக்கும்படியான பலத்தைக் கர்த்தர் எனது கைகளுக்குத் தந்தார் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

ஆம் அன்பானவர்களே, எத்தகைய எதிரான சக்தியாக இருந்தாலும்; நம்மை மூழ்கடிப்பதுபோன்ற பிரச்சனைகளாக இருந்தாலும் நாம் கர்த்தரிடம் மெய்யான அன்புகொண்டு வாழ்வோமானால் அவற்றை மேற்கொள்ள வெண்கலத்தைக் கையால் வளைப்பதுபோன்ற அசுர பலத்தைக் கர்த்தர் நமக்குத் தருவார். 

அப்போஸ்தலரான பவுல் கர்த்தரிடம் மிகவும் அன்புகூர்ந்தார். தனது உயிரையும் கர்த்தருக்காகக் கொடுக்கவும் அவர் தயாராக இருந்தார். எனவே, கர்த்தர் அவரை மிகவும் பலப்படுத்திப் பயன்படுத்தினார். எனவேதான் அவர்,  "என்னைப் பெலப்படுத்துகிற கிறிஸ்துவினாலே எல்லாவற்றையுஞ்செய்ய எனக்குப் பெலனுண்டு." ( பிலிப்பியர் 4 : 13 ) என்று துணிவுடன் கூறுகின்றார். குறிப்பிட்டக் காரியங்களை மட்டுமல்ல, எல்லாவற்றையும் செய்ய எனக்குப் பெலனுண்டு என்று அவர் கூறுகின்றார். 

நமது பாவங்கள் மன்னிக்கப்படும்போது மட்டுமே நாம் தேவனிடம் அதிக அனுப்புகூரமுடியும். "ஆதலால் நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: இவள் செய்த அநேக பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டது; இவள் மிகவும் அன்புகூர்ந்தாளே. எவனுக்குக் கொஞ்சம் மன்னிக்கப்படுகிறதோ, அவன் கொஞ்சமாய் அன்புகூருவான் ." ( லுூக்கா 7 : 47 ) என்று இயேசு கிறிஸ்து கூறவில்லையா? எனவே அன்பானவர்களே, முதலில் நாம் நமது பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிட்டு மன்னிப்பை வேண்டுவோம். அப்போது மட்டுமே  நம்மால் அவரை அதிகம் அன்புகூரமுடியும். அப்படி மெய்யான அன்புகூரும்போது வெண்கல வில்லும் நமது புயங்களால் வளையும்படி, நமது கைகளை யுத்தத்திற்குப் பழக்குவிப்பார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                     

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1662
AATHAVAN – Tuesday, 26.08.2025

"I will love thee, O LORD, my strength." (Psalm 18:1)

Today’s meditation verse is the song of David, sung with joy when the Lord delivered him from all his enemies. In this verse, David declares, “I will love thee, O LORD.” To love the Lord is not merely to say it with words, but to hate the things that He hates, out of a true love for Him.

Because David loved the Lord in this way, God delivered him from every affliction. Therefore, David could testify: “The LORD is my rock, and my fortress, and my deliverer; my God, my strength, in whom I will trust; my buckler, and the horn of my salvation, and my high tower.” (Psalm 18:2)

Further in the same psalm we read: “He teacheth my hands to war, so that a bow of steel is broken by mine arms.” (Psalm 18:34). Bronze or steel is a very strong metal, yet David says the Lord gave such strength to his arms that he could bend a bow of steel. This was the power given to him because he loved the Lord.

Dear beloved, whatever powers may rise against us, and whatever problems may overwhelm us like deep waters, if we live with true love toward the Lord, He will give us extraordinary strength—strength like bending a bow of steel with our hands.

The Apostle Paul also loved the Lord greatly, even willing to lay down his life for Him. Therefore, the Lord strengthened him mightily and used him powerfully. That is why he confidently said: “I can do all things through Christ which strengtheneth me.” (Philippians 4:13). Not just certain things, but all things—because of the strength of Christ in him.

Only when our sins are forgiven can we love the Lord deeply. Did not Jesus say: “Wherefore I say unto thee, Her sins, which are many, are forgiven; for she loved much: but to whom little is forgiven, the same loveth little.” (Luke 7:47)? Therefore, dear ones, let us first confess our sins and seek His forgiveness. Then alone can we truly love Him more. When we love Him sincerely, He will strengthen our hands for battle, even as to bend a bow of steel.

📖 Message by: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 13 : 24 / Luke 13:24

"விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1661                                          ஆதவன் 25.08.2025 திங்கள்   

"இடுக்கமான வாசல்வழியாய் உட்பிரவேசிக்கப் பிரயாசப்படுங்கள், அநேகர் உட்பிரவேசிக்க வகைதேடினாலும் அவர்களாலே கூடாமற்போகும் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்." ( லுூக்கா 13 : 24 )

சில முக்கிய நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறும்போது நிகழ்ச்சி அரங்கத்துக்குள் மிக முக்கியமான நபர்கள் (VIPs) நுழைந்திட தனி வாசல் வைத்திருப்பார்கள். அந்த வாசல் மற்ற பொதுமக்கள் நுழையும் வாசலைவிடக் குறுகியதாக இருக்கும். அந்த வாயில்வழியே அங்கீகரிக்கப்பட்ட முக்கியமான நபர்கள் மட்டுமே நுழையமுடியும். 

பரலோக வாசலும் இப்படித் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான குறுகிய வழியாகவே இருக்கின்றது. அந்த இடுக்கமான  வழி நித்தியஜீவனுக்கும் அகன்ற வழி நித்திய அழிவின் கேட்டிற்கும் கொண்டுசெல்வதாக இருக்கின்றது. இன்றைய தியான வசனம் மத்தேயு நற்செய்தியில் சற்று விரிவாக, "இடுக்கமான வாசல்வழியாய் உட்பிரவேசியுங்கள்; கேட்டுக்குப்போகிற வாசல் விரிவும், வழி விசாலமுமாயிருக்கிறது; அதின் வழியாய்ப் பிரவேசிக்கிறவர்கள் அநேகர். ஜீவனுக்குப்போகிற வாசல் இடுக்கமும், வழி நெருக்கமுமாயிருக்கிறது; அதைக் கண்டுபிடிக்கிறவர்கள் சிலர்." ( மத்தேயு 7 : 13, 14 ) என்று உள்ளது கவனிக்கத்தக்கது. 

இந்த அகன்ற மற்றும் குறுகிய இரு வழிகளும் நமது உலக வாழ்க்கையிலேயே ஆரம்பமாகிவிடுகின்றன. நாம் இந்த உலகத்தில் செல்வச்  செழிப்பையும், பகட்டையும் விரும்பி,  துன்மார்க்க சிற்றின்ப செயல்பாடுகளிலும் ஈடுபட்டு இந்த உலக இன்பமே மேலானது என எண்ணிப் பாவ வாழ்க்கையிலேயே  வாழ்வோமானால் நாம் விரிந்த வாசலில் நுழைந்திட விரைந்துகொண்டிருக்கின்றோம் என்று பொருள். மாறாக,  தேவனுக்கு ஏற்புடைய வாழ்க்கை வாழ்ந்து அவரோடு ஐக்கியம் கொண்டவர்களாக,  உலக செல்வத்தைவிட தேவன்மேல் பற்றுதல்கொண்டவர்களாக, பாவகாரியங்களை வெறுத்து வாழ்வோமானால் குறுகிய வாசலை நோக்கிச் செல்கின்றோம் என்று பொருள்.  

இன்றைய தியான வசனத்தில், இடுக்கமான வாசல்வழியே  உட்பிரவேசிக்க அநேகர் வகைதேடினாலும் அவர்களாலே கூடாமற்போகும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இது ஏன்? அன்பானவர்களே, ஒரு சிறிய மனிதன் நுழையக்கூடிய அளவேயுள்ள வாசல் வழியே ஒரு பெரிய யானை நுழைய முடியாதல்லவா? இதுபோலவே, உலகச் செல்வத்தில் திளைத்துப்  பாவ வாழ்க்கையில் கொழுத்த பாவ மனிதனால் அந்த இடுக்கமான வாசல் வழியே நுழைய முடியாது. அதாவது, ஒருவனது பாவ வாழ்வே அவன் அந்த வாசலில் நுழைவதற்குத் தடையாக அமைந்துவிடுகின்றது. இது மனிதன் அவனாகத் தனக்கு  ஏற்படுத்திக்கொண்ட கேடு. 

இதற்கு மாறாக, உடற்பயிற்சி செய்வதுபோல தனது ஆவிக்குரிய ஓட்டத்தை நல்லமுறையில் ஓடி, உணவுக் கட்டுப்பாடு செய்வதுபோல தனது உடலையும் மனத்தையும் ஒடுக்கி பாவத்துக்கு விலக்கி வாழும் மனிதன் எளிதாக அந்த இடுக்கமான வாசல்வழியே நுழைந்துவிடுவான். ஆம் அன்பானவர்களே, தன்னை ஒடுக்கி நூலாக மாற்றிக்கொள்பவன் ஊசி அளவு வாயிலுக்குள்ளும் எளிதில் நுழைந்து நித்திய ஜீவனுக்குள் சென்றுவிடுவான். 

இந்தச் சிந்தனை இருந்ததால்தான் அப்போஸ்தலரான பவுல், "ஆதலால் நான் நிச்சயமில்லாதவனாக ஓடேன்; ஆகாயத்தை அடிக்கிறவனாகச் சிலம்பம்பண்ணேன். மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கம்பண்ணுகிற நான்தானே ஆகாதவனாய்ப் போகாதபடிக்கு, என் சரீரத்தை ஒடுக்கிக் கீழ்ப்படுத்துகிறேன்." ( 1 கொரிந்தியர் 9 : 26, 27 ) என்கின்றார். ஆம், இடுக்கமான வாயில்வழியே நுழைய முடியாமல் கொழுத்தவர்களாக மாறி  ஆகாதவர்களாக நாம் போகாதபடிக்கு ஆவிக்குரிய நமது வாழ்வை தேவனுக்கு ஏற்றதாக, மெலிவானதாக மாற்றுவோம். அதற்கான ஆத்தும சரீர முயற்சிகளில் ஈடுபடுவோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்        

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1661 

AATHAVAN – Monday, 25.08.2025

"Strive to enter in at the strait gate: for many, I say unto you, will seek to enter in, and shall not be able." (Luke 13:24)

In important events, special entrances are often reserved for Very Important Persons (VIPs). Such doors are usually smaller or narrower than the general entrance. Only the approved and recognized persons can go through them.

Heaven’s gate is also like this—a narrow way for the chosen ones. The strait gate leads to eternal life, while the broad way leads to eternal destruction. Today’s verse is more fully explained in Matthew: “Enter ye in at the strait gate: for wide is the gate, and broad is the way, that leadeth to destruction, and many there be which go in thereat: because strait is the gate, and narrow is the way, which leadeth unto life, and few there be that find it.” (Matthew 7:13–14).

These two ways—the broad and the narrow—begin even in this earthly life. If we desire wealth, luxury, and sinful pleasures, living as though worldly joy is the highest goal, then we are rushing through the broad gate. But if we choose to live a life pleasing to God, walking in unity with Him, despising sin and clinging more to God than to riches, then we are journeying toward the narrow gate.

Yet our meditation verse warns: though many seek to enter through the strait gate, they shall not be able. Why is that so? Beloved, just as a great elephant cannot pass through a doorway meant for a human being, so also a man swollen like elephant with worldly wealth and bloated with sinful living cannot pass through the strait gate. His sinful life itself becomes the barrier that keeps him out. This is the ruin he has brought upon himself.

But the one who disciplines his life, who runs the spiritual race well, who subdues his body as one who keeps strict control over his diet, will be able to pass through easily. Yes, beloved, the one who makes himself humble and lean by self-denial can pass even through a needle’s eye and inherit eternal life.

This is why the Apostle Paul said: “I therefore so run, not as uncertainly; so fight I, not as one that beateth the air: but I keep under my body, and bring it into subjection: lest that by any means, when I have preached to others, I myself should be a castaway.” (1 Corinthians 9:26–27).

Therefore, let us not become “unfit” by spiritual fatness and fail to enter the strait gate. Instead, let us discipline our spiritual lives, making them pleasing to God—lean and holy. Let us strive in prayer and effort, that we may not miss eternal life.

Message by: Bro. M. Geo Prakash

                   

         

🦋Meditation verse - லுூக்கா 7 : 8 / Luke 7:8

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1660                                           ஆதவன் 24.08.2025 ஞாயிறு  

"நான் அதிகாரத்துக்குக் கீழ்ப்பட்டவனாயிருந்தும், எனக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிற சேவகருமுண்டு; நான் ஒருவனைப் போவென்றால் போகிறான், மற்றொருவனை வாவென்றால் வருகிறான், என் வேலைக்காரனை, இதைச் செய்யென்றால் செய்கிறான்....." ( லுூக்கா 7 : 8 )

நூற்றுக்கு அதிபதி ஒருவன் கூறிய வார்த்தைகளே இன்றைய தியான வசனமாக அமைந்துள்ளது. அந்த அதிபதியின் வேலைக்காரன் நோய்வாய்ப்பட்டு படுக்கையில் இருந்தான். அந்த நூற்றுக்கு அதிபதி  இயேசுவைக்குறித்துக் கேள்விப்பட்டபோது, அவர் வந்து தன் வேலைக்காரனைக் குணமாக்கவேண்டுமென்று, அவரை வேண்டிக்கொள்ளும்படி யூதருடைய மூப்பரை அவரிடத்தில் அனுப்பினான். அவர்கள் வந்து அதனைக் கூறியபோது இயேசு அவர்களுடன் அந்த நூற்றுக்கு அதிபதி வீட்டிற்குச் சென்றார். 

இயேசு தனது வீட்டிற்கு வருகின்றார் என்று கேள்விப்பட்ட அவன், தன் சிநேகிதரை நோக்கி: "நீங்கள் அவரிடத்தில் போய் நீர் எனது வீட்டிற்கு வர தான் தகுதியற்றவன்"  என்று கூறச் சொன்னதுமன்றி அவர் வீணாக அலைந்து சிரமப்படவேண்டாம், அவர் ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொன்னால் போதும் எனது வேலைக்காரன் குணமாவான் என்று தனது விசுவாசத்தை அறிக்கையிடுகின்றான். மேலும், "நான் அதிகாரத்துக்குக் கீழ்ப்பட்டவனாயிருந்தும், எனக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிற சேவகருமுண்டு; நான் ஒருவனைப் போவென்றால் போகிறான், மற்றொருவனை வாவென்றால் வருகிறான், என் வேலைக்காரனை, இதைச் செய்யென்றால் செய்கிறான்....." என்று கூறுகின்றான். 

ஆம், இந்த நூற்றுக்கு அதிபதி நமக்கு ஒரு மிகப்பெரிய பாடமாக இருக்கின்றான். நூற்றுக்கு அதிபதி என்றால் நூறுபேர்கொண்ட படைப்பிரிவு வீரர்களுக்குத் தலைவன் என்று பொருள். இந்நாட்களில் காவல்துறையினர் செய்துவரும் பணிகளையும் அந்தக்காலத்தில் படைவீர்கள்தான் செய்துவந்தனர். இப்படிப் படைகளுக்குத் தலைவர்களாக இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் இரக்கமற்றவர்களாகவே இருப்பர். ஆனால் இந்தத் தலைவன் தனது வேலைகாரனது நோயினை தனது பிள்ளையின் நோய்போலவே  எண்ணி இயேசு கிறிஸ்துவிடம் நோயினைக் குணப்படுத்த வேண்டும் இரக்க குணமுள்ளவனாக இருக்கின்றான்.   

படைத்தலைவனுக்குக் கீழ்ப்  பணிபுரிபவர்கள் அவன் இடும் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்படியவேண்டியது அவசியம். இதனையே அவன், "நான் ஒருவனைப் போவென்றால் போகிறான், மற்றொருவனை வாவென்றால் வருகிறான், என் வேலைக்காரனை, இதைச் செய்யென்றால் செய்கிறான்" என்று கூறுகின்றான். அற்ப அதிகாரம்கொண்ட மனிதனாகிய நான் சொல்வதையே எனது கீழ் பணிசெய்பவர்கள் கேட்கின்றார்கள், அப்படியென்றால் இந்த உலகையே படைத்து ஆளும் உமது  வார்த்தைக்கு எத்தனை பெரிய வல்லமை இருக்கும்!!! எனவே, "நீர் வீணாக அலையவேண்டாம், இருக்குமிடத்திலிருந்தே  ஒரு வார்த்தை மட்டும் சொன்னால் போதும், எனது வேலைக்காரன் குணமாவான்" என்கின்றான் அவன்.  எத்தனை பெரிய விசுவாசம்!

"இயேசு இவைகளைக் கேட்டு அவனைக் குறித்து ஆச்சரியப்பட்டு, திரும்பி, தமக்குப் பின்செல்லுகிற திரளான ஜனங்களை நோக்கி: இஸ்ரவேலருக்குள்ளும் நான் இப்படிப்பட்ட விசவாசத்தைக் காணவில்லை என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்." ( லுூக்கா 7 : 9 )

ஆம் அன்பானவர்களே, பெரிய பதவியில் இருந்தாலும் தனது வேலைக்காரர்களை மனித மாண்போடு நடத்தியது, வேலைக்கார்களது துன்பத்தைத் தனது துன்பமாகப் பார்த்தது, இயேசு கிறிஸ்துவின் வல்லமையை முழுமையாக உணர்ந்துகொண்டது, தான் தனது வீட்டிற்குள் இயேசு கிறிஸ்துவை வரவழைக்கத் தகுதியில்லாதவன் என்று தன்னைத் தாழ்த்தியது...இவையே இந்த நூற்றுக்கு அதிபதி நமக்குத் தரும் பாடம். இத்தகைய குணங்கள் நமக்கு இருக்குமானால் அவனைக்குறித்து ஆச்சரியப்பட்டதுபோல இயேசு நம்மைக்குறித்தும் ஆச்சரியப்படுவார்; நமது வாழ்வில் அற்புதங்களையும் செய்வார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                     

"Inside the Seeds" 🌳

Scripture Meditation No. 1660
AATHAVAN – Sunday, 24.08.2025

"For I also am a man set under authority, having under me soldiers: and I say unto one, Go, and he goeth; and to another, Come, and he cometh; and to my servant, Do this, and he doeth it." (Luke 7:8)

The words spoken by the centurion form today’s meditation verse. His servant was grievously sick and at the point of death. When the centurion heard of Jesus, he sent the elders of the Jews, beseeching Him that He would come and heal his servant. Jesus went with them toward the centurion’s house.

But when the centurion heard that Jesus was coming, he sent friends to Him, saying: “Lord, trouble not thyself: for I am not worthy that thou shouldest enter under my roof: Wherefore neither thought I myself worthy to come unto thee: but say in a word, and my servant shall be healed.” (Luke 7:6-7). Then he declared his faith: “For I also am a man set under authority, having under me soldiers: and I say unto one, Go, and he goeth; and to another, Come, and he cometh; and to my servant, Do this, and he doeth it.” (Luke 7:8)

Yes, the centurion sets before us a great lesson. A centurion was the commander of one hundred soldiers. In those days, soldiers often carried out roles similar to today’s police. Such leaders were usually harsh and ruthless. Yet, this man showed great compassion, treating his servant’s sickness as though it were the sickness of his own child, and sought Jesus Christ for healing.

He understood authority well. If he, as a mere man with limited power, could command and his soldiers obey instantly, how much greater must be the authority of the Lord of heaven and earth! Thus he confessed: “Say in a word, and my servant shall be healed.” What a tremendous faith!

"When Jesus heard these things, he marvelled at him, and turned him about, and said unto the people that followed him, I say unto you, I have not found so great faith, no, not in Israel." (Luke 7:9)

Beloved, though he held a high position, he treated his servants with dignity, felt their pain as his own, recognized the unlimited power of Christ, and humbled himself as unworthy to receive Him under his roof. These are the lessons this centurion leaves us. If we also cultivate such qualities, then just as Jesus marvelled at him, He too will marvel at us and perform wonders in our lives.

Message – Bro. M. Geo Prakash