🦋 Meditation verse - யாத்திராகமம் 14 : 14 / Exodus 14:14

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1703                                          ஆதவன் 06.10.2025 திங்கள்   

"கர்த்தர் உங்களுக்காக யுத்தம்பண்ணுவார்; நீங்கள் சும்மாயிருப்பீர்கள்." ( யாத்திராகமம் 14 : 14 )

நாம் சிறு கைக்குழந்தையாக  இருந்தபோது  நம்மால் எதுவும் செய்யமுடியாத நிலையில் இருந்தோம். அப்போது நமது அனைத்துத் தேவைகளையும் நமது தாய்தான் செய்தார்கள். மட்டுமல்ல, நமது தகப்பனும், நெருங்கிய உறவினர்களும்  நமக்கான அனைத்துப் பணிவிடைகளையும் செய்தனர்; நாம் சும்மா இருந்தோம்.  இதுபோலவே நாம் தேவனுக்கு ஏற்ற வாழ்க்கை வாழும்போது நமக்கான அனைத்தையும் தேவனே செய்து முடிப்பார்.

இப்படிச் சொல்வதால், நாம் ஒன்றும் செய்யாமல் சும்மா இருக்கவேண்டுமென்று பொருளல்ல. நாம் நமது கடமைகளைச் செய்யவேண்டும். அப்படிச் செய்யும்போது, நம்மால் முடியாத காரியங்களை கர்த்தர் நமக்காகச் செய்வார். ஒருவேளை நம்மால் எதிர்த்துப் போராட முடியாத நோயாக இருக்கலாம், பொருளாதார நெருக்கடியாக இருக்கலாம், நம்மை எதிர்த்துச் செயல்படும் எதிரிகளின் செயல்பாடாக இருக்கலாம் இவை அனைத்திலும் கர்த்தர் நமக்காக யுத்தம்பண்ணுவார்; நாம் சும்மாயிருப்போம்.

வேதத்தில் நாம் "கர்த்தர் எரிச்சலுள்ளவரும் நீதியைச் சரிக்கட்டுகிறவருமான தேவன்; கர்த்தர் நீதியைச் சரிக்கட்டுகிறவர், உக்கிரகோபமுள்ளவர்; கர்த்தர் தம்முடைய சத்துருக்களுக்குப் பிரதிபலன் அளிக்கிறவர் அவர் தம்முடைய பகைஞருக்காகக் கோபத்தை வைத்துவைக்கிறவர்." ( நாகூம் 1 : 2 ) என்று வாசிக்கின்றோம். அவர் தம்முடைய சத்துருக்களுக்குப் பிரதிபலன் அளிக்கிறவர். இங்கு "தம்முடைய சத்துருக்களுக்கு" என்று கூறப்பட்டுள்ளது கவனிக்கத்தக்கது. அதாவது கர்த்தரது பிள்ளைகளுக்கு எதிராகச் செயல்படுபவர்கள் அவரது சத்துருக்கள். அவர்கள்மேல் அவர் கோபம் கொள்கின்றார். 

பழைய ஏற்பாட்டில் மட்டுமல்ல, புதிய ஏற்பாட்டில்கூட  நாம் "உங்களை உபத்திரவப்படுத்துகிறவர்களுக்கு உபத்திரவத்தையும், உபத்திரவப்படுகிற உங்களுக்கு எங்களோடேகூட இளைப்பாறுதலையும் பிரதிபலனாகக்கொடுப்பது தேவனுக்கு நீதியாயிருக்கிறதே." ( 2 தெசலோனிக்கேயர் 1 : 6 ) என்று வாசிக்கின்றோம். தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்கு உபத்திரவம் கொடுப்பவர்களை அவர் உபாத்திரவப்படுத்துகின்றார்; உபத்திரவப்படுகின்ற தனது பிள்ளைகளுக்கு   இளைப்பாறுதலை  அளிக்கின்றார்.

கர்த்தர் நமக்காக யுத்தம் செய்வதால் நாம் நமக்கு எதிராகச் செயல்படுபவர்களை எதிர்த்துப் போராடவேண்டியதில்லை; அவர்களைப் பழிவாங்கும் செயல்களிலும் நாம் ஈடுபடக்கூடாது என்று வேதம் நம்மை எச்சரிக்கின்றது. ஆம், "பழிவாங்குதல் எனக்குரியது, நானே பதிற்செய்வேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார் என்றும், கர்த்தர் தம்முடைய ஜனங்களை நியாயந்தீர்ப்பார் என்றும் சொன்னவர் இன்னாரென்று அறிவோம்." ( எபிரெயர் 10 : 30 )

கர்த்தர் நமக்காக யுத்தம் செய்யவேண்டுமானால் நாம் இந்தத் தியானத்தின் ஆரம்பத்தில் பார்த்ததுபோல நமது குணங்கள் குழந்தைத்தனமாக மாறவேண்டும்; தேவ வார்தைகளுக்கு நாம்  கீழ்ப்படியவேண்டும். ஆம், "அன்றியும், உன் சத்துரு பசியாயிருந்தால், அவனுக்கு போஜனங்கொடு; அவன் தாகமாயிருந்தால், அவனுக்குப் பானங்கொடு; நீ இப்படிச் செய்வதினால் அக்கினித்தழலை அவன் தலையின்மேல் குவிப்பாய். நீ தீமையினாலே வெல்லப்படாமல், தீமையை நன்மையினாலே வெல்லு." ( ரோமர் 12 : 20 - 21 )

இப்படித் தேவனுக்கேற்ற வாழ்க்கை வாழ்வோமானால்,  "கர்த்தர் உங்களுக்காக யுத்தம்பண்ணுவார்; நீங்கள் சும்மாயிருப்பீர்கள்." என்கிறார் தேவனாகிய கர்த்தர். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்              

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1703
AATHAVAN – Monday, 06.10.2025

“The Lord will fight for you, while you keep silent.” (Exodus 14:14 NASB)

When we were little infants, we could do nothing by ourselves. At that stage, it was our mothers who provided for all our needs. Not only that, but our fathers and close relatives also took care of everything concerning us, while we simply rested. In the same way, when we live a life pleasing to God, He will accomplish all that concerns us.

This does not mean that we should sit idle and do nothing. We must fulfil our responsibilities. But when we do so, the Lord will take care of the matters that are beyond our ability. It may be a sickness that we cannot overcome, a financial crisis, or enemies who rise against us. In all these things, the Lord Himself will fight for us while we remain still.

The Bible says: “A jealous and avenging God is the Lord; The Lord is avenging and wrathful. The Lord takes vengeance on His adversaries, And He reserves wrath for His enemies.” (Nahum 1:2). Notice that it says, “His enemies.” Those who act against the children of God become His enemies, and He will show His anger toward them.

Not only in the Old Testament, but also in the New Testament, we read: “For after all it is only right for God to repay with affliction those who afflict you, and to give relief to you who are afflicted, along with us, when the Lord Jesus will be revealed from heaven with His mighty angels.” (2 Thessalonians 1:6–7). God brings affliction upon those who trouble His children, and He grants rest to those who suffer for His sake.

Since the Lord fights for us, we need not rise against those who oppose us, nor should we take revenge. The Bible warns us clearly: “For we know Him who said, ‘Vengeance is Mine, I will repay.’ And again, ‘The Lord will judge His people.’” (Hebrews 10:30).

But for the Lord to fight on our behalf, our character must be childlike, as we saw in the beginning of this meditation, and we must submit to His Word. As it is written: “But if your enemy is hungry, feed him; if he is thirsty, give him a drink; for in so doing, you will heap burning coals on his head. Do not be overcome by evil, but overcome evil with good.” (Romans 12:20–21).

If we live such a life that is pleasing to God, then surely, as He has promised: “The Lord will fight for you, while you keep silent.” (Exodus 14:14).

God’s Message: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - எண்ணாகமம் 9 : 23 / Numbers 9:23

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1702                                           ஆதவன் 05.10.2025 ஞாயிறு  

"கர்த்தருடைய கட்டளையின்படியே பாளயமிறங்குவார்கள்; கர்த்தருடைய கட்டளையின்படியே பிரயாணம்பண்ணுவார்கள்; கர்த்தர் மோசேயைக்கொண்டு கட்டளையிடுகிறபடியே கர்த்தருடைய காவலைக் காத்துக்கொள்வார்கள்." ( எண்ணாகமம் 9 : 23 )

தங்களது ஆவிக்குரிய வாழ்வினைத்  தேவனுக்கேற்றவிதத்தில், அவரது வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து  ஆரம்பம் செய்யும் பலர் பிற்பாடு பிரச்சனைகள்,  உலக ஆசை,  இச்சை இவைகளுக்கு அடிமைகளாகி தேவனைவிட்டுப் பின்வாங்கிவிடுகின்றனர். இஸ்ரவேல் மக்களது வாழ்க்கையும்  இப்படித்தான் இருந்தது. தேவனது  கட்டளைகளின்படியே கீழ்ப்படிந்து வாழ்ந்தவர்கள் பிற்பாடு முமுறுக்கத் துவங்கி தேவனுக்குக் கோபமூட்டுபவர்களாக மாறிவிட்டனர். 

இன்றைய தியான வசனத்தில் நாம் இஸ்ரவேல் மக்களுடைய ஆரம்பகாலக்  கீழ்ப்படிதலைக் குறித்து வாசிக்கின்றோம். மோசே தேவனிடம் பேசி தேவன் கூறுவதை மக்களுக்கு அறிவித்து வந்தார். அவர்களும் அவர் சொல்வதற்குக் கீழ்ப்படிந்தார்கள். இப்படிக் கர்த்தருடைய கட்டளையின்படியே பாளயமிறங்குவார்கள்; கர்த்தருடைய கட்டளையின்படியே பிரயாணம்பண்ணுவார்கள். ஆனால் இவை அனைத்தும் அவர்கள் மனப்பூர்வமாகச் செய்த செயலல்ல. காரணம் அவர்கள் மனம்  தேவனையல்ல; மாறாக, கானான் தேசத்துச் செழிப்பையே நோக்கியதாக இருந்ததால் இப்படித் தேவனுக்கு ஆரபத்தில் கீழ்ப்படிந்தார்கள்; அந்த ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும் எனும் ஒரே நோக்கத்துக்காக இப்படிக் கீழ்ப்படிந்தார்கள்.  

எனவே, வழியில் தண்ணீர் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டபோது அவர்களிடம் அந்தக் கீழ்ப்படிதல் இல்லாமல் போயிற்று. "அப்பொழுது ஜனங்கள் மோசேக்கு விரோதமாய் முறுமுறுத்து: என்னத்தைக் குடிப்போம் என்றார்கள்." ( யாத்திராகமம் 15 : 24 )

இதுபோலவே, இறைச்சி உணவின்மேல் ஆசைகொண்டு  "அந்த வனாந்தரத்திலே இஸ்ரவேல் புத்திரராகிய சபையார் எல்லாரும் மோசேக்கும் ஆரோனுக்கும் விரோதமாக முறுமுறுத்து: நாங்கள் இறைச்சிப் பாத்திரங்களண்டையிலே உட்கார்ந்து அப்பத்தைத் திருப்தியாகச் சாப்பிட்ட எகிப்து தேசத்திலே, கர்த்தரின் கையால் செத்துப்போனோமானால் தாவிளை; இந்தக் கூட்டம் முழுவதையும் பட்டினியினால் கொல்லும்படி நீங்கள் எங்களைப் புறப்படப்பண்ணி, இந்த வனாந்தரத்திலே அழைத்துவந்தீர்களே என்று அவர்களிடத்தில் சொன்னார்கள்." ( யாத்திராகமம் 16 : 3 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் உலகத் தேவைகளுக்காக தேவனை நாடி வாழ்வோமானால் இஸ்ரவேலரைப்போலவே இருப்போம். பலர் ஆரம்ப காலங்களில் ஆவிக்குரிய ஆராதனைகளில் கலந்துகொண்டு கைதட்டி ஆர்ப்பரித்து தேவனை மகிமைப்படுத்தி அவரது வார்த்தைகளைத் தியானித்து வாழ்ந்துவிட்டு, பிரச்சனைகளையோ துன்பங்களையோ காணும்போது இஸ்ரவேல் மக்களைப்போல முமுறுத்து தேவனுக்குக் கோபமூட்டுபவர்களாக மாறிவிடுகின்றனர். நாம் இப்படி இருக்கக் கூடாது என்று தேவன் அறிவுறுத்துகின்றார். 

தனது வார்த்தைகளைத் தள்ளி வாழ்பவர்களை தேவன் உடனேயே வெறுத்துத் தள்ளிவிடுபவரல்ல. ஆவியானவர்மூலம் பல்வேறு விதங்களில் அவர்களைத் தனக்கு நேராகத் திருப்ப தேவன் முயலுகின்றார். அவரது குரலுக்குச் செவிகொடுப்பது அவசியம். "ஆகையால், பரிசுத்த ஆவியானவர் சொல்லுகிறபடியே: இன்று அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்பீர்களாகில், வனாந்தரத்திலே கோபமூட்டினபோதும், சோதனைநாளிலும் நடந்ததுபோல, உங்கள் இருதயங்களைக் கடினப்படுத்தாதிருங்கள்". ( எபிரெயர் 3 : 7-8 ) என்கிறார் தேவனாகிய கர்த்தர். 

ஏதாவது விதத்தில் தேவனை வாழ்வில் அறிந்தவர்களாக நீங்கள் இருப்பீர்களென்றால் ஆரம்ப காலத்தில் அவர் குரலுக்குச் செவிகொடுத்ததுபோல எப்போதும் செவிகொடுப்பவர்களாக வாழ முயற்சியெடுங்கள். "நாம் ஆரம்பத்திலே கொண்ட நம்பிக்கையை முடிவுபரியந்தம் உறுதியாய்ப் பற்றிக்கொண்டிருப்போமாகில், கிறிஸ்துவினிடத்தில் பங்குள்ளவர்களாயிருப்போம்." ( எபிரெயர் 3 : 14 ) இல்லையானால் தேவனால் தள்ளப்பட்டு பரிதபிக்கக்கூடிய நிலைக்குச் சென்றுவிடுவோம்.  

எனவே அன்பானவர்களே, இஸ்ரவேலரின் ஆரம்ப காலப்  பயணத்தைப்போல எப்போதும் கர்த்தருடைய கட்டளையின்படியே பாளயமிறங்குங்கள்; கர்த்தருடைய கட்டளையின்படியே பிரயாணம்பண்ணுங்கள். அப்போது கர்த்தரது ஆசீர்வாதம் என்றும் நம்மோடு இருக்கும். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                                 

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1702
AATHAVAN – Sunday, 05.10.2025

“At the command of the Lord they camped, and at the command of the Lord they set out; they did their duty to the Lord, in accordance with the command of the Lord through Moses.” (Numbers 9:23)

Many begin their spiritual journey in obedience to God’s Word, but later, because of problems, worldly desires, and temptations, they fall away from God. The life of the Israelites was also like this. At first, they obeyed God’s commands faithfully, but soon they began to murmur and turn into those who provoked the Lord to anger.

In today’s meditation verse, we read about the Israelites’ initial obedience. Moses would speak with God and pass His commands to the people, and they obeyed. At the Lord’s command they camped; at the Lord’s command they set out. Yet their obedience was not wholehearted. Their minds were not set on God Himself but on the blessings of the land of Canaan. They obeyed only with the hope of gaining prosperity.

That is why when they faced difficulties, such as lack of water, their obedience disappeared: “So the people grumbled at Moses, saying, ‘What are we to drink?’” (Exodus 15:24).

Similarly, when they craved meat, “Then the whole congregation of the sons of Israel grumbled against Moses and Aaron in the wilderness. The sons of Israel said to them, ‘If only we had died by the Lord’s hand in the land of Egypt, when we sat by the pots of meat, when we ate bread until we were full! For you have brought us out into this wilderness to kill this entire assembly with hunger.’” (Exodus 16:2–3).

Beloved, if we follow God only for worldly needs, then we are no different from the Israelites. Many who once clapped, shouted, worshiped with zeal, and meditated on His Word, later, when faced with trials and hardships, begin to murmur like the Israelites and provoke God to anger. The Lord warns us not to be like this.

Yet God does not instantly cast away those who push aside His Word. Through the Holy Spirit, He strives in many ways to draw them back to Himself. That is why it is essential to listen to His voice. “Therefore, just as the Holy Spirit says, ‘Today if you hear His voice, do not harden your hearts as when they provoked Me, as on the day of trial in the wilderness.’” (Hebrews 3:7–8).

If you have in some way known God in your life, then strive always to listen to His voice, just as you did in the beginning. “For we have become partakers of Christ if we keep the beginning of our commitment firm until the end.” (Hebrews 3:14). Otherwise, we may end up in a state of rejection and sorrow.

Therefore, beloved, just as the Israelites in their early journey, let us always camp at the command of the Lord and set out at the command of the Lord. Then the blessing of the Lord will remain with us forever.

God’s Message – Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - 1 கொரிந்தியர் 1:22-23 / 1 Corinthians 1:22–23

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1701                                          ஆதவன் 04.10.2025 சனி 

"யூதர்கள் அடையாளத்தைக் கேட்கிறார்கள், கிரேக்கர் ஞானத்தைத் தேடுகிறார்கள்; நாங்களோ சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவைப் பிரசங்கிக்கிறோம்; அவர் யூதருக்கு இடறலாயும் கிரேக்கருக்குப் பைத்தியமாயும் இருக்கிறார்." (1 கொரிந்தியர் 1:22-23)

நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைக்குறித்து சீடர்கள் மக்களுக்குப் போதித்தபோது  அவர்களுக்கு யூதர்களும் கிரேக்கர்களும் மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தனர்.  ஏனெனில், யூதர்கள் பெரிய அறிவாளிகளாக இருந்தனர். அவர்கள் எதனையும் உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. போதுமான சரியான ஆதாரங்கள் இருந்தால் மட்டுமே ஒரு காரியத்தை யூதர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.  கிரேக்கர்கள் ஞானம் மிக்கவர்கள். கிரேக்க ஞானிகளது சிந்தனை இன்றும் உலக மக்களால் புகழப்படுகின்றன. 

ஆனால் தேவனை மனித அறிவாலும் மனித ஞானத்தாலும் அறிந்துகொள்ளமுடியாது எனும் சத்தியத்தை அவர்கள் உணர்ந்துகொள்ளவில்லை.. ஒருவன் தன்னைத் தாழ்த்தி தனது பாவங்களை உணர்ந்து மனம்திரும்பினால் மட்டுமே தேவனை வாழ்வில் அறியமுடியும். ஆனால் இதற்கு மாறாக, யூதர்கள் தங்கள் அறிவாலும் கிரேக்கர்கள் தங்களது ஞானத்தாலும் தேவனை அறிய முயன்றனர். எனவேதான், யூதர்கள் அடையாளத்தைக் கேட்கிறார்கள், கிரேக்கர் ஞானத்தைத் தேடுகிறார்கள் ஆனால்  நாங்களோ இவர்களைப்பற்றி கவலைப்படவில்லை; மாறாக, சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவைப் பிரசங்கிக்கிறோம் என்று கூறுகின்றார் பவுல். 

இயேசு கிறிஸ்துவைப்பற்றிய போதனைகள்  யூதருக்கு இடறலாயும் கிரேக்கருக்குப் பைத்தியமாயும் இருந்தாலும் அந்த "ஞானிகளை வெட்கப்படுத்தும்படி தேவன் உலகத்தில் பைத்தியமானவைகளைத் தெரிந்துகொண்டார்; பலமுள்ளவைகளை வெட்கப்படுத்தும்படி தேவன் உலகத்தில் பலவீனமானவைகளைத் தெரிந்துகொண்டார்." (1 கொரிந்தியர் 1:27) என்கின்றார் அவர். "எப்படியெனில், தேவஞானத்துக்கேற்றபடி உலகமானது சுயஞானத்தினாலே தேவனை அறியாதிருக்கையில், பைத்தியமாகத் தோன்றுகிற பிரசங்கத்தினாலே விசுவாசிக்கிறவர்களை இரட்சிக்க தேவனுக்குப் பிரியமாயிற்று".(1 கொரிந்தியர் 1:27) 

யூதர்களும் கிரேக்கர்களும் அற்பமாக, அறிவில்லாதவர்கள், பைத்தியக்காரர்கள்  என்று  எண்ணிய மக்களைத் தேவன் தனக்காகத் தெரிந்துகொண்டார். அன்று இயேசு கிறிஸ்துவையும் யூதர்கள் இப்படி அற்பமாகவே எண்ணிக்கொண்டனர். அவரைத் தச்சனின் மகன்தானே என்று எண்ணிக்கொண்டனர்; அவரையும் பைத்தியக்காரர் என்றுதான் கூறினர்.  எனவேதான் "அவரைச் சோதிக்கும்படி வானத்திலிருந்து ஒரு அடையாளத்தைக் காட்டவேண்டுமென்று அவரிடத்தில் கேட்டார்கள்."  (லூக்கா 11:16) அதாவது இவர் இறைமகன் என்றால் மற்றவர்களைவிட மேலானவர் என்பதனை ஏதாவது அற்புதத்தை வானத்தில் தெரியும்படிக் காண்பித்துத் தன்னை மெய்ப்பிக்கவேண்டும் என்று  விரும்பினர்.

ஆனால் இயேசு கிறிஸ்து, "இந்தச் சந்ததியார் பொல்லாதவர்களாயிருக்கிறார்கள், அடையாளத்தைத் தேடுகிறார்கள்; ஆனாலும் யோனா தீர்க்கதரிசியின் அடையாளமேயன்றி வேறே அடையாளம் இவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படுவதில்லை." (லூக்கா 11: 29) என்றார். அதாவது யோனா மூன்று நாட்கள் மீனின் வயிற்றில் இருந்ததுபோல தானும் இந்தப் பூமியின் வயிற்றினுள் மூன்றுநாட்கள் இருப்பதே தான் இறைமகன் என்பதற்கு அடையாளம் என்று உவமையாகக் கூறினார். 

இன்றும் கிறிஸ்தவத்துக்கு எதிரிகள் வெளியிலல்ல,  கிறிஸ்தவ போர்வைக்குள்ளேயே இருக்கின்றனர். தங்களது தப்பறையான போதனைகளால் மக்களது விசுவாசத்தை இவர்கள் கெடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். ஆம், தங்களைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று கூறிக்கொள்ளும் பலர்கூட நாம் பார்த்த யூதர்களைப்போலவும் கிரேக்கர்களைப்போலவும் தான் இருக்கின்றனர். அவர்கள் வேதாகம சத்தியங்களை உறுதியாக நம்புவதில்லை. இவர்கள் தங்களது படிப்பறிவினாலும், உலக ஞானத்தாலும் வேதாகம உண்மைகளை அறிய முயலுகின்றனர்; அதனைத் திரித்துப் பிரசங்கிக்கின்றனர்.  இதன் விளைவே விடுதலை இறையியல் எனும் தப்பறை சிந்தனை. 

இவர்களுக்கு  நாம் சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவைப் பிரசங்கிப்பது இடறலாயும் பைத்தியமாயும் இருக்கின்றது. இயேசு கிறிஸ்துவைச் சோதிக்கும்படி அவரிடம் அடையாளத்தைக் கேட்டதுபோல நாம் ஆவிக்குரிய செய்திகளைக் கூறும்போது நம்மிடம், "இப்படிப் பேசுகின்றாயே, எழுதுகின்றாயே உன்னால் ஏன் பவுல் அப்போஸ்தலர் செய்ததுபோல அற்புதம் செய்யமுடியவில்லை?" என இடக்கான கேள்வியைக் கேட்கின்றனர்.  

ஆம் அன்பானவர்களே, கிறிஸ்து யூதருக்கும் கிரேக்கருக்கும் மட்டுமல்ல, இன்று இவர்களுக்கும் பைத்தியமாய் இருக்கிறார். இந்த அறிவால் இவர்கள் அப்பாவி மக்களை நரகத்துக்கு நேராக நடத்துகின்றார்கள். ஆனால், பவல் அப்போஸ்தலர் கூறியதுபோல ஒன்று மட்டும் உண்மையாக இருக்கின்றது:-   "சிலுவையைப் பற்றிய உபதேசம் கெட்டுப்போகிறவர்களுக்குப் பைத்தியமாயிருக்கிறது, இரட்சிக்கப்படுகிற நமக்கோ அது தேவபெலனாயிருக்கிறது". (I கொரிந்தியர்1:18) இரட்சிக்கப்படுகின்ற நாம் தேவ பெலத்தோடே சிலுவையின் உபதேசத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்வோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                    

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1701
Aathavan – Saturday, 04.10.2025

“For indeed Jews ask for signs and Greeks search for wisdom; but we preach Christ crucified, to Jews a stumbling block, and to Gentiles foolishness.” (1 Corinthians 1:22–23)

When the disciples taught the people about our Lord Jesus Christ, they faced strong challenges from both the Jews and the Greeks. The Jews were known as great thinkers. They would not accept anything quickly. Only if there was sufficient and convincing evidence would they acknowledge it. The Greeks, on the other hand, were famous for their wisdom, and the thoughts of Greek philosophers are still admired by people across the world today.

Yet, they failed to realize the truth that God cannot be known through human reasoning or human wisdom. Only when a person humbles himself, recognizes his sins, and repents, can he truly know God in his life. But instead, the Jews tried to know God through their reasoning, and the Greeks through their wisdom. That is why Paul says, “For indeed Jews ask for signs and Greeks search for wisdom, but we preach Christ crucified”—we do not concern ourselves with their demands, but proclaim Christ who was crucified.

Though the preaching of Jesus Christ was a stumbling block to the Jews and foolishness to the Greeks, Paul further declares, “God has chosen the foolish things of the world to shame the wise, and God has chosen the weak things of the world to shame the things which are strong.” (1 Corinthians 1:27). And again, “For since in the wisdom of God the world through its wisdom did not come to know God, God was pleased through the foolishness of the message preached to save those who believe.” (1 Corinthians 1:21).

The Jews and Greeks considered the humble, the unlearned, and those whom they mocked as “fools” to be of no value—yet it was precisely these whom God chose for Himself. In those days, the Jews also despised Jesus Christ. They thought, “Is He not the carpenter’s son?” and even called Him mad. Thus, “Others, to test Him, were demanding of Him a sign from heaven.” (Luke 11:16). In other words, they wanted Him to prove Himself as the Son of God by showing a miracle in the heavens greater than what others could do.

But Jesus replied, “This generation is a wicked generation; it demands a sign, and yet no sign will be given to it except the sign of Jonah.” (Luke 11:29). He was referring to His death and resurrection, just as Jonah was in the belly of the fish for three days—so too, the Son of Man would be in the heart of the earth for three days. That would be the true sign of His divinity.

Even today, the greatest opposition to Christianity does not come from outside, but from within. Many, under the cloak of Christianity, corrupt the faith of people with their false teachings. Yes, many who call themselves Christians are just like the Jews and Greeks we saw earlier. They do not firmly believe the truths of Scripture. Instead, they twist the Word of God, trying to understand it through their own learning and worldly wisdom. From this distortion arose misleading teachings such as so-called “liberation theology.”

For such people, our preaching of Christ crucified continues to be a stumbling block and foolishness. Just as the Jews demanded a sign from Jesus to test Him, they challenge us when we share spiritual truths, asking: “If you speak and write like this, why can’t you perform miracles like the Apostle Paul did?”

Beloved, Christ is still foolishness not only to Jews and Greeks but also to such people today. With their intellect, they lead innocent souls straight to hell. But as the Apostle Paul said, there is one truth that stands firm: “For the word of the cross is foolishness to those who are perishing, but to us who are being saved it is the power of God.” (1 Corinthians 1:18). Therefore, we who are being saved must firmly hold on to the message of the cross as the power of God.

God’s Message – Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - 2 நாளாகமம் 19 : 7 / 2 Chronicles 19:7

"விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1700                                           ஆதவன் 03.10.2025 வெள்ளி      

"கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிற பயம் உங்களிடத்தில் இருக்கக்கடவது, எச்சரிக்கையாயிருந்து காரியத்தை நடத்துங்கள்; உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்திலே அநியாயமும் முகதாட்சிணியமும் இல்லை, பரிதானமும் அவரிடத்திலே செல்லாது. " ( 2 நாளாகமம் 19 : 7 )

இந்த உலகத்தில் பாவ காரியங்கள் பெருகி வருவதற்கு முக்கியமான காரணம் கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயம் மனிதர்களிடம் இல்லாமல் போனதுதான்.  ஒரு மனிதன் தேவனை வாழ்வில் அறிந்துகொண்டான் என்றால் அவனிடம் கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயம் ஏற்படும். அவன் தீமையையும் பாவ காரியங்களையம் வெறுப்பவனாக இருப்பான். இதனையே வேதம்,  "தீமையை வெறுப்பதே கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயம் " ( நீதிமொழிகள் 8 : 13 ) என்று கூறுகின்றது. 

நாம் பொதுவாக மனிதர்களுக்குப் பயந்து சில காரியங்களை செய்கின்றோம் அல்லது சிலவற்றைச் செய்யாமல் தவிர்க்கின்றோம். இப்படி மனிதர்களுக்குப் பயப்படுவது ஒருவேளை குறுகியகால நன்மைகளை நமக்குத் தரலாம்.  ஆனால் பலவேளைகளில் மனிதர்களுக்குப் பயப்படும் பயம் பல பிரச்னைகளை உருவாக்கும். நாம் கர்த்தரை நம்பிச் செயல்படுவோமானால் அனைத்துக் காரியங்களிலும் நமக்கு வெற்றி உண்டு. ஆம், "மனுஷனுக்குப் பயப்படும் பயம் கண்ணியை வருவிக்கும்; கர்த்தரை நம்புகிறவனோ உயர்ந்த அடைக்கலத்திலே வைக்கப்படுவான்." ( நீதிமொழிகள் 29 : 25 )

நாம் கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயத்துடன் வாழ்வதே அவரை அன்புசெய்வதாகும். இப்படி நாம் அவரை அன்புசெய்து அவருக்குப் பயந்து வாழ்வோமானால் நமது வாழ்வில் பயம் அகன்றுபோகும். "அன்பிலே பயமில்லை; பூரண அன்பு பயத்தைப் புறம்பே தள்ளும்; பயமானது வேதனையுள்ளது, பயப்படுகிறவன் அன்பில் பூரணப்பட்டவன் அல்ல." ( 1 யோவான்  4 : 18 ) என்று இயேசுவின் அன்புச்  சீடனான யோவான் கூறுகின்றார். 

பழைய ஏற்பாட்டுக்காலத்தில் இஸ்ரவேல் மக்கள் முரட்டாட்டமுள்ள இருதயமுள்ளவர்களாக இருந்தனர். அவர்களுக்கு தேவனிடம் அன்பைவிட பயம்தான் அதிகமாக இருந்தது. அதனால் அந்த மக்கள் தன்னைப்பற்றும் பயத்துடன் வாழவேண்டும் என்பதற்காக தேவன் மலைமேல் எழுந்தருளினார்.  இதனை, "மோசே ஜனங்களை நோக்கி; பயப்படாதிருங்கள்; உங்களைச் சோதிப்பதற்காகவும், நீங்கள் பாவஞ்செய்யாதபடிக்குத் தம்மைப் பற்றும் பயம் உங்கள் முகத்திற்கு முன்பாக இருப்பதற்காகவும், தேவன் எழுந்தருளினார் என்றான்." ( யாத்திராகமம் 20 : 20 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆனால் புதிய ஏற்பாட்டுக்கால மக்களாகிய நமக்குத் தேவன் பரிசுத்த ஆவியானவரைத் தந்துள்ளார். அன்பின் ஆவியான அவரே நம்மைத் தேவ பாதையில் நடத்துகின்றார்.   "மேலும் நமக்கு அருளப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியினாலே தேவ அன்பு நம்முடைய இருதயங்களில் ஊற்றப்பட்டிருக்கிறபடியால், அந்த நம்பிக்கை நம்மை வெட்கப்படுத்தாது." ( ரோமர் 5 : 5 ) என்று பவுல் அப்போஸ்தலர் கூறுகின்றார். 

ஏனோதானோ என்று வாழ்ந்துவிட்டு நாம் இறுதியில் தேவனுடைய தீர்ப்புக்குத் தப்பிவிடலாம் என்று எண்ணிக்கொள்ளக்கூடாது என்று இன்றைய தியான வசனம் நம்மை எச்சரிக்கின்றது. இதனையே இந்தத்  தியான வசனத்தின் இறுதியில் நாம் வாசிக்கின்றோம், "எச்சரிக்கையாயிருந்து காரியத்தை நடத்துங்கள்; உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்திலே அநியாயமும் முகதாட்சிணியமும் இல்லை, பரிதானமும் அவரிடத்திலே செல்லாது. "

அதாவது, நாம் கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயத்துடன் எச்சரிக்கையாயிருந்து நமது வாழ்க்கையினை வாழவேண்டும்.  மனிதர்களுக்கு கையூட்டுக் கொடுப்பதுபோல தேவனுக்கு நாம் கையூட்டுக் கொடுத்து நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் தப்பிவிட முடியாது. மட்டுமல்ல, அவர் அநியாயத் தீர்ப்புச் செய்வதுமில்லை, முகதாட்சிணியம் பார்ப்பதுமில்லை. 

கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயத்துடன் வாழ்வோம், நமது பிள்ளைகளையும் அதுபோன்ற பயத்துடன் வாழப் பழக்குவோம். அதற்கு முதலாவதாக தேவனையுடைய வார்த்தைகள் நமக்குள் விதைக்கப்படவேண்டியது அவசியம். வேத வசனங்களை அன்றாடம் வாசித்துத் தியானிப்போம். அப்போதுதான்  கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயத்துடன் நாம் வாழமுடியும். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்   

“Inside the Seeds” 🌳
Scripture Meditation No. 1700
AATHAVAN – Friday, 03.10.2025

“Now then let the dread of the LORD be upon you; be very careful what you do, for the LORD our God will have no part in unrighteousness or partiality, or the taking of a bribe.” (2 Chronicles 19:7)

The primary reason sin is increasing in this world is that people have lost the fear of the Lord. When a person truly comes to know God in his life, he develops the fear of the Lord. Such a person will hate evil and sinful deeds. Scripture says, “The fear of the LORD is to hate evil; Pride, arrogance, the evil way, And the perverted mouth, I hate.” (Proverbs 8:13).

Often, we do certain things or avoid certain actions out of fear of men. This fear of men may at times bring temporary benefits, but in many cases, it creates serious problems. On the other hand, if we act with trust in the Lord, we will find success in all things. “The fear of man brings a snare, but he who trusts in the LORD will be exalted.” (Proverbs 29:25).

To live in the fear of the Lord is to love Him. When we love Him and walk in His fear, all other fears in life will fade away. As the beloved disciple John said: “There is no fear in love; but perfect love casts out fear, because fear involves punishment, and the one who fears is not perfected in love.” (1 John 4:18).

In the Old Testament, the people of Israel were stubborn and hard-hearted. They often had more fear than love toward God. That is why God descended upon the mountain so that they would live in reverent fear of Him. “Moses said to the people, ‘Do not be afraid; for God has come in order to test you, and in order that the fear of Him may remain with you, so that you may not sin.’” (Exodus 20:20).

But in this New Testament age, God has given us the Holy Spirit. The Spirit of Love Himself guides us in the way of God. As Paul the Apostle writes: “And hope does not disappoint, because the love of God has been poured out within our hearts through the Holy Spirit who was given to us.” (Romans 5:5).

Today’s meditation verse reminds us that we must not think we can live carelessly and somehow escape God’s judgment in the end. That is why the Word strongly warns us: “Be very careful what you do, for the LORD our God will have no part in unrighteousness or partiality, or the taking of a bribe.” (2 Chronicles 19:7).

This means we must live cautiously in the fear of the Lord. Just as we bribe men to escape justice, we cannot bribe God on the day of His righteous judgment. He does not render unjust verdicts, nor does He show partiality.

Therefore, let us live in the fear of the Lord and train our children to do the same. For this, it is essential that the Word of God be sown in us first. Let us read and meditate on Scripture daily, for only then will we be able to walk in the true fear of the Lord.

– Bro. M. Geo Prakash

      

🦋 Meditation verse - ஏசாயா 38 : 18-19 / Isaiah 38:18–19

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1699                                          ஆதவன் 02.10.2025 வியாழன்     

"பாதாளம் உம்மைத் துதியாது, மரணம் உம்மைப் போற்றாது; குழியில் இறங்குகிறவர்கள் உம்முடைய சத்தியத்தை தியானிப்பதில்லை. நான் இன்று செய்கிறதுபோல, உயிரோடிருக்கிறவன், உயிரோடிருக்கிறவனே, உம்மைத் துதிப்பான், தகப்பன் பிள்ளைகளுக்கு உமது சத்தியத்தைத் தெரிவிப்பான்." ( ஏசாயா 38 : 18-19 )

துதித்தல் என்பது வெறுமனே நாம் ஆண்டவரைப் புகழ்வதல்ல, மாறாக நாம் துதிப்பதன்மூலம் நமது நன்றியுணர்ச்சியினை வெளிப்படுத்துகின்றோம். ஏசாயா தீர்க்கத்தரிசி தேவனைத் தரிசித்தபோது அவர் கண்ட காட்சியினை அவர், "சேராபீன்கள் அவருக்கு மேலாக நின்றார்கள்; அவர்களில் ஒவ்வொருவனுக்கும் அவ்வாறு செட்டைகளிருந்தன; அவனவன் இரண்டு செட்டைகளால் தன் தன் முகத்தை மூடி, இரண்டு செட்டைகளால் தன் தன் கால்களை மூடி, இரண்டு செட்டைகளால் பறந்து; ஒருவரையொருவர் நோக்கி: சேனைகளின் கர்த்தர் பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், பூமியனைத்தும் அவருடைய மகிமையால் நிறைந்திருக்கிறது என்று கூப்பிட்டுச் சொன்னார்கள்". ( ஏசாயா 6:2-3) என்று விளக்குகின்றார். 

நாம் கிறிஸ்துவை வாழ்வில் அறிந்துகொண்டோமானால் நம்மையறியாமல் எப்போதும் தேவனைத் துதிக்கும் துதி நம்முடைய நாவில் இருந்துகொண்டே இருக்கும். அது வலுக்கட்டாயமாக நாம் முயலுவதால் அல்ல; மாறாக எப்படி நம்மை அறியாமல் நாம் சுவாசித்துக்கொண்டிருக்கின்றோமோ அதுபோல நம்மை அறியாமலேயே நமது இருதயத்திலிருந்து தேவனை நோக்கி எழும்பும் நன்றி உணர்வாக அது வெளிப்படும்.  

இப்படி நாம் தேவனைத்  துதிக்கின்றவர்களாக வாழ்வோமானால் நாம் ஆவியில் உயிருள்ளவர்களாக இருக்கின்றோம் என்று பொருள். இல்லையானால் வெளிப்பார்வைக்கு உயிருள்ளவர்கள் என்று கருதப்பட்டாலும் தேவனது பார்வையில் நாம் உயிரில்லாதவர்களாகவே இருக்கின்றோம் என்று பொருள். இதனையே, "மரித்தவர்களும் மவுனத்தில் இறங்குகிற அனைவரும் கர்த்தரைத் துதியார்கள். நாமோ, இதுமுதல் என்றென்றைக்கும் கர்த்தரை ஸ்தோத்திரிப்போம். அல்லேலூயா".  ( சங்கீதம் 115 : 17-18) என்று வாசிக்கின்றோம்.

தேவனை வாழ்வில் அனுபவித்த சங்கீத ஆசீரியர், "அல்லேலூயா, என் ஆத்துமாவே, கர்த்தரைத் துதி. நான் உயிரோடிருக்குமட்டும் கர்த்தரைத் துதிப்பேன்; நான் உள்ளளவும் என் தேவனைக் கீர்த்தனம் பண்ணுவேன்". ( சங்கீதம் 146 : 1-2 ) என்று கூறுகின்றார். மேலும் "கர்த்தரைத் துதியுங்கள்; நம்முடைய தேவனைக் கீர்த்தனம்பண்ணுகிறது நல்லது, துதித்தலே இன்பமும் ஏற்றதுமாயிருக்கிறது." ( சங்கீதம் 147 : 1 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

மட்டுமல்ல, இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது, "தகப்பன் பிள்ளைகளுக்கு உமது சத்தியத்தைத் தெரிவிப்பான்" என்று. அதாவது, தேவனை வாழ்வில் அறிந்தவர்கள் அவரைத் துதிப்பது மட்டுமல்ல, தங்கள் பிள்ளைகளுக்கும் தேவனது மகத்துவத்தைப்பற்றி எடுத்துச் சொல்பவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களது சந்ததி தேவனை அறிந்த சந்ததியாக இருக்கும். 

"சங்கீதங்களினாலும்  கீர்த்தனைகளினாலும் ஞானப்பாட்டுகளினாலும்  ஒருவருக்கொருவர் புத்திசொல்லிக்கொண்டு, உங்கள் இருதயத்தில் கர்த்தரைப் பாடிக் கீர்த்தனம்பண்ணி,  நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலே எப்பொழுதும் எல்லாவற்றிற்காகவும் பிதாவாகிய தேவனை ஸ்தோத்திரித்து, தெய்வ பயத்தோடே ஒருவருக்கொருவர் கீழ்ப்படிந்திருங்கள்". (எபேசியர் 5:19-21) என்கின்றார் அப்போஸ்தலரான பவுல். 

மட்டுமல்ல, நாம் எந்த வேலையைச் செய்தாலும் அந்த வேலைகளுக்கிடையே தேவனை நாம் துதிக்கிறவர்களாக இருக்கவேண்டியது அவசியம். "கிறிஸ்துவின் வசனம் உங்களுக்குள்ளே சகல ஞானத்தோடும் பரிபூரணமாக வாசமாயிருப்பதாக; சங்கீதங்களினாலும் கீர்த்தனைகளினாலும் ஞானப்பாட்டுகளினாலும் ஒருவருக்கொருவர் போதித்து புத்திசொல்லிக்கொண்டு, உங்கள் இருதயத்திலே கர்த்தரைப் பக்தியுடன் பாடி; வார்த்தையினாலாவது கிரியையினாலாவது, நீங்கள் எதைச் செய்தாலும், அதையெல்லாம் கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாமத்தினாலே செய்து, அவர் முன்னிலையாகப் பிதாவாகிய தேவனை ஸ்தோத்திரியுங்கள்" (கொலோசெயர் 3:16-17) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

இப்படித் தேவனை நாம் துதிப்பதால் என்ன நடக்கின்றது? முதலாவது நாம் தேவ ஐக்கியத்தில் வளர்க்கின்றோம், பாவத்துக்கு விலகி வாழ்கின்றோம், தேவனுக்குச் சாட்சியுள்ள வாழ்க்கை வாழ நம்மால் முடிகின்றது, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, துதிக்கும் தேவ மனிதனைச் சாத்தான் நெருங்குவதில்லை. துதியின் சங்கீதமாகிய சங்கீதம் 136 ஐ வாசித்துப்பார்த்தால் தேவ மனிதன் எப்படியெல்லாம் தேவனைத் துதித்து மகிமைப்படுத்த நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றார் என்பதனை நாம் புரித்துக்கொள்ளலாம்.  தேவனைத் துதித்து நாம் உயிருள்ளவர்களாக வாழ்வோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்     

“Inside the Seeds” 🌳                                                                Scripture Meditation No. 1699                                          AATHAVAN – Thursday, 02.10.2025 

“For Sheol cannot thank You; Death cannot praise You; Those who go down to the pit cannot hope for Your faithfulness. It is the living who give thanks to You, as I do today; A father tells his sons about Your faithfulness.” (Isaiah 38:18–19)

Praise is not merely about glorifying the Lord; rather, through our praise we express our gratitude to Him. When the prophet Isaiah had a vision of God, he described what he saw: ‘Seraphim stood above Him, each having six wings: with two each covered his face, and with two each covered his feet, and with two each flew. And one called out to another and said, “Holy, Holy, Holy, is the Lord of armies, The whole earth is full of His glory.”’ (Isaiah 6:2–3).

When we truly know Christ in our lives, praise to God will always be upon our lips without us even being conscious of it. This is not something we strive for by force, but just as we breathe without awareness, thanksgiving rises naturally from our hearts toward God.

If we live as people who praise God, it means we are alive in the Spirit. Otherwise, though we may appear alive outwardly, in God’s eyes we are spiritually dead. As it is written: “The dead do not praise the Lord, Nor do any who go down into silence; But as for us, we will bless the Lord From this time and forever. Praise the Lord!” (Psalm 115:17–18)

The psalmist who experienced God declares: “Praise the Lord! Praise the Lord, my soul! I will praise the Lord while I live; I will sing praises to my God while I have my being.” (Psalm 146:1–2) And again: “Praise the Lord! For it is good to sing praises to our God; For it is pleasant and praise is beautiful.” (Psalm 147:1)

Today’s meditation verse also says: “A father tells his sons about Your faithfulness.” That means those who know God in their lives will not only praise Him themselves but will also make His greatness known to their children, so their generations will also grow up knowing the Lord.

The apostle Paul exhorts: “…speaking to one another in psalms and hymns and spiritual songs, singing and making melody with your hearts to the Lord; always giving thanks for all things in the name of our Lord Jesus Christ to our God and Father; and subject yourselves to one another in the fear of Christ.” (Ephesians 5:19–21)

Furthermore, whatever task we are engaged in, we must be people who praise God even in the midst of our work: “Let the word of Christ richly dwell within you, with all wisdom teaching and admonishing one another with psalms, hymns, and spiritual songs, singing with thankfulness in your hearts to God. Whatever you do in word or deed, do everything in the name of the Lord Jesus, giving thanks through Him to God the Father.” (Colossians 3:16–17)

What happens when we praise God in this way? First, we grow in fellowship with Him. Second, we are enabled to live separated from sin. Third, we are strengthened to live as witnesses for Christ. Above all, Satan cannot come near a person who praises God. Psalm 136, the great psalm of thanksgiving, teaches us how God’s people are to glorify Him in every situation.

Let us live as those who are truly alive by praising God continually.

Devotional Message by: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - யோவான் 6 : 48 / John 6:48

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1698                                          ஆதவன் 01.10.2025 புதன்     

"ஜீவ அப்பம் நானே." ( யோவான் 6 : 48 )

தேவன் இஸ்ரவேல் மக்களை  பாலைவனத்தின்வழியே மோசேமூலம் கானானை நோக்கி வழிநடத்தியபோது அவர்களுக்குத் தேவையான உணவு கிடைப்பது அரிதாக இருந்தது. மட்டுமல்ல, இஸ்ரவேல் மக்கள் மோசேக்கு எதிராக முறுமுறுத்து தாங்கள் அடிமைகளாக இருந்த எகிப்துத் தேசத்தில் கிடைத்த உணவுகூட சிறப்பானதாக இருந்ததே, எனவே எகிப்துக்குத் திரும்பிச் செல்வதே நல்லது எனும் முடிவுக்கு வந்துவிட்டனர். அப்போது மோசே தேவனை நோக்கி வேண்டிட தேவன் வானத்திலிருந்து மன்னாவைப் பொழிந்து அவர்கள் பசியாறச் செய்தார். 

நமது வாழ்க்கையிலும் ஒருவேளை நாம் கிறிஸ்துவை அறியாமல் வாழும் மக்களின் செழிப்பான உலக வாழ்கையினைக் கண்டு மனம் தடுமாறலாம். கிறிஸ்துவை அறிந்தபின்னரும் எனது வாழ்க்கையில் எந்த மாற்றமும் இல்லையே என எண்ணலாம். இதற்குக் காரணம் உலக ஆசீர்வாதங்களையே போதிக்கும் போதகர்களின் போதனைகள் நம்மைக் குழப்புவதுதான்; கிறிஸ்துவிடம் வந்துவிட்டால் ஆசீர்வாதம் பொழியும் என மக்களை அவர்கள் தவறான போதனையில் வழிநடத்துவதுதான்.   

அன்பானவர்களே, நமது வாழ்க்கை  இந்த உலகத்தோடு முடிந்துபோகும் வாழ்க்கையல்ல, இந்த உலக வாழ்க்கைக்குப்பின் முடிவில்லாத நித்திய ஜீவன் எனும் நிலைவாழ்வு உள்ளது. அதனை வாழ்வில் பெறுவதே மெய்யான ஆசீர்வாதம். பரம கானானாகிய அந்த நிலைவாழ்வை அன்று மன்னாவை உட்கொண்ட இஸ்ரவேல் மக்கள் அனுபவிக்கவில்லை.   "உங்கள் பிதாக்கள் வனாந்தரத்திலே மன்னாவைப் புசித்திருந்தும் மரித்தார்கள். இதிலே புசிக்கிறவன் மரியாமலிருக்கும்படி வானத்திலிருந்திறங்கின அப்பம் இதுவே". ( யோவான் 6 : 49-50 ) என்கின்றார் இயேசு கிறிஸ்து.  எனவே, இதுதான் இயேசு அளிக்கும் ஆசீர்வாதம். 

இயேசு கிறிஸ்துக் கூறியச் செய்திகள்  அனைத்தும் ஆவிக்குரிய பொருள்கொள்ளக்கூடிய சத்தியங்கள். ஆனால் யூதர்கள் அவர் கூறியதன் ஆவிக்குரிய பொருளைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. "என் மாம்சம் மெய்யான போஜனமாயிருக்கிறது, என் இரத்தம் மெய்யான பானமாயிருக்கிறது." ( யோவான் 6 : 55 ) என்று இயேசு கூறியதை அவர்களால் புரிந்துகொள்ளவும் ஏற்றுக்கொள்ளவும்  முடியவில்லை. அவர்கள், "எப்படி நாம் ஒரு மனிதனின் இரத்தத்தைக் குடித்து சதையைத் தின்பது?" என்று உலகக் கண்ணோட்டத்தில் இயேசு கூறிய வார்த்தைகளைப் பார்த்தனர். 

எனவேதான் இயேசு அவர்கள் தெளிவடையவேண்டும் என்பதற்காக, "ஆவியே உயிர்ப்பிக்கிறது, மாம்சமானது ஒன்றுக்கும் உதவாது; நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிற வசனங்கள் ஆவியாயும் ஜீவனாயும் இருக்கிறது." ( யோவான் 6 : 63 ) என்று கூறுகின்றார். ஆனாலும் அவரைப் பின்பற்றிய பலர் இயேசு கூறியதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் அவரைவிட்டுப் பின்வாங்கிப் போய்விட்டார்கள். "அதுமுதல் அவருடைய சீஷரில் அநேகர் அவருடனேகூட நடவாமல் பின்வாங்கிப்போனார்கள்." ( யோவான் 6 : 66 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

ஆம் அன்பானவர்களே, இயேசு கிறிஸ்து கூறிய சத்தியம் ஆவிக்குரிய சத்தியம். ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து நமது பாவங்களைப் போக்குவதற்கு உலகத்தில் மனிதனாகப் பிறந்து பாடுபட்டு மரித்து உயிர்த்தார் எனும் சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அவரது இரத்தத்தால் பாவங்கள் கழுவப்படும் அனுபவத்தைப் பெறுவதுதான் அவரை உண்பதும் அவரது இரத்தத்தைக் குடிப்பதும். ஆம், இப்படி "இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய சரீரம் ஒரேதரம் பலியிடப்பட்டதினாலே, அந்தச் சித்தத்தின்படி நாம் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டிருக்கிறோம்." ( எபிரெயர் 10 : 10 ) 

இது பிதாவாகிய தேவனது திட்டம். "நாம் பாவங்களுக்குச் செத்து, நீதிக்குப் பிழைத்திருக்கும்படிக்கு, அவர் தாமே தமது சரீரத்திலே நம்முடைய பாவங்களைச் சிலுவையின்மேல் சுமந்தார்; அவருடைய தழும்புகளால் குணமானீர்கள்." ( 1 பேதுரு 2 : 24 ) என்கின்றார் அப்போஸ்தலரான பேதுரு. இந்த இயேசுவை நாம் வாழ்வில் பெற்றுக்கொள்ளும்போது அவரை உண்கின்றோம் என்று பொருள். அப்படி நாம் ஜீவ அப்பமாகிய அவரை உண்ணும்போது மட்டுமே நமது ஆத்தும பசியும் தாகமும் அடங்கும். "ஜீவ அப்பம் நானே, என்னிடத்தில் வருகிறவன் ஒருக்காலும் பசியடையான், என்னிடத்தில் விசுவாசமாயிருக்கிறவன் ஒருக்காலும் தாகமடையான்." ( யோவான் 6 : 35 ) என்கின்றார் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து.

இதனை முழுவதுமாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையானால் நாமும் உலக ஆசீர்வாதத்தை மட்டுமே எதிர்பார்த்து அவரைவிட்டுப் பின்வாங்கியவர்களைப்போலவே இருப்போம். வனாந்தரத்தில் இஸ்ரவேலர் அன்று காணக்கூடிய மன்னாவை உண்டும் மரித்தார்கள்; காணாத மன்னாவாகிய கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டு உண்ணும்போது நாம் என்றென்றும் மரிக்காமல் நிலைவாழ்வைக் கொண்டவர்களாக இருப்போம்; மெய்யான ஆசீர்வாதமும் பெறுவோம்.

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்             

"Inside the Seeds" 🌳

Scripture Meditation No. 1698

AATHAVAN – 01.10.2025, Wednesday

“I am the bread of life.” (John 6:48)

When God led the people of Israel through the wilderness toward Canaan by the hand of Moses, it was difficult for them to find the food they needed. They even grumbled against Moses, saying that the food they had enjoyed in Egypt as slaves was better, and concluded that it would be better to return to Egypt. At that time, Moses prayed to God, and the Lord rained down manna from heaven so that they could be satisfied.

In our lives too, sometimes we may waver when we see the prosperous worldly life of those who do not know Christ. Even after coming to Christ, we may feel there is no real change in our lives. This confusion often arises because of preachers who only emphasize worldly blessings—teaching falsely that if one comes to Christ, blessings will automatically overflow.

Beloved, our life is not one that ends with this world. Beyond this earthly life, there is eternal life—an everlasting dwelling. That alone is the true blessing. The Israelites who ate manna in the wilderness did not enter that eternal Canaan. Jesus said: “Your fathers ate the manna in the wilderness, and they died. This is the bread that comes down out of heaven, so that anyone may eat from it and not die.” (John 6:49–50). This is the blessing Christ offers.

Every word spoken by Jesus carries a spiritual truth. But the Jews did not understand the spiritual meaning of His sayings. When Jesus said, “For My flesh is true food, and My blood is true drink” (John 6:55), they could not grasp or accept it. They interpreted His words from a worldly viewpoint, asking, “How can this man give us His flesh to eat and His blood to drink?”

Therefore, to make them understand, Jesus said: “It is the Spirit who gives life; the flesh provides no benefit; the words that I have spoken to you are spirit, and are life.” (John 6:63). Yet, many of His followers found it hard to accept and withdrew from Him. “As a result of this many of His disciples left, and would no longer walk with Him.” (John 6:66).

Yes, dearly beloved, the truth Jesus spoke is a spiritual truth. The Son of God became man, suffered, died, and rose again to take away our sins. To accept this truth and to experience the cleansing of our sins by His blood—that is what it means to eat His flesh and drink His blood. As it is written: “By this will, we have been sanctified through the offering of the body of Jesus Christ once for all time.” (Hebrews 10:10).

This is God the Father’s plan. The apostle Peter declares: “And He Himself brought our sins in His body up on the cross, so that we might die to sin and live for righteousness; by His wounds you were healed.” (1 Peter 2:24). To receive this Jesus into our lives is to eat Him, the Bread of Life. Only when we partake of Him will our soul’s hunger and thirst be satisfied. “I am the bread of life; the one who comes to Me will not be hungry, and the one who believes in Me will never be thirsty.” (John 6:35).

If we do not fully embrace this, we will be like those who turned back, seeking only worldly blessings. The Israelites ate the visible manna in the wilderness and still died; but when we receive and partake of the unseen Manna—Christ—we will never die but will have eternal life, the true blessing.

God’s Message by: Bro. M. Geo Prakash