🍒 A Life-Giving River That Turns the Dead Sea into Fresh Water - Ezekiel 47:1–12 / சாக்கடலை நன்னீராக்கும் ஜீவ நதி - எசேக்கியேல் 47:1-12

                    - Sr . Amutha, ICM 

The River That Reaches Our Dead Seas: Becoming the Banks of the Living River (Ezekiel 47:1–12)

The Mystery of the Unused Gate: In Ezekiel’s vision, an angel guides the prophet through the North, East, and South gates—yet Ezekiel is never taken to the West Gate. Why?

In the Temple layout, the Holy of Holies sat at the far western end: the dwelling place of God’s absolute glory. The West had no exit because God’s presence is not a path to pass through; it is the source from which all existence springs. God’s grace originates in the West, but it never stays locked inside the sanctuary. It trickles out beneath the threshold and flows steadily toward the East—down into the barren desert of the Arabah, aiming straight for the Dead Sea.

1. Grace Meets Us in the Barren Places:

The East represented darkness, desert, and death. The Dead Sea was so choked with salt that no fish could swim in it, no plant could drink from it, and no creature could survive. God does not demand that the Dead Sea clean itself up before He approaches it. Instead, He lets His sanctuary water flow into the salt. Grace often starts small—a tiny trickle from the altar—but deepens into a river so vast it cannot be crossed. God’s grace flows straight off the altar into our most toxic places. What was once stagnant and dead is made fresh twice over by the touching of His spirit.

Where is the "Dead Sea" in your life today?

- Is it a bitter memory, a broken relationship, a secret addiction, or a quiet despair?

2 Deep Water, Healing Banks

When this holy river enters the Dead Sea, two transformations happen simultaneously: 

First, the depths are made fresh. Where there was complete barrenness, life multiplies and fish become abundant. This is the promise of Christ, who poured out blood and water from His side on the Cross. Sacramental grace does not merely patch up our wounds; it transforms our essential nature, turning death into thriving life.

Second, the banks overflow with unfading life. Trees planted along this river do not depend on weather or seasonal rain: Their leaves do not fade: Their hope remains vibrant even in times of trial.

Their fruit does not fail: Month after month, they bear fresh fruit because their roots drink continuously from the sanctuary.

Their purpose is twofold: Their fruit provides food for a spiritually hungry world, and their leaves bring medicine and healing to wounded hearts.

Becoming the Banks of the River We are called to be like those trees along the bank. As we stand around the altar during church services, we receive a spring of grace. From there, we are sent forth—like messengers—into our homes and workplaces, which may otherwise lie parched, much like the Dead Sea. 

Do not be afraid of the desert places around you. Drink deeply from the grace offered here today, let your roots sink into His word, and allow His living river to flow through you to bring healing, nourishment, and fresh life to a world in need. Amen.

சாக்கடலை நன்னீராக்கும் ஜீவ நதி: வாழ்வளிக்கும் கரைகளாக நாம் மாறுவோம் (எசேக்கியேல் 47:1-12)

1. அடைக்கப்பட்ட மேற்கு வாசல் – இரக்கத்தின் தொடக்கம்

எசேக்கியேல் தரிசனத்தில், தூதர் அவரை வடக்கு, கிழக்கு, தெற்கு வாசல்களுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். ஆனால் மேற்கு வாசலுக்கு அழைத்துச் செல்லவே இல்லை. ஏன்? ஏனென்றால், ஆலயத்தின் மேற்கு பகுதியில் தான் 'தூயவதிலும் தூய இடம்' (Holy of Holies) இருந்தது. இறைவனின் பிரசன்னமும் மாட்சியும் உறைவிடமாக இருந்த அந்த மேற்கு பகுதிக்கு வெளிவாசல் கிடையாது. கடவுளின் அருள் அங்கிருந்து தான் பிறக்கிறது; ஆனால் அது அங்கேயே முடங்கிப்போவதில்லை. பலிபீடத்தின் கீழிருந்து சிறு ஊற்றாகத் தொடங்கி, வறண்ட பாலைவனத்தைக் கடந்து, கிழக்கு திசையில் இருக்கும் சாக்கடலை (Dead Sea) நோக்கி ஜீவ நதியாகப் பாய்ந்தோடுகிறது.

2. வறண்ட இடங்களில் நம்மைத் தேடிவரும் அருள்

கிழக்குப் பகுதி என்பது வறட்சி, இருள், மற்றும் மரணத்தின் அடையாளம். அந்தச் சாக்கடல் அதிக உப்பால் நிறைந்திருந்ததால், அதில் எந்த உயிரினமும் வாழ முடியாது.கடவுள் சாக்கடலிடம், "நீ முதலில் தூய்மையாகி வா" என்று நிபந்தனை போடவில்லை. மாறாக, பலிபீடத்தின் ஜீவ நதியை அந்த உப்பு நீரிலேயே பாயச் செய்கிறார்.

ஆரம்பத்தில் சின்ன ஊற்றாகத் தோன்றும் இறைஅருள், போகப் போக யாராலும் கடக்க முடியாத  நதியாக மாறுகிறது. நமது வாழ்வின் மிகவும் கசப்பான, நச்சுத்தன்மையான இடங்களுக்கும் கடவுளின் அருள் நேரடியாகப் பாய்ந்து வருகிறது.

- இன்று உங்கள் வாழ்க்கையில் "சாக்கடல்" போல வறண்டு கிடப்பது எது?

- ஏதேனும் கசப்பான நினைவா, முறிந்த உறவா, யாருக்கும் தெரியாத பாவப் பழக்கமா, அல்லது மன அழுத்தமா?

3. உயிர்பெறும் ஆழமும், கனிகொடுக்கும் கரைகளும்

இந்த ஜீவ நதி சாக்கடலில் கலக்கும்போது இரண்டு மாற்றங்கள் நடக்குகின்றன:

ஆழங்கள் புதுப்பிக்கப் படுகின்றன: உயிரற்ற இடத்தில் மீன்களும் உயிரினங்களும் பெருகுகின்றன. சிலுவையில் இயேசுவின் விலாவிலிருந்து வழிந்தோடிய திரு இரத்தமும் தண்ணீரும் நமது பாவங்களைக் கழுவி, சாபத்தை ஜீவனாக மாற்றுகிறது.

கரைகள் செழிப்படைகின்றன: ஆற்றின் இருமருங்கிலும் உள்ள மரங்கள் எப்போதும் பசுமையாக இருக்கும்

இலைகள் உதிர்வதில்லை: துன்ப நேரத்திலும் நம்பிக்கை தளராது.

கனிகள் குறைவதில்லை: மாதந்தோறும் புதிய கனிகளைக் கொடுக்கும்.

இரட்டை நோக்கம்: அந்த மரத்தின் கனிகள் உணவாகவும், இலைகள் மருந்தாகவும் மாறி காயப்பட்ட மனங்களைக் குணமாக்கும்.

நாமே அந்த நதியின் கரைகள்!

நாமும் அந்த ஆற்றின் கரைகளில் நிற்கும் மரங்களைப் போல வாழ அழைக்கப்படுகிறோம். ஆலைய  ஆராதனைகளில்  பலிபீடத்தைச் சுற்றி நிற்கும் நாம், அருள் என்ற ஊற்றைப் பெறுகிறோம்.  அங்கிருந்து சாக்கடல் போல வறண்டு கிடக்கும் நம் வீடுகளுக்கும், வேலை செய்யும் இடங்களுக்கும் தூதரைப் போல அனுப்பப்படுகிறோம்.

உங்களைச் சுற்றியுள்ள வறட்சியைக் கண்டு பயப்படாதீர்கள். நற்கருணை வழியாக இறைஅருளைப் பருகி, இறைவார்த்தையில் வேரூன்றி வாழும்போது, உங்கள் வாழ்க்கை பிறருக்கு உணவாகவும், ஆறுதல் அளிக்கும் மருந்தாகவும் மாறும். ஆமென்.

- Sr . Amutha, ICM 

🦋 Meditation verse - ரோமர் 12 : 11 / Romans 12:11

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2101 - நாள் :- 09.11.2026

"அசதியாயிராமல் ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்; ஆவியிலே அனலாயிருங்கள்; கர்த்தருக்கு ஊழியஞ்செய்யுங்கள்." ( ரோமர் 12 : 11 )

ஆவியில் அனலாய் இருத்தல் என்பது பக்திவாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்ட, தேவன்மேல் உறுதியான பற்றுடன் தேவ வைராக்கியமாக வாழும் வாழ்க்கை  நிலையினைக் குறிக்கின்றது. வெறுமனே ஆலயங்களுக்குச் சென்று வழிபாடுகளில் கலந்துகொண்டு நாம் மேலான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை வாழ்கின்றோம் என்று நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்ளக்கூடாது. 

ஆவிக்குரிய அனல் நம்மில் இருக்குமானால் நாம் எல்லா காரியங்களிலும் தேவனுக்கு முன்னுரிமைகொடுத்து வாழ்பவர்களாக இருப்போம். மட்டுமல்ல, அனலுள்ள கிறிஸ்தவ  வாழ்க்கைதான் நம்மை பாவங்களிலிருந்து விடுதலை கொடுப்பதாக இருக்கும். மேலும்,  தேவனுடைய ஆவியானவர் தங்களுக்குள் இருந்து செயல்படுவதை அனலுள்ள மக்கள் அறிந்துகொள்வார்கள். அத்தகைய ஆவிக்குரிய மக்களே கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள். "தேவனுடைய ஆவி உங்களில் வாசமாயிருந்தால், நீங்கள் மாம்சத்துக்குட்பட்டவர்களாயிராமல் ஆவிக்கு உட்பட்டவர்களாய் இருப்பீர்கள். கிறிஸ்துவின் ஆவியில்லாதவன் அவருடையவனல்ல." ( ரோமர் 8 : 9 )

ஆலயங்களுக்குச் செல்வதில் ஆர்வம், பக்திச் செயல்பாடுகளில் அதிக ஈடுபாடு இவைகளைக் கொண்டிருப்பதால் மட்டும் ஒருவரை அனலுள்ள கிறிஸ்தவர்கள் என்று நாம் எண்ணிவிடமுடியாது.  இத்தகைய மக்கள் தங்களது சுய பக்தி முயற்சியில் தேவனைத் தேடுபவர்கள். இவர்களிடம் தேவன்மேல் உண்மையான ஆவிக்குரிய  அன்பு இல்லாவிட்டாலும் சிறந்த  பக்தியுள்ளவர்கள்.  ஆனால் தேவன் பக்தியையல்ல, பரிசுத்தத்தையே  விரும்புகின்றார். அனலுள்ள வாழ்க்கை ஒரு மனிதனின் வெளிச் செயல்பாடுகளிலல்ல, மாறாக உள்ளான மாற்றத்தில் விளங்கும். 

நெருப்பானது எப்படி சருகுகளையும், பதர்களையும், குப்பைகளையும் எரித்துப்போடுகின்றதோ அதுபோல ஆவிக்குரிய அனல் நமக்குள் இருக்குமானால் அது நம்மிடமுள்ள வேண்டாத குணங்கள், பாவ பழக்கவழக்கங்கள் இவற்றைச் சுட்டெரித்துவிடும். 

மேலும், ஆவிக்குரிய அனல் இல்லாத மக்கள் வேதாகம சத்திய வசனங்களை வெறுமனே வசனங்களாக மட்டுமே அறிந்துகொண்டு அதுபற்றிய எந்த சொந்த அனுபவத்தையும் வாழ்வில் கண்டுணராத மக்களாகவே இருப்பார்கள். அதாவது வேத வசனங்களை கணித பார்மலாப்போல இவர்கள் அறிந்துள்ளதால் வசனத்தின் வல்லமை அல்லது அதன் உண்மையான அனுபவபூர்வமான தன்மை இவர்களுக்குத் தெரியாது  தெரிந்துகொள்ளவும் முயற்சிக்க மாட்டார்கள்.   

அனலுள்ள ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையினை பரிசுத்த ஆவியானவர்தான் நமக்குக் கொடுக்கமுடியும். ஆவியானவரை வாழ்வில் பெற்றுக்கொள்ளும்போதுதான் நாம் அனலுள்ள வாழ்க்கை வாழமுடியும். எனவே, இந்தச் சத்திய ஆவியானவரை வாழ்வில் பெற்றுக்கொள்ள முயற்சியெடுப்போம். அப்போதுதான் நாம் நம்மைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று கூறிக்கொள்ள முடியும்.  கிறிஸ்துவின் ஆவியில்லாதவன் அவருடையவனல்ல

அன்பானவர்களே, ஒரு அகல் விளக்கோ மெழுகுவர்த்தியோ பலத்தக் காற்றில் அணைந்துவிடும்.   நம்மிடம் ஆவியின் அனல் ஏற்கனவே இருக்குமானால் அது சூழ்நிலை காற்றினால் அழிந்துவிடாமல் காத்துக்கொள்ள நாம் ஜாக்கிரதையாய் இருக்கவேண்டியது அவசியம். இன்றைய தியான வசனம் எனவேதான்,  "அசதியாயிராமல் ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்; ஆவியிலே அனலாயிருங்கள்; கர்த்தருக்கு ஊழியஞ்செய்யுங்கள்" என்று கூறுகின்றது. இப்படி நாம் ஆவியானவரை வாழ்வில் பெற்றுக்கொண்டு, அதனைக் காத்துக்கொண்டு,  நமது ஆவியில் அனலுள்ளவர்களாக இருந்துகொண்டு, கிறிஸ்துவை மற்றவர்களுக்கு நமது வாழ்க்கையால் அறிவிக்கவேண்டும் என்று இன்றைய தியான வசனம் உணர்த்துகின்றது.  

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

AATHAVAN MEDITATION

No. 2101 – Date: 09.11.2026

“Not lagging behind in diligence, fervent in spirit, serving the Lord.” (Romans 12:11 – NASB)

Being fervent in spirit refers to a life that goes beyond mere religious devotion—a life of wholehearted commitment to God, marked by spiritual zeal and unwavering attachment to Him. We should not deceive ourselves into believing that we are living an excellent Christian life merely because we attend church services and participate in religious activities.

If the spiritual fire is burning within us, we will give God the highest priority in every aspect of our lives. Moreover, a spiritually fervent Christian life is what enables us to break free from sin. People who are spiritually fervent will also recognise the work of the Spirit of God within them. Such people truly belong to Christ. “However, you are not in the flesh but in the Spirit, if indeed the Spirit of God dwells in you. But if anyone does not have the Spirit of Christ, he does not belong to Him.” (Romans 8:9 – NASB)

We cannot consider someone a spiritually fervent Christian merely because they are enthusiastic about attending church or actively involved in religious practices. Such people may be seeking God through their own religious efforts. Even without genuine spiritual love for God, they may appear highly devout. However, God desires holiness, not mere religious devotion. A fervent Christian life is not demonstrated through outward activities but through inward transformation.

Just as fire burns away dry leaves, chaff and rubbish, the spiritual fire within us will consume and remove our undesirable qualities, sinful habits and practices.

Furthermore, people who lack spiritual fervour may know the truths of the Bible merely as words, without ever experiencing their power in their personal lives. In other words, they may know Scripture just as one memorises mathematical formulae. Consequently, they neither understand the power of God's Word nor experience its transforming reality, and they make no effort to discover it.

Only the Holy Spirit can give us a spiritually fervent life. We can live a life burning with spiritual zeal only when we receive the Holy Spirit into our lives. Therefore, let us earnestly seek to receive the Spirit of Truth into our lives. Only then can we truly call ourselves Christians. Anyone who does not have the Spirit of Christ does not belong to Him.

Dearly beloved, an oil lamp or a candle can easily be extinguished by a strong wind. Likewise, if the spiritual fire is already burning within us, we must remain vigilant and guard it so that it is not extinguished by the winds of life's circumstances. That is why today's meditation verse instructs us: “Not lagging behind in diligence, fervent in spirit, serving the Lord.”

Today's meditation reminds us that we must receive the Holy Spirit into our lives, guard the spiritual fire He has kindled within us, remain fervent in spirit, and proclaim Christ to others through the testimony of our lives.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦ 

🦋 Meditation verse - റോമർ 12:11

 🌅 ആതവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ :- 2101 – തീയതി :- 09.11.2026

“ഉത്സാഹത്തിൽ മടുപ്പില്ലാത്തവരായി, ആത്മാവിൽ എരിവുള്ളവരായി, കർത്താവിനെ സേവിക്കുവിൻ.” (റോമർ 12:11 – NIBV)

ആത്മാവിൽ എരിവുള്ളവരായിരിക്കുക എന്നത് വെറുമൊരു ഭക്തിജീവിതത്തിനപ്പുറം, ദൈവത്തോടുള്ള ഉറച്ച പ്രതിബദ്ധതയോടും ആത്മീയ തീക്ഷ്ണതയോടും കൂടെ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതാവസ്ഥയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. വെറുതെ ദൈവാലയങ്ങളിൽ പോയി ആരാധനകളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം നാം ഉന്നതമായ ക്രിസ്തീയജീവിതം നയിക്കുന്നു എന്ന് സ്വയം വഞ്ചിക്കരുത്.

ആത്മീയമായ തീ നമ്മിൽ ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ദൈവത്തിന് പ്രഥമസ്ഥാനം നൽകുന്നവരായിരിക്കും നാം. മാത്രമല്ല, ആത്മീയമായി എരിവുള്ള ക്രിസ്തീയജീവിതമാണ് പാപങ്ങളിൽനിന്നുള്ള മോചനത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് തങ്ങളിൽ വസിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് ആത്മീയ തീക്ഷ്ണതയുള്ളവർ തിരിച്ചറിയും. അങ്ങനെയുള്ളവരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനുള്ളവർ. “ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് നിങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ജഡത്തിനല്ല, ആത്മാവിനത്രേ അധീനരായിരിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവില്ലാത്തവൻ അവനുള്ളവനല്ല.” (റോമർ 8:9 – NIBV)

ദൈവാലയങ്ങളിൽ പോകുന്നതിലുള്ള താൽപ്പര്യം, ഭക്തിപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിലുള്ള അമിതമായ പങ്കാളിത്തം എന്നിവകൊണ്ടുമാത്രം ഒരാളെ ആത്മീയമായി എരിവുള്ള ക്രിസ്ത്യാനിയായി കണക്കാക്കാനാവില്ല. ഇത്തരക്കാർ സ്വന്തം ഭക്തിപരമായ ശ്രമങ്ങളിലൂടെ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നവരായിരിക്കാം. ദൈവത്തോടുള്ള യഥാർത്ഥ ആത്മീയസ്നേഹം ഇല്ലെങ്കിലും അവർ വലിയ ഭക്തിയുള്ളവരായി കാണപ്പെട്ടേക്കാം. എന്നാൽ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് വെറും ഭക്തിയെയല്ല, വിശുദ്ധിയെയാണ്. ആത്മീയമായി എരിവുള്ള ജീവിതം ബാഹ്യമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് ആന്തരികമായ പരിവർത്തനത്തിലാണ് പ്രകടമാകുന്നത്.

തീ ഉണങ്ങിയ ഇലകളെയും പതിരുകളെയും മാലിന്യങ്ങളെയും എങ്ങനെ ചുട്ടെരിച്ചുകളയുന്നുവോ, അതുപോലെ ആത്മീയമായ തീ നമ്മിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള അനാവശ്യ സ്വഭാവങ്ങളെയും പാപശീലങ്ങളെയും ദഹിപ്പിച്ചുകളയും.

കൂടാതെ, ആത്മീയമായ തീക്ഷ്ണതയില്ലാത്തവർ വേദപുസ്തകത്തിലെ സത്യവചനങ്ങളെ വെറും വാക്കുകളായി മാത്രം അറിയുന്നവരായിരിക്കും. അവയുടെ ശക്തി സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ചറിയാത്തവരുമായിരിക്കും. അതായത്, ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലെ സൂത്രവാക്യങ്ങൾ മനഃപാഠമാക്കുന്നതുപോലെ ഇവർ വേദവചനങ്ങളെ അറിയുന്നു. അതുകൊണ്ട് ദൈവവചനത്തിന്റെ ശക്തിയും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അനുഭവപരമായ സ്വഭാവവും ഇവർക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അത് അനുഭവിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നുമില്ല.

ആത്മീയമായി എരിവുള്ള ഒരു ജീവിതം നമുക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്നത് പരിശുദ്ധാത്മാവിനുമാത്രമാണ്. പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ നമുക്ക് ആത്മീയ തീക്ഷ്ണതയുള്ള ജീവിതം നയിക്കാൻ കഴിയൂ. അതിനാൽ സത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിക്കാൻ നമുക്ക് ആത്മാർത്ഥമായി പരിശ്രമിക്കാം. അപ്പോൾ മാത്രമേ നമുക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന് അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയൂ. ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവില്ലാത്തവൻ അവനുള്ളവനല്ല.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഒരു മൺവിളക്കോ മെഴുകുതിരിയോ ശക്തമായ കാറ്റിൽ അണഞ്ഞുപോകും. അതുപോലെ, ആത്മാവിന്റെ തീ നമ്മിൽ നേരത്തേ ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളുടെ കാറ്റിൽ അത് അണഞ്ഞുപോകാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ നാം ജാഗ്രതയുള്ളവരായിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം ഇപ്രകാരം നമ്മെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നത്: “ഉത്സാഹത്തിൽ മടുപ്പില്ലാത്തവരായി, ആത്മാവിൽ എരിവുള്ളവരായി, കർത്താവിനെ സേവിക്കുവിൻ.”

പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിക്കുകയും, അവിടുന്ന് നമ്മിൽ ജ്വലിപ്പിച്ച ആത്മീയതീയെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും, ആത്മാവിൽ എരിവുള്ളവരായി നിലനിൽക്കുകയും, നമ്മുടെ ജീവിതസാക്ഷ്യത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുവിനെ മറ്റുള്ളവർക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുകയും വേണമെന്ന് ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 A Call to Genuine Relationship with Christ - Matthew 25:1–13 / கிறிஸ்துவோடு உண்மையான உறவுக்கு ஓர் அழைப்பு - மத்தேயு 25:1–13

     

                        - Sr. Amutha, ICM

“I Do Not Know You” – A Call to Genuine Relationship with Christ (Matthew 25:1–13) 

The expression “I do not know you” appears in several places in the Gospel, particularly in Matthew.

Where else does Jesus say, “I do not know you”?

1. Matthew 7:21–23 – Jesus speaks about those who call Him “Lord, Lord,” perform mighty deeds and even prophesy in His name. Yet He declares: “I never knew you. Depart from me, you evildoers.”

2. Luke 13:25–27 – When people stand outside the closed door, they plead, “Lord, open the door for us.” But the master replies: “I do not know where you are from.” They remind Him that they ate and drank in His presence and listened to His teaching, but He tells them to depart because their lives do not reflect righteousness.

There is a striking connection between these passages. In all three, people claim to know Jesus, but Jesus challenges whether they have truly lived in relationship with Him. How can Jesus, who knows every heart, say that He does not know us? Surely, He knows our names, our struggles, our weaknesses and even the hidden corners of our hearts. Therefore, these words are not about a lack of information; they are about a lack of genuine relationship.

The five foolish virgins had lamps, but they had no oil. They were waiting for the bridegroom, but they were not prepared to meet him. Their tragedy was not that they never expected him, but that they failed to prepare for his coming.

To stay awake, therefore, does not simply mean waiting for the end of our lives or the final coming of Christ. It means living every day in friendship with Him. It means keeping the oil of faith, love, forgiveness, compassion and faithfulness burning in our hearts. 

Let us not wait until the door is closed to discover that we have neglected our relationship with Him. The door is still open, and today is the time to deepen that relationship. Amem

“உன்னை எனக்குத் தெரியாது” – கிறிஸ்துவோடு உண்மையான உறவுக்கு ஓர் அழைப்பு - (மத்தேயு 25:1–13)

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு, “உங்களை எனக்குத் தெரியாது” என்று கூறுகிறார். இதே கருத்தை மத்தேயு 7:21–23 மற்றும் லூக்கா 13:25–27 ஆகிய பகுதிகளிலும் பார்க்கிறோம். “ஆண்டவரே, ஆண்டவரே” என்று அழைத்து, அவருடைய பெயரால் பல அரும் செயல்களைச் செய்தவர்களிடம்கூட, “நான் உங்களை ஒருபோதும் அறிந்ததில்லை” என்று இயேசு கூறுகிறார்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது. எல்லா மனிதர்களின் உள்ளத்தையும் அறிந்த இயேசு, எப்படி “உங்களை எனக்குத் தெரியாது” என்று சொல்ல முடியும்? அவர் நம்முடைய பெயரையும், பலவீனங்களையும், போராட்டங்களையும், உள்ளத்தின் ஆழத்தையும் நன்றாக அறிந்திருக்கிறார். எனவே, இது நம்மைப் பற்றிய விவரங்கள் அவருக்குத் தெரியாது என்பதல்ல; அவரோடு நமக்கு உண்மையான உறவு இல்லை என்பதையே குறிக்கிறது. நாம் இயேசுவை அறிந்திருப்பதாகச் சொல்வது மட்டும் போதாது; அவருடைய அன்பிலும், விருப்பத்திலும் வாழ்கிறோமா என்பதே முக்கியம்.

மதியற்ற ஐந்து கன்னியரிடம் விளக்குகள் இருந்தன; ஆனால் எண்ணெய் இல்லை. மணமகனுக்காகக் காத்திருந்தார்கள்; ஆனால் அவரைச் சந்திக்கத் தயாராக இல்லை. அதுதான் அவர்களுடைய துயரம்.

எனவே, விழிப்பாயிருப்பது என்பது இறப்புக்காகவோ, கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்காகவோ காத்திருப்பது மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு நாளும் இயேசுவோடு நட்புறவில் வாழ்வதாகும். நம்முடைய இதயத்தில் நம்பிக்கை, அன்பு, மன்னிப்பு, இரக்கம், உண்மைத்தன்மை என்னும் எண்ணெய் எப்போதும் நிறைந்திருக்க வேண்டும். கதவு மூடப்பட்ட பிறகு, ஆண்டவரோடு நமக்குள்ள உறவை நாம் புறக்கணித்துவிட்டோம் என்பதை உணர வேண்டாம். கதவு இன்னும் திறந்திருக்கிறது. அவரோடு நமது உறவை ஆழப்படுத்த இன்றே நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் வாய்ப்பு.ஆமென்.

Sr. அமுதா, ICM

🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 63 : 1 / Psalm 63:1

 🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2100 - நாள் :- 08.11.2026

"தேவனே, நீர் என்னுடைய தேவன்; அதிகாலமே உம்மைத் தேடுகிறேன்; வறண்டதும் விடாய்த்ததும் தண்ணீரற்றதுமான நிலத்திலே என் ஆத்துமா உம்மேல் தாகமாயிருக்கிறது, என் மாம்சமானது உம்மை வாஞ்சிக்கிறது." ( சங்கீதம் 63 : 1 )

இன்றைய தியான வசனத்தில் வறண்ட விடாய்த்தத்  தண்ணீரற்ற நிலத்தைக்குறித்துத் தாவீது கூறுகின்றார். அதாவது, அவர் குறிப்பிடுவது செழிப்பான வசதியான வாழ்க்கை வாழ்வதற்குத் தகுதியற்ற வறண்ட பாலைநிலத்தைக் குறித்து. தாவீது இந்த வார்த்தைகளை யூதாவின் வறண்ட வனாந்தரத்தில் இருக்கும்போது எழுதியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.  இதில் நாம்  கவனிக்கத்தக்கக் காரியம் என்னவென்றால்,  வறட்சியான அந்தப்பகுதியில் இருக்கும்போதும் தாவீது உயிர்வாழ்வதற்கு முக்கியமானத் தேவையானத்  தண்ணீரைத் தேடாமல் தேவனைத் தேடுகின்றார். இதனையே அவர், வறண்டதும் விடாய்த்ததும் தண்ணீரற்றதுமான நிலத்திலே என் ஆத்துமா உம்மேல் தாகமாயிருக்கிறது என்கின்றார். 

தேவன்மேல் தாவீது கொண்டிருந்த பற்றுறுதியை இது குறிக்கின்றது. மட்டுமல்ல, இந்த வனாந்தரத்தில் அவர் அதிகாலமே எழுந்து உம்மைத் தேடுகிறேன் என்கின்றார். இன்று நாம் எப்படி இருக்கின்றோம்? வசதியாக கட்டிலில் படுத்து உறங்கிக்கொண்டு, நம்மில் சிலர் ஏழு அல்லது எட்டு மணிக்கு எழுந்திருந்து கடமைக்காக ஒரு சிறிய ஜெபத்தைச் சொல்லி - அதுவும் தேவனைத் தேடுவதற்காக அல்லாமல் நமது உலகத் தேவைகளையே முன்னிலைப்படுத்துவதற்காக ஜெபித்து - வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றோம்.  

மட்டுமல்ல, இன்றைய தியான வசனத்தில் தாவீது, "என் படுக்கையின்மேல் நான் உம்மை நினைக்கும்போது, இராச்சாமங்களில் உம்மைத் தியானிக்கிறேன்." ( சங்கீதம் 63 : 6 ) என்கின்றார். ஆம் அன்பானவர்களே, நள்ளிரவு நேரங்களிலும் தேவனை நினைத்து, அவரைத் தியானிக்கும் குணமுள்ளவராக தாவீது இருந்தார். இப்படி அவர் தேவனோடு வாழ்ந்து அந்த அனுபவங்களுடன் எழுதியதால்த் தான்  அவரது வார்த்தைகளில் அபிஷேகம் இருந்தது. இன்று அவை எழுதப்பட்டு சுமார் 4500 ஆண்டுகள் ஆனபின்பும் நாம் அவற்றை வாசிக்கும்போது ஆவியில் புத்துணர்ச்சி கொள்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, ஒருவேளை நமது வாழ்க்கையும் இன்று தாவீது குடியிருந்த யூதாவின் வனாந்தரம் போன்ற வனாந்தர வாழ்க்கையாக இருக்கலாம். வறட்சியுடன், எந்த ஆசீர்வாதமுமின்றி நமது வாழ்க்கை அமைந்திருக்கலாம். ஆனால், தாவீதைப்போல நமக்குத் தேவனைத் தேடும் இத்தகைய குணம் இருக்குமானால் அவர் தொடர்ந்து இந்த சங்கீதத்தில் கூறுவதுபோல "என் ஆத்துமா உம்மைத் தொடர்ந்து பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது; உமது வலதுகரம் என்னைத் தாங்குகிறது." ( சங்கீதம் 63 : 8 ) என்று நாமும் கூறலாம். 

தேவனது  வலதுகரம் நம்மைத் தாங்குகிறது எனும் உறுதி நமக்கு இருக்குமானால் நாம் எந்தவித வறண்ட வாழ்க்கைச் சூழலிலும் நம்பிக்கையுடன் வாழமுடியும். அதற்கு நாம் தாவீது பார்த்ததுபோன்ற பார்வை உள்ளவர்களாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். ஆம், பிரச்னைகளையும் சூழ்நிலைகளையும் பார்க்காமல், சூழ்நிலைகளை மாற்றவல்ல தேவனையே பார்க்கவேண்டும். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தேவனை வாஞ்சிக்கும் நமது இருதயம் பின்மாறிடாமல் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டியதே நாம் செய்யவேண்டியது.  

எத்தகைய கொடிய வறண்டதும் விடாய்த்ததும் தண்ணீரற்றதுமான வாழ்க்கை நிலத்திலும் நமது ஆத்துமா அவர்மேல் தாகமாயிருந்து அவரையே விரும்புமானால் அவரது வலது காரத்தின் பாதுகாப்பும் அவரது ஆசீர்வாதமும் நமக்கு நிச்சயமாக இருக்கும். 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2100 – Date: 08.11.2026

“O God, You are my God; I shall seek You earnestly; my soul thirsts for You, my flesh yearns for You, in a dry and weary land where there is no water.” (Psalm 63:1 – NASB)

In today's meditation verse, David speaks about a dry, weary and waterless land. In other words, he refers to a barren wilderness, a place unsuitable for living a prosperous and comfortable life. It is recorded that David wrote these words while he was in the wilderness of Judah. What we need to notice here is that even while living in such a dry and barren region, David does not seek water, which was essential for his survival. Instead, he seeks God. This is what he expresses when he says, “My soul thirsts for You, in a dry and weary land where there is no water.”

This reveals the deep devotion and commitment David had towards God. Moreover, even in this wilderness, he declares, “I shall seek You earnestly.” He sought God early in the morning. How are we living today? Some of us sleep comfortably in our beds and wake up only at seven or eight in the morning. We then say a brief prayer merely as a religious obligation. Even that prayer is often not offered to seek God but rather to place our worldly needs and desires before Him.

Furthermore, in today's meditation passage, David says, “When I remember You on my bed, I meditate on You in the night watches.” (Psalm 63:6 – NASB) Yes, dear beloved, David was a person who remembered God and meditated upon Him even during the midnight hours. It was because he lived in such close fellowship with God and wrote from his personal experiences with Him that his words carried such spiritual anointing. Even though approximately 4,500 years have passed since these words were written, we still experience spiritual renewal when we read them today.

Yes, dear beloved, perhaps our lives today are also like the wilderness of Judah where David once lived. Our lives may seem dry, barren and devoid of blessings. However, if we develop the same longing to seek God that David had, we too can confidently declare what he says later in this Psalm: “My soul clings to You; Your right hand upholds me.” (Psalm 63:8 – NASB)

When we have the assurance that God's right hand upholds us, we can live with hope even in the driest and most difficult circumstances of life. To experience this, we must develop the same spiritual vision that David possessed. Yes, instead of focusing on our problems and circumstances, we must fix our eyes on God, who has the power to transform every situation. Our responsibility is to ensure that our hearts never turn away from God but continue to long for Him, whatever our circumstances may be.

Even in the most severe, dry, weary and waterless circumstances of life, if our souls thirst for God and earnestly long for Him, we can be assured that His right hand will uphold us and His blessings will remain upon us.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🦋 Meditation verse - സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 63:1

🌅 ആധവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ :- 2100 – തീയതി :- 08.11.2026

“ദൈവമേ, അങ്ങാണ് എന്റെ ദൈവം, ആത്മാർഥതയോടെ ഞാൻ അങ്ങയെ അന്വേഷിക്കുന്നു; വെള്ളമില്ലാതെ ഉണങ്ങിവരണ്ട ദേശത്ത്, എന്റെ ആത്മാവ് അങ്ങേക്കായി ദാഹിക്കുന്നു, എന്റെ ശരീരം മുഴുവനും അങ്ങേക്കായി വാഞ്ഛിക്കുന്നു.” (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 63:1 – NIBV)

ഇന്നത്തെ ധ്യാനവചനത്തിൽ ദാവീദ് ഉണങ്ങിവരണ്ടതും വെള്ളമില്ലാത്തതുമായ ഒരു ദേശത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു. അതായത്, സമൃദ്ധവും സുഖസൗകര്യങ്ങളോടുകൂടിയതുമായ ജീവിതം നയിക്കാൻ അനുയോജ്യമല്ലാത്ത വരണ്ട മരുഭൂമിയെക്കുറിച്ചാണ് അദ്ദേഹം പരാമർശിക്കുന്നത്. യെഹൂദാമരുഭൂമിയിൽ ആയിരുന്നപ്പോഴാണ് ദാവീദ് ഈ വാക്കുകൾ എഴുതിയതെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ നാം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യം, അത്തരമൊരു വരണ്ട പ്രദേശത്ത് ആയിരിക്കുമ്പോഴും ജീവൻ നിലനിർത്താൻ അത്യാവശ്യമായ വെള്ളം അന്വേഷിക്കുന്നതിനുപകരം ദാവീദ് ദൈവത്തെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത് എന്നതാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം, “വെള്ളമില്ലാതെ ഉണങ്ങിവരണ്ട ദേശത്ത് എന്റെ ആത്മാവ് അങ്ങേക്കായി ദാഹിക്കുന്നു” എന്ന് പറയുന്നത്.

ഇത് ദാവീദിന് ദൈവത്തോടുണ്ടായിരുന്ന ആഴമായ ഭക്തിയെയും സമർപ്പണത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, ഈ മരുഭൂമിയിൽ ആയിരിക്കുമ്പോഴും, “അതികാലത്ത് ഞാൻ അങ്ങയെ അന്വേഷിക്കും” എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഇന്ന് നമ്മുടെ ജീവിതം എങ്ങനെയാണ്? സുഖസൗകര്യങ്ങളുള്ള കിടക്കകളിൽ കിടന്നുറങ്ങി, നമ്മിൽ ചിലർ ഏഴോ എട്ടോ മണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കുന്നു. പിന്നീട് ഒരു കടമ എന്ന നിലയിൽ ചെറിയൊരു പ്രാർത്ഥന ചൊല്ലുന്നു. അതുപോലും ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കാനല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ലൗകിക ആവശ്യങ്ങൾക്കും ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും മുൻഗണന നൽകിക്കൊണ്ടാണ് പലപ്പോഴും നാം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്.

മാത്രമല്ല, ഇന്നത്തെ ധ്യാനഭാഗത്ത് ദാവീദ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “എന്റെ കിടക്കയിൽ അങ്ങയെ ഓർക്കുകയും രാത്രിയാമങ്ങളിൽ അങ്ങയെ ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 63:6 – NIBV) അതെ പ്രിയമുള്ളവരേ, അർധരാത്രിയിലെ സമയങ്ങളിൽപ്പോലും ദൈവത്തെ ഓർക്കുകയും അവിടുത്തെ ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവമുള്ള വ്യക്തിയായിരുന്നു ദാവീദ്. ഇപ്രകാരം ദൈവത്തോടൊപ്പം ജീവിക്കുകയും അവിടുത്തോടുള്ള വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങളിൽനിന്ന് എഴുതുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ ആത്മീയ അഭിഷേകം ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഈ വാക്കുകൾ എഴുതപ്പെട്ടിട്ട് ഏകദേശം 4,500 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇന്ന് നാം അവ വായിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ആത്മാവിന് പുതുജീവനും ഉണർവും ലഭിക്കുന്നു.

അതെ പ്രിയമുള്ളവരേ, ഒരുപക്ഷേ ഇന്ന് നമ്മുടെ ജീവിതവും ദാവീദ് താമസിച്ചിരുന്ന യെഹൂദാമരുഭൂമിപോലെയുള്ള ഒരു മരുഭൂമിയായിരിക്കാം. വരൾച്ചയും അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ അഭാവവും നിറഞ്ഞതായിരിക്കാം നമ്മുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ. എന്നാൽ ദാവീദിനെപ്പോലെ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം നമുക്കുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ സങ്കീർത്തനത്തിൽ അദ്ദേഹം തുടർന്നുപറയുന്നതുപോലെ നമുക്കും ഇപ്രകാരം പറയാൻ കഴിയും: “എന്റെ ഉള്ളം അങ്ങയോടു പറ്റിയിരിക്കുന്നു; അങ്ങയുടെ വലങ്കൈ എന്നെ താങ്ങുന്നു.” (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 63:8 – NIBV)

ദൈവത്തിന്റെ വലങ്കൈ നമ്മെ താങ്ങുന്നു എന്ന ഉറപ്പ് നമുക്കുണ്ടെങ്കിൽ, ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വരണ്ടതും പ്രയാസകരവുമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽപ്പോലും പ്രത്യാശയോടെ ജീവിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും. അതിനായി ദാവീദിനുണ്ടായിരുന്നതുപോലെയുള്ള ആത്മീയ കാഴ്ചപ്പാട് നമുക്കും ഉണ്ടായിരിക്കണം. അതെ, നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കും സാഹചര്യങ്ങളിലേക്കും നോക്കുന്നതിനുപകരം, സാഹചര്യങ്ങളെ മാറ്റാൻ കഴിവുള്ള ദൈവത്തിലേക്കാണ് നാം നോക്കേണ്ടത്. ഏത് സാഹചര്യത്തിലും ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഗ്രഹം ഒരിക്കലും മങ്ങിപ്പോകാതെയും അവിടുത്തെ വിട്ടുപോകാതെയും സൂക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് നാം ചെയ്യേണ്ടത്.

എത്ര ഭയാനകമായ വരണ്ടതും ദാഹാർത്തവുമായ വെള്ളമില്ലാത്ത ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിലായിരുന്നാലും നമ്മുടെ ആത്മാവ് ദൈവത്തിനായി ദാഹിക്കുകയും അവിടുത്തെ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ വലങ്കൈയുടെ സംരക്ഷണവും അനുഗ്രഹവും നമുക്ക് നിശ്ചയമായും ഉണ്ടായിരിക്കും.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🍒 God Looks Beyond Appearances: The Truth of the Heart - Luke 16:14–15 / கடவுள் வெளித்தோற்றத்தை அல்ல, உள்ளத்தைப் பார்க்கிறார் - லூக்கா 16:14–15

                        - Sr. Amutha, ICM

God Looks Beyond Appearances: The Truth of the Heart - (Luke 16:14–15)

In today's Gospel, the Pharisees hear Jesus speaking about the danger of serving both God and money. Because they love money, they sneer at Him. Their reaction reveals something deeper: when our hearts are attached to something, we often resist whatever challenges that attachment. Instead of allowing God's Word to question their lives, they judge the One who speaks the truth.

Jesus responds with a powerful statement: “You justify yourselves in the sight of others, but God knows your hearts.” These words invite us into the deeper truth of our inner lives. We may appear humble generous, prayerful and concerned about others, but what is happening within us? Sometimes, we may do the right things, but for the wrong reasons. We can explain ourselves, defend our decisions and justify our behaviour before others, but God, looks at the truth of who we are.

Jesus goes further: “What is of human esteem is an abomination in the sight of God.” The values of the world and the values of God's Kingdom are not always the same. The world measures greatness through wealth, position, power, authority and influence. But God measures greatness through love, humility, faithfulness, compassion and generosity. The deeper danger is that we may become more concerned about protecting our image than transforming our hearts. We may want to be seen as good rather than genuinely become good.

Today's Gospel invites us to ask ourselves: Am I seeking God's approval or human appreciation? Is there a difference between what people see in me and what God sees within me? The real change  Jesus asks of us is not merely to change our outward behaviour, but to allow God to transform the hidden intentions of our hearts. When the heart is truthful before God, our words, actions and relationships will gradually become truthful too.

Lord, give us the courage to stand before You without masks or pretensions. Purify our intentions, free our hearts from selfish desires and the need for human recognition. May our lives be pleasing not merely in the eyes of people, but above all in Your eyes. Amen.

கடவுள் வெளித்தோற்றத்தை அல்ல, உள்ளத்தைப் பார்க்கிறார்  (லூக்கா 16:14–15)

இன்றைய நற்செய்தியில், கடவுளுக்கும் செல்வத்துக்கும் ஒரே நேரத்தில் பணிவிடை செய்ய முடியாது என்று இயேசு சொல்வதைக் கேட்ட பரிசேயர்கள் அவரைக் கேலி செய்கிறார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் பணத்தின் மீது அதிகப் பற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். உண்மையில், நம் மனம் எதன்மீது அதிகமாகப் பற்றுக் கொண்டிருக்கிறதோ, அதைச் சவால் செய்யும் இறைவார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்வது நமக்குக் கடினமாக இருக்கிறது. நம்மை மாற்றிக் கொள்ளாமல், உண்மையைப் பேசுபவரையே குறை சொல்லத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது இயேசு, “நீங்கள் மனிதர் முன்னிலையில் உங்களை நேர்மையானவர்களாகக் காட்டிக்கொள்கிறீர்கள். ஆனால் கடவுள் உங்கள் உள்ளங்களை அறிந்திருக்கிறார்” என்று கூறுகிறார். இந்த வார்த்தைகள் நம் உள்ளத்தை ஆழமாக ஆராய அழைக்கின்றன. நாம் மற்றவர்களுக்குத் தாழ்மையானவர் களாகவும், தாராள மனம் கொண்டவர் களாகவும், இறைபக்தி உள்ளவர் களாகவும் தெரியலாம். ஆனால் நம் உள்ளத்தில் உண்மையில் என்ன இருக்கிறது? சில நேரங்களில் நாம் நல்ல செயல்களைச் செய்தாலும், அவற்றுக்குப் பின்னால் தவறான நோக்கங்கள் இருக்கலாம். மனிதர்களுக்கு முன்பாக நம்மை நியாயப்படுத்தலாம்; ஆனால் கடவுளிடமிருந்து நம் உள்ளத்தின் உண்மையை மறைக்க முடியாது.

மேலும், “மனிதர் நடுவில் உயர்வாகக் கருதப்படுவது கடவுள் பார்வையில் அருவருப்பானது” என்று இயேசு கூறுகிறார். உலகம் செல்வம், பதவி, அதிகாரம், செல்வாக்கு ஆகியவற்றை வைத்து ஒருவரின் உயர்வை மதிப்பிடுகிறது. ஆனால் கடவுளோ அன்பு, தாழ்மை, உண்மைத்தன்மை, இரக்கம், தாராள மனம் ஆகியவற்றையே உயர்வாகக் கருதுகிறார். மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைக் காப்பாற்றுவதிலேயே நாம் கவனம் செலுத்தினால், நம் உள்ளம் மாறுவதற்கு இடமிருக்காது. நல்லவர்களாகத் தெரிவதைவிட, உண்மையிலேயே நல்லவர்களாக மாறுவதுதான் முக்கியம்.

இன்றைய நற்செய்தி நம்மைச் சிந்திக்க அழைக்கிறது: நான் கடவுளின் பாராட்டைத் தேடுகிறேனா, மனிதர்களின் பாராட்டைத் தேடுகிறேனா? மற்றவர்கள் என்னைப் பார்ப்பதற்கும் கடவுள் என் உள்ளத்தில் காண்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறதா? வெளிப்புற நடத்தையை மட்டும் மாற்றாமல், நம் உள்ளத்தின் மறைவான எண்ணங்களையும் நோக்கங்களையும் கடவுள் மாற்றுவதற்கு இடம் கொடுப்பதே இயேசு நம்மிடம் எதிர்பார்க்கும் உண்மையான மனமாற்றம். உள்ளம் கடவுளுக்கு முன்பாக உண்மையாக இருக்கும்போது, நம் வார்த்தைகளும் செயல்களும் உறவுகளும் உண்மையானவையாக மாறும்.

இறைவா, வெளிவேடங்களின்றி உண்மையான உள்ளத்தோடு உம்முன் நிற்கும் துணிவை எங்களுக்குத் தாரும். எங்கள் எண்ணங்களையும் நோக்கங்களையும் தூய்மைப்படுத்தி, சுயநலத்திலிருந்தும் மனிதப் பாராட்டைத் தேடும் மனநிலையிலிருந்தும் எங்களை விடுவித்தருளும். மனிதர்களின் பார்வைக்கு மட்டுமல்ல, உமது பார்வைக்கு ஏற்ற, பிரியமான வாழ்க்கை வாழ எங்களுக்கு அருள்புரியும். ஆமென்.

Sr. அமுதா ICM

🦋 Meditation verse - 1 കൊരിന്ത്യർ 10:32–33

 🌅 ആദവൻ ധ്യാനം 🌅

നമ്പർ :- 2099 – തീയതി :- 07.11.2026

“യഹൂദന്മാർക്കും യവനന്മാർക്കും ദൈവസഭയ്ക്കും ഇടർച്ചയല്ലാത്തവരാകുവിൻ. ഞാനും എന്റെ ഗുണമല്ല, പലർ രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന് അവരുടെ ഗുണംതന്നെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാവരെയും എല്ലാംകൊണ്ടും പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നുവല്ലോ.” (1 കൊരിന്ത്യർ 10:32–33)

നമ്മുടെ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും എഴുത്തുകളിലൂടെയും മാത്രമേ മറ്റുള്ളവർക്ക് ക്രിസ്തുവിനെ അറിയിച്ചുകൊടുക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് നാം ഒരിക്കലും ചിന്തിക്കരുത്. മറിച്ച്, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള നമ്മുടെ പെരുമാറ്റമാണ് അവരെ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് നയിക്കുന്നതെന്ന് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് പറയുന്നു.

ഇന്ന് ആത്മീയരെന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെടുന്ന പലരുടെയും പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഇതിന് തികച്ചും വിരുദ്ധമാണ്. വർഷങ്ങളായി അയൽവാസികളോട് സ്നേഹത്തോടെയും സൗഹൃദത്തോടെയും ഇടപഴകിയിരുന്ന ചിലർ ആത്മീയ സഭകളിൽ പോകാൻ തുടങ്ങിയതോടെ, ഇത്രയും നാൾ സൗഹൃദത്തോടെ പെരുമാറിയിരുന്ന അതേ അയൽവാസികളോട് സംസാരിക്കുന്നതും ഇടപഴകുന്നതും നിർത്തിക്കളയുന്നു.

ഒരിക്കൽ ഒരു പ്രത്യേക ആത്മീയ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് അവരുടെ അയൽവാസിയായ ഒരാൾ എന്നോട് ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു: “മുമ്പ് അവർ ഞങ്ങളോട് വളരെ നല്ല രീതിയിൽ ഇടപഴകുകയും സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ സംസാരിക്കാറുപോലുമില്ല.”

ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആ ആത്മീയ വിശ്വാസിയോട് ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “അവർ ദൈവത്തെ അറിയാത്തവരാണ്. വിഗ്രഹങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നവരാണ്. അവരുമായി ഇടപഴകിയാൽ അശുദ്ധാത്മാക്കൾ നമ്മെ പിടികൂടും.”

ആത്മീയ സഭകൾ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസികളെ എങ്ങനെയാണ് പരിശീലിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കൂ! പൊതുവെ ആത്മീയ സഭകളെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവരാണെങ്കിലും, മിക്ക സഭകളും അവയിലെ വിശ്വാസികളും വെള്ളവസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിനെയാണ് ആത്മീയതയുടെ അടയാളമായി കരുതുന്നത്.

എന്നാൽ അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് ഇതിന് തികച്ചും വിപരീതമായാണ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അനേകരുടെ നന്മ അന്വേഷിക്കുകയും അവർ രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന് എല്ലാവരോടും എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും പ്രസാദകരമായി പെരുമാറുകയും ചെയ്യണമെന്നും ആരെയും ഇടറിപ്പിക്കുന്നവരാകരുതെന്നും അദ്ദേഹം ഉപദേശിക്കുന്നു.

അതായത്, നാം മറ്റുള്ളവരോട് സ്നേഹത്തോടെയും കരുണയോടെയും പെരുമാറുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ ജീവിതരീതി കണ്ട് അവർക്ക് രക്ഷയിലേക്ക് വരാൻ കഴിയുന്നത്. അപ്പോൾ മാത്രമേ ക്രിസ്തുവിനെ അറിയാത്ത ജനങ്ങൾക്കും ദൈവസഭയ്ക്കും നാം ഇടർച്ചയായിത്തീരാതിരിക്കുകയുള്ളൂ.

“ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ നിങ്ങളും തമ്മിൽ തമ്മിൽ സ്നേഹിക്കേണം എന്നാകുന്നു എന്റെ കല്പന.” (യോഹന്നാൻ 15:12) എന്ന് നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു അരുളിച്ചെയ്തു.

അതെ, പ്രിയമുള്ളവരേ, ക്രിസ്തു നമ്മെ പഠിപ്പിച്ച ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കൽപ്പനയാണ് സ്നേഹം. ഈ കൽപ്പനയെ അവഗണിച്ച് ആരാധനകളിൽ മാത്രം പങ്കെടുക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളായി നാം ജീവിക്കുകയാണെങ്കിൽ നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതം അർത്ഥശൂന്യമായിത്തീരും. ആത്മാവിൽ നിറഞ്ഞ് അന്യഭാഷകളിൽ സംസാരിക്കുക മാത്രമല്ല ക്രിസ്തീയജീവിതം.

അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നതുപോലെ, സഹമനുഷ്യരോട് സ്നേഹമില്ലാതെ നാം ജീവിക്കുകയാണെങ്കിൽ മുഴങ്ങുന്ന ചെമ്പും ചിലമ്പുന്ന കൈത്താളവും പോലെയായിരിക്കും നാം (1 കൊരിന്ത്യർ 13:1). ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭയ്ക്കോ മറ്റുള്ളവർക്കോ നമ്മെക്കൊണ്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവുമുണ്ടാകുകയില്ല.

✒ സഹോദരൻ എം. ജിയോ പ്രകാശ് ✒️

🦋 Meditation verse - 1 கொரிந்தியர் 10 : 32, 33 / 1 Corinthians 10:32–33

🌅ஆதவன் தியானம்🌅

எண் :- 2099 - நாள் :- 07.11.2026

"நான் என் சுயபிரயோஜனத்தைத் தேடாமல், அநேகருடைய பிரயோஜனத்தைத் தேடி, அவர்கள் இரட்சிக்கப்படும்படிக்கு, எவ்விதத்திலும் எல்லாருக்கும் பிரியமாய் நடக்கிறதுபோல; நீங்களும் யூதருக்கும், கிரேக்கருக்கும், தேவனுடைய சபைக்கும் இடறலற்றவர்களாயிருங்கள்." ( 1 கொரிந்தியர் 10 : 32, 33 )

நாம் கிறிஸ்துவை மற்றவர்களுக்கு நமது பிரசங்கங்கள், எழுத்துக்கள் மூலம் மட்டும்தான் அறிவிக்கமுடியும் என்று நாம் எண்ணிவிடக்கூடாது. மாறாக, மற்றவர்களிடம் நாம் நடந்துகொள்ளும் விதம் அவர்களை கிறிஸ்துவுக்கு நேராக நடத்தும் என்கின்றார் அப்போஸ்தலராகிய பவுல். 

இன்று ஆவிக்குரியவர்கள் என்று தங்களைக் கூறிக்கொள்ளும் பலரின் செயல்பாடுகள் இதற்கு மாறாகவே இருக்கின்றன. பல ஆண்டுகள் பக்கத்து வீட்டு மனிதர்களிடம் அன்பாக நட்பாக பழகிய சிலர், ஆவிக்குரிய சபைகளுக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தவுடன் இதுவரை நட்புடன் பழகிய அதே பக்கத்துவீட்டு நண்பர்களிடம் பேசுவதையும் பழகுவதையும் நிறுத்திவிடுகின்றனர். "முன்பு  எங்களிடம் நன்றாக பழகி சகோதரர்கள்போல வாழ்ந்தார்கள், இப்போது அப்படி பேசுவது கிடையாது" என்று ஒருமுறை ஒரு ஆவிக்குரிய குடும்பதைக் குறித்து அவர்களது பக்கத்து வீட்டு மனிதர் ஒருவர் என்னிடம் வருத்தத்துடன் கூறினார். 

இது குறித்து அந்த ஆவிக்குரிய விசுவாசியிடம் நான் கேட்டபோது, "அவர்கள் தேவனை அறியாதவர்கள். விக்கிரகங்களை வழிபடுபவர்கள். அவர்களோடு பழகினால் அசுத்தஆவிகள் நம்மைப் பிடித்துக்கொள்ளும்" என்றார்.  ஆவிக்குரிய சபைகள் தங்கள் விசுவாசிகளை எப்படிப் பழக்கப்படுத்தியிருக்கின்றன பாருங்கள்!! பொதுவாக ஆவிக்குரிய சபைகள் என்று கூறிக்கொண்டாலும் பெரும்பாலான சபைகளும் அவற்றின் விசுவாசிகளும்  வெள்ளை ஆடைகள் அணிவதையே ஆவிக்குரிய அடையாளமாகக் கருத்திக்கொள்கின்றனர்.   

ஆனால் அப்போஸ்தலரான பவுல் இதற்கு மாறாக, அநேகருடைய பிரயோஜனத்தைத் தேடி, அவர்கள் இரட்சிக்கப்படும்படிக்கு, எவ்விதத்திலும் எல்லாருக்கும் பிரியமாய் நடக்கிறதுபோல; நீங்களும்  தேவனுடைய சபைக்கும்  இடறலற்றவர்களாயிருங்கள் என்கின்றார். அதாவது நாம் அவர்களுக்கு பிரியமாக நடக்கும்போதுதான் நமது நடத்தையைப்பார்த்து அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட முடியும்; அப்போதுதான் நாம் கிறிஸ்துவை அறியாத மக்களுக்கும் கிறிஸ்துவின் சபைக்கும் இடலற்றவர்களாக இருக்க முடியும். 

"நான் உங்களில் அன்பாயிருக்கிறதுபோல நீங்களும் ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருக்க வேண்டுமென்பதே என்னுடைய கற்பனையாயிருக்கிறது." ( யோவான் 15 : 12 ) என்றார் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து. ஆம் அன்பானவர்களே, அன்புதான் கிறிஸ்து நமக்குக் கற்பித்த முக்கிய கட்டளை. அதனைப் புறக்கணித்து வெறும் ஆராதனைக் கிறிஸ்தவர்களாக மட்டுமே நாம் வாழ்வோமென்றால் நமது ஆவிக்குரிய வாழ்வு அர்த்தமற்றது. ஆவியில் நிரம்பி அந்நியபாஷை பேசுவது மட்டுமே கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையல்ல. 

அப்போஸ்தலரான பவுல் எச்சரிப்பதுபோல சக மனிதர்களிடம் அன்பற்று வாழ்வோமானால் நாம் சத்தமிடுகிற வெண்கலம்போலவும், ஓசையிடுகிற கைத்தாளம்போலவும் தான் இருப்போம் ( 1 கொரிந்தியர் 13 : 1 ) நம்மால் கிறிஸ்துவின் சபைக்கோ மற்றவர்களுக்கோ எந்த பலனும் இருக்காது. 

✒ சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ் ✒️

🌅 AATHAVAN MEDITATION 🌅

No. 2099 – Date: 07.11.2026

“Give no offense either to Jews or to Greeks or to the church of God; just as I also, please all people in all things, not seeking my own benefit but the benefit of the many, so that they may be saved.” (1 Corinthians 10:32–33, NASB)

We should never think that we can proclaim Christ to others only through our sermons and writings. On the contrary, the way we conduct ourselves towards others can lead them to Christ, says the Apostle Paul.

Today, the behaviour of many people who claim to be spiritual is quite the opposite. Some people who have maintained loving and friendly relationships with their neighbours for many years stop talking to them and interacting with them as soon as they begin attending spiritual churches. Once, a neighbour of a particular Christian family shared his disappointment with me, saying, “Earlier, they were so friendly with us and lived like brothers. But now they hardly speak to us.”

When I questioned that spiritual believer about this, he replied, “They do not know God. They worship idols. If we associate with them, unclean spirits will take hold of us.” Just look at how some spiritual churches have trained their believers to think and behave! Although many churches call themselves spiritual churches, most of them and their believers consider wearing white clothes to be a mark of spirituality.

However, the Apostle Paul teaches us quite the opposite. He urges us not to cause anyone to stumble, but to seek the benefit of many, so that they may be saved, conducting ourselves in a manner that is pleasing to all. In other words, when we treat others with love and kindness, they can be drawn towards salvation through observing our conduct. Only then can we avoid becoming a stumbling block to those who do not know Christ and to the Church of God.

“This is My commandment, that you love one another, just as I have loved you.” (John 15:12, NASB) said our Lord Jesus Christ.

Yes, dear ones, love is the most important commandment that Christ has taught us. If we ignore this commandment and live merely as Christians who attend worship services, our spiritual life becomes meaningless. Being filled with the Spirit and speaking in tongues alone do not constitute Christian life.

As the Apostle Paul warns us, if we live without love towards our fellow human beings, we are nothing more than a noisy gong or a clanging cymbal (1 Corinthians 13:1, NASB). We will be of no benefit either to the Church of Christ or to other people.

✦ 𝓖𝓮𝓸 𝓟𝓻𝓪𝓴𝓪𝓼𝓱 ✦

🍒 Our Citizenship is in Heaven - Philippians 3:17–21 / நமது குடியுரிமை விண்ணகத்தில் உள்ளது - பிலிப்பியர் 3:17–21

 - Sr. Amutha,  ICM

“Our citizenship is in heaven, and from it we also await a Saviour, the Lord Jesus Christ.”

In today's first reading St. Paul presents two different ways of living. With tears in his eyes, he warns us about those whose lives make them enemies of the cross of Christ. At the same time, he reminds us of beautiful dignity and hope of those whose citizenship is in heaven. 

Those who become enemies of the cross,  Paul is grieving over the direction their lives have taken. What makes them enemies of the cross? Their god is their stomach; their bodily desires have become their masters. Their glory is in their shame; they take pride in things that should lead them to repentance. Their minds are occupied with earthly things. They live for power,possessions, pleasure recognition and temporary satisfaction, forgetting the eternal purpose of life. The tragedy is that they seek happiness in things that cannot save them. When earthly desires take the place of God, life gradually moves away from the cross and towards destruction.

Those whose  citizenship is in heaven In contrast, Paul reminds us of our true identity: we are citizens of heaven. Although we live on earth, we are called to live by heavenly values. A citizen of heaven does not allow desires, possessions or worldly attractions to rule the heart. Instead, life is shaped by the cross of Christ — through love, humility, sacrifice, forgiveness and service. Our heavenly citizenship must be visible in our earthly lives. Being a citizen of heaven means our choices, relationships, words and actions should reflect the life of Christ.  

The greatest blessing of our heavenly citizenship Paul gives us a beautiful promise: Christ will transform our weak and mortal bodies to become like His glorious body. Our suffering, weakness, ageing and even death will not have the final word. The risen Christ, who has power over all things, will bring us into His glory.

Today's Word invites us to examine our hearts: What truly rules my lheart? Is my life centered on satisfying my desires, or on following Christ? Do my daily choices reveal that I belong to this world alone or that my citizenship is in heaven.? — Let us never exchange our eternal inheritance for temporary pleasures. We may live on earth, but we belong to heaven. Let our lives shaped by the cross, and our hearts filled with the hope of seeing Christ face to face.

Lord Jesus help us to live true citizens of heaven. Free our hearts from earthly desires that draw us away from you. Shape our lives according to Your Cross. Amen

நமது குடியுரிமை விண்ணகத்தில் உள்ளது (பிலிப்பியர் 3:17–21)

“நமது குடியுரிமையோ விண்ணகத்தில் உள்ளது. அங்கிருந்துதான் மீட்பராம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் வருகையை ஆவலோடு எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.”

இன்றைய முதல் வாசகத்தில், புனித பவுல் வாழ்வதற்கு இரண்டு விதமான வழிகளை நமக்கு எடுத்துரைக்கிறார். சிலருடைய வாழ்க்கை கிறிஸ்துவின் சிலுவைக்கு எதிராக அமைந்திருப்பதைக் கண்டு கண்ணீரோடு எச்சரிக்கிறார். அதே நேரத்தில், விண்ணகக் குடிமக்களாகிய நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் உயர்ந்த அழைப்பையும் நம்பிக்கையையும் நினைவூட்டுகிறார்.

கிறிஸ்துவின் சிலுவைக்கு எதிரிகளாக வாழ்பவர்கள்

இவர்களுடைய வாழ்க்கைப் போக்கைக் கண்டு பவுல் மனம் வருந்துகிறார். எது இவர்களைச் சிலுவைக்கு எதிரிகளாக மாற்றுகிறது?

வயிற்றுத் தேவைகளும் உடல் ஆசைகளும் இவர்களை ஆட்சி செய்கின்றன. வெட்கப்பட வேண்டிய செயல்களில்கூட பெருமை கொள்கிறார்கள். இவர்களுடைய சிந்தனைகள் உலகக் காரியங்களிலேயே மூழ்கிக் கிடக்கின்றன. அதிகாரம், சொத்து, இன்பம், பிறருடைய பாராட்டு ஆகியவற்றையே வாழ்க்கையின் இலக்காகக் கருதுகிறார்கள். இவற்றால் நிலையான மகிழ்ச்சியையோ மீட்பையோ பெற முடியாது என்பதை மறந்து விடுகிறார்கள்.கடவுளுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய இடத்தை உலக ஆசைகள் பிடித்துக்கொள்ளும்போது, நமது வாழ்க்கை சிலுவையின் பாதையிலிருந்து விலகி அழிவை நோக்கிச் செல்கிறது.

விண்ணகக் குடிமக்களாக வாழ்பவர்கள்

இதற்கு மாறாக, பவுல் நமது உண்மையான அடையாளத்தை நினைவூட்டுகிறார்: *நாம் விண்ணகத்தின் குடிமக்கள்!

நாம் இந்த மண்ணுலகில் வாழ்ந்தாலும், விண்ணகத்திற்குரிய மதிப்பீடுகளின்படி வாழ அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். நமது ஆசைகளுக்கும், உடைமைகளுக்கும், உலகத்தின் கவர்ச்சிகளுக்கும் அடிமையாகிவிடாமல், கிறிஸ்துவின் சிலுவையை மையமாகக் கொண்டு அன்பு, தாழ்மை, தியாகம், மன்னிப்பு, சேவை ஆகிய பண்புகளோடு வாழ வேண்டும்.நமது எண்ணங்கள், பேச்சு, உறவுகள், செயல்கள் அனைத்திலும் கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை பிரதிபலிக்க வேண்டும். இதுவே விண்ணகக் குடிமக்களாக வாழ்வதன் உண்மையான அர்த்தம்.

விண்ணகக் குடியுரிமையின் மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதம்

பவுல் நமக்கு ஓர் அழகான வாக்குறுதியைக் கொடுக்கிறார். கிறிஸ்து நமது வலுவற்ற, அழியக்கூடிய உடலைத் தம்முடைய மாட்சிமை நிறைந்த உடலைப் போல் மாற்றுவார். நமது துன்பங்கள், பலவீனங்கள், முதுமை, இறுதியில் மரணம் என எதுவுமே நமது வாழ்வின் இறுதி முடிவாக இருக்காது. உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசு நம்மையும் தமது மாட்சியில் பங்குபெறச் செய்வார்.

இன்றைய இறைவார்த்தை நமது உள்ளத்தைச் சோதித்துப் பார்க்க அழைக்கிறது: என் உள்ளத்தை உண்மையில் ஆட்சி செய்வது எது? என் ஆசைகளை நிறைவேற்று வதிலேயே என் வாழ்க்கை மையம் கொண்டிருக்கிறதா? அல்லது கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவதில் மையம் கொண்டிருக்கிறதா? என் அன்றாட வாழ்க்கை நான் விண்ணகத்தைச் சார்ந்தவன் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறதா?

நிலையற்ற உலக இன்பங்களுக்காக நிலையான விண்ணகப் பேற்றை ஒருபோதும் இழந்துவிட வேண்டாம். நாம் வாழ்வது இந்த மண்ணுலகில்; ஆனால் நமது உண்மையான தாயகம் விண்ணகம். நமது வாழ்க்கை சிலுவையின் வழியில் அமையட்டும்; கிறிஸ்துவை முகமுகமாகக் காணப்போகிறோம் என்ற நம்பிக்கையால் நமது உள்ளம் நிறைந்திருக்கட்டும்

ஆண்டவராகிய இயேசுவே, விண்ணகத்தின் உண்மையான குடிமக்களாக வாழ எங்களுக்கு அருள் தாரும். உம்மிடமிருந்து எங்களைப் பிரிக்கும் உலக ஆசைகளிலிருந்து எங்களை விடுவித்து, உமது சிலுவையின் வழியில் எங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்தருளும். ஆமென்.

Sr. அமுதா, ICM