🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 143 : 4, 5 / Psalm 143:4–5

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1596                                          ஆதவன்,  21.06.2025 சனி       

"என் ஆவி என்னில் தியங்குகிறது; என் இருதயம் எனக்குள் சோர்ந்துபோகிறது. பூர்வநாட்களை நினைக்கிறேன், உமது செய்கைகளையெல்லாம் தியானிக்கிறேன்; உமது கரத்தின் கிரியைகளை யோசிக்கிறேன்." ( சங்கீதம் 143 : 4, 5 )

எவ்வளவுதான் நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் பலம்கொண்டாலும் சிலவேளைகளில் நமது பிரச்சனைகளை துன்பங்களை  நாம் துன்மார்க்கருடைய செழிப்புடன் ஒப்பிட்டுப்பார்த்துவிடும்போது மனம் சோர்வடைந்துவிடுகின்றோம். துன்மார்க்கன் செழிப்பான் என்றுதான் வேதம் கூறுகின்றது  (சங்கீதம் 73).   ஆனால் இந்த உலகினில் மனிதர்கள் அந்தச் செழிப்பைத் தேவ ஆசீர்வாதம் என எண்ணிக்கொள்கின்றனர்.  துன்மார்க்கர்களது செழிப்பு புல்லைப்போன்றது என்பதனை யாரும் உணர்வதில்லை. புல்  எப்படி வெகு சீக்கிரத்தில்  வெயிலால் வறண்டு போகிறதோ அதுபோல துன்மார்க்கர்கள் வறண்டுபோவார்கள். 

ஆனால், ஆவிக்குரிய வாழ்வு வாழும்போது நமக்குள் ஏற்படும் சோர்வுகளின்போது நாம் இவைகளைச் சிந்திப்பதில்லை. "நான்  இவ்வளவு நேர்மையாக, உண்மையாக வாழ்ந்து என்ன பயன்?" எனும் எண்ணம் நமக்குள் எழுந்துவிடுகின்றது. 

இதனை மேற்கொள்ள தாவீது இன்றைய தியானத்தில் வழி காட்டுகின்றார். அதாவது நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் வளர ஆரம்பிக்கும் ஆரம்ப நாட்களில் தேவன் நமது வாழ்வில் பல்வேறு அதிசயங்களையும் அற்புதங்களையும் செய்திருப்பார். ஒவ்வொருவரையும் தேவன் இப்படியே வித்தியாசமாக நடத்துகின்றார். நாம் விசுவாசத்தில் வளர்வதற்காகவே  தேவன் இப்படிச் சில அதிசயங்களை நமது வாழ்வில் செய்து நம்மை வழிநடத்துகின்றார்.  

நமது வாழ்வில் சோதனைகள் ஏற்பட்டு மனம் மடியும்போது தேவன் இதுவரை நமக்குச் செய்த அதிசயங்களை நாம் தியானிப்போமானால்  நமது சோர்வு மறையும். அது தேவன்மேல் நமக்குள்ள விசுவாசம் குறைந்திடாமல் நம்மைப் பாதுகாக்கும். இதனையே தாவீது இங்குக் கூறுகின்றார், "என் இருதயம் எனக்குள் சோர்ந்துபோகிறது. பூர்வநாட்களை நினைக்கிறேன், உமது செய்கைகளையெல்லாம் தியானிக்கிறேன்; உமது கரத்தின் கிரியைகளை யோசிக்கிறேன்." என்று. 

தாவீதுக்கு ஏற்பட்டச் சோதனைகள் அதிகம். சகோதரர்கள் அவனிடம் அன்பாய் இருக்கவில்லை. பிற்காலத்தில் சவுல், சொந்த மகன் அப்சலோம் என அவர்து உயிரை வாங்கத் துடித்தவர்கள் பலர். ஆனால் இந்தச் சூழ்நிலைகளில் தாவீது தனது பழைய வாழ்வை எண்ணிப்பார்த்திருப்பார்.  ஆடு மேய்த்துக்கொண்டு வனாந்தரத்தில் அலைந்த நாட்கள்....., தேவன் அவரோடு பேசி பல சத்தியங்களை வெளிப்படுத்திக்கொடுத்த நாட்கள், தேவனைப் புகழ்ந்து பாடி துதிக்கத்  தேவன் அவருக்கு உள்ளத்தில்  கொடுத்த பல்வேறு பாடல்கள்......என தேவன் கொடுத்த பல்வேறு நன்மைகளை அவர்  எண்ணிப்பார்த்திருப்பார். எனவேதான் இன்றைய தியான வசனத்தில், "என் இருதயம் எனக்குள் சோர்ந்துபோகிறது. பூர்வநாட்களை நினைக்கிறேன், உமது செய்கைகளையெல்லாம் தியானிக்கிறேன்" என்று நினைவுகூர்கின்றார்.

அன்பானவர்களே, தாவீதின் இந்தப் பழக்கத்தை நாமும் பின்பற்றுவோம். நமது பழைய வாழ்வை எண்ணிப்பார்ப்போம். அதிலிருந்து தேவன் நம்மை எப்படியெல்லாம் மாற்றி வழிநடத்தி வந்துள்ளார் என்பதனைச் சிந்தித்துப்பார்ப்போம். அவற்றுக்காக தேவனுக்கு நன்றி கூறுவோம். சுமார் இருபது இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குமுன் நாம் எப்படி இருந்தோம், இப்போது  எந்த விதத்திலெல்லாம் தேவன் நம்மை ஆசீர்வதித்துள்ளார் என எண்ணிப்பார்த்துத் தேவனைத் துதிப்போம். 

ஆம், நமது ஆவி நமக்குள் குழப்பமடையும்போது சோர்ந்துபோகாமல் நமது பழைய நாட்களை நினைப்போம், தேவனது  செய்கைகளையெல்லாம் தியானிப்போம்,  அவர் கொடுத்துள்ள மேலான ஆசீர்வாதங்களுக்காக நன்றி சொல்வோம். எந்தத் தகுதியுமில்லாத நம்மைத் தகுதிப்படுத்திய  தேவனைநோக்கி  "கர்த்தராகிய ஆண்டவரே, தேவரீர் என்னை இதுவரைக்கும் கொண்டுவந்ததற்கு, நான் எம்மாத்திரம்? என் வீடும் எம்மாத்திரம்?" ( 2 சாமுவேல் 7 : 18 ) என்று தாவீதைப்போல கூறுவோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                    

"Inside the Seeds" 🌳

Scripture Meditation No. 1596
AATHAVAN | Saturday, 21.06.2025

“Therefore, is my spirit overwhelmed within me; my heart within me is desolate. I remember the days of old; I meditate on all thy works; I muse on the work of thy hands.” (Psalm 143:4–5, KJV)

No matter how strong we are in Christ, there are times when comparing our troubles and sufferings with the prosperity of the wicked causes our hearts to grow weary. The Bible does say, “the prosperity of the wicked” (see Psalm 73). But in today’s world, many wrongly assume that such prosperity is a sign of God's blessing. Few realize that the prosperity of the wicked is like grass — it quickly withers under the sun.

In times of spiritual struggle, we often fail to remember these truths. Thoughts like, “What is the use of living honestly and faithfully?” tend to rise within us.

David shows us the way to overcome this in today’s meditation. When we first begin to grow in Christ, God often performs various miracles and wonders in our lives. Each of us experiences these uniquely. God works such miracles not for show, but to nurture our faith and help us grow in it.

So, when we face trials and discouragements, let us remember the wonders that God has already done in our lives. Meditating on His past deeds will renew our strength and preserve our faith. David expresses this beautifully:

“My heart within me is desolate. I remember the days of old; I meditate on all thy works; I muse on the work of thy hands.” (Psalm 143:4–5)

David faced many trials. His brothers did not treat him with love. Later, Saul and even his own son Absalom sought to kill him. Yet in those moments, David would recall his early days — shepherding in the wilderness, when God spoke to him and revealed many truths; the songs God placed in his heart, leading him to praise and worship.

So, in today’s verse, David recalls:

“I remember the days of old; I meditate on all thy works...”

Dearly beloved, let us also adopt this habit of David. Let us reflect on our past — the way God brought us out and led us. Let us give thanks for those divine interventions. Think about how we were twenty or twenty-five years ago, and how God has blessed us since then. Praise Him for every blessing.

Yes, when our spirits are troubled, let us not faint. Instead, let us remember the days of old, meditate on God's works, and give thanks for His abundant blessings. Let us say like David: “Who am I, O Lord GOD? and what is my house, that thou hast brought me hitherto?” (2 Samuel 7:18, KJV)

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash                 

🦋 Meditation verse - சங்கீதம் 41 : 9 / Psalm 41:9

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1595                                          ஆதவன் 20.06.2025 வெள்ளி       

"என் பிராண சிநேகிதனும், நான் நம்பினவனும், என் அப்பம் புசித்தவனுமாகிய மனுஷனும், என்மேல் தன் குதிகாலைத் தூக்கினான்." ( சங்கீதம் 41 : 9 )

இன்றைய தியான வசனம் நம்பிக்கைத்துரோகம் செய்யும் மனிதர்களைப்பற்றிக் கூறுகின்றது.  தாவீது சந்தித்த நம்பிக்கைத் துரோகிகளைப் போன்றவர்களை நாமும் நமது வாழ்க்கையில் கண்டிருக்கலாம். தாவீதின் சொந்த மகனான அப்சலோமே தாவீதைக்கொல்ல வகைபார்த்துத் திரிந்தான். 

நாம் மிகவும் நம்பியிருக்கும் மனிதர்கள் நமக்கு எதிராகச் செயல்படும்போது நமது மனம் அதிகமாகப் பாதிக்கப்படும். தன்னோடு உணவு உண்டு சேர்ந்து நண்பர்களாக வாழ்ந்தவர்கள் தனக்கு எதிராக எழுந்ததையே தாவீது.  "என் பிராணசிநேகிதனும், நான் நம்பினவனும், என் அப்பம் புசித்தவனுமாகிய மனுஷனும்" என்று கூறுகின்றார். 

சிலவேளைகளில் நாம் நோயுற்றிருக்கும்போது நம்மைப் பார்க்க வருபவர்கள் எல்லோரும் நல்ல எண்ணத்துடன் வருவதில்லை. மருத்துவ மனையில் நம்மைப் பார்க்கவந்துவிட்டு வெளியில்போய், "இவனுக்கு இந்த வியாதி வந்ததற்கு ஏதாவது காரணம் இருக்கும்" என்றும், "இவன் செய்த பொல்லாப்புக்குக் கடவுள் தண்டனை கொடுத்துள்ளார்" எனவும் பேசிக்கொள்ளும் மனிதர்கள் உண்டு. எனவே பலரும் நோயுற்றிருக்கும்போது பலர் தங்களைப் பார்க்கவும் விசாரிக்கவும் வருவதை விரும்புவதில்லை. 

இதனையே தாவீது, "அவன் எப்பொழுது சாவான், அவன் பேர் எப்பொழுது அழியும்? என்று என் சத்துருக்கள் எனக்கு விரோதமாய்ச் சொல்லுகிறார்கள். ஒருவன் என்னைப் பார்க்கவந்தால் வஞ்சனையாய்ப் பேசுகிறான்; அவன் தன் இருதயத்தில் அக்கிரமத்தைச் சேகரித்துக்கொண்டு, தெருவிலே போய், அதைத் தூற்றுகிறான்." ( சங்கீதம் 41 : 5, 6 ) என்கின்றார். 

ஆனால் தொடர்ந்து தாவீது ஒரு உண்மையினைக் கூறுகின்றார். அதாவது பலரும் என்னவேண்டுமானாலும் பேசட்டும், நாம் தேவனுக்கேற்ற வாழ்வு வாழ்வோமென்றால் நமக்கு எதிராகப் பேசப்படும் வார்த்தைகள் எதுவும் பலிக்காது என்பதனை அவர், "என் சத்துரு என்மேல் ஜெயங்கொள்ளாததினால், நீர் என்மேல் பிரியமாயிருக்கிறீரென்று அறிவேன்.  நீர் என் உத்தமத்திலே என்னைத் தாங்கி, என்றென்றைக்கும் உம்முடைய சமுகத்தில் என்னை நிலைநிறுத்துவீர்." ( சங்கீதம் 41 : 11, 12 ) என்கின்றார்.

         

ஆம் அன்பானவர்களே, நோய்கள், துன்பங்கள் நம்மை நெருக்கலாம்.  உடனிருந்து நண்பர்களாகப் பழகிய சிலர் நமது நிலத்தையோ,  பணத்தையோ, பொருள்களையோ ஏமாற்றி அபகரித்து நமக்குத் துரோகம் செய்திருக்கலாம். ஆனால்  தேவனோடு நமக்குள்ள தனிப்பட்ட உறவு உண்மையாக இருக்குமானால் அவரும் நம்மேல் தனி அக்கறையுடன் இருப்பார். தேவன் நம்மேல் அன்பாக இருப்பதை அவர் நமக்குச் செய்யும் அதிசயமான விடுதலை வாழ்வால் பிறர் அறியச் செய்வார். 

உடனிருந்து நம்மோடு பழகி, பின்னர் நமக்கு எதிராகச் செயல்படுபவர்களை நாம் பழிவாங்காமல் தேவனிடம் நமது வேண்டுதல்களை ஏறெடுத்து  ஜெபிப்போம். "பழிவாங்குதல் எனக்குரியது, நானே பதிற்செய்வேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார் என்றும், கர்த்தர் தம்முடைய ஜனங்களை நியாயந்தீர்ப்பார் என்றும் சொன்னவர் இன்னாரென்று அறிவோம்." ( எபிரெயர் 10 : 30 ) ஆம் அவரது மக்களாக நாம் வாழும்போது நமக்கு ஏற்ற நியாயத்தை கர்த்தர் வழங்குவார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                         

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1595

AATHAVAN – Friday, 20.06.2025

"Yea, mine own familiar friend, in whom I trusted, which did eat of my bread, hath lifted up his heel against me." — Psalm 41:9 (KJV)

Today’s meditation verse speaks about betrayal by those whom we trust. Like David, we too may encounter betrayal in our lives from people we once trusted dearly. Even David’s own son Absalom conspired to kill him.

When people we deeply trust act against us, it wounds our hearts more than anything else. David laments the betrayal by someone who dined with him and lived as a friend. He says, "mine own familiar friend, in whom I trusted, which did eat of my bread..."

Sometimes when we fall sick, not everyone who visits us does so with a pure heart. Some may walk out of the hospital and speak ill of us, saying things like, “He must have done something wrong to deserve this disease,” or “This is God’s punishment for his sins.” That is why many sick people prefer not to have too many visitors.

David describes this very thing: “Mine enemies speak evil of me, When shall he die, and his name perish? And if he come to see me, he speaketh vanity: his heart gathereth iniquity to itself; When he goeth abroad, he telleth it.” — Psalm 41:5–6 (KJV)

Yet, David proclaims a profound truth. He affirms that no matter what people may say, if we live a life pleasing unto God, the words spoken against us will not prosper. He declares: “By this I know that thou favourest me, because mine enemy doth not triumph over me. And as for me, thou upholdest me in mine integrity, and settest me before thy face for ever.”

— Psalm 41:11–12 (KJV)

Yes, beloved, sickness and afflictions may draw near to us. Some who were once close friends may have deceived us and betrayed us—be it for our land, wealth, or possessions. But if our personal relationship with God is true, He will care for us with divine concern. God will manifest His love for us through a miraculous life of deliverance, letting others witness His favour upon us.

Let us not seek revenge against those who turned against us after once walking closely with us. Instead, let us take our petitions to the Lord in prayer. “Vengeance belongeth unto me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge his people.” — Hebrews 10:30 (KJV)

Yes, as God’s people, He will surely provide us justice in due time.

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash            

🦋 Meditation verse - ரோமர் 10 : 12 / Romans 10:12

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1594                                          ஆதவன் 19.06.2025 வியாழன்      

"யூதனென்றும் கிரேக்கனென்றும் வித்தியாசமே இல்லை; எல்லாருக்கும் கர்த்தரானவர் தம்மைத் தொழுதுகொள்ளுகிற யாவருக்கும் ஐசுவரியசம்பன்னராயிருக்கிறார்." ( ரோமர் 10 : 12 )

இந்த உலகத்தைப் படைத்து ஆளும் கடவுளுக்கு மனிதர்களிடையே வேற்றுமையில்லை. அவர் எல்லோரையும் ஒரே விதமாகத்தான் பார்க்கின்றார். அதனையே, "யூதனென்றும் கிரேக்கனென்றும் வித்தியாசமே இல்லை" என்றுகூறப்பட்டுள்ளது. நமது இந்திய கூற்றில்சொல்லவேண்டுமானால், கிறிஸ்தவனென்றும், இந்து என்றும் இஸ்லாமியர் என்றும், சீக்கியன், சமணன், புத்தன் என்றும்  வித்தியாசமேயில்லை. தம்மைத் தொழுதுகொள்ளுகிற யாவருக்கும் அவர் ஐசுவரிய சம்பன்னராயிருக்கிறார்.

இதனையே அப்போஸ்தலரான பேதுரு, "தேவன் பட்சபாதமுள்ளவரல்ல என்றும், எந்த ஜனத்திலாயினும் அவருக்குப் பயந்திருந்து நீதியைச் செய்கிறவன் எவனோ அவனே அவருக்கு உகந்தவன் என்றும் நிச்சயமாய் அறிந்திருக்கிறேன்." ( அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 10 : 34, 35 ) என்று கூறுகின்றார். 

ஆம், தேவன் மனிதர்களது தோற்றத்தையோ, ஜாதியையோ, மதத்தையோ, இனத்தையோ, நாட்டையோ கருத்தில் கொள்வதில்லை. அவர் இருதயத்தை ஊடுருவிப் பார்கின்றவர். இதனை நாம் சாமுவேல் நூலில் வாசிக்கின்றோம்,  "மனுஷன் பார்க்கிறபடி நான் பாரேன்; மனுஷன் முகத்தைப் பார்ப்பான்; கர்த்தரோ இருதயத்தைப் பார்க்கிறார்." ( 1 சாமுவேல் 16 : 7 )

இன்றைய தியான வசனம் தன்னைத் தொழுதுகொள்கின்ற யாவர்க்கும் அவர் ஐஸ்வர்யசம்பன்னர் என்று  கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது அவரைத் தொழுதுகொள்கின்ற யாரையும் அவர் தனது விலையேறப்பெற்ற இரட்சிப்பால் செல்வந்தனாக்குகின்றார். நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவும், "பிதாவானவர் எனக்குக் கொடுக்கிறயாவும் என்னிடத்தில் வரும்; என்னிடத்தில் வருகிறவனை நான் புறம்பே தள்ளுவதில்லை." ( யோவான் 6 : 37 ) என்று கூறினார். அவர் யாரையும் புறம்பேத் தள்ளுபவரல்ல. தன்னிடம் வரும் எவரையும் அவர் சேர்த்துக்கொள்கின்றார். 

 

இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுலும், "ஆதலால் கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுகிற எவனும் இரட்சிக்கப்படுவான்." ( ரோமர் 10 : 13 ) என்று கூறுகின்றார். 

பிதாவின் சித்தம் செய்யவே இந்த உலகினில் வந்ததாக இயேசு கிறிஸ்துக் கூறினார். பிதாவின் சித்தம் என்ன? அது குமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசிப்பவர்களுக்கு நித்திய ஜீவனை அளிப்பது. இதனையே இயேசு கிறிஸ்து, "குமாரனைக் கண்டு, அவரிடத்தில் விசுவாசமாயிருக்கிறவன் எவனோ, அவன் நித்தியஜீவனை அடைவதும், நான் அவனைக் கடைசிநாளில் எழுப்புவதும், என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தமாயிருக்கிறது என்றார்." ( யோவான் 6 : 40 ) 

அன்பானவர்களே, ஒருவேளை இதனை வாசிக்கும் நீங்கள் கிறிஸ்துவை அறியாத குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருக்கலாம். வேதாகமமும் வேத தியானங்களும் குறிப்பிட்ட மதத்துக்கு உரியதல்ல.  கிறிஸ்துவும் மதத்துக்கு உரியவரல்ல. அவர் மதத்தை உருவாக்கவும் வரவில்லை. நித்திய ஜீவனுக்கான வழியை நமக்குக் காண்பிக்கவும் அந்த வழியை நாம் கண்டடைந்து அதில் நடக்கவும் இறுதியில் அவரோடு நித்தியத்துக்கும் வாழவும்  தகுதிப்படுத்தவுமே உலகினில் வந்தார். 

எனவே, யூதனென்றும் கிரேக்கனென்றும், கிறிஸ்தவன் என்றும், இந்து என்றும், இஸ்லாமியர் என்றும், சீக்கிய, சமண, புத்த மதத்தவனென்றும்   வித்தியாசமே இல்லை; எல்லாருக்கும் கர்த்தரானவர் தம்மைத் தொழுதுகொள்ளுகிற யாவருக்கும் ஐசுவரியசம்பன்னராயிருக்கிறார். நமது பாவங்களை அவரிடம் அறிக்கையிட்டு மனம் திரும்பும்போது அவர்களுக்கு அவர்  சகோதரனான, நண்பனாக, தாயாக, தகப்பனாக மாறுகின்றார்.  அவரைஉள்ளத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு ஆவியில் செல்வந்தர்களாக மாறுவோம். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்          

"Inside the Seeds" 🌳

Scripture Meditation No. 1594
AATHAVAN | Thursday, 19 June 2025

“For there is no difference between the Jew and the Greek: for the same Lord over all is rich unto all that call upon him.” — Romans 10:12 (KJV)

The God who created and governs this world makes no distinction among human beings. He sees all people equally. That is the very reason it is said, “There is no difference between the Jew and the Greek.”

To express it in our Indian context, there is no distinction between a Christian, Hindu, Muslim, Sikh, Jain, or Buddhist. He is rich unto all who call upon Him.

Apostle Peter affirms this truth when he declares:
“Of a truth I perceive that God is no respecter of persons: But in every nation he that feareth him, and worketh righteousness, is accepted with him.” — Acts 10:34–35 (KJV)

Yes, God does not regard a person's appearance, caste, religion, ethnicity, or nationality. He searches the heart. This is affirmed in the book of Samuel:

“For the Lord seeth not as man seeth; for man looketh on the outward appearance, but the Lord looketh on the heart.” — 1 Samuel 16:7 (KJV)

Today’s meditation verse says that the Lord is rich unto all who call upon Him. That is, He makes anyone who calls upon Him rich by granting them the priceless gift of salvation.

Our Lord Jesus Christ also said: “All that the Father giveth me shall come to me; and him that cometh to me I will in no wise cast out.” — John 6:37 (KJV)

He never rejects anyone. Whoever comes to Him, He receives with open arms.

Apostle Paul also reiterates: “For whosoever shall call upon the name of the Lord shall be saved.” — Romans 10:13 (KJV)

Jesus Christ came into this world to fulfil the will of the Father. And what is that will? That everyone who believes in the Son should receive eternal life. The Lord Himself said: “And this is the will of him that sent me, that every one which seeth the Son, and believeth on him, may have everlasting life: and I will raise him up at the last day.” — John 6:40 (KJV)

Dear beloved, perhaps you belong to a family that does not yet know Christ. But let me assure you—the Holy Bible and these meditations are not confined to any religion. Christ is not the property of any religion. He did not come to establish a new religion. He came to show us the way to eternal life, to help us find and walk in it, and to make us worthy to live with Him forever.

Therefore, there is no distinction—be it Jew or Greek, Christian or Hindu, Muslim, Sikh, Jain, or Buddhist. The same Lord over all is rich unto all that call upon Him. When we confess our sins to Him and repent, He becomes to us a Brother, a Friend, a Mother, and a Father.

Let us receive Him in our hearts and become spiritually rich in Him.

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash                           

🦋 Meditation verse - ரோமர் 8 : 10 / Romans 8:10

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1593                                          ஆதவன் - 18.06.2025 புதன்     

"கிறிஸ்து உங்களிலிருந்தால் சரீரமானது பாவத்தினிமித்தம் மரித்ததாயும், ஆவியானது நீதியினிமித்தம் ஜீவனுள்ளதாயும் இருக்கும்." ( ரோமர் 8 : 10 )

நாம் உடலால் செய்யும் பாவமானது நமது ஆத்துமாவை அழிக்கின்றது. பெரும்பாலும் மனிதர்கள் தங்களது சரீர ஆசைகளை நிறைவேற்றிட ஆசைப்படுகின்றார்களேத் தவிர ஆத்துமாவைப்பற்றி கவலைப்படுவதில்லை. "பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்; தேவனுடைய கிருபைவரமோ நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவினால் உண்டான நித்தியஜீவன்." ( ரோமர் 6 : 23 ) என்று வேத வசனம் கூறுகின்றது. 

எனவே, நமது சரீரம் பாவத்துக்கு மரித்ததாக இருக்குமானால் நமது ஆவியானது உயிருள்ளதாக இருக்கும். இறந்துபோனவன் பாவம் செய்வதில்லை. அதுபோல நமது உடலானது இறந்து (பாவம் செய்யாமல்) இருக்குமானால் நமது ஆத்துமா உயிருள்ளதாக இருக்கும் என்று இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது. 

நாம் கிறிஸ்துவுக்கு உட்பட்ட ஆவியின் பிரமானத்துக்குள் வரும்போது பாவம் மரணம் என்பவைகளின் பிரமாணத்தினின்று விடுவிக்கப்படுகின்றோம். ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் மீட்கப்பட்டு பரிசுத்த ஆவியானவரின் வழிநடத்துதலுக்குள் வரும்போது அவரே நம்மை எல்லா விதத்திலும் வழிநடத்துவார். வேதம் கூறும் இந்த உண்மை கட்டுக்கதையல்ல. நாம் என்ன பேசவேண்டும், எதனைப் பேசக்கூடாது, எங்கு செல்லவேண்டும், எங்கு செல்லக்கூடாது என்பதனை ஆவியானவர் நமக்கு உணர்த்துவார். இதனையே ஆவியின் வழிநடத்துதல் என்று கூறுகின்றோம். 

அன்று  அப்போஸ்தலர்களை வழிநடத்திய ஆவியானவர் நம்மையும் இதுபோலவே வழிநடத்துகின்றார். ஏனெனில் அவர் மாறக்கூடியவர் அல்ல. இந்த அனுபவமே ஆவிக்குரிய அனுபவம். இதற்கு மாறாக  குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கூட்டம்கூடி, "அல்லேலூயா" என்று கூப்பாடுபோட்டுவிட்டு பின்னர் பாவ வாழ்க்கை வாழ்வது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையல்ல. இதனை மெய்யான ஆவிக்குரிய மனிதர்கள் செய்வதில்லை.    

ஆம் அன்பானவர்களே,  இப்படி ஆவியின் பிரமாணம் நம்மைப்  பாவம், அதனைத் தொடர்ந்த மரணம் இவைகளிலிருந்து விடுக்கின்றது. இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல், "கிறிஸ்து இயேசுவினாலே ஜீவனுடைய ஆவியின் பிரமாணம் என்னைப் பாவம் மரணம் என்பவைகளின் பிரமாணத்தினின்று விடுதலையாக்கிற்றே." ( ரோமர் 8 : 2 ) என்று கூறுகின்றார். 

இன்றைய தியான வசனம், "கிறிஸ்து உங்களிலிருந்தால் சரீரமானது பாவத்தினிமித்தம் மரித்ததாயும், ஆவியானது நீதியினிமித்தம் ஜீவனுள்ளதாயும் இருக்கும்." என்று கூறுகின்றது. அதாவது, முதலில் நாம் நமக்குள் கிறிஸ்து வருவதற்கு  அனுமதிக்கவேண்டும். அப்படி அவர் நமக்குள் வரும்போது மட்டுமே நாம் பாவத்திலிருந்து விடுதலைபெற முடியும். இதனையே இயேசு கிறிஸ்து, "குமாரன் உங்களை விடுதலையாக்கினால் மெய்யாகவே விடுதலையாவீர்கள்." ( யோவான் 8 : 36 ) என்று கூறினார். 

இப்படி நாம் ஆவிக்குரிய வாழ்வு வாழும்போது தேவனது நியாயத்தீர்ப்புக்குத் தப்புகின்றோம். இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல்,  "ஆனபடியால், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குட்பட்டவர்களாயிருந்து, மாம்சத்தின்படி நடவாமல் ஆவியின்படியே நடக்கிறவர்களுக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பில்லை." ( ரோமர் 8 : 1 ) என்று கூறுகின்றார். 

ஆவியானவர் நம்மை ஆளவும் வழிநடத்தவும் அவருக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுப்போம். அதற்கு முதன்முதலில் நமது பாவங்கள் கிறிஸ்து இயேசுவின் பரிசுத்த இரத்தத்தால் கழுவப்பட அவற்றை அவரிடம் அறிக்கையிட்டு மன்னிப்பை வேண்டுவோம். கிறிஸ்து நமக்குள் இருந்தால் மட்டுமே நமது சரீரமானது பாவத்தினிமித்தம் மரித்ததாயும், நமது ஆவியானது நீதியினிமித்தம் ஜீவனுள்ளதாயும் இருக்கும்.

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                    

"Inside the Seeds" 🌳

Scripture Meditation No. 1593
AATHAVAN | Wednesday | 18.06.2025

“And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness.” — Romans 8:10 (KJV)

The sins we commit through the body bring destruction to our soul. Most people are driven by the desire to fulfil the cravings of the flesh, giving little or no thought to the state of their soul. But Scripture declares:

“For the wages of sin is death; but the gift of God is eternal life through Jesus Christ our Lord.” — Romans 6:23 (KJV)

Therefore, if our body is dead because of sin, then our spirit becomes alive. A dead person does not sin. In the same way, if our body is considered dead—meaning it no longer yields to sin—then our spirit is made alive, as today’s meditation verse teaches.

When we step into the law of the Spirit in Christ Jesus, we are set free from the law of sin and death. Yes, beloved, when we are redeemed and begin to walk under the guidance of the Holy Spirit, He leads us in all things. This truth is not a fable or myth—this is what the Bible clearly reveals. The Spirit shows us what to speak, what not to speak, where to go, and where not to go. This is what we call being led by the Spirit.

The same Holy Spirit who led the apostles back then is still leading us today—because He does not change. This experience is what defines a true spiritual life. It is not true spirituality to gather for a short time, shout "Hallelujah!" and then go back to living a sinful life. True spiritual people do not live this way.

Yes, dearly beloved, the law of the Spirit delivers us from sin and the death that follows it. As the apostle Paul says:

“For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death.” — Romans 8:2 (KJV)

Today’s meditation verse says:

“And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness.” — Romans 8:10 (KJV)

This means we must first allow Christ to dwell in us. Only when Christ lives in us can we be truly set free from sin. This is what Jesus Himself said:

“If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.”

— John 8:36 (KJV) When we begin to live a spiritual life in this way, we escape God's judgment. As the apostle Paul affirms:

“There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit.” — Romans 8:1 (KJV)

Let us surrender ourselves to the Holy Spirit—allowing Him to rule and guide our lives. But to do this, we must first confess our sins and seek forgiveness so they may be washed by the precious blood of Jesus Christ. Only when Christ dwells in us can our body be dead because of sin and our spirit be alive because of righteousness.

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 4 : 17 /

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1592                                           ஆதவன்,  17.06.2025 செவ்வாய்    

"காணப்படுகிறவைகளையல்ல, காணப்படாதவைகளை நோக்கியிருக்கிற நமக்கு, அதிசீக்கிரத்தில் நீங்கும் இலேசான நம்முடைய உபத்திரவம் மிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமையை உண்டாக்குகிறது." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 17 )

கிறிஸ்தவ மார்க்கமே விசுவாச மார்க்கம்தான். காணக்கூடாத தேவனை  நாம் விசுவாசக் கண்கொண்டு பார்த்து விசுவாசிக்கின்றோம். எனவேதான்  நமக்கு கடவுளை நினைவுபடுத்த உருவமோ சிலைகளோ தேவையில்லை என்று முதல் கட்டளையிலேயே கூறப்பட்டுள்ளது. 

இதுபோல, கிறிஸ்தவம் வலியுறுத்திக் கூறும் மரித்தவர்களின் உயிர்த்தெழுதல்,  நித்திய ஜீவன் எனும் நிலையான விண்ணக வாழ்வு,  இவைகளை நாம் கண்ணால் காணவில்லை. ஆனால் அவற்றை விசுவாசிக்கின்றோம். ஆம், "விசுவாசமானது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியும், காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமுமாயிருக்கிறது." ( எபிரெயர் 11 : 1 ). 

உலகினில்  பலர் அனுபவிக்கும் பல்வேறு செல்வங்களும், நாம் கண்ணால் காணும் பொருட்களும் நமக்கு ஒருவேளை இல்லாமலிருக்கலாம். அல்லது நாம் பல்வேறு உபத்திரவங்களை இந்த உலகினில் அனுபவிக்கலாம். இவை நமக்கு வேதனையைத் தரலாம். ஆனால்,  நாம் மெய்யான விசுவாசிகளாக இருப்போமானால் இவைகளைக்குறித்து நாம் கவலைப்படவேண்டாம் என்று இன்றைய தியான வசனம் நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது. அதாவது, காணப்படாத விண்ணகத்துக்குரியவற்றை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கின்ற நமக்கு, அதிசீக்கிரத்தில் இந்த உபத்திரவம் நீங்கும். மட்டுமல்ல, அது நமக்கு  மிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமையை உண்டாக்குகிறது.  

இது ஏனெனில், "காணப்படுகிறவைகள் அநித்தியமானவைகள், காணப்படாதவைகளோ நித்தியமானவைகள்" ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 18 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது இந்த உலகத்தில் காணப்படுபவை அழிந்துபோகக்கூடியவை. ஆனால் வேதம் கூறும் நாம் காணாத விண்ணகத்துக்குரியவைகளோ  நித்தியமானவைகள். இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல், "ஆதலால் இக்காலத்துப் பாடுகள் இனி நம்மிடத்தில் வெளிப்படும் மகிமைக்கு ஒப்பிடத்தக்கவைகள் அல்லவென்று எண்ணுகிறேன்."( ரோமர் 8 : 18 ) என்று கூறுகின்றார்.

ஆம் அன்பானவர்களே, வீணான கவலைகளை விட்டுவிடுவோம். தேவன் இந்த உலகினில் வாழ நமக்கு ஏற்றவைகளைத் தருவார் என்று விசுவாசிப்போம். தேவனை அறியாமல் வாழும் பலர் பல்வேறு செல்வங்களை அனுபவிக்கலாம். ஒருவேளை இது நமக்கு மனவேதனையைத் தரலாம். "நான் தேவன்மேல் இத்தனை நம்பிக்கையாக இருந்து என்ன பயன்?" எனும் எதிர்மறையான எண்ணங்கள் நம்மில் தோன்றலாம்.   நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் உண்மையான விசுவாச வாழ்வு வாழ்வோமென்றால் இன்றைய தியான வசனத்தை நினைவுகூர்வோம். 

"விசுவாசமில்லாமல் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருப்பது கூடாதகாரியம்; ஏனென்றால், தேவனிடத்தில் சேருகிறவன் அவர் உண்டென்றும், அவர் தம்மைத் தேடுகிறவர்களுக்குப் பலன் அளிக்கிறவரென்றும் விசுவாசிக்கவேண்டும்." ( எபிரெயர் 11 : 6 ) என்று வேதம் கூறுகின்றது. 

எனவே, "அதிசீக்கிரத்தில் நீங்கும் இலேசான நம்முடைய உபத்திரவம் மிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமையை உண்டாக்குகிறது." என்பதை விசுவாசிப்போம்.

எல்லாம் கிடைப்பதால் நாம் தேவன்மேல்  அன்பு கூருவதிலும், கிடைக்காதபோதும் அவரிடம் அன்புகூர்வது  மேலானது. காரணம்,  "நாம் தரிசித்து நடவாமல், விசுவாசித்து நடக்கிறோம்." ( 2 கொரிந்தியர் 5 : 6 )

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                    

“Inside the Seeds” 🌳

Bible Meditation No. 1592

AATHAVAN - Tuesday, 17.06.2025

“For our light affliction, which is but for a moment, worketh for us a far more exceeding and eternal weight of glory;” — 2 Corinthians 4:17 (KJV)

The Christian path is indeed the path of faith. We believe in the invisible God, whom we see not with our natural eyes, but through the eyes of faith. That is why, even in the very first commandment, it is clearly stated that we do not need images or idols to remind us of God.

In the same way, the truths that Christianity proclaims — the resurrection of the dead, eternal life, and the everlasting heavenly abode — are not things we have seen with our eyes. Yet we believe in them firmly. Indeed,

“Now faith is the substance of things hoped for, the evidence of things not seen.” — Hebrews 11:1 (KJV)

In this world, we may not possess the visible wealth and treasures that many others enjoy. Or, we might go through various troubles and afflictions. These situations can be painful. However, if we are true believers, the verse we meditate on today encourages us not to be disheartened by such trials. Because, for those of us who look forward to the invisible heavenly realm, these afflictions are only momentary. More than that, they are actually producing in us a far more exceeding and eternal weight of glory.

Why is this so?

“While we look not at the things which are seen, but at the things which are not seen: for the things which are seen are temporal; but the things which are not seen are eternal.” — 2 Corinthians 4:18 (KJV)

That is, the things we see in this world are perishable, but the things of heaven — though unseen — are eternal, as the Scriptures declare. This is echoed by the Apostle Paul:

“For I reckon that the sufferings of this present time are not worthy to be compared with the glory which shall be revealed in us.” — Romans 8:18 (KJV)

Yes, beloved, let us cast away vain worries. Let us believe that God will provide what is right for us to live in this world. Many who do not know God may enjoy various forms of prosperity. This might sometimes cause us distress. Questions like, “What’s the use of trusting in God so much?” might rise within us.

But if we live a genuine life of faith in Christ, we must remember today’s Scripture verse.

“But without faith it is impossible to please him: for he that cometh to God must believe that he is, and that he is a rewarder of them that diligently seek him.” — Hebrews 11:6 (KJV)

Therefore, let us hold fast to this truth:

“Our light affliction, which is but for a moment, worketh for us a far more exceeding and eternal weight of glory.” — 2 Corinthians 4:17 (KJV)

To love God when everything is going well is easy — but to continue loving Him even when we lack something is greater and more meaningful. For, “For we walk by faith, not by sight.”— 2 Corinthians 5:7 (KJV)

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 3 : 14 / 2 Corinthians 3:14

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1591                                           ஆதவன் 16.06.2025 திங்கள்   

"அவர்களுடைய மனது கடினப்பட்டது; இந்நாள்வரைக்கும் பழைய ஏற்பாடு வாசிக்கப்படுகையில், அந்த முக்காடு நீங்காமலிருக்கிறது; அது கிறிஸ்துவினாலே நீக்கப்படுகிறது." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 14 )

ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைக்குறித்து  பழைய ஏற்பட்டு நூல்களில் பல நூறு ஆதாரங்கள் இருந்தும் இஸ்ரவேலர் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை மேசியாவாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இதற்கு என்ன காரணம் என்பதனை மோசேக்காலத்துச் சம்பவத்துடன் ஒப்பிட்டு அப்போஸ்தலரான பவுல் இன்றைய தியான வசனத்தில் குறிப்பிடுகின்றார். 

தேவனது கட்டளைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு நாற்பது நாட்கள் கழித்து  மலையிலிருந்து மோசே இறங்கியபோது தேவனோடு பேசியதால் அவரது முகம் பிரகாசமானதாக இருந்தது. இஸ்ரவேல் மக்களால் அவரது முகத்தைப் பார்க்ககூடாதபடி அது கண்களைக் கூசச்செய்தது.  "மோசே சாட்சிப் பலகைகள் இரண்டையும் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, சீனாய் மலையிலிருந்து இறங்குகிறபோது, தன்னோடே அவர் பேசினதினாலே தன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதை அவன் அறியாதிருந்தான். ஆரோனும் இஸ்ரவேல் புத்திரர் எல்லாரும் மோசேயைப் பார்க்கும்போது, அவன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதைக் கண்டு, அவன் சமீபத்தில் சேரப்பயந்தார்கள்". (யாத்திராகமம் 34: 29,30)

எனவே, மோசே இஸ்ரவேல் மக்களோடு பேசும்போது தனது முகத்தை முக்காடுபோட்டு மூடிக்கொண்டிருந்தார். "மோசே அவர்களோடே பேசி முடியுமளவும், தன் முகத்தின்மேல் முக்காடு போட்டிருந்தான்". (யாத்திராகமம் 34: 33) தேவனோடு பேசும்படி ஆசாரிப்புக் கூடாரத்துக்குள் செல்லும்போது மோசே முக்காட்டை நீக்கிக்கொள்வார்.  "இஸ்ரவேல் புத்திரர் அவன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதைக் கண்டார்கள். மோசே அவரோடே பேசும்படிக்கு உள்ளே பிரவேசிக்கும்வரைக்கும், முக்காட்டைத் திரும்பத் தன் முகத்தின்மேல் போட்டுக்கொள்ளுவான்."  (யாத்திராகமம் 34: 35)

ஆம்  அன்பானவர்களே, இஸ்ரவேல் மக்களால் தேவனது ஊழியக்காரனது முகத்தையே நோக்கிப்பார்க்க முடியவில்லை; அப்படியானால் அவர்களால் எப்படி தேவனை நோக்கிப்பார்க்க முடியும்?  இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல், நாம் மனம்திரும்பாத வாழ்க்கை வாழும்போது இஸ்ரவேல் மக்களைப்போல தேவனது  முகத்தை ஏறெடுத்துப்பார்க்கத் துணிச்சலில்லாமல்தான் இருப்போம் என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

இன்றைய தியான வசனத்தைத் தொடர்ந்து பவுல் கூறுகின்றார், "அவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, அந்த முக்காடு எடுபட்டுப்போகும். கர்த்தரே ஆவியானவர்; கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே விடுதலையுமுண்டு." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 16, 17 ) ஆம் அன்பானவர்களே, மனம்திருப்பி, தேவனது ஆவியைப் பெறும்போது நாம் விடுதலையோடு உரிமையுடன் தேவனை ஆராதிக்க முடியும். அப்போது தேவனது முகத்தை நாம் நோக்கிப்பார்க்க முடியும்.

மட்டுமல்ல, அப்படி அவரது முகத்தைப் பார்த்து உரிமையுடன் ஆராதிக்கும்போது,   "நாமெல்லாரும் திறந்த முகமாய்க் கர்த்தருடைய மகிமையைக் கண்ணாடியிலே காண்கிறதுபோலக் கண்டு, ஆவியாயிருக்கிற கர்த்தரால் அந்தச் சாயலாகத்தானே மகிமையின்மேல் மகிமையடைந்து மறுரூபப்படுகிறோம்." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 18 )

மோசேயின் முகத்தைப் பார்க்கத் தடையாக இருந்த முக்காடுபோல இன்று நாம் விடுதலையோடு தேவனை ஆராதிக்கத் தடையாக இருக்கும்  முக்காடு கிறிஸ்துவினாலே நீக்கப்படுகிறது. எனவே, இஸ்ரவேல் மக்களது மனது கடினப்பட்டு இருந்ததுபோல நமது மனதையும் கடினப்படுத்தாமல் அவருக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்து நமது பாவங்களுக்கு மன்னிப்பை வேண்டுவோம். கிறிஸ்துவின் ஆவி நம்மில் செயல்பட அனுமதிப்போம். "கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே விடுதலையுமுண்டு." 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                     

 

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1591

AATHAVAN – Monday, 16 June 2025

"But their minds were blinded: for until this day remaineth the same vail untaken away in the reading of the Old Testament; which vail is done away in Christ." (2 Corinthians 3:14, KJV)

Though there are hundreds of prophetic references about the Lord Jesus Christ in the Old Testament, the Israelites did not accept Him as the Messiah. Why is this so? In today’s meditation verse, Apostle Paul compares their hardened hearts to an incident from the time of Moses.

When Moses came down from Mount Sinai after receiving God’s commandments—forty days later—his face was radiant because he had spoken with God. His face shone so brightly that the Israelites could not bear to look at him.

"And it came to pass, when Moses came down from mount Sinai with the two tables of testimony in Moses' hand... that Moses wist not that the skin of his face shone while he talked with him. And when Aaron and all the children of Israel saw Moses, behold, the skin of his face shone; and they were afraid to come nigh him." (Exodus 34:29–30, KJV)

Therefore, Moses used a veil to cover his face while speaking with the Israelites.

"And till Moses had done speaking with them, he put a vail on his face." (Exodus 34:33, KJV)

Whenever he went into the tabernacle to speak with the Lord, Moses would remove the veil.

"And the children of Israel saw the face of Moses, that the skin of Moses’ face shone: and Moses put the vail upon his face again, until he went in to speak with him." (Exodus 34:35, KJV)

Dearly beloved, if the Israelites could not even gaze upon the face of God’s servant, how could they possibly behold the face of God Himself? Paul uses this imagery to explain that when we live unrepentant lives, we, like the Israelites, will lack the boldness to behold God's glory.

Paul continues in the following verses of the same chapter:

"Nevertheless, when it shall turn to the Lord, the vail shall be taken away. Now the Lord is that Spirit: and where the Spirit of the Lord is, there is liberty." (2 Corinthians 3:16–17, KJV)

Yes, beloved, when we turn to the Lord and receive His Spirit, we are set free and can worship God with boldness. Then, we can behold the face of God.

Not only that, but as we behold Him in worship:

"But we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord." (2 Corinthians 3:18, KJV)

Just as the veil once hindered the Israelites from seeing Moses’ radiant face, today any veil that prevents us from worshiping God in liberty is removed through Christ.

Therefore, let us not harden our hearts like the Israelites did. Instead, let us surrender ourselves to Him, seek forgiveness for our sins, and allow the Spirit of Christ to work in us.

"Where the Spirit of the Lord is, there is liberty."

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - மாற்கு 12 : 30 / Mark 12:30

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1590                                          ஆதவன்,  15.06.2025 ஞாயிறு  

"உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக என்பதே பிரதான கற்பனை." ( மாற்கு 12 : 30 )

கர்த்தரிடம் அன்புகூருவது குறித்து இன்றைய தியான வசனத்தில் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து கூறுகின்றார். எப்படி நாம் தேவனிடம் அன்புகூரவேண்டும் என்பதற்கு, முழு ஆத்துமா, முழு மனது, முழு பலம் ஆகிய வார்த்தைகளை அவர்  பயன்படுத்துகின்றார். அதாவது, இது நூறு சதவிகிதம் என்று பொருள். அதாவது பூரணம் எனும் முழுமையான அன்பை அவர் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கின்றார். 

நமது ஆண்டவர் எதனையும் அரைகுறையாகச் செய்பவரல்ல. அதுபோல அவர் அரைகுறையான  எதனையும் ஏற்றுக்கொள்வதுமில்லை. பலி செலுத்தும்போதுகூட அரைகுறையானவற்றைச் செலுத்தக்கூடாது என்று அவர் இஸ்ரவேல் மக்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். 

இதனை நாம் லேவியராகமத்தில் பின்வருமாறு வாசிக்கலாம்:-"ஒருவன் விசேஷித்த பொருத்தனையாயாவது, உற்சாகமாயாவது, கர்த்தருக்கு மாடுகளிலாகிலும் ஆடுகளிலாகிலும் சமாதானபலிகளைச் செலுத்தப்போனால், அது அங்கிகரிக்கப்படும்படி, ஒரு பழுதுமில்லாமல் உத்தமமாயிருக்கவேண்டும்.    குருடு, நெரிசல், முடம், கழலை, சொறி, புண் முதலிய பழுதுள்ளவைகளை நீங்கள் கர்த்தருக்குச் செலுத்தாமலும், அவைகளாலே கர்த்தருக்குப் பலிபீடத்தின்மேல் தகனபலியிடாமலும் இருப்பீர்களாக." ( லேவியராகமம் 22 : 21, 22 )

மல்கியா புத்தகத்திலும், "பீறுண்டதையும் கால் ஊனமானதையும் நசல்கொண்டதையும் கொண்டுவந்து காணிக்கையாகச் செலுத்துகிறீர்கள் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; அதை உங்கள் கைகளில் அங்கீகரித்துக்கொள்வேனோ என்று கர்த்தர் கேட்கிறார்." ( மல்கியா 1 : 13 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடம் அன்பு செலுத்துவது பூரண அன்பாக இருக்கவேண்டும். உண்மையான காதல் என்பது இரண்டு மூன்றுபேரிடம் ஏற்படாது. ஒருவரை மட்டுமே நாம் உள்ளான அன்புடன் நேசிக்க முடியும். அதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில், "உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக" என்று இயேசு கிறிஸ்து கூறுகின்றார். பீறுண்ட, ஊனமான, நசல்கொண்ட அன்பை அவர் விரும்புவதில்லை. 

நாம் உலக ஆசீர்வாதங்களை மட்டுமே தேடுபவர்களாக இருந்தால் இத்தகைய பூரண அன்பு தேவன்மேல் ஏற்படாது. காரணம், வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு தெய்வங்களிடம் ஜெபித்து தாங்கள் பெற்றுக்கொண்ட நன்மைகளைப்  பிறர் கூறக் கேட்கும்போது நாமும் அப்படி ஜெபித்தால் என்ன எனும் எண்ணம் ஏற்பட்டு மெய் தேவனைவிட்டு நாம் பின்மாறிவிடுவோம். இப்படித்தான் பல கிறிஸ்தவர்கள் இருக்கின்றனர். 

இயேசு கிறிஸ்து,  "நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்; என்னாலேயல்லாமல் ஒருவனும் பிதாவினிடத்தில் வரான்." ( யோவான் 14 : 6 ) என்று கூறினாரேத் தவிர "நானும் ஒரு வழி" என்று கூறவில்லை. காரணம் அவரால் மட்டுமே மனிதர்களுக்கு மீட்பு உண்டாகின்றது. இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல் தனது சீடனான தீமோத்தேயுவுக்கு, "தேவன் ஒருவரே, தேவனுக்கும் மனுஷருக்கும் மத்தியஸ்தரும் ஒருவரே. எல்லாரையும் மீட்கும்பொருளாகத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்த மனுஷனாகிய கிறிஸ்து இயேசு அவரே; இதற்குரிய சாட்சி ஏற்ற காலங்களில் விளங்கிவருகிறது." ( 1 தீமோத்தேயு 2 : 5,6 ) என்று எழுதுகின்றார். 

இதனால்தான் இயேசு கிறிஸ்து, "உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக" என்று கூறுகின்றார். இப்படித் தேவனிடம் பூரண  அன்புகூருபவர்கள் மட்டுமே மீட்பு அனுபவத்தைப் பெறமுடியும். மற்றவர்கள் பெயர் கிறிஸ்தவர்களாக வாழ்ந்து உலக ஆசீர்வாதங்களையே பெறும்படி ஆயுளுக்கும் ஜெபித்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். ஆம் அன்பானவர்களே, நமது முழு இருதயத்தோடும், முழு ஆத்துமாவோடும், முழு  மனதோடும்,  முழுப் பலத்தோடும் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடம் மட்டுமே அன்புகூருவோம். 

"நம்முடைய நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறதில் அசைவில்லாமல் உறுதியாயிருக்கக்கடவோம்; வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் உண்மையுள்ளவராயிருக்கிறாரே." ( எபிரெயர் 10 : 23 )

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                      

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1590

AATHAVAN – Sunday, 15.06.2025

“And thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind, and with all thy strength: this is the first commandment.” — Mark 12:30 (KJV)

In today’s meditation verse, our Lord Jesus Christ speaks about loving the Lord. He uses the words "with all thy soul, all thy mind, all thy strength" to describe how we ought to love God. This clearly means 100%—a complete and wholehearted love is what He expects from us.

Our Lord does nothing halfway, nor does He accept anything done half-heartedly. Even when sacrifices were to be made, He commanded the people of Israel not to offer blemished or imperfect sacrifices.

We see this in Leviticus 22:21–22 (KJV): “And whosoever offereth a sacrifice of peace offerings unto the Lord... it shall be perfect to be accepted; there shall be no blemish therein. Blind, or broken, or maimed, or having a wen, or scurvy, or scabbed, ye shall not offer these unto the Lord, nor make an offering by fire of them upon the altar unto the Lord.”

Also, in the book of Malachi, the Lord says: “Ye brought that which was torn, and the lame, and the sick; thus, ye brought an offering: should I accept this of your hand? saith the Lord.” — Malachi 1:13 (KJV)

Yes, beloved, the love we offer our Lord Jesus Christ must be whole and undivided. True love is not divided among two or three people; we can only truly love one with all our heart. That is precisely what today’s verse emphasizes:

“And thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind, and with all thy strength.” — Mark 12:30 (KJV)

He does not desire a love that is broken, lame, or blemished.

If our only pursuit is the blessings of this world, we cannot truly love God with our whole heart. When we hear others say they prayed to different gods and received blessings, we may also be tempted to pray in the same way and slowly drift away from the true and living God. Unfortunately, many Christians today fall into this trap.

But Jesus Christ clearly said: “I am the way, the truth, and the life: no man cometh unto the Father, but by me.” — John 14:6 (KJV) He did not say, “I am one of the ways.” He alone is the Savior of mankind.

The apostle Paul writes to his disciple Timothy: “For there is one God, and one mediator between God and men, the man Christ Jesus; who gave himself a ransom for all, to be testified in due time.” — 1 Timothy 2:5–6 (KJV)

That is why Jesus Christ commands us to love the Lord our God with all our heart, soul, mind, and strength. Only those who love Him in this complete manner can truly experience salvation. Others may simply live under the label of “Christian” and continue to pray only for worldly blessings throughout their lives.

Yes, beloved, let us love our Lord Jesus Christ alone—with our whole heart, whole soul, whole mind, and all our strength.

“Let us hold fast the profession of our faith without wavering; (for he is faithful that promised;)” — Hebrews 10:23 (KJV)

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash