🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 4 : 17 /

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1592                                           ஆதவன்,  17.06.2025 செவ்வாய்    

"காணப்படுகிறவைகளையல்ல, காணப்படாதவைகளை நோக்கியிருக்கிற நமக்கு, அதிசீக்கிரத்தில் நீங்கும் இலேசான நம்முடைய உபத்திரவம் மிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமையை உண்டாக்குகிறது." ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 17 )

கிறிஸ்தவ மார்க்கமே விசுவாச மார்க்கம்தான். காணக்கூடாத தேவனை  நாம் விசுவாசக் கண்கொண்டு பார்த்து விசுவாசிக்கின்றோம். எனவேதான்  நமக்கு கடவுளை நினைவுபடுத்த உருவமோ சிலைகளோ தேவையில்லை என்று முதல் கட்டளையிலேயே கூறப்பட்டுள்ளது. 

இதுபோல, கிறிஸ்தவம் வலியுறுத்திக் கூறும் மரித்தவர்களின் உயிர்த்தெழுதல்,  நித்திய ஜீவன் எனும் நிலையான விண்ணக வாழ்வு,  இவைகளை நாம் கண்ணால் காணவில்லை. ஆனால் அவற்றை விசுவாசிக்கின்றோம். ஆம், "விசுவாசமானது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியும், காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமுமாயிருக்கிறது." ( எபிரெயர் 11 : 1 ). 

உலகினில்  பலர் அனுபவிக்கும் பல்வேறு செல்வங்களும், நாம் கண்ணால் காணும் பொருட்களும் நமக்கு ஒருவேளை இல்லாமலிருக்கலாம். அல்லது நாம் பல்வேறு உபத்திரவங்களை இந்த உலகினில் அனுபவிக்கலாம். இவை நமக்கு வேதனையைத் தரலாம். ஆனால்,  நாம் மெய்யான விசுவாசிகளாக இருப்போமானால் இவைகளைக்குறித்து நாம் கவலைப்படவேண்டாம் என்று இன்றைய தியான வசனம் நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றது. அதாவது, காணப்படாத விண்ணகத்துக்குரியவற்றை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கின்ற நமக்கு, அதிசீக்கிரத்தில் இந்த உபத்திரவம் நீங்கும். மட்டுமல்ல, அது நமக்கு  மிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமையை உண்டாக்குகிறது.  

இது ஏனெனில், "காணப்படுகிறவைகள் அநித்தியமானவைகள், காணப்படாதவைகளோ நித்தியமானவைகள்" ( 2 கொரிந்தியர் 4 : 18 ) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது இந்த உலகத்தில் காணப்படுபவை அழிந்துபோகக்கூடியவை. ஆனால் வேதம் கூறும் நாம் காணாத விண்ணகத்துக்குரியவைகளோ  நித்தியமானவைகள். இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல், "ஆதலால் இக்காலத்துப் பாடுகள் இனி நம்மிடத்தில் வெளிப்படும் மகிமைக்கு ஒப்பிடத்தக்கவைகள் அல்லவென்று எண்ணுகிறேன்."( ரோமர் 8 : 18 ) என்று கூறுகின்றார்.

ஆம் அன்பானவர்களே, வீணான கவலைகளை விட்டுவிடுவோம். தேவன் இந்த உலகினில் வாழ நமக்கு ஏற்றவைகளைத் தருவார் என்று விசுவாசிப்போம். தேவனை அறியாமல் வாழும் பலர் பல்வேறு செல்வங்களை அனுபவிக்கலாம். ஒருவேளை இது நமக்கு மனவேதனையைத் தரலாம். "நான் தேவன்மேல் இத்தனை நம்பிக்கையாக இருந்து என்ன பயன்?" எனும் எதிர்மறையான எண்ணங்கள் நம்மில் தோன்றலாம்.   நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் உண்மையான விசுவாச வாழ்வு வாழ்வோமென்றால் இன்றைய தியான வசனத்தை நினைவுகூர்வோம். 

"விசுவாசமில்லாமல் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருப்பது கூடாதகாரியம்; ஏனென்றால், தேவனிடத்தில் சேருகிறவன் அவர் உண்டென்றும், அவர் தம்மைத் தேடுகிறவர்களுக்குப் பலன் அளிக்கிறவரென்றும் விசுவாசிக்கவேண்டும்." ( எபிரெயர் 11 : 6 ) என்று வேதம் கூறுகின்றது. 

எனவே, "அதிசீக்கிரத்தில் நீங்கும் இலேசான நம்முடைய உபத்திரவம் மிகவும் அதிகமான நித்திய கனமகிமையை உண்டாக்குகிறது." என்பதை விசுவாசிப்போம்.

எல்லாம் கிடைப்பதால் நாம் தேவன்மேல்  அன்பு கூருவதிலும், கிடைக்காதபோதும் அவரிடம் அன்புகூர்வது  மேலானது. காரணம்,  "நாம் தரிசித்து நடவாமல், விசுவாசித்து நடக்கிறோம்." ( 2 கொரிந்தியர் 5 : 6 )

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                    

“Inside the Seeds” 🌳

Bible Meditation No. 1592

AATHAVAN - Tuesday, 17.06.2025

“For our light affliction, which is but for a moment, worketh for us a far more exceeding and eternal weight of glory;” — 2 Corinthians 4:17 (KJV)

The Christian path is indeed the path of faith. We believe in the invisible God, whom we see not with our natural eyes, but through the eyes of faith. That is why, even in the very first commandment, it is clearly stated that we do not need images or idols to remind us of God.

In the same way, the truths that Christianity proclaims — the resurrection of the dead, eternal life, and the everlasting heavenly abode — are not things we have seen with our eyes. Yet we believe in them firmly. Indeed,

“Now faith is the substance of things hoped for, the evidence of things not seen.” — Hebrews 11:1 (KJV)

In this world, we may not possess the visible wealth and treasures that many others enjoy. Or, we might go through various troubles and afflictions. These situations can be painful. However, if we are true believers, the verse we meditate on today encourages us not to be disheartened by such trials. Because, for those of us who look forward to the invisible heavenly realm, these afflictions are only momentary. More than that, they are actually producing in us a far more exceeding and eternal weight of glory.

Why is this so?

“While we look not at the things which are seen, but at the things which are not seen: for the things which are seen are temporal; but the things which are not seen are eternal.” — 2 Corinthians 4:18 (KJV)

That is, the things we see in this world are perishable, but the things of heaven — though unseen — are eternal, as the Scriptures declare. This is echoed by the Apostle Paul:

“For I reckon that the sufferings of this present time are not worthy to be compared with the glory which shall be revealed in us.” — Romans 8:18 (KJV)

Yes, beloved, let us cast away vain worries. Let us believe that God will provide what is right for us to live in this world. Many who do not know God may enjoy various forms of prosperity. This might sometimes cause us distress. Questions like, “What’s the use of trusting in God so much?” might rise within us.

But if we live a genuine life of faith in Christ, we must remember today’s Scripture verse.

“But without faith it is impossible to please him: for he that cometh to God must believe that he is, and that he is a rewarder of them that diligently seek him.” — Hebrews 11:6 (KJV)

Therefore, let us hold fast to this truth:

“Our light affliction, which is but for a moment, worketh for us a far more exceeding and eternal weight of glory.” — 2 Corinthians 4:17 (KJV)

To love God when everything is going well is easy — but to continue loving Him even when we lack something is greater and more meaningful. For, “For we walk by faith, not by sight.”— 2 Corinthians 5:7 (KJV)

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 3 : 14 / 2 Corinthians 3:14

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1591                                           ஆதவன் 16.06.2025 திங்கள்   

"அவர்களுடைய மனது கடினப்பட்டது; இந்நாள்வரைக்கும் பழைய ஏற்பாடு வாசிக்கப்படுகையில், அந்த முக்காடு நீங்காமலிருக்கிறது; அது கிறிஸ்துவினாலே நீக்கப்படுகிறது." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 14 )

ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைக்குறித்து  பழைய ஏற்பட்டு நூல்களில் பல நூறு ஆதாரங்கள் இருந்தும் இஸ்ரவேலர் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை மேசியாவாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இதற்கு என்ன காரணம் என்பதனை மோசேக்காலத்துச் சம்பவத்துடன் ஒப்பிட்டு அப்போஸ்தலரான பவுல் இன்றைய தியான வசனத்தில் குறிப்பிடுகின்றார். 

தேவனது கட்டளைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு நாற்பது நாட்கள் கழித்து  மலையிலிருந்து மோசே இறங்கியபோது தேவனோடு பேசியதால் அவரது முகம் பிரகாசமானதாக இருந்தது. இஸ்ரவேல் மக்களால் அவரது முகத்தைப் பார்க்ககூடாதபடி அது கண்களைக் கூசச்செய்தது.  "மோசே சாட்சிப் பலகைகள் இரண்டையும் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, சீனாய் மலையிலிருந்து இறங்குகிறபோது, தன்னோடே அவர் பேசினதினாலே தன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதை அவன் அறியாதிருந்தான். ஆரோனும் இஸ்ரவேல் புத்திரர் எல்லாரும் மோசேயைப் பார்க்கும்போது, அவன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதைக் கண்டு, அவன் சமீபத்தில் சேரப்பயந்தார்கள்". (யாத்திராகமம் 34: 29,30)

எனவே, மோசே இஸ்ரவேல் மக்களோடு பேசும்போது தனது முகத்தை முக்காடுபோட்டு மூடிக்கொண்டிருந்தார். "மோசே அவர்களோடே பேசி முடியுமளவும், தன் முகத்தின்மேல் முக்காடு போட்டிருந்தான்". (யாத்திராகமம் 34: 33) தேவனோடு பேசும்படி ஆசாரிப்புக் கூடாரத்துக்குள் செல்லும்போது மோசே முக்காட்டை நீக்கிக்கொள்வார்.  "இஸ்ரவேல் புத்திரர் அவன் முகம் பிரகாசித்திருப்பதைக் கண்டார்கள். மோசே அவரோடே பேசும்படிக்கு உள்ளே பிரவேசிக்கும்வரைக்கும், முக்காட்டைத் திரும்பத் தன் முகத்தின்மேல் போட்டுக்கொள்ளுவான்."  (யாத்திராகமம் 34: 35)

ஆம்  அன்பானவர்களே, இஸ்ரவேல் மக்களால் தேவனது ஊழியக்காரனது முகத்தையே நோக்கிப்பார்க்க முடியவில்லை; அப்படியானால் அவர்களால் எப்படி தேவனை நோக்கிப்பார்க்க முடியும்?  இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல், நாம் மனம்திரும்பாத வாழ்க்கை வாழும்போது இஸ்ரவேல் மக்களைப்போல தேவனது  முகத்தை ஏறெடுத்துப்பார்க்கத் துணிச்சலில்லாமல்தான் இருப்போம் என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

இன்றைய தியான வசனத்தைத் தொடர்ந்து பவுல் கூறுகின்றார், "அவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, அந்த முக்காடு எடுபட்டுப்போகும். கர்த்தரே ஆவியானவர்; கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே விடுதலையுமுண்டு." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 16, 17 ) ஆம் அன்பானவர்களே, மனம்திருப்பி, தேவனது ஆவியைப் பெறும்போது நாம் விடுதலையோடு உரிமையுடன் தேவனை ஆராதிக்க முடியும். அப்போது தேவனது முகத்தை நாம் நோக்கிப்பார்க்க முடியும்.

மட்டுமல்ல, அப்படி அவரது முகத்தைப் பார்த்து உரிமையுடன் ஆராதிக்கும்போது,   "நாமெல்லாரும் திறந்த முகமாய்க் கர்த்தருடைய மகிமையைக் கண்ணாடியிலே காண்கிறதுபோலக் கண்டு, ஆவியாயிருக்கிற கர்த்தரால் அந்தச் சாயலாகத்தானே மகிமையின்மேல் மகிமையடைந்து மறுரூபப்படுகிறோம்." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 18 )

மோசேயின் முகத்தைப் பார்க்கத் தடையாக இருந்த முக்காடுபோல இன்று நாம் விடுதலையோடு தேவனை ஆராதிக்கத் தடையாக இருக்கும்  முக்காடு கிறிஸ்துவினாலே நீக்கப்படுகிறது. எனவே, இஸ்ரவேல் மக்களது மனது கடினப்பட்டு இருந்ததுபோல நமது மனதையும் கடினப்படுத்தாமல் அவருக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்து நமது பாவங்களுக்கு மன்னிப்பை வேண்டுவோம். கிறிஸ்துவின் ஆவி நம்மில் செயல்பட அனுமதிப்போம். "கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே விடுதலையுமுண்டு." 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                     

 

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1591

AATHAVAN – Monday, 16 June 2025

"But their minds were blinded: for until this day remaineth the same vail untaken away in the reading of the Old Testament; which vail is done away in Christ." (2 Corinthians 3:14, KJV)

Though there are hundreds of prophetic references about the Lord Jesus Christ in the Old Testament, the Israelites did not accept Him as the Messiah. Why is this so? In today’s meditation verse, Apostle Paul compares their hardened hearts to an incident from the time of Moses.

When Moses came down from Mount Sinai after receiving God’s commandments—forty days later—his face was radiant because he had spoken with God. His face shone so brightly that the Israelites could not bear to look at him.

"And it came to pass, when Moses came down from mount Sinai with the two tables of testimony in Moses' hand... that Moses wist not that the skin of his face shone while he talked with him. And when Aaron and all the children of Israel saw Moses, behold, the skin of his face shone; and they were afraid to come nigh him." (Exodus 34:29–30, KJV)

Therefore, Moses used a veil to cover his face while speaking with the Israelites.

"And till Moses had done speaking with them, he put a vail on his face." (Exodus 34:33, KJV)

Whenever he went into the tabernacle to speak with the Lord, Moses would remove the veil.

"And the children of Israel saw the face of Moses, that the skin of Moses’ face shone: and Moses put the vail upon his face again, until he went in to speak with him." (Exodus 34:35, KJV)

Dearly beloved, if the Israelites could not even gaze upon the face of God’s servant, how could they possibly behold the face of God Himself? Paul uses this imagery to explain that when we live unrepentant lives, we, like the Israelites, will lack the boldness to behold God's glory.

Paul continues in the following verses of the same chapter:

"Nevertheless, when it shall turn to the Lord, the vail shall be taken away. Now the Lord is that Spirit: and where the Spirit of the Lord is, there is liberty." (2 Corinthians 3:16–17, KJV)

Yes, beloved, when we turn to the Lord and receive His Spirit, we are set free and can worship God with boldness. Then, we can behold the face of God.

Not only that, but as we behold Him in worship:

"But we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord." (2 Corinthians 3:18, KJV)

Just as the veil once hindered the Israelites from seeing Moses’ radiant face, today any veil that prevents us from worshiping God in liberty is removed through Christ.

Therefore, let us not harden our hearts like the Israelites did. Instead, let us surrender ourselves to Him, seek forgiveness for our sins, and allow the Spirit of Christ to work in us.

"Where the Spirit of the Lord is, there is liberty."

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - மாற்கு 12 : 30 / Mark 12:30

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1590                                          ஆதவன்,  15.06.2025 ஞாயிறு  

"உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக என்பதே பிரதான கற்பனை." ( மாற்கு 12 : 30 )

கர்த்தரிடம் அன்புகூருவது குறித்து இன்றைய தியான வசனத்தில் நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து கூறுகின்றார். எப்படி நாம் தேவனிடம் அன்புகூரவேண்டும் என்பதற்கு, முழு ஆத்துமா, முழு மனது, முழு பலம் ஆகிய வார்த்தைகளை அவர்  பயன்படுத்துகின்றார். அதாவது, இது நூறு சதவிகிதம் என்று பொருள். அதாவது பூரணம் எனும் முழுமையான அன்பை அவர் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கின்றார். 

நமது ஆண்டவர் எதனையும் அரைகுறையாகச் செய்பவரல்ல. அதுபோல அவர் அரைகுறையான  எதனையும் ஏற்றுக்கொள்வதுமில்லை. பலி செலுத்தும்போதுகூட அரைகுறையானவற்றைச் செலுத்தக்கூடாது என்று அவர் இஸ்ரவேல் மக்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். 

இதனை நாம் லேவியராகமத்தில் பின்வருமாறு வாசிக்கலாம்:-"ஒருவன் விசேஷித்த பொருத்தனையாயாவது, உற்சாகமாயாவது, கர்த்தருக்கு மாடுகளிலாகிலும் ஆடுகளிலாகிலும் சமாதானபலிகளைச் செலுத்தப்போனால், அது அங்கிகரிக்கப்படும்படி, ஒரு பழுதுமில்லாமல் உத்தமமாயிருக்கவேண்டும்.    குருடு, நெரிசல், முடம், கழலை, சொறி, புண் முதலிய பழுதுள்ளவைகளை நீங்கள் கர்த்தருக்குச் செலுத்தாமலும், அவைகளாலே கர்த்தருக்குப் பலிபீடத்தின்மேல் தகனபலியிடாமலும் இருப்பீர்களாக." ( லேவியராகமம் 22 : 21, 22 )

மல்கியா புத்தகத்திலும், "பீறுண்டதையும் கால் ஊனமானதையும் நசல்கொண்டதையும் கொண்டுவந்து காணிக்கையாகச் செலுத்துகிறீர்கள் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; அதை உங்கள் கைகளில் அங்கீகரித்துக்கொள்வேனோ என்று கர்த்தர் கேட்கிறார்." ( மல்கியா 1 : 13 ) என்று வாசிக்கின்றோம். 

ஆம் அன்பானவர்களே, நாம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடம் அன்பு செலுத்துவது பூரண அன்பாக இருக்கவேண்டும். உண்மையான காதல் என்பது இரண்டு மூன்றுபேரிடம் ஏற்படாது. ஒருவரை மட்டுமே நாம் உள்ளான அன்புடன் நேசிக்க முடியும். அதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில், "உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக" என்று இயேசு கிறிஸ்து கூறுகின்றார். பீறுண்ட, ஊனமான, நசல்கொண்ட அன்பை அவர் விரும்புவதில்லை. 

நாம் உலக ஆசீர்வாதங்களை மட்டுமே தேடுபவர்களாக இருந்தால் இத்தகைய பூரண அன்பு தேவன்மேல் ஏற்படாது. காரணம், வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு தெய்வங்களிடம் ஜெபித்து தாங்கள் பெற்றுக்கொண்ட நன்மைகளைப்  பிறர் கூறக் கேட்கும்போது நாமும் அப்படி ஜெபித்தால் என்ன எனும் எண்ணம் ஏற்பட்டு மெய் தேவனைவிட்டு நாம் பின்மாறிவிடுவோம். இப்படித்தான் பல கிறிஸ்தவர்கள் இருக்கின்றனர். 

இயேசு கிறிஸ்து,  "நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்; என்னாலேயல்லாமல் ஒருவனும் பிதாவினிடத்தில் வரான்." ( யோவான் 14 : 6 ) என்று கூறினாரேத் தவிர "நானும் ஒரு வழி" என்று கூறவில்லை. காரணம் அவரால் மட்டுமே மனிதர்களுக்கு மீட்பு உண்டாகின்றது. இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல் தனது சீடனான தீமோத்தேயுவுக்கு, "தேவன் ஒருவரே, தேவனுக்கும் மனுஷருக்கும் மத்தியஸ்தரும் ஒருவரே. எல்லாரையும் மீட்கும்பொருளாகத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்த மனுஷனாகிய கிறிஸ்து இயேசு அவரே; இதற்குரிய சாட்சி ஏற்ற காலங்களில் விளங்கிவருகிறது." ( 1 தீமோத்தேயு 2 : 5,6 ) என்று எழுதுகின்றார். 

இதனால்தான் இயேசு கிறிஸ்து, "உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு மனதோடும், உன் முழுப் பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக" என்று கூறுகின்றார். இப்படித் தேவனிடம் பூரண  அன்புகூருபவர்கள் மட்டுமே மீட்பு அனுபவத்தைப் பெறமுடியும். மற்றவர்கள் பெயர் கிறிஸ்தவர்களாக வாழ்ந்து உலக ஆசீர்வாதங்களையே பெறும்படி ஆயுளுக்கும் ஜெபித்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். ஆம் அன்பானவர்களே, நமது முழு இருதயத்தோடும், முழு ஆத்துமாவோடும், முழு  மனதோடும்,  முழுப் பலத்தோடும் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடம் மட்டுமே அன்புகூருவோம். 

"நம்முடைய நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறதில் அசைவில்லாமல் உறுதியாயிருக்கக்கடவோம்; வாக்குத்தத்தம்பண்ணினவர் உண்மையுள்ளவராயிருக்கிறாரே." ( எபிரெயர் 10 : 23 )

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                      

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1590

AATHAVAN – Sunday, 15.06.2025

“And thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind, and with all thy strength: this is the first commandment.” — Mark 12:30 (KJV)

In today’s meditation verse, our Lord Jesus Christ speaks about loving the Lord. He uses the words "with all thy soul, all thy mind, all thy strength" to describe how we ought to love God. This clearly means 100%—a complete and wholehearted love is what He expects from us.

Our Lord does nothing halfway, nor does He accept anything done half-heartedly. Even when sacrifices were to be made, He commanded the people of Israel not to offer blemished or imperfect sacrifices.

We see this in Leviticus 22:21–22 (KJV): “And whosoever offereth a sacrifice of peace offerings unto the Lord... it shall be perfect to be accepted; there shall be no blemish therein. Blind, or broken, or maimed, or having a wen, or scurvy, or scabbed, ye shall not offer these unto the Lord, nor make an offering by fire of them upon the altar unto the Lord.”

Also, in the book of Malachi, the Lord says: “Ye brought that which was torn, and the lame, and the sick; thus, ye brought an offering: should I accept this of your hand? saith the Lord.” — Malachi 1:13 (KJV)

Yes, beloved, the love we offer our Lord Jesus Christ must be whole and undivided. True love is not divided among two or three people; we can only truly love one with all our heart. That is precisely what today’s verse emphasizes:

“And thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind, and with all thy strength.” — Mark 12:30 (KJV)

He does not desire a love that is broken, lame, or blemished.

If our only pursuit is the blessings of this world, we cannot truly love God with our whole heart. When we hear others say they prayed to different gods and received blessings, we may also be tempted to pray in the same way and slowly drift away from the true and living God. Unfortunately, many Christians today fall into this trap.

But Jesus Christ clearly said: “I am the way, the truth, and the life: no man cometh unto the Father, but by me.” — John 14:6 (KJV) He did not say, “I am one of the ways.” He alone is the Savior of mankind.

The apostle Paul writes to his disciple Timothy: “For there is one God, and one mediator between God and men, the man Christ Jesus; who gave himself a ransom for all, to be testified in due time.” — 1 Timothy 2:5–6 (KJV)

That is why Jesus Christ commands us to love the Lord our God with all our heart, soul, mind, and strength. Only those who love Him in this complete manner can truly experience salvation. Others may simply live under the label of “Christian” and continue to pray only for worldly blessings throughout their lives.

Yes, beloved, let us love our Lord Jesus Christ alone—with our whole heart, whole soul, whole mind, and all our strength.

“Let us hold fast the profession of our faith without wavering; (for he is faithful that promised;)” — Hebrews 10:23 (KJV)

Gospel Message by: Bro. M. Geo Prakash                 

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1589                                          ஆதவன் 14.06.2025 சனி 

"அழுகிறதினால் என் முகம் அழுக்கடைந்தது; மரண இருள் என் கண்ணிமைகளின்மேல் உண்டாயிருக்கிறது. என் கைகளிலே கொடுமையில்லாதிருக்கையிலும், என் ஜெபம் சுத்தமாயிருக்கையிலும், அப்படியாயிற்று." ( யோபு 16 : 16, 17 )

இன்றைய தியான வசனம் யோபுவின் அடக்கமுடியாத மனத்துயரத்தின் வெளிப்பாடாக இருக்கின்றது. வாழ்வில் ஒன்றுமில்லாமல் வாழ்பவர்களைவிட எல்லாச் செல்வத்தையும் அனுபவித்துப்  பின் அவை அனைத்தையும் ஒன்றுசேர இழக்கும் மனிதனின் மனத்துயர் அளவிடமுடியாதது. யோபு அப்படிப்பட்டத் துயரத்தைத்தான் அனுபவித்தார். இதனால், "அழுகிறதினால் என் முகம் அழுக்கடைந்தது; மரண இருள் என் கண்ணிமைகளின்மேல் உண்டாயிருக்கிறது" என்கின்றார். 

இந்த உலகத்தில் இப்படித் துன்பம் அனுபவிப்பவர்களை பலரும் பலவிதமாகப் பேசுவார்கள். "நல்ல விதமாகச் சம்பாதித்திருந்தால் அந்தச் செல்வம் நிலைத்திருக்கும்....இவன் துன்மார்க்கமாய்ச்  சம்பாதித்ததுதானே?  அது எப்படி நிலைத்திருக்கும்?" என்று கேலியாகப்பேசுவார்கள். யோபுவைப்பார்த்தும் அவரது நண்பர்கள் இப்படித்தான் பேசினார்கள். ஆனால், "ஊத்ஸ் தேசத்திலே யோபு என்னும் பேர்கொண்ட ஒரு மனுஷன் இருந்தான்; அந்த மனுஷன் உத்தமனும் சன்மார்க்கனும், தேவனுக்குப் பயந்து பொல்லாப்புக்கு விலகுகிறவனுமாயிருந்தான்". ( யோபு 1 : 1 ) என்று யோபு நூலின் துவக்கத்திலேயே நாம் வாசிக்கின்றோம். 

இதனையே இன்றைய தியான வசனத்தில் யோபு, "என் கைகளிலே கொடுமையில்லாதிருக்கையிலும், என் ஜெபம் சுத்தமாயிருக்கையிலும், அப்படியாயிற்று" என்று அங்கலாய்ப்புடன் கூறுகின்றார். மட்டுமல்ல, இப்படி எல்லாவற்றையும் இழந்தாலும் நான் சாகும்வரை எனது நீதிவாழ்க்கையில் தொடர்ந்து நடப்பேன் என்கின்றார் அவர். "என் சுவாசம் என்னிலும், தேவன் தந்த ஆவி என் நாசியிலும் இருக்குமட்டும், என் உதடுகள் தீமையைச் சொல்வதுமில்லை; என் நாக்கு கபடம் பேசுவதுமில்லை" ( யோபு 27 : 2, 3 ) என்று அவர் கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது. 

ஆம் அன்பானவர்களே, இன்று நமக்கும் வாழ்க்கையில் இத்தகைய துன்பங்கள் நேர்ந்திருக்கலாம். நல்ல ஒரு வாழ்க்கை வாழ்ந்தபோதும் இன்று எல்லாவற்றையும் இழந்து வாழ்வில் எதிர்காலமே கேள்விக்குறியாக மாறியிருக்கலாம். ஆனால் நாமும் யோபுவைபோல மனஉறுதியுடன் இருக்கவேண்டியது அவசியம்.  "நான் நல்லவனாக, உத்தமனாக வாழ்ந்து என்ன பயன்?" எனும் எதிர்மறையான எண்ணங்களை நம்மைவிட்டு அகற்றி யோபுவைபோல தேவனையே நோக்கிப்பார்க்க முயலுவோம்.   

யோபுவைபோல நாமும் நம்மைக்குறித்து உறவினர்களும் நண்பர்களும் பேசும் பேச்சுக்களைக் கவனிக்காமல் தேவனை நோக்கி நமது பார்வையைத் தொடர்ந்துச் செலுத்துவோம்.  நமது வாழ்க்கையைக்குறித்து சாட்சிபகரவேண்டியது உலக மக்களல்ல. தேவனே நம்மைக்குறித்து மேலான சான்றளிப்பவர். இந்த உண்மையினை யோபு அறிந்திருந்ததால் கூறுகின்றார், "இப்போதும் இதோ, என் சாட்சி பரலோகத்திலிருக்கிறது எனக்குச் சாட்சி பகருகிறவர் உன்னதங்களில் இருக்கிறார்." ( யோபு 16 : 19 )

நமது கைகளில் கொடுமையில்லாதிருக்கையிலும், நமது ஜெபம் சுத்தமாயிருக்கையிலும் நமக்குத் துன்பங்கள் நேர்ந்திருக்கலாம். இன்றைய தியான வசனத்தில் யோபு கூறுவதுபோல அழுது அழுது  நமது முகம் அழுக்கடைந்திருக்கலாம்; மரண இருள் நமது கண்முன் தெரியலாம், ஆனாலும் மனம் சோர்வடையாமல் உறுதியாக இருப்போம்.  நமக்குச் எனக்குச் சாட்சி பகருகிறவர் உன்னதங்களில் இருக்கிறார். அவர் நம்மை என்றைக்கும் அழிவைக் காணாவிடமாட்டார். 

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்   

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1589
AATHAVAN – Saturday, 14.06.2025

“My face is foul with weeping, and on my eyelids is the shadow of death; Not for any injustice in mine hands: also my prayer is pure.” — Job 16:16–17 (KJV)

Today’s meditation verse is a heartfelt expression of Job’s unbearable sorrow. The anguish of someone who once had everything but then lost it all cannot be measured—far greater than the pain of one who never had much to begin with. Job experienced such grief. That’s why he says, “My face is foul with weeping, and on my eyelids is the shadow of death.”

In this world, those who suffer are often subjected to all kinds of judgmental talk. People may say, “If he had earned it honestly, the wealth would have lasted… He must have gained it through unjust means. That’s why he lost it all.” Job’s friends spoke just like that. But we read at the very beginning of the Book of Job that he was a righteous man:

“There was a man in the land of Uz, whose name was Job; and that man was perfect and upright, and one that feared God, and eschewed evil.” — Job 1:1 (KJV)

In today’s meditation verse, Job pleads, “Not for any injustice in mine hands: also my prayer is pure.” In other words, even though he had done no wrong and had lived uprightly before God, he still faced overwhelming trials. And yet, he declared with unshakable resolve:

“As God liveth, who hath taken away my judgment… All the while my breath is in me, and the spirit of God is in my nostrils; My lips shall not speak wickedness, nor my tongue utter deceit.” — Job 27:2–4 (KJV)

Dear beloved, perhaps you too have faced such suffering. You may have lived a good life, yet today you find yourself having lost everything, with the future uncertain. In times like these, we must remain steadfast like Job. Let us not dwell on disheartening thoughts like, “What use is it to live uprightly?” Instead, let us strive to keep our eyes on God, just as Job did.

Like Job, let us not be distracted by what friends or family say about us. It is not the opinion of the world that testifies about our life, but God Himself. Job knew this truth when he declared:

“Also now, behold, my witness is in heaven, and my record is on high.” — Job 16:19 (KJV)

Though we may suffer even when our hands are innocent and our prayers are pure… though our faces may be tear-stained and the shadow of death may seem to loom before our eyes—we will not lose heart. We will remain firm, because our witness is in heaven. He will never allow us to be destroyed.

God’s Message by Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - லுூக்கா 17 : 17 / Luke 17 : 17

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1588                                           ஆதவன் 13.06.2025 வெள்ளி     

"சுத்தமானவர்கள் பத்துப்பேர் அல்லவா, மற்ற ஒன்பதுபேர் எங்கே?" ( லுூக்கா 17 : 17 )

"Were there not ten cleansed? but where are the nine?" ( Luke 17 : 17 )

பொதுவாக மனிதர்கள் பலவேளைகளில் நன்றி மறந்தவர்களாக இருக்கின்றனர்.  நன்றிகூறுவது பலவேளைகளில் நமக்கு மேலான நன்மைகளைக் கொண்டுவரும் என்பதும்  பலருக்கும் தெரியாமலிருக்கின்றது. மட்டுமல்ல, சிறிய காரியங்களில் நன்றி மறந்தவர்களாக நாம் வாழ்வோமானால் தொடர்ந்துவரும் மேலான நன்மைகளை நாம் இழந்துவிடுவோம். இன்றைய தியான வசனம் இவைகளை நமக்கு உணர்த்துவதாக உள்ளது.

இயேசு கிறிஸ்துவிடம் சுகம்பெற ஆர்வமுடன் பத்து தொழுநோயாளிகள் வந்தனர். இயேசு கிறிஸ்து அவர்களை உடனேயே அந்த இடத்தில்  குணமாக்காமல், "நீங்கள் போய் ஆசாரியரிடம் உங்களைக் காட்டுங்கள்" என்று கூறி அனுப்பினார். காரணம், அந்தக்  காலத்தில் தொழுநோயாளிகளைத் தீண்டத்தகாதவர்கள் என்று கருதி அவர்களை ஊருக்கு வெளியே ஒதுக்கி வைக்கும் நிலை இருந்தது. நோய் குணமானால் குணமான அந்த மனிதன் ஆசாரியனிடம் தன்னைக் காண்பித்து ஆசாரியன் கூறும் ஒருசில சடங்கு சம்பிரதாயங்களை நிறைவேற்றியபின்னரே ஊரில் சேர்த்துக் கொள்ளப்படுவான். (காண்க - லேவியராகமம்)

"நீங்கள் போய் ஆசாரியரிடம் உங்களைக் காட்டுங்கள்" எனும் இயேசு  கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளை அந்தத் தொழுநோயாளர்கள்  விசுவாசித்து ஆசாரியனிடம் தங்களைக் காண்பிக்கச் சென்றனர். அவர்கள் அனைவரும் செல்லும் வழியில் குணமடைந்தார்கள். ஆனால் குணமடைந்த சந்தோஷத்தில் அவர்களில் ஒன்பதுபேர் இயேசு கிறிஸ்துவை மறந்துவிட்டனர். ஒருவன் மட்டும் அவரை நினைவுகூர்ந்து அவருக்கு நன்றி சொல்லத் திரும்பி வந்தான். இயேசு அவனிடம், "சுத்தமானவர்கள் பத்துப்பேர் அல்லவா, மற்ற ஒன்பதுபேர் எங்கே?" என்றார்? இது தேவன் நம்மிடம் நன்றியுணர்வை எதிர்பார்க்கின்றார் என்பதனையும் உணர்த்துகின்றது.

ஆம் அன்பானவர்களே, நம்மில் பலரும் நன்றி மறந்த இந்த ஒன்பதுபேரைப்போலவே பலவேளைகளில் இருக்கின்றோம். ஒரு நன்மையைப் பெற்றுக்கொண்டபின் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுகின்றோம். பலர் கடவுளுக்கு நன்றி காணிக்கைச் செலுத்துவதுண்டு. ஆனால் பெரும்பாலான வேளைகளில் தங்களுக்கு உதவிசெய்த சக மனிதர்களை மறந்துவிடுகின்றனர். நமக்கு வேலைவாய்ப்பு கிடைக்க உதவியவர்கள், உயர்கல்விக்கு உதவியவர்கள்,  இக்கட்டான வேளைகளில் உதவியவர்கள் இவர்களை பலரும் மறந்துவிடுகின்றனர். 

மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையில் ஒரு உயர்ந்த நிலைக்கு வந்தபின்னர் சிலர் தாங்கள் இந்த உயர்ந்த நிலைக்கு வர உதவியவர்களை அற்பமாக எண்ணுகின்றனர். இத்தகைய மனிதர்கள் மேலான ஆசீர்வாதங்களைப் பெறமுடியாது என்பதனை இன்றைய தியான வாசகம் நமக்கு உணர்த்துகின்றது. வேதாகமத்தில் நாம் வாசிக்கின்றோம், இயேசு, தன்னிடம் நன்றிசொல்ல வந்த மனிதனைப்பார்த்து  "தேவனை மகிமைப்படுத்துகிறதற்கு, இந்த அந்நியனே ஒழிய மற்றொருவனும் திரும்பிவரக்காணோமே என்று சொல்லி, அவனை நோக்கி: நீ எழுந்துபோ, உன் விசுவாசம் உன்னை இரட்சித்தது என்றார்." ( லுூக்கா 17 : 18, 19 )

ஆம், மற்ற ஒன்பதுபேரும் வெறும் உடல்நலம் மட்டும் பெற்றனர். ஆனால் நன்றிகூறிய இந்த மனிதனோ தனது விசுவாசத்தினால் ஆத்தும இரட்சிப்பையும் கிறிஸ்துவிடம் இருந்து பெற்றுக்கொண்டான். எனவே, இரட்சிப்பு அனுபவம் பெறுவதற்கு நன்றியறிதல் எனும் குணமும் காரணமாக இருக்கின்றது. 

அன்பானவர்களே, தேவனுக்கும் நமக்கு உதவிய சகமனிதர்களுக்கும் நன்றிகூற நாம் கடமைப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றோம்.  இந்தக் குணம் நமக்கு இருக்குமானால் அது  நமது இருதயத்தையும்  தேவ சமாதானத்தால் நிறைக்கும்.  "தேவசமாதானம் உங்கள் இருதயங்களில் ஆளக்கடவது, இதற்கென்றே நீங்கள் ஒரே சரீரமாக அழைக்கப்பட்டீர்கள்; நன்றியறிதலுள்ளவர்களாயுமிருங்கள்".(கொலோசெயர் 3:15)

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்                                     

"Inside the Seeds" 🌳

Scripture Meditation No. 1588

AATHAVAN – Friday, 13.06.2025

"Were there not ten cleansed? but where are the nine?" — Luke 17:17 (KJV)

Generally, people tend to forget gratitude in many situations. What many do not realize is that being thankful often brings even greater blessings into our lives. If we live without gratitude even in small matters, we risk losing the greater blessings that could follow. Today’s meditation verse reminds us of this truth.

Ten lepers approached Jesus Christ with eagerness to be healed. Jesus did not immediately heal them on the spot. Instead, He said, "Go shew yourselves unto the priests." During those times, lepers were considered unclean and were cast out from society, forced to live outside the towns. According to the law, if a leper was healed, he had to show himself to a priest and complete certain rituals before he could be accepted back into the community (see Leviticus).

The lepers believed in the words of Jesus and went to show themselves to the priests. While they were on their way, they were all healed. However, in the joy of healing, nine of them forgot Jesus. Only one remembered and returned to give thanks. To him, Jesus said, "Were there not ten cleansed? but where are the nine?" This shows us that God expects gratitude from us.

Yes, dear friends, like the nine ungrateful lepers, many of us often forget to give thanks. Once we receive a blessing, we quickly forget everything else. Some people do offer thanksgiving to God, but often forget the fellow humans who helped them. Those who helped us find a job, supported us in higher education, or stood by us during difficult times are often forgotten.

Worse still, once some people attain a high position in life, they even look down on those who helped them get there. Such individuals cannot receive higher blessings. Today's meditation reveals this profound truth. In the Bible, we read that Jesus looked at the one who returned and said:

"There are not found that returned to give glory to God, save this stranger. And he said unto him, Arise, go thy way: thy faith hath made thee whole." — Luke 17:18–19 (KJV)

Yes, while the other nine received only physical healing, the one who gave thanks received spiritual salvation through his faith. Therefore, gratitude is not only a virtue—it is also a path to experiencing salvation.

Beloved, we are duty-bound to give thanks to both God and the fellow humans who help us. If we cultivate this virtue, it will fill our hearts with divine peace. As it is written:

"And let the peace of God rule in your hearts, to the which also ye are called in one body; and be ye thankful." — Colossians 3:15 (KJV)

✝️ God's Message by: Bro. M. Geo Prakash

🦋 Meditation verse - 2 கொரிந்தியர் 2 : 14 / 2 Corinthians 2:14

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1587                                          ஆதவன் 12.06.2025 வியாழன்    

"கிறிஸ்துவுக்குள் எப்பொழுதும் எங்களை வெற்றிசிறக்கப்பண்ணி, எல்லா இடங்களிலேயும் எங்களைக் கொண்டு அவரை அறிகிற அறிவின் வாசனையை வெளிப்படுத்துகிற தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம்." ( 2 கொரிந்தியர் 2 : 14 )

இன்றைய தியான வசனத்தில் அப்போஸ்தலரான பவுல், தேவன் தனது இரத்தத்தால் மீட்கப்பட்ட நம்மைக்கொண்டு செய்யும்  உன்னதமான காரியங்களை நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றார். 

முதலில் அவர் நம்மை ஒரு வெற்றி வாழ்க்கை வாழத் துணைபுரிகின்றார். அதாவது எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நாம் பாவத்தில் விழுந்துவிடாமல் பாவத்தின்மேல் வெற்றிகொள்ளும் வாழ்வைத் தருகின்றார். அப்படி நாம் பாவத்தை மேற்கொள்ளும்போது தேவனது வாசனை நம்மில் வெளிப்படும். மட்டுமல்ல, அந்த வாசனையை நாம் எல்லா இடங்களிலும் வெளிப்படுத்துபவர்களாக வாழ்வோம். 

இகனையே, "கிறிஸ்துவுக்குள் எப்பொழுதும் எங்களை வெற்றிசிறக்கப்பண்ணி, எல்லா இடங்களிலேயும் எங்களைக் கொண்டு அவரை அறிகிற அறிவின் வாசனையை வெளிப்படுத்துகிற தேவன்" என்று இன்றைய தியான வசனம் கூறுகின்றது. நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் நமது பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு மீட்படையும்போது ஆவியின் பிரமாணத்துக்குள் வந்துவிடுகின்றோம். அந்த ஆவியின் பிரமாணம் நம்மை பாவத்துக்கும் ஆத்தும மரணத்துக்கும்  விடுதலையாக்குகின்றது. 

இதனையே அப்போஸ்தலரான பவுல், "கிறிஸ்து இயேசுவினாலே ஜீவனுடைய ஆவியின் பிரமாணம் என்னைப் பாவம் மரணம் என்பவைகளின் பிரமாணத்தினின்று விடுதலையாக்கிற்றே." ( ரோமர் 8 : 2 ) என்று கூறுகின்றார். 

மேலும், இன்றைய தியான வசனத்தில், "அவரை அறிகிற அறிவின் வாசனையை வெளிப்படுத்துகிற" என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த வாசனை என்பது சாட்சியுள்ள ஒரு வாழ்கையினைக் குறிக்கின்றது.  மனிதர்களாகிய நம்மால் சுயமாக இப்படிச் சாட்சியுள்ள வாழ்க்கை வாழ முடியாது என்பதால் தேவன் நமக்குப் பரிசுத்த ஆவியானவரைத் தந்துள்ளார். 

இன்றைய தியான வசனம் கூறுவதன்படி நாம் எல்லா இடங்களிலும் சாட்சியுள்ள வாழ்க்கை வாழவேண்டுமானால் நமக்கு ஆவியானவரின் துணை அவசியமாய் இருக்கின்றது. இதனையே ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து உயிர்தெழுந்தபின் தனது சீடர்களுக்கு, "பரிசுத்த ஆவி உங்களிடத்தில் வரும்போது நீங்கள் பெலனடைந்து, எருசலேமிலும், யூதேயா முழுவதிலும், சமாரியாவிலும், பூமியின் கடைசிப்பரியந்தமும், எனக்குச் சாட்சிகளாயிருப்பீர்கள் என்றார்." ( அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 1 : 8 )

ஆம் அன்பானவர்களே, எருசலேம் எனும் நமது சொந்த வீட்டிலும், யூதேயா எனும் நமது சுய மக்களிடத்திலும்,  சமாரியா எனும் பிற மக்களிடமும் தொடர்ந்து உலகம் முழுவதும் அவருக்குச் சான்று பகரும் வழக்கை பரிசுத்த ஆவியின் பலத்தினால் நமக்குக் கிடைக்கின்றது. 

இத்தகைய மேன்மையான வாழ்வை நமக்குத் தந்துள்ள தேவனுக்கு நாம் நன்றியுள்ளவர்களாக வாழவேண்டாமா? எனவேதான் "எங்களைக் கொண்டு அவரை அறிகிற அறிவின் வாசனையை வெளிப்படுத்துகிற தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம்." என்று பவுல் அப்போஸ்தலர் தேவனை ஸ்தோத்திரம் செய்கின்றார்.  

எனவே நாமும் ஆவியானவரின் பலத்தால் சாட்சியுள்ள வாழ்க்கை வாழ நம்மை அவருக்கு முற்றிலும் ஒப்புக்கொடுப்போம். அப்போது, நம்மைக்கொண்டும் தேவன் இப்படி அவரது நறுமணத்தை உலகினில் பரவச்செய்வார். அவருக்கே துதியும் ஸ்தோத்திரமும் உண்டாகட்டும்.

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்           

“Inside the Seeds” 🌳

Scripture Meditation No. 1587
AATHAVAN – Thursday, 12.06.2025

“Now thanks be unto God, which always causeth us to triumph in Christ, and maketh manifest the savour of his knowledge by us in every place.” — 2 Corinthians 2:14 (KJV)

In today’s meditation verse, the Apostle Paul reveals the glorious works that God does through us, those redeemed by the blood of Christ.

Firstly, God enables us to live a victorious life. This means that in every circumstance, He helps us to overcome sin and not fall into it. When we live such a victorious life, the fragrance of Christ becomes evident in us. Not only that, but we also carry and spread that fragrance wherever we go.

That is why today’s scripture says, “which always causeth us to triumph in Christ, and maketh manifest the savour of his knowledge by us in every place.” When we receive forgiveness and redemption in Christ, we come under the law of the Spirit. That law delivers us from sin and spiritual death.

Paul affirms this truth when he writes,

“For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death.” — Romans 8:2 (KJV)

Today’s verse also emphasizes that “He makes manifest the savour of His knowledge.” This “savour” refers to a life that bears witness to Christ. As human beings, we cannot live such a witnessing life on our own. That is why God has given us the Holy Spirit.

To live a life of testimony in all places, as the verse calls us to, we absolutely need the help of the Holy Spirit. This is exactly what our Lord Jesus Christ declared to His disciples after His resurrection:

“But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth.” — Acts 1:8 (KJV)

Yes, dearly beloved, with the power of the Holy Spirit, we can be His witnesses in Jerusalem—our own household, in Judaea—among our own people, in Samaria—among those who are different from us, and ultimately to the ends of the earth.

Should we not live a life of gratitude to the God who has given us such an excellent calling and victorious life? That is why the Apostle Paul gives thanks by saying, “Thanks be unto God, which… maketh manifest the savour of his knowledge by us.”

So, let us wholly surrender ourselves to God, to live a witnessing life through the power of the Holy Spirit. Then God will spread His fragrance throughout the world through us.

To Him alone be glory and praise. Amen!

📖 Message by: Bro. M. Geo Prakash                          

🦋 Meditation verse - 1 கொரிந்தியர் 1 : 28 / 1 Corinthians 1:28

 "விதைகளின் உள்ளே" 🌳 

வேதாகமத் தியானம் எண் - 1586                                           ஆதவன் 11.06.2025 புதன்   

"உள்ளவைகளை அவமாக்கும்படி, உலகத்தின் இழிவானவைகளையும், அற்பமாய் எண்ணப்பட்டவைகளையும், இல்லாதவைகளையும், தேவன் தெரிந்துகொண்டார்." ( 1 கொரிந்தியர் 1 : 28 )

இந்த உலகம் ஒருவரின் பல்வேறு தகுதிகளைக் கருத்தில்கொண்டு அவருக்கு மதிப்பையும்  மரியாதையையும் அளிக்கின்றது. இந்த உலகத்தில் பணம், அதிகாரம், புகழ், அழகு, திறமை, கல்வித்தகுதி என பல்வேறு காரணிகள் மனிதர்களை தகுதியுள்ளவர்களாக்குகின்றன.

நாம் ஒரு பதவிக்கு விண்ணப்பிக்கும்போதும் நமது கல்வித்தகுதியையும், இதரத் தகுதிகளையும் (other talents), முன் அனுபவம் (past experiences) இவைகளைக் கருத்தில்கொண்டுதான் நமக்கு ஒரு வேலைவாய்ப்பைத் தருகின்றனர்.  ஆனால் தேவன் இப்படிப்பார்த்து மனிதர்களைத் தனது பணிக்காகத் தெரிவுசெய்வதில்லை. உலகத்தின் இழிவானவைகளையும், அற்பமாய் எண்ணப்பட்டவைகளையும், இல்லாதவைகளையும், தேவன் தனது பணிக்காகத் தெரிவுசெய்கின்றார். இப்படி அற்பமானவர்களைத் தெரிவுசெய்து அவர்களைத்  தகுதியுள்ளவர்களாக்கிப்  பயன்படுத்துகின்றார். 

யோசேப்பு, சகோதரர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டு அடிமையாக விற்கப்பட்டவன். அரசனான தாவீது தகப்பனாலும் சகோதரர்களால் ஒரு பொருட்டாக எண்ணப்படாமல், ஆடுமேய்த்துக்கொண்டுத் திரிந்தவன்,  இலட்சக்கணக்கான இஸ்ரவேலரை பார்வோனது கையிலிருந்து விடுதலையாக்கி கானானை நோக்கி வழிநடத்திய மோசே ஒரு திக்குவாயும் மந்த நாவும் உள்ள மனிதன். 

நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் சீடர்கள் அனைவரும் படிப்பறிவில்லாத மீனவர்கள்.  ஆம், தேவன் ஒரு மனிதனை அவனது தகுதிகளின் அடிப்படையில் பார்க்காமல் அவர்களது இருதயத்தைப்பார்த்துத் தெரிவுசெய்கின்றார். இதனை அறிந்திருந்ததால்தான் அன்னை மரியாள், "தம்முடைய புயத்தினாலே பராக்கிரமஞ்செய்தார்; இருதய சிந்தையில் அகந்தையுள்ளவர்களைச் சிதறடித்தார். பலவான்களை ஆசனங்களிலிருந்து தள்ளி, தாழ்மையானவர்களை உயர்த்தினார்." ( லுூக்கா 1 : 51, 52 ) என்று பாடுகின்றார்.

அப்போஸ்தலரான பவுலும், "எங்களால் ஏதாகிலும் ஆகும் என்பதுபோல ஒன்றை யோசிக்கிறதற்கு நாங்கள் எங்களாலே தகுதியானவர்கள் அல்ல; எங்களுடைய தகுதி தேவனால் உண்டாயிருக்கிறது." ( 2 கொரிந்தியர் 3 : 5 ) என்று கூறுகின்றார். அப்போஸ்தலரான பவுல் அதிகம் படித்தவர்தான். ஆனால் அந்தப் படிப்பைப் பார்த்து தேவன் அவரைத் தெரிவு செய்யவில்லை. எனவேதான் துணிவுடன் அவர் இன்றைய தியான வசனத்தை எழுதியுள்ளார்.

ஆம் அன்பானவர்களே, இந்த உலகம் நம்மைத் தகுதியற்றவர்கள், இயலாதவர்கள், வெறுமையானவர்கள், அற்பர்கள், என்று கருதலாம். ஆனால் தேவன் நம்மை மேலானவர்களாகக் கருதுகின்றார். எனவேதான் புகழும், அதிகாரமும், படிப்பும், பணமும், அழகும் உள்ளவர்கள் அறியாத தேவனை நமக்கு அவர் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். தேவனை அறியாமல் எல்லா உலகச் செல்வங்களை அனுபவிப்பதிலும் அவை எதுவும் இல்லாவிட்டாலும்  தேவனையும் அவரது மேலான உடனிருப்பு அனுபவங்களையும்  வாழ்வில் அனுபவிப்பது மேலானது.  

இப்படித் தேவன் ஏன் இல்லாதவர்களையும் அற்பர்களையும் தேர்வுசெய்கின்றார் என்பதை இன்றைய தியான வசனத்தின் முதல் இரண்டு வார்த்தைகள், "உள்ளவைகளை அவமாக்கும்படி" என்று  கூறுகின்றன. அதாவது, "நீ எல்லாம் உடையவன் என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கின்றாயே, எனது பார்வையில் நீ அவமானவன், ஒன்றும் இல்லாதவன்" என்பதனை அவர்கள் உணரும்படி இப்படி ஒன்றுமில்லாதவர்களைத்  தேவன்  தனக்காகத் தெரிவுசெய்கின்றார். 

ஆம் அன்பானவர்களே, இன்று மற்றவர்களைப்போல் நம்மிடம் உலகம் பெருமையாகக் கருதும் எதுவும் இல்லாமலிருக்கலாம். ஆனால் நாம்  தேவனை அறிந்துள்ளோம்.  தேவன் நமக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்தியுள்ள கிருபைக்காக அவருக்கு நன்றி கூறித்  தொடர்ந்து அவருக்கேற்ற வாழ்வு வாழ்வோம். அவரே நம்மை இறுதிவரை தொடர்ந்து நடத்துவார். "இவைகளை நீர் ஞானிகளுக்கும் கல்விமான்களுக்கும் மறைத்து, பாலகருக்கு வெளிப்படுத்தினபடியால் உம்மை ஸ்தோத்திரிக்கிறேன்; ஆம், பிதாவே! இப்படிச் செய்வது உம்முடைய திருவுளத்துக்குப் பிரியமாயிருந்தது." ( லுூக்கா 10 : 21 )

தேவ செய்தி :- சகோ. எம். ஜியோ பிரகாஷ்            

"Inside the Seeds" 🌳

Scripture Meditation No. 1586
AATHAVAN – Wednesday, 11.06.2025

“And base things of the world, and things which are despised, hath God chosen, yea, and things which are not, to bring to nought things that are.” — 1 Corinthians 1:28 (KJV)

This world gives value and honour to individuals based on various qualifications. In this world, things like money, power, fame, beauty, talent, and education are seen as determining factors that make someone “worthy.”

Even when we apply for a position, our educational qualifications, other talents, and past experiences are considered before we are given an opportunity. But God does not choose people for His work based on such worldly standards. God has chosen the base things of the world, the despised, and those considered as nothing for His purposes. He chooses such seemingly unworthy people and transforms them into vessels of worth.

Joseph was rejected by his own brothers and sold as a slave. King David, despite being neglected by his father and brothers, was a shepherd boy roaming the fields. Moses, who led millions of Israelites from Pharaoh’s bondage toward Canaan, was a man of slow speech and tongue.

All the disciples of our Lord Jesus Christ were uneducated fishermen. Yes, God does not look at a man’s qualifications but chooses based on the heart. Knowing this truth, Mother Mary sang:

“He hath shewed strength with his arm; he hath scattered the proud in the imagination of their hearts. He hath put down the mighty from their seats, and exalted them of low degree.” — Luke 1:51-52 (KJV)

The apostle Paul also testified:

“Not that we are sufficient of ourselves to think anything as of ourselves; but our sufficiency is of God.” — 2 Corinthians 3:5 (KJV)

Though Paul was highly educated, God did not choose him because of that learning. That is why he could boldly write today’s meditation verse.

Yes, beloved, the world may see us as unworthy, incapable, empty, or insignificant. But God sees us as valuable. That is why He has revealed Himself to us, while those with fame, power, education, wealth, and beauty remain ignorant of Him. Experiencing God and His glorious presence in our lives is far greater than having all the wealth of this world without knowing Him.

Why does God choose the insignificant and the nothing? The answer lies in the first few words of today’s verse: “To bring to nought things that are.”

In other words, God chooses the “nothings” to humble those who think they have everything. He shows them, “You think you possess it all, but in My sight, you are nothing.”

Yes, beloved, today we may lack everything that the world values. But we know God. He has revealed Himself to us. Let us thank Him for that grace and continue to live a life pleasing unto Him. He will surely lead us until the end.

“I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, that thou hast hid these things from the wise and prudent, and hast revealed them unto babes: even so, Father; for so it seemed good in thy sight.” — Luke 10:21 (KJV)

God’s Message by: Bro. M. Geo Prakash